Διασπορος

Ο μαθητής μου ο Γάαααααααρος.

2009-12-09T13:28:00.000-05:00

Μόλις με έπιασεν τηλέφωνον μιά μάμμα μαθητή τον οποίο προετοιμάζω για τα auditions του κονσερβατορίου και για το πορτφόλιο του τραγουδιών/συνθέσεων/θεωρίας κλπ. Ένας νεαρός 18ρης πολλά ταλαντούχος αλλά άκρως ανυπόθετο άτομο, τεμπέλης, ανοργάνωτος. Πρίζει μου τα συνέχεια η μάμμα του -εξανάγραψα για τούτη, εν η μεγαλοproducer που της έβαλα τες φωνές πρίν κανένα μήνα και την 'έβαλα στη θέση της'. Πληρώννει με μιά φάουσα δολλάρια να σιγουρευτώ οτι ο γιός της θα μπεί στο κονσερβατόριο. Εμπήκε το λοιπόν, πίννει νερό στ' όνομα μου, respect. Έπιασεν με το λοιπόν τηλέφωνο για να μου πεί οτι εχτές το απόγευμα οταν πήρε το γιό της στο γιατρό στη μεγαλούπολη εδιαρρήξαν το αυτοκίνητο τους στο οποίο είχε αφήσει ο μαλάκας το macbook pro του ΠΑΣ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΔΗΓΟΥ, το iPhone του, και άλλα. Τον βλάααακα. Και το κουφό:

Στο κομπιούτερ είχε όοολο του το πορτφόλιο, τα τραγούδια του μιξαρισμένα, τις εργασίες του. Όλα. Χωρίς να τα έχει κάνει back-up σε εξωτερικό δίσκο ποτέ του!!!!!! Έχασε δουλειά ενός χρόνου, δέ θα έχει τίποτα να στείλει στα κολλέγια με το application του -το deadline είναι την παρασκευή. Έκατσεν πάνω. Μαλάκα. Ρέ μαλάκα μιτσή.

2009-12-09T11:05:00.003-05:00

Πρώτο χιόνι. Καλό μας χειμώνα. Αποκλεισμένοι στο σπίτι. Με νέσκαφε, μουσική, μωρά.

Αγοράζοντας πιάνο με ουρά για την πελλο Μ.

2009-12-08T08:44:00.001-05:00

Μπαίνω στο μουσικό κατάστημα. Τα θηλυκότατα πιάνα στέκονται στη γραμμή με ανοιχτές αγκάλες, σιωπηλά, κοιμούνται κάτω απο φώτα άσπρα και σκληρά στο ψηλοτάβανο χώλ. Μιλώ χαμηλόφωνα στον πωλητή, ένα γέρο πονηρό, ούτε πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων να ήταν, περουκοφόρος με μουστακούδι, λίγο γλοιώδεις τύπος αταίριαστος με τον ιερό αυτό χώρο, παρείσακτος μες το ναό της μουσικής.
Δεξιά τα steinway, τα yamaha. Αριστερά τα δεύτερης ποιότητας κινέζικα. Περιμένω την M., άργησε η καριόλα. Έτσι τύπος πελλός έναι. Όταν κάνουμε μάθημα πιάνου βρίζει συνέχεια, αππώννεται, τινάζει τα μαλλιά με πείσμα. Πολλά έντονη γυναίκα, ενοχλητική. Έχει λίγο ταλέντο και της κάνω μάθημα 4 χρόνια, κάαατι άρπαξε. Αλλά με αγώνα. Εν το πνεύμα της αντιλογίας, δέ δέχεται να της πείς κάτι που δέ ξέρει ήδη, οπότε πάντα έχουμε διαφωνίες ("μα γιατί να παίξω φόρτε δαμέεεε? έν μου αρέσκει.." Εγώ: "-έεεε, αφού έτσι λαλεί ρε Μ., τί να κάμουμε, έτσι θέλει ο μότσαρτ, τί να σου κάμω". Αυτή: "Μα έθθελωωωω". ) Δύσκολο να διδάξεις κάποιον που νομίζει οτι τα ξέρει όλα. Γι αυτό επιμένω, θέλω να μάθω ΠΩΣ . Βρίσκω τον τρόπο.

Έσιει 16χρονους μαθητές που εν ποιό ώριμοι δηλαδή. Αλλά ανέχουμαι την επειδή έχει πείσμα, θέλει να παίζει καλά λαλεί το η ψυσιή της. Επίσης προτιμώ να διδάσκω άτομα που είναι challenging χαρακτήρες. It brings out my best self. Σιγά σιγά έφερα την στο σημείο να μου ακούει. Ήβρα τους κωδικούς της. Κάμνει την κουφή την ώρα που διδάσκω -συνέχεια σαρκαστικά, αρνητικά σχόλια ή φέρνει αντίσταση στην διεργασία. Ύστερα, μόνη της, ακούει. Γελώ μέσα μου.

Προχτές στο μάθημα σάν έπαιζε, σταμάτησε στη μέση της φράσης και μου είπε "Ξέρεις Διάσπορε, την τετάρτη κλείνω τα σαράντα".

"Μπράβο σου! Ούτε τριάντα δέ φαίνεσαι μάσσιαλλα."

"Άστα, είμαι χάλια. Αλλά ξέρεις τί δώρο θα μου κάνει τελικά ο άντρας μου? Πιανο με ουρά."

"Ά, τελικά έν θα βάλεις σιλικονένια όπως έλεγες, χαχαχαχαχα".

"Έε, τελικά όχι. Είπε ο άντρας μου προτιμά τα αλλά διάλεξα το πιάνο αντί τα στητά."

"Περίεργο, τόσο το αγαπάς τελικά? Παραπάνω που την εμφάνιση? Τελικά δέν είσαι επιφανειακό άτομο?"

Χαμογελά, σχεδόν φλερτάρει.

"Ηρεμά με το πιάνο. Μπορείς να έρθεις να με βοηθήσεις να το αγοράσω σε παρακαλώ?"

Έτσι κατέληξα στο μουσικό κατάστημα, και αυτή αργεί. 15 λεπτά. Μπαίνει μέσα σάν το σίφουνα, έτοιμη να αγοράσει το πρώτο πιάνο που είδε, και να πληρώσει όσα της ζήτησε ο γέρος. Μα σαν πολυμήχανος Διάσπορος μεσογειακός που είμαι, της λέω, πρίν κάμει αυθόρμητη βλακεία, "Κάτσε, σκάσε, άσε με να τα κανονίσω". Πρίζω τα του γέρου για μιά ώρα, παζαρεύω σκληρά, περιπαίζω τον. Προσπάθησε να την κατακλέψει, να της πουλήσει πιάνα σκάρτα μα όμορφα στην εμφάνιση. Οπότε γίνουμαι κακός. Στο τέλος έριξα τον που τις $19,000 που ζητούσε, στες $14,500. Για ένα yamaha πολλά σπουδαίο.. Χαχαχα. Είμαι μεγάλη πουτάνα αμα πρέπει. Επαιξα αφάνταστα ψυχολογικά παιχνίδια μαζί του. "Ξέρω πως με έτσι χάλια οικονομία εννα μου το πουλήσεις φτηνά, έχεις μας ανάγκη χεχε".

Και η Μ., πάει σπίτι με ενα πιάνο με ουρά υπέροχο, γλυκύτατο. Απέραντη η ευγνωμοσύνη της.

"Να έρχεσαι να παίζεις όποτε θέλεις! Σ ευχαριστώ τόοοοοσο πολλά."

εεε, έν άντεξα, είπα το...

"Δηλαδή αν τελικά έβαζες σιλικονάτα και παζάρευα τον χειρούργο θα με άφηννες να τα τσιλλώ όποτε θέλω? χααχαχαχαχαχαχαχαχα."

"χαααααααααα χα χα χαχαχαχαχαχα".

Ευτυχώς που εν λλίο πελλή τζι ι έχω το θάρρος της.

Περπατάς χωρίς φίλτρα.

2009-12-06T08:40:00.001-05:00

Ταξιδεύεις σ' ένα απέραντο κάμπο Μέσα σου.

Επισκέπτης, κοιτάζεις μόνο. Δέν είσαι κριτής, δέν επιβεβαιώνεις, ούτε κατακρίνεις.
Δέν είσαι μάνα ούτε πατέρας. Ούτε εραστής. Ούτε δολοφόνος. Απλά περπατάς στον Κήπο σου.

Εδώ βράχοι. Εκεί ελεώνες. Δίπλα στα δεξιά μεγαλώνει το κριθάρι.

Χωριά. Οι κατοίκοι είναι οι αναμνήσεις σου μετενσαρκωμένες. Κάθε μέρα ξαναζούν το θέατρο που τους ανάθεσες, ο κάθε χωρικός θυμάται τα λόγια και τις πράξεις του και ακολουθεί την μορφή του έργου, όπως ζητάς εσύ να το ζήσει. Ήρωες σε αναζήτηση θεατρικού είναι.

Αλλού κοιλάδες με ποταμούς προς τη θάλασσα.

Και όταν σταθείς στο βράχο εκεί που η γραμμή της γαίας σου συναντά τον Ωκεανό, εκεί θα δείς τη Μούσα σου.

Εσύ είσαι η Μούσα.

Δύο Εαυτοί μαστόροι

2009-12-05T09:14:00.001-05:00

Κύκλος είμαστε, στη μέση κύκλου. Σύμβολο του ήλιου. Άστρο αυτόφωτο. Ανάγκη δέν έχουμε κανένα για να επιβεβαιώσει ή να καταστρέψει την ευτυχία μας. Φωτίζουμε και δίνουμε ζωή στους πλανήτες που στροβιλίζονται κοντά μας. Και η έκρηξη μας τους δίνει ζωή, αλλά μόνο οταν έχουν τη σωστή προστασία για να μήν τους κάψει το ραδιενεργό μας υλικό. Μόνοι οι άξιοι πλανήτες κοντά μας βρίσκουν τη Ζωή. Οι άλλοι θα καούν, Άρης και Αφροδίτη θα γίνουν, κατάξεροι, καμένοι. Μόνο η γή, που στέκεται στη σωστή απόσταση μπορεί να σταθεί δίπλα μας. Γίνε γή. Η ατμόσφαιρα της προστατεύει, δέχεται μόνο την ευεργεσία του άστρου, κι έτσι γεννιέται η ζωή. Το άστρο δίνει συνεχώς, και η γή φιλτράρει μόνο αυτά που χρειάζεται, δέν κρίνει τα υπόλοιπα, τα φιλτράρει. Γίνε γή.

Και μαζί είμαστε φέγγαροι, μάνες, μήτρες. Δεχόμαστε στην αγκάλη χωρίς όρους. Ακούμε, καλοσωρίζουμε το φώς άλλων να λάμψει πάνω και μέσα μας. Ετερόφωτοι. Και πλανήτες κυκλώννουμε με την επιρροή στους ωκεανούς τους. Όποιος είναι έτοιμος να δεχτεί την ανταλλαγή συμβιώνει μαζί μας. Και όποιος δέν είναι, δέν είναι.

Στην ισορροπία του Ήλιου και του Φεγγαριού , μέσα απο την πάλη τους και τη συμφωνία τους, βρίσκει κάποιος την Αγάπη. Για τον εαυτό, και για το Έξω.

Γίνε Ήλιος κι αγάπα τον εαυτό.

Γίνε Φεγγάρι και δές τον απο απόσταση, αγάπα τον διπλά.

Διαχωρισμός.

2009-12-04T06:26:00.002-05:00

Κάτσε ακίνητος μές τη μέση του εαυτού σου, κοντά στο Ελεύθερο. Εκεί που δέν επηρεάζει το ποιός είσαι το παρελθόν σου, τα γονίδια σου, εκεί που το μέλλον δέν υπάρχει. Το Ελεύθερο είναι εκεί που το Εγώ-Εσύ δέν υπάρχουν, εκεί που ανθίζει το Μεγάλο Εμείς, η γραμμή που ενώννει όλους τους ανθρώπους που υπήρξαν ποτέ. Στάθου στο πλάι εκεί κοντά στο ελεύθερο και κόψε τα ανθρώπινα δεσμά, τη σχέση με την ύλη, τις αλυσίδες του καθημερινού εαυτού. Κολύμπα στη θάλασσα που δέ γνωρίζει όρια. Χωρίς τίποτα να σε κρατά στερεό. Χωρίς χαρακτήρα. Χωρίς υπάρχω.

Εκεί στη σιωπή και τη ροή θα δείς καθαρά τί συμβαίνει.

Κοίτα τους άλλους εαυτούς που κολυμπούν δίπλα σου. Έχουν σχήματα, μορφές, αρχιτεκτονική ο καθένας δικιά του που την έπλασαν οι εμπειρίες και οι αποφάσεις κάθε στιγμής στη ζωή σου. Έχουν αρχές και κωδικούς ξένους που μετά έγιναν δικοί. Ανήκουν όλοι σε κάποιους ή στην ύλη. Άλλοι είναι δυνατοί, έχουν σχήμα τρίγωνο. Άλλοι ρέουν. Έχουν σχήμα στρογγυλό. Άλλοι κυνηγούν την αλλαγή, έχουν σχήμα αστεριού με πολλές γωνιές. Άλλους τους λυπάσαι, άλλους τους θαυμάζεις, άλλοι είναι κυβερνήτες, κι άλλοι ακόλουθοι. Άλλοι είναι ατελείς. Κάποιοι σε τραβούν στο έρεβος, άλλοι προς τα άστρα. Άλλοι είναι κακοποιημένοι, άλλοι κακοποιούν. Υπάρχουν και οι σοφοί σου, αυτοί που καθοδηγούν.

Δές τους όλους ξέχωρα. Άτομα είναι ξεχωριστά, σύμπτηξε την ουσία τους για να τα δείς ως ξεχωριστές αναπτύξεις του εαυτού. Είναι παιδιά σου.

Κάτσε εσύ στη μέση τους, εσύ που Δέν Έχεις Όνομα, και κολύμπα στη θάλασσα. Ρέεις. Είσαι ελεύθερος απο την επιρροή τους.

Σ' αυτή την κατάσταση κάνεις επιλογές ελεύθερες. Μόλις επιλέξεις, η βαρύτητα της απόφασης τραβά κοντά της τους κατάλληλους εαυτούς για να δράσουν σύμφωνα με την ιδιότητα τους. Η επιλογή γεννιέται μές τη Στιγμή, όχι στο παρελθόν-μέλλον, την κάνεις κολυμπώντας στη Ροή, χωρίς να είσαι εσύ ένα μαζί τους την ώρα που την κάνεις.

Μετά έλα πίσω, ένωσε την ύλη σου πάλι. Γίνε Ένα. Και δράσε σοφά.

(εεεεε, γνώμες, σχόλια, ευπρόσδεχτα, c'mon peoples ανοίξετε καμιά κουβέντα ολάν)

Προγόνοι.

2009-12-03T07:32:00.000-05:00

Όλοι είμαστε αδέλφια.

Μας ενώννει το τρωτό μας. Οι ατέλειες. Οι ανησυχίες.
Όλοι κουβαλούμε τα βάρη των προγόνων και πασκίζουμε μιά ζωή να τα κατανοήσουμε (αν φανούμε τυχεροί) και να τα βρούμε μέσα μας για να τους δώσουμε πρώτα φωνή, και μετά ανάπαυση. Μουρμουρούν, στα βάθη της ψυχής. Οι ελπίδες τους, οι προειδοποιήσεις σοφίας γερόντων, το μαύρισμα τους, τα κακά που είχαν κάνει, η μετάνοια. Όλα μας τα μεταφέρουν στη γέννηση μας και ζούν μέσα μας τυλιγμένα, κάποτε χρωματίζουν την διάθεση ή τη συμπεριφορά μας ή ακόμα και τους στόχους που βάζουμε χωρίς γνώση γιατί τους βάζουμε.

Με τη γέννηση μας δίνουμε στους προγόνους ελπίδα, αθώο, διαιώνιση του είδους. Αυτοί μας δίνουν βάρη. Και όταν γίνουμε εμείς προγόνοι στους επόμενους, συνεχίζουμε αυτό τον κύκλο.

Ο άνθρωπος που ξυπνά, έχει υποχρέωση να δεί μέσα του αυτά που του έχουν δώσει οι δέκα προηγούμενες γενεές. Να τα καταπιεί. Να τα βγάλει στην επιφάνεια. Όχι αυτά που του δώσαν οι γονείς μόνο. Να δεί καθαρά αυτά που δώσαν οι παππούδες, και αυτούς οι δικοί τους παππούδες. Την πίκρα. Τον πόνο για σφαγμένα παιδιά απο καταχτητές. Τα λάθη ζωής που είχαν κάνει και που μεταφέραν στα παιδιά τους.

Υπάρχουν ακόμα μέσα μας αμυδρά όλα αυτά, και εμείς θα τα μεταφέρουμε στους επόμενους.

Μα έχουμε ευθύνη ώς όντα σκεφτόμενα να δώσουμε φωνή μέσα απο τη δημιουργία.

Έχουν περάσει γενεές πολλές στο δέντρο μας, και έχουμε ξεχάσει πώς να βλέπουμε μέσα απο τον ίδιο τον εαυτό τα πράγματα που είναι ξένα. Λειτουργούμε σάν να είναι όλα μέσα μας δικά μας και αυτό μας κατατρέχει. Η μή-γνώση του εαυτού προέρχεται απο αυτά τα ξένα, το κορμί ξέρει τα δικά του απο τα παλιά και μας ζητά να τα δούμε απο κοντά.

Απο εκεί ξεκινά ο διαχωρισμός του Δικού απο του Παλιού. Και η Γνώση γεννιέται μόνο οταν γίνει αυτός ο διαχωρισμός.

2009-12-02T15:45:00.001-05:00

Κάθομαι στο κουλλουράδικο. Ώρες τώρα. Τρώω ντόνατ, κουλλούρι με σησάμι σε σάντουϊτς γαλοπούλας, πίννω καφέ παγωμένο και κάθε μιά ώρα πάω έξω για τσιγάρο. Ο ήλιος έχει πάει να κοιμηθεί πίσω που τα κτίρια απέναντι στην τζαμαρία και οι αχτίδες του σάν μακρυά δάκτυλα καλλιτέχνη που δέ γνώρισε ποτέ κακουχίες μ' αγκαλιάζουν με το απέραντα αδελφικό τους φώς.

Βλέπω.

Ακούω.

Είμαι.

Νιώθω.

Είμαι ανοιχτός.

Έφτασε το Κόκκινο Βιβλίο

2009-12-01T08:41:00.000-05:00

Περιμένω το που το καλοκαίρι.

Το βιβλίο που έγραψε στο χέρι ο Κάρλ Γιούγκ ο φιλόσοφος/ψυχίατρος μαθητής του Φρόϋντ.

Έκαμε τα σχέδια, έγραψε τα κείμενα με χαρτί και καλαμάρι. Έγραψε για τα Εσωτερικά του ταξίδια, τις οπτασίες, τα σύμβολα που είδε οταν προσπάθησε να φτάσει μέσα του σε μέρη σκοτεινά και βαθειά. Επεριμέναν 50 χρόνια να το εκδώσουν έν το είχε γράψει για να το εκδώσει τότε, ήταν οι σημειώσεις, η πρώτη ύλη που επλάστηκε πρίν γράψει τη φιλοσοφία του.

Εν όμορφο να διαβάζεις που ένα Μάστρο Ταξιδευτή για το δρόμο του. Για τα όμορφα του Μπλέ Μάτια που εβλέπαν τόσο καθαρά.

Συνιστώ το. The Red Book.

Πάμε.

Έλα Χειμώνα.

2009-11-30T13:59:00.000-05:00

Αύριο Δεκέμβριος.

Φέτος τα σύννεφα θα έχουν χρώμα γκριζομπλέ και θα κυλούν αργά στον ποταμό τ'ουρανού προς τη θάλασσα.

Φέτος τα γυμνά δέντρα θα ναι σημάδι αναγέννησης.

Το χιόνι πέπλο προστασίας.

Το κρύο αντίβαρο στην εσωτερική αύρα του φούρνου.

Τα μονοπάτια με το στρώμα πάγου πρόκληση στην πυξίδα.

Το κλείσιμο στο σπίτι ευκαιρία για εσωτερική αναδίπλωση, οργάνωση.

Φέτος τα μουντά χρώματα στον ποταμό δέ διώχνουν το πράσινο.

Στον χειμώνα δέν ανήκω.

Μέσα μου θα περπατώ στις πέτρες απόμερης παραλίας κάπου κοντά στο Ζύγι
εκεί που η θάλασσα διώχνει τη σκέψη.

Εξεύρεση νταντάς.

2009-11-30T00:22:00.000-05:00

Εμείς στη ΧΤΕρνία δέν έχουμε συγγενείς κοντά μας να μας προσέχουν τα μωρά για να δουλεύκουμε. Καλά. Έχουμε συγγενείς. Όι ομως κοντά. (350χλμ δέν είναι κοντά). Αλλά μιλούμε για τη Πεθερά Όφη την Οξαποδώ που παρά να μας τα προσέχει (προσφέρεται να μετακομήσει στην πόλη μας είπε) προτιμώ να μου τα μεγαλώννουν οι λύκοι στο δάσος ή να τα αφήνω μόνα τους. Ε, επειδή δέν έχουμε άλλη επιλογή, έχουμε 2-3 μέρες κοπέλλα που έρχεται στο σπίτι μερικές ώρες για να μπορεί η Αγάπη να δουλεύει ή να πάει στα πεντικιούρ/ψώνια της να νιώσει γυναίκα αντί νοσοκόμα/τροφός/καθαρίστρια/μάστρος/Σολομώντας/Ιώβ και άλλα μυθικά πρόσωπα.

Δυστυχώς όποιαν κοπέλλαν εφέραμεν έν μας έκατσεν ώς τωρά. Χωρίς να έχουμεν ιδιαίτερες ιδιοτροπίες. Τα μωρά εν φρόνιμα, χαλαρά μωρά, καθόλου απαιτητικά. Έχουν πρόγραμμα κανονικό αλλα όχι απόλυτο. Εν γελαστά, μεγαλωμένα με αγάπη πολλή και σημασία μαζί με όρια. Είμαι περήφανος, εν το μεγαλύτερο μας επίτευγμα οτι έχουμε σωστά μωρά. Και ποιός δέ θα ήθελε να είναι μέρος της ομάδας μας ολάν?

Παραδόξως, ούλλες όσες εφέραμε είχαν κουσούρια περίεργα. Η πρώτη είχε μεγαλομανία.
Έβαφε νύχια την ώρα της δουλειάς. Έκαμνε texting ακατάπαυστα. Είχε γνώμες για το μεγάλωμα των μωρών αντίθετες που τες δικές μας. (δηλαδή έδειχνε προτίμηση στο γιό μου, έγραφε την κόρη μου στα ρχίδια της.) Αντέξαμεν την να μας ζαβοθωρεί με υπεροψία για 1 χρόνο. Μιάν μέραν είπεν δέν θέλει πλέον να μου ξαναπλύνει εσώρουχα ιμίσχ. (άκου προσβολή!! Τα καθαρά μου calvins που αλλάσσω τουλάχιστο μιά φορά την ημέρα, δύο αμα λάχει, τί εννοεί, είμαι άλουτος?? ολοκαίνουργια, άτατσα, άσπιλα) Απολύουμεν την.

Βρίσκουμε δεύτερη. Είπαμε να βρούμε πιό απλή κοπέλα. Ήρθε μιά με κότσο, χαμηλοβλεπούσα. Χάτε, ότι πρέπει. Ένα μήνα οκ, δεύτερο χμμ. Τελικά: Η δεύτερη έχει τρομερό anxiety disorder μαζί με πνιγμένα συναισθήματα (ανήκει στην εκκλησία των μορμόνων οι οποίοι πιστεύουν οτι ο Ιησούς ήρθε αμερική το 1850 για να ιδρύσει την εκκλησία τους) οπότε έν μιλά ούτε λαλά. Σφιιχτότατη, παρθενώπη. Χάλια. Αγαπά τα μωρά. Προσέχει τα πολλά καλά. But she is fucking boring man! Ούτε παίζει μαζί τους, ούτε τη χαιρετούν άμα έρκεται. Δέ ξέρει να πλυννίσκει ρούχα καλά, εμίκρανεν μου τα παντελόνια ούλλα. Ντάξει, έβαλα 1-2 κιλάκια αλλά είπαμεν. Μιάν ημέραν ήρτα σπίτιν τζι έκοψα την να προσεύχεται ενώ στο άλλο δωμάτιο ο γιός μου έπαιζεν με το σαπούνι (έπιννεν το δηλαδή) Απολύουμεν την.

Πιάννουμε τρίτη. Μιά χορεύτρια. Χορεύτρια της φωτιάς. Ά, λαλούμε, τούτη καλλιτέχνης, εμείς καλλιτέχνες. Θα τα βρούμε. Χίππισσα, πατσούλι, κορμοστασιά. Ωραία κοπέλλα. Αντέχει ένα μήνα μετά απολύει τον εαυτό της για να πάει στα νησιά Φίτζι με το νέο κρουαζιερόπλοιο για να χορεύει το χορό της φωτιάς. Εν πιό καλά λεφτά.

Εμείναμεν έτσι..

Κάμνουμεν interviews ακατάπαυστα έχει δύο βδομάδες. Είναι απίστευτο τί κόσμος κυκλοφορεί ελεύθερος στην κοινωνία και μάλιστα ισχυρίζεται οτι μπορεί να του έχεις εμπιστοσύνη να σου προσέχει το πιό πολύτιμο σου στη ζωή βλαστάρι.

1. Η Κρυόκωλη: Μπαίνει μές το σπίτι. ΔΕΝ κοιτάζει καθόλου τα μωρά. Αρχίζει να μιλά για το degree της στα public relations που προσπαθεί να αποχτήσει. Μιλά πολλά. Αλλά δέ χαμογελά τίποτε. Κερνώ της καφέ. Δέ θέλει. Συνεχίζει να μή χαμογελά. Δέν έχει καθόλου φαντασία. Ούτε την ενδιαφέρει η δουλειά.

2. Η Τσαρίνα: ΒουλγαροΕλληνίδα. Βλοσυρή. Συγκόφκει μας για χαλαρά άτομα και δέν της καθούμαστε καθόλου. Έχει ήδη διαφωνίες ("μα αφήννετε τους να βλέπουν τηλεόραση??" "Μα φκέννουν πάς τα έπιπλα") Δέν της αρέσουμε. Φεύγει.

3. Η Ψυχοπαθής/Ναρκομανής: Αργεί 1 ώρα για το interview. Εν ούλλο δικαιολογίες. "Έπεσε δέντρο πάνω στο σπίτι μου, πιστεύκεις με!!??" Πελλοδείχνει. Έν κάθεται ένα τόπο. Κνίθεται συνέχεια. Στο τέταρτο λέει, "excuse me i have to get something from my car". Χάννεται για 10 λεπτά. Έρχεται πίσω, βρωμεί καπνό *όχι τσιγάρου* *όχι ψιλής* *καπνό άλλο -πιθανόν κράκ-* και πελλοδείχνει κι άλλο. ΕΕεεεεε, no thanks.

Εμείναμεν έτσιιιιιιι.

Η μεθυσμένη γιατρός.

2009-11-27T11:18:00.000-05:00

Είμαι διακοπές για πέντε μέρες λόγω του Thanksgiving.

Εψές είχα πολλά παράξενη νύχτα. Είπα να φκώ έξω με κάτι γνωστούς ντόπιους που γνώρισα στο κκαφέ που πάω -με καλέσαν όπως το έφερε η κουβέντα χτές το πρωί να πάμε στα καταγώγεια να ακούσουμε μουσική live, μιάν λεγόμενη jugband που θα έπαιζεν bluegrass. Σ' ενα μπάρ θεοσκότεινο, ξημαρισμένο γεμάτο χώρκατους γενάες που επίνναν φτηνές μπύρες σε πλαστικά ποτήρια. Ανέβηκα τη σκάλα στο 100χρονο πατάρι που εμύριζε μούχλες, και έκατσα σ' ένα στούλ τρεμάμενο στο μπάρ της σερβιτόρας με τα μεγάλα σιλικονάτα βυζιά της ξανθής, παράγγειλα ρούμι. Ένας βρωμερός αξύριστος δίπλα μου φώναζε χυδαία πράματα σε κάτι κοπέλλες χαμηλού νοητικού επιπέδου που χαχανίζαν με τα σχόλια του για τους κώλους τους, κι εγώ έπιασα να παρατηρώ τον κόσμο σ' αυτό το άβολο και ξένο για μένα περιβάλλον. Αρέσκει μου να νιώθω άβολα, μόνο έτσι μαθαίνεις. Ανθρωπολογία. Ήμουν σάν τη μούγια μές το γάλα πάντως χαχαχα.

Οι μουσικοί, βλοσυροί, εκουρδίζαν το μπάντζιο, το μπάσο το ψηλό, δοκιμάζαν τα κουτάλια τους, το "θκιολί" (το οποίο έπαιζε μιά κοπέλλα αρρενωπήε λεβέντισσα που σίγουρα γαμά και δέρνει άντρες). Μα πού εν οι φίλοι μου, αργήσαν. Μιά ώρα μόνος μου, εβαρέθηκα. Αρχίσαν να παίζουν οι μουσικοί, το πρώτο τους τραγούδι ονομαζόταν "Η Πουτάνα η Πρώιν μου" -ένα ανάλαφρο τραγουδάκι για τα κέρατα που έκαμε στον τραγουδιστή η φίλη του και για τον στραγγαλισμό της. Μετά συνεχίσαν με το λαϊκό άσμα "Το μπλέ φεγγάρι του Κεντάκυ", και για την "καημένη Έλεν Σμίθ που βρέθηκε στο πηγάδι νεκρή γιατί ήταν ανήλικη όταν έκαμε σέξ με τον γείτονα της".
Μερικοί χορεύαν μεθυσμένοι. Πώς χορεύεις αυτή τη μουσική? Πετάσσεσαι πάνω κάτω άγαρμπα, χτυπάς τα τακούνια αππωμένα, χωρίς να κινείς το πάνω μέρος του σώματος. Δέν είχε τσιάνς να προσπαθήσω, είπαμε ελευθερία αλλά ήβρα τα όρια μου αχαχαχ.

Σε κάποια φάση όπως εκάθουμουν ρουφώντας με θόρυβο το ρούμι μου μαζεμένος στο πετσί μου, ήρθε μιά μεθυσμένη ψηλή γύρω στα σαράντα, ωραία γυναίκα, έκατσε δίπλα μου τρεκλίζοντας, με κάρφωσε με κάτι τεράστια μπλεπράσινα μάτια και μου λέει το εξής κουφό:

"Καλησπέρα. Βλέπω την ενέργεια σου!!! Είναι υπέροχη!!! Είμαι γιατρός της ολιστικής, ήρθα με τον άντρα μου να ακούσουμε τη μουσική, καθόμαστε στην άλλη πλευρά του μπάρ και μόλις μπήκες μέσα ένιωσα την παρουσία του Κήπου σου και ήρθα να του πώ ένα γειά."

"......"

"Ξέρεις, κάνω και γώ διαλογισμό κάθε μέρα και μπορώ και ξεχωρίζω αμέσως τους ανθρώπους που έχουν ιδιαίτερο ψυχισμό. Σε Είδα."

"....."

"Σ' αγαπώ, άγνωστε. Ξέρω ποιός είσαι, Έρωτα."

..και πρίν προλάβω να αντιδράσω, με πλησιάζει υπερβολικά κοντά, μ' αγκαλιάζει και πάει να με φιλήσει. Επετάχτηκα πίσω έξι μέτρα που την έκπληξη. Πρίν προλάβω να της πώ τίποτε, εμφανίστηκε ο άντρας της πολλάααα θυμωμένος και άρχισε να της φωνάζει οτι είναι τσούλα σά δέ ντρέπεται να κολλά σε άλλους μπροστά του και γιατί να το κάνει συνέχεια όποτε βγούν που το σπίτι?. Ένιωσα οτι υπήρχε η περίπτωση να φάω ξύλο γι αυτό δέν είπα τίποτε έπαιξα την πάπια και την έκανα με πηδηματάκια.

Ήρθαν και οι γνωστοί μου πίττα στο μεθύσι και τυλιγμένοι ψιλές. Δέν εγούσταρα. Τους είπα καληνύχτα κι έφυγα.

Gesamtkunstwerk.

2009-11-24T18:48:00.000-05:00

Μερικές σκέψεις σκόρπιες, περίεργες που Είδα απόψε..

Τυχερός είναι ο άθρωπος που έχει στο λειβάδι της φύσης του ποταμάκια πολλά, άλλα να κυλούν παράλληλα, άλλα να ενώννουνται να κολυμπούν παρέα, και άλλα να χύνουν το νερό τους σε λεκάνες ανάμεσα σε βουνά. Τυχερός όποιου η φύση διαχωρίζει τα μέρη της ζωής του σε στεγανά σάν του υποβρυχίου δωμάτια, η δουλειά ζεί στη μιά μεριά, τα χόμπυ στην άλλη, η οικογένεια αλλού, κι όλα μαζί προχωρούν χωρίς να πολυεπηρεάζουν την εικόνα που έχει για τον εαυτό. Πρέπει να είναι μεγάλη ικανοποίηση να μήν έχεις την ανάγκη να συγκεντρώσεις τον εαυτό σου, όλες του τες πτυχές σε μιά γραμμή που να ενώννει όσα Είσαι κι όσα Κάνεις.

Αν οι ποταμοί σου που διασχίζουν τις κοιλάδες του Κήπου έχουν καημό να βρεθούν μεταξύ τους, να σμίξουν τα νερά τους και για χιλιάδες χρόνια της ύπαρξης σου αυτός ο σκοπός τους αναταράσσει, τους φουρτουνιάζει γιατί ο έρωτας που τους ανακινεί είναι ανεκπλήρωτος χωρίς τη συντροφιά τους διπλανούς ποταμούς, αν γεννήθηκες μ' αυτό το χάρτη στην ύπαρξη, έχεις επιθυμία να τους χύσεις σ΄ένα τεράστιο ωκεανό για να σμίξουν την ουσία τους και να αναγεννηθείς μαζί τους, Ωκεανός κι εσύ.

Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί είναι καταραμένοι/προικισμένοι, έχουν ταλέντα και ιδιότητες σε πολλά μέσα έκφρασης της ζωής, τα οποία εκ πρώτης όψης δέν έχουν σχέση μεταξύ τους. Είναι συνήθως γεμάτοι έρωτα για όσα προσφέρει το σύμπαν, για όσους έρχονται στο δρόμο τους, τους γεμίζει αγάπη ο Άνθρωπος, η μορφή, η ύλη, το πνεύμα, η φύση, η αρχιτεκτονική της επικοινωνίας, κι όλα αυτά τα όμορφα μεταφράζει η ψυχή τους σε παράλληλες ιδιότητες έκφρασης, σε ποταμάκια χιλιάδες που κυλούν χωρίς να επικοινωνούν αισθητά μεταξύ τους. Κι αυτό είναι βασανιστικό. Το "δέν ανΟΙκω" συνέχεια το νιώθει ο μάστρος του Κήπου όταν παρατηρά την κοιλάδα του με το πάζλ των νερών να διασχίζει τα χώματα χωρίς φόρμα ή λογική καμία.

Θα μπορούσες άνθρωπε να περάσεις τη ζωή σου ολόκληρη ψάχνοντας γιατί δέν ανΟΙκεις.

Μα δέν είναι αυτό που πρέπει να ψάχνεις.

Αυτό που γυρεύεις, ο σκοπός της ζωής σου στο ταξίδι αυτό, το Magnum Opus που λέγαν οι σοφοί, είναι να βρείς τον κοινό παρονομαστή να σε ολοκληρώσει, να οδηγήσει τα ποταμάκια στον Ωκεανό.

Μήν κοιτάζεις άλλο την κοιλάδα, άνοιξε καλά το τρίτο μάτι στο μέτωπο το κρυφό, αυτό που βλέπει τα αόρατα, άφησε το μυαλό να ταξιδέψει στη συνείδηση εκεί που το DNA σου έχει καταχωνιάσει τους κωδικούς της ιδιαίτερης σου ύπαρξης. Δές ποιός είσαι, καθαρά. Εκεί πέρα απ' τον ορίζοντα, εκεί που νομίζεις τελειώνει η ύπαρξη, ζεί ο Ωκεανός σου και σε περιμένει να σκάψεις τ' αυλάκι που θα οδηγήσουν τους ποταμούς στην αγκάλη του.

Σταμάτα να κοιτάζεις το χάος και να διερωτάσαι γιατί είσαι έτσι. Γιατί να μήν έχει φόρμα το Μέσα σου, γιατί να μήν μπορείς να ζείς κομματιαστά. Σταμάτα τώρα και Δές. Άρχισε το σκάψιμο αμέσως, δέν έχουμε πολλύ χρόνο μπροστά μας, μιά σπίθα είναι η ζωή και θα σβήσει όπου να σαι. Δέν υπάρχει χρόνος για χάσιμο άνθρωπε. Η αλήθεια σου σε περιμένει υπομονετικά, αλλά όσο περνά ο καιρός το φώς της γίνεται πιό αμυδρό, και σύ περισσότερο μύωπας. Πιάσε σκαπάνη, φτυάρι, ίδρωσε για το καλό, το σκάψιμο γίνεται αυτή τη στιγμή όχι μές την ανάμνηση ή τη μνήμη ή μές την προσπάθεια ελέγχου του μέλλοντος. Το σκάψιμο σε φέρνει στο παρόν συνέχεια.

Και όταν σκαφτούν τ' αυλάκια και γίνουν τα πολλά Ένα θα ζείς την κάθε στιγμή κουρδισμένος, αρμονικός, η έκφραση στο Έξω θα είναι το ίδιο με το Μέσα. Όπως ζωγραφίζεις ένα πρόσωπο θα μιλάς με κάποιον, με τον ίδιο τρόπο. Όπως αγαπάς τον εαυτό, θα αγαπάς το ζητιάνο, όπως κοιτάζεις το δέντρο θα κοιτάζεις το χέρι σου, όπως δουλεύεις τους αριθμούς στη δουλειά σου θα δουλεύεις τον εγωισμό σου ή τα αισθήματα. Μιά φόρμα, ένας τρόπος, ανοιχτός τρόπος.

Το βλέπεις το κλειδί μέσα σου άνθρωπε?

Οι νόμοι της φύσης, η φυσική, δέν σταματούν εκεί που αρχίζει το μυαλό σου άνθρωπε. Οι ίδιοι νόμοι κυβερνούν τη συνειδητότητα σου. Το βλέπεις??

(εδώ δυσκολεύουν τα πράματα,....)

Όλα είναι ένα στο σύμπαν, οι αστροφυσικοί πασκίζουν χρόνια να βρούν τη θεωρία, τα μαθηματικά που ενώννουν το Μεγάλο με το Μικρό, τη θεωρία της βαρύτητας, του χωροχρόνου μαζί με την κβαντική μηχανική που διοικά το άτομο, μα δέν τα καταφέρνουν, ξέρουν οτι υπάρχει μα τους διαφεύγει. Στο μικροσύμπαν του μυαλού, οι ίδιοι νόμοι διοικούν την ύπαρξη. Ζούμε στο μακρο-επίπεδο, εκεί που οι νόμοι του Μεγάλου φαίνονται εύκολα, η βαρύτητα των σκέψεων και της μνήμης είναι πράγματα φανερά. Στο μικρο-επίπεδο, στο κβαντικό του μυαλού, οι νόμοι είναι άλλοι. Μα υπάρχει ο τρόπος ΜΙΑ θεωρία, να ενώννει τα δύο μαζί. Και τότε ολοκληρώννεσαι.

Thoughts??????

Βουτιά στο άγνωστο.

2009-11-24T10:37:00.000-05:00

Αρχίζει μουσικό ταξίδι καινούργιο.

Εδανείστηκα μερικές χιλιάδες δολλαριάκια, κάμνω home studio ηλεκτρονικής μουσικής.

Ήρταν τα πρώτα software εχτές, περιμένω σιγά σιγά τα μηχανήματα να φτάσουν, το στρινιάρικο μικρόφωνο που κοστίζει όσο μιά τηλεόραση HD χαχαχα, οι απέραντες βιβλιοθήκες ήχων, τα virtual sound modeling synthesizers που θα χρησιμοποιήσω για να κάνω γλυπτική ήχου.

Θα ενώσω την 'ακουστική' μουσική που γράφω, με την ηλεκτρονική. Θα μπορώ να με ηχογραφώ να παίζω πιάνο πχ, μετά να βλέπω το soundwave στο κομπιούτερ, να το κόβω/ράβω να το αλλάζω όπως θέλω σάν να τζι είναι πηλός. Εν πολύπλοκα τα προγράμματα, σάν να είσαι γραφίστας που κάμνεις 3D animation, θέλουν αποθέματα μνήμης κλπ. Μόνο οι βιβλιοθήκες θα είναι 1.5 terabytes μάσσιαλλα.

And it's really overwhelming.

Έν ξέρω ΤΙ κάμνω. Αλλά ακολουθώ το ένστιχτο μου, που μου λαλεί οτι για να ενώσω ούλλα όσα μου περνούν, την κλασσική, τη γλυπτική, την παραδοσιακή, την ποίηση, πρέπει να έβρω ένα μέσο να τα φορεί ούλλα μαζί.

Έχω στόχο να κάμνω multimedia concerts με ήχους πελλούς, ορχήστραν, εικόνες, φωνές, κλπ.

Τζιαι να μέν βασίζουμαι πάς τον κάθε κουρούπεττον να μου παίζει τα κομμάθκια μου.

Χωρίς να αλλοτριωθεί το 'αληθινό'.

Έτοιμος.

Πάμε.

Πατέρας.

2009-11-23T07:41:00.001-05:00

Έμεινες σχεδόν όλη νύχτα ξύπνιος.

Κρατάς το χεράκι της κόρης για να νιώθει ασφάλεια οταν ο βήχας και η μύξα δέν την αφήνει να αναπνεύσει καλά, και οταν κοιμηθεί πάς δίπλα, κρατάς αγκαλιά το κορμάκι του γιού που τρέμει με πυρετό.

Δέ θέλουν γάλα, ούτε νερό, ούτε φάρμακο να πιούν. Μα η ενέργεια σου η δυνατή και ήσυχη που τους λέει οτι είναι όλα καλά και οτι είσαι εκεί τα πείθει να ενυδατωθούν, να κάνουν κουράγιο όταν το πικρόγλυκο φάρμακο τους γεμίσει το στόμα εχθρούς και το μυαλό σκέψεις ανασφάλειας.

Καθαρίζεις τον εμετό απο το παντελόνι, κάνεις μπάνιο. Σε λίγο ξανά εμετός. Αυτή τη φορά στην αγκαλιά σου. Και ούτε σε πειράζει καθόλου. Ξανακαθαρίζεσαι. Το δίωρο κλάμα ούτε που σ' ενοχλεί πραγματικά την ώρα που το αντέχεις μές τα φτιά σου, κι ας φουσκώννουν τα συναισθήματα κρυφά σου, ας χάννεις κρυφά την υπομονή - μα έρχεται κι άλλη, κυμματιστή, σοφή να σ' αγκαλιάσει. Βούδδας. Ξέχασες να φάεις, να ξυριστείς, να σκεφτείς τες νευρωτικές σου σκέψεις, καθάρισες απο τα υπαρξιακά και ζείς το Τώρα. Δέν είσαι πλέον Εσύ, είσαι για Άλλους το δοχείο και ο βράχος. Δέν ανησυχείς με τον τρόπο που ανησυχεί η μάνα -αυτή βάζει το συναίσθημα μπροστά μπροστά και πανικοβάλλεται με τον πυρετό, την πονά που τα παιδάκια της ταλαιπωρούνται έτσι, ταυτίζεται μαζί τους και την καταβάλλει. Δέν μπορεί να κοιμηθεί, και την πιάννει κλάμα.

Εσύ έχεις ζητήσει συνειδητά και με πείσμα να παραμερίσουν τα συναισθήματα. Η γυναίκα σου ράκος. Την κρατάς κι αυτή, της λές "μέχρι αύριο θα' ναι καλά, μήν ανησυχείς, δέ θα πάθουν τίποτε", και κοιμάσαι για μιά ώρα ακόμα.
Παραμερίζεις το μικρό θυμό που ένιωσες με τον εμετό, τη νύστα και την αγωνία, με την συναισθηματική ανάγκη της γυναίκας. Δέν είναι ώρα τους, λές "θα σας νιώσω ύστερα, φύγετε" -όπως κάνεις πάντα, μα το ύστερα ποτέ δέν έρχεται.

Ξυπνάς (τρόπος του λέγειν) να πάς δουλειά με παράξενο σφίξιμο. Ο γιός σου θέλει αγκαλιές και κλαίει δέ θέλει να φύγεις, είναι μόνο 2 χρονών και δέν καταλαβαίνει. Του διαβάζεις τα βιβλία του όλα, με αππωμένο ύφος να νιώσει οτι όλα θα' ναι καλά, τον ησυχάζεις.

Και πάς δουλειά.

Όλοι σου φταίνε, και δέ θέλεις σήμερα να υποστηρίξεις κανένα. Δέ θέλεις να σ' έχουν ανάγκη και είσαι απότομος.

Έχεις ξεχάσει να ζήσεις την ανησυχία και την ευθύνη. Έχεις σβήσει την ανάγκη να βιώσεις το άγχος που σε καταβάλλει οταν το σπλάχνο σου βασανίζεται ή αρρωστά με τους κινδύνους της γρίππης. Η υπομονή σου σάπισε, η θαλπωρή σ' έχει κάψει. Μα νιώθεις περήφανος που εσύ έδωσες και στάθηκες εκεί βράχος όταν έπρεπε. Ούτε κάν σκέφτηκες οτι φοβάσαι ή κουράστηκες.

Και τώρα σε τυλίγει ένας παράξενος αλλόκωτος θυμός που δέν έχει λόγια. Γεμίζεις ενοχές. Διερωτάσαι γιατί να τον νιώθεις αφού ο ρόλος σου αυτός είναι, να στηρίζεις στην ανάγκη. Νιώθεις άσχημα επειδή έπρεπε αγόγγυχτα να τον ζούσες το ρόλο. Μιχτά τα συναισθήματα, σε συγχίζουν πολύ. Κι έρχονται οι νευρωτικές σκέψεις δυνατότερες να σου επιτεθούν.

Άχ πατέρα πατέρα, δέν κατάλαβες οτι ίσως και σύ θα ήθελες να κρυφτείς στο μπάνιο εν το μέσω της νυχτός να ρίξεις κανένα κλάμα απο την κούραση, ή να πάρεις τηλέφωνο ένα φίλο να του πείς "αμάν δέν αντέχω ρέ είναι όλοι άρρωστοι και έλιωσα". Αντί αυτού, σε ρωτούν πώς πάει η οικογένεια κι απαντάς "εε, εψιλοαρρωστήσαν, τί να κάμουμε έτσι έν τα μωρά" και τίποτα δέν είπες γι αυτά που νιώθεις.

Και σαπίζουν τα αισθήματα σου.

Μάθε λεβέντη μου να τα εκφράζεις. Τα μιχτά συναισθήματα δέν είναι κακό. Γίνεται να είσαι βράχος και να σε καταβάλλει η προσπάθεια ταυτόχρονα, δέν σε κάνει λιγότερο άντρα αυτό. Αδειάζεις, κι αυτό σε κάνει δυνατότερο. Νιώσε πόσο βράχος είσαι, και νιώσε πόσο φοβάσε και είσαι δειλός μαζί. Όλα νιώσε τα.

Ελεγία: Ο Πατριάρχης της γειτονιάς.

2009-11-22T07:50:00.000-05:00

Ο κύριος Χένρυ, ο περήφανος με την τραγιάσκα γέροντας, τρείς πιθαμές αντράκι όλο ξύδι και σηκωμένα ειρωνικά φρύδια, ο ετοιμόλογος που πάντα στεκόταν όρθιος μπροστά στις καταιγίδες της ζωής, ο κύριος Χένρυ που αψηφούσε το κρύο φτυαρίζοντας χιόνια στα ενενήντα τέσσερα του χρόνια χωρίς να ζητά βοήθεια ποτέ ("ανήμπορος είμαι και θέλεις να με βοηθήσεις" -μου είχε πεί τότε που τον είχα πλησιάσει με το φτυάρι μου χαμογελαστός ένα κρύο πρωινό του γενάρη μετά απο την χιονοθύελλα που μας σκέπασε) ο κύριος χένρυ που είχε παραξενιές πολλές, μάζευε παλιοπράματα στο σπίτι του εφημερίδες, σπασμένα μηχανήματα, κούκλες, ποδηλατάκια, βάζα γυάλινα, τραπεζάκια, βιβλία -ώς το ταβάνι γεμάτο το σπίτι σκουπίδια άλλων ανθρώπων που τα μάζευε με μανία στα παλιατσίδικα κάθε σάββατο που πήγαινε να αγοράσει και να πουλήσει- τόσα μάζεψε που το σπίτι ξεχύλισε και δέν μπορούσε πλέον να μείνει εκεί και ζούσε δίπλα στης κόρης του, ο κύριος Χένρυ ο γαλανομάτης ηλιοκαμένος γέρος που περπατούσε με καμάρι κάθε απόγευμα με τον γείτονα τον κύριο Πελετιέ και πειράζανε μαζί τις πουτάνες, τους χασικλήδες και τους φίλους τους παλιούς στις βεράντες τα καλοκαίρια, ο κύριος Χένρυ που έχασε δυό παιδιά με τρόπο τραγικό, ο κύριος Χένρυ που καθότανε τα πρωινά έξω απο την πόρτα του για να βλέπει την κίνηση στο δρόμο και να τη σχολιάζει γελώντας, αυτός που νίκησε τη λύπη και τη φτώχεια του 1930 όταν οι γονείς του τον άφησαν ορφανό, αυτός που δούλεψε αγόγγυχτα να στηρίξει μόνος την κόρη του όταν έχασε τη γυναίκα του, αυτός που πέρασε τα τελευταία του χρόνια περιορισμένος σ' ένα δωμάτιο 2x2 μπροστά στην τηλεόραση ξεχασμένος χωρίς ζωντανούς γύρο του, ο κύριος Χένρυ αρρώστησε βαριά το πρωί. Το μάθαμε όταν είδαμε απ' το παράθυρο τα κόκκινα φώτα του ασθενοφόρου να φωτίζουν το κέρινο πρόσωπο της τελευταίας αυτής πομπής του. Δέν ξαναρθε πίσω και ξεψύχισε μονάχος στο νοσοκομείο.

Αντίο πατριάρχη της γειτονιάς.

H γιατρός με το πιάνο.

2009-11-20T13:07:00.000-05:00

"Να παίξουμε χριστουγεννιάτικα σήμερα?", το βλέμμα της λίγο σκοτεινό, ούτε γειά δέν μου είπε ακόμα, περιμένω στην τεράστια πόρτα και σκουπίζω τα πόδια στο χαλάκι. Τα σκυλιά μυρίζουν τα παπούτσια μου, κουνούν την ουρά.

"Γειά σου Δρ. Σ, βιάζεσαι σήμερα να αρχίσεις το πιάνο βλέπω!"

Δέ γελά. Οι ώμοι της γονατίζουν ανεπαίσθητα προς στιγμή και το βλέπω. Τη ξέρω χρόνια, είναι άνθρωπος έντονος πολύ, αρχίατρος στο emergency room του μεγαλύτερου νοσοκομείου της πόλης της. Μεγάλα γαλανά μάτια αλλά σφιγμένα, κρύβουν κόσμους που δέν μοιράζεται με άλλους, και τα κοντά της μαλλιά είναι χτενισμένα με χέρι γυναίκας που έχει ως προτεραιότητα τους άλλους όχι την εαυτό της.

"Χριστουγεννιάτικα να μου βρείς σήμερα Διάσπορε, αλλά όχι τα μοντέρνα, τα παλιά του Χάντελ και τα γερμανικά, έχουν βάθος περισσότερο."

Απορώ. Πρώτη φορά μου ζητά η Δρ. Σ κάτι. Συνήθως αφήνεται να την οδηγήσω, τα μαθήματα μας είναι γι αυτήν ευκαιρία να μήν έχει βαριές ευθύνες ή να λέει σε άλλους τί να κάνουν. Της λέω τί να παίζει, πώς να το παίζει, πότε. Έχουμε παράξενη σχέση στην οποία μιά δυναμική άνθρωπος αφήνει ένα άλλο άτομο να οδηγά την ύπαρξη της για μιά ώρα τη βδομάδα. Όταν φτάνω σπίτι της είναι πάντα συννεφιασμένη. Και στο τέλος με το αντίο έχει φύγει το σύννεφο, χαμογελά, οι ώμοι ξεσφίγγουν, τα μάτια γίνονται πιό γυναικεία απαλά, και τα ψηλά μήλα του προσώπου κοκκινίζουν ελαφρά, γεμάτα ζωή. Έξι χρόνια μαζί. Δέν έχει ταλέντο καθόλου. Μα επιμένει να παίζει κι έχει κάπως προχωρήσει..

Αρχίζει να παίζει τα χριστουγεννιάτικα. Τα χείλη σφίγγουν και στες πρώτες δέκα νότες αρχίζει να κλαίει.

"Δέ μπορώ να παίξω"
Σάστισα.

"Τί έπαθες καλή μου δόχτωρ? "

"Δεκαπέντε ώρες ψές προσπαθούσαμε 6 γιατροί να σώσουμε ένα παιδάκι 2 χρονών που έπαθε καρδιακή απο τον ιό των χοίρων. Πέθανε στα χέρια μου με τη μάνα του δίπλα".

Δέν είπε τίποτα άλλο.

Της είπα να παραμερίσει αφού δέν μπορεί να παίξει άλλο, να παίξω εγώ σήμερα.

Παίζω χριστουγεννιάτικα, παίζω Σοπέν, μπετόβεν. Και αυτή κάθεται πίσω μου να μήν τη βλέπω και κλαίει βουβά.

Το μάθημα τελειώνει. Σηκώνομαι απλά, και φεύγω. Μου χαμογελούν τα γαλανά μάτια και η βουβή ευγνομωσύνη με γεμίζει.

Ταφή του Υπάρχω και το Lapis philosophorum.

2009-11-18T16:40:00.002-05:00

Πρελούδιο.

Στο πάρκινγκ του στάρπακς το πολυσύχναστο δαμέ στο σπίτιν κοντά τους ινδούς μαθητές απλώννουνται πουπάνω καμπόσα υψηλής τάσης σύρματα της ηλεκτρικής τα οποία κρέμμουνται πλαδαρά σάν διασχίζουν τον ουρανό κοντά στον ορίζοντα της δύσης του ήλιου τζιαι παίζουν με τα τόξα των καυσαερίων που αφήννουν πίσω τους τα αεροπλάνα στα 35 χιλιάδες πόδια. Τί σημαίνει η εικόνα αυτή? Τίποτε. Απλά εν τζιαμέ.

Πάν αυτοκίνητα τζι έρκουνται κάθε πέντε λεπτά, όσο χρειάζεται ο καφές να βράσει μυρωδάτος. Μετά που τη δουλειά, κατα τες τέσσερις όταν σχολάννει η εργατιά των γύρο γραφείων η ταλαιπωρημένη του μικρομεσαίου μισθού τζιαι περπατά με τες βαλίτσες των λάπτοπ σάν τον λύμπουρα φορτωμένο σιτάριν, παιρνούν που το στάρπακς για τον Τρίτο Καφέ, τζιήνον που θα τους βοηθήσει να αντέξουν τες ιδιοτροπίες του/της συντρόφου της, την πελλάραν των κοπελλουθκιών, τους λοαρκασμούς που χρωστούν τζιαι που πρέπει να πλερώσουν πόψε, το μάτς που πρέπει να μείνουν όξυπνοι να δούν ώς τες 11. Εν ο Τρίτος Καφές. Ο πιό ιερός που ούλλους. Ο πρώτος ήταν της σκλαβιάς, εβοήθησεν τους η ώρα οχτώ να ξυπνήσουν για να παράγουν με τον αμερικάνικο απρόσωπο και έντονο τρόπο που τους επιβάλλει ο μάστρος ο ορεξούσιμος του χάρβαρτ που κάθεται κάθε πρωί πάς τα τζιέρρατα τους με τον τρόπο του τον ψεύτικα θετικό/χαμογελαστό/team building spirit/καλοσιδερωμένο/καλογαμημένο. Ο πρώτος ο καφές ο λάττε εξύπνησεν την αδρεναλίνη, εκοίμησεν τα Θέλω τους, τζι εφκάλαν ώς το μεσημέρι απόδοσην.

Ο δεύτερος, ο μεταμεσημβρινός, εσκότωσεν την ανάγκη για κουρούδι στο σπίτι, την ανάγκη για θάλασσα τζιαι ρέμβασμα, τζιαι την ανάγκη για έρωτα. Να φκεί η απόδοση χωρίς σκέψη. Με τη σφίξη. Άντεξε Τζιώνη, άντεξε Κάρεν ακόμα τρείς ώρες.

Τζι επέρασεν η μέρα πάλε, ήρτεν ο περιβόητος Τρίτος Καφές. Της ελευθερίας. Τούτον που πίννουν επειδή θέλουν να Ζήσουν, ότι τζιαι να σημαίνει τούτον. Μπαίννουν στο στάρπακς σκλάβοι, φκέννουν αφέντες, με το πλαστικό ποτηράκι στο χέρι, σάν το φαλλό τον σηκωμένο. Βουρούν τωρά να προλάβουν να ζήσουν την άλλη τους σκλαβιά, τζιαι την ελευθερία των χόμπυ τους, τεντωμένοι, γεμάτοι ορμόνες, με πνιγμένες τις επιθυμίες. Περιμένουν να δράσει ο καφές περπατώντας προς το αυτοκίνητο τους μηχανικά, κάπου έχουν να πάν για να τους βρεί η πολυπόθητη ελευθερία, κάπου που ξέρουν, σ' ένα σπίτι-φυλακή γνωστή, εκεί θα -ίσως- προσέξουν πάλι τί γίνεται γύρω τους. Εδώ που περπατούν μηχανικά δέ βλέπουν τα σύρματα της ηλεκτρικής, ούτε τους σπουργίτες. Τα φύλλα της αροδάφνης που εκυρτώσαν χειμωνοπληγμένα τους αφήνουν αδιάφορους. Τα σκουπιδάκια στη χιλιοπατημένη άσφαλτο του πάρκινγκ δέν τους εμπνέουν. Χαρτιά, αποδείξεις, τσιγάρα (τί μάρκες?), είναι καθαρά τα παράθυρα του καφενείου? Οι θάμνοι κουρεμένοι προσεχτικά? Το διπλανό αυτοκίνητο γιατί έχει τόσα πηλά, πού εβρεθήκαν στην πόλη τα πηλά? Ο γέρος γιατί κλαίει στο τηλέφωνο? Τα πιάτα πιός μαλάκας τα πέταξε? Την ωραία κοπέλλα με τον πλατύ πισινό γιατί δέν της διούν σημασία οταν χαμογελά προσφέροντας τους samples απο τα νέα ψωμάκια τζίντζερ του στάρπακς? Εμένα που τους πιάννω κουβέντα γιατί εν στ' αρχίδια τους?

Ααα, φαίνεται οτι τα φιλτράρουν ούλλα, είναι πράματα ασήμαντα που διαδραματίζονται δαμέ στο πάρκινγκ. Ποιός τον γαμά τον νεαρό που κάθεται με το τσιγάρο του στον προφυλακτήρα του τζίπ φωτεινός σάν ήλιος ντυμένος με την τελευταία λέξη της χίπ χόπ μόδας με τους φίλους του στο πλευρό να γελούν ανέμελα με το ανέκδοτο του. Γιατί να τον προσέξει κανένας άλλος? Τα σημαντικά γι αυτούς βρίσκονται αραδιασμένα στο σπίτι-φυλακή που περιμένουν να πάν να δεθούν και πάλι.

Θυμάστε οταν είμασταν 10 χρονών, τότε που δέν εφιλτράραμεν τίποτε, τότε που ήταν ο κόσμος φρεσκοβλαστημένος τζι ούλλα ήταν θαυμάσια, θυμάστε που επροσέχαμεν ακόμα τζιαι τα κουμπιά τα μεγάλα τζιαι καφέ στο παλτόν του παππού σάν να ήταν κάτι που μας ελάλεν ήντα άθρωπος εναι? Τη μυρωθκιάν της ναφθαλίνης? Πόσον έντονα εθωρούσαμεν τα πρόσωπα του κόσμου? Θυμάστε που εθωρούσαμεν γυρών μας τζι επιάνναμεν τες πληροφορίες όπως μας εβρίσκαν, un-edited, χωρίς κρίση ή την ανάμνηση παρόμοιας εμπειρίας να βεβηλώνει την ίδια την εμπειρία?

Εξεχυλίσαμεν μνήμη, κρίση, τζιαι φίλτρα. Περπατούμε αν-αίσθητα βαδίζοντας προς τον προορισμό μας. Μα αμα είμαστεν τόσο συχνά αν-αίσθητοι, πόσον αλήθκεια αισθανόμαστεν οταν φτάσουμεν τον προορισμό? Μήπως δέ συνηθίζει το κορμί στην ημι-αισθησία? Μήπως χρειάζεται practice χωρίς προσπάθεια να Βλέπουμε και να Νιώθουμε, όπως τότε που όλα ήταν άξια προσοχής? Τα όργανα της ψυχής κουρδίζονται μόνο οταν τα χρησιμοποιούμε κάθε στιγμή, όχι επιλεχτικά και όποτε μας βολεύει.

Και για να ζήσουμε ΕΥ-αίσθητοι πρέπει να μήν κουβαλούμε τον εαυτό όπου πάμε, εμποδίζει. Η συνήθεια του εμποδίζει. Η γνώση του Υπάρχω εμποδίζει. Η μνήμη που κουβαλούμε για το κάθε αντικείμενο και πρόσωπο εμποδίζει. Τα κρίνουμε. Και τα συγκρίνουμε με τις εμπειρίες μας. Τότε φιλτράρονται όλα. Και όλα γίνονται καθρέφτες του εαυτού στην κατάσταση που βρίσκεται τη δεδομένη στιγμή. Αλλά. Όταν παύσει ο εαυτός να υπάρχει ζωσμένος τη Μνήμη, τότε δειλά δειλά ξεπροβάλλουν μπροστά στις αισθήσεις οι θάμνοι, τα πρόσωπα, το χώμα, τα αυτοκίνητα, το δειλινό, οι συνομιλίες δίπλα, η ανθρώπινη φύση, τα κύτταρα των ζωντανών οργανισμών και μή.

Δέν είναι ρομαντικό αυτό. Δέν προκαλεί θετικά ή αρνητικά συναισθήματα. Ούτε μας επιβεβαιώνει ανωτερότητες που νιώθουμε οτι μας ανήκουν. Ούτε κάν τη μοναξιά δέν τη διώχνει. Απλά Υπάρχει η πλάση γύρω μας, και την αισθανόμαστε, όχι με τα συναισθήματα, την αισθανόμαστε με ένα όργανο που υπάρχει βαθειά στον εγκέφαλο κρυμμένο και που είναι Δέχτης και Καλοσωριστής. Αυτό το όργανο δέν ξέρει τη σημασία των λέξεων ή των ορισμών, ούτε της Ελευθερίας ή της Σκλαβιάς. Ξέρει μόνο να ακούει και να βλέπει νιώθοντας το Όν που το κουβαλά μέσα του να υπάρχει ως μέρος του σύμπαντος και του χωροχρονικού συνόλου που βρίσκεται αυτό το Όν τη δεδομένη στιγμή.

Άμα φύγουν τα φίλτρα, είμαστε όλοι ίσοι.

2009-11-16T08:25:00.000-05:00

Σιωπώ.

Θα λείψω όσο χρειαστεί.

Στο επανιδείν.

Götterdämmerung

2009-11-15T23:19:00.000-05:00

Αννοίω το αδιάβροχον αργά

να νιώσω τη βροσιή

μα έννεν δροσερή

κρούζουν οι σταγόνες της σάν το ασίτ

τζιαι λειώννει μου το δέρμαν ούλλον.

Παρπατώ γυρόν του βάλτου τζι είμαι μόνον κόκκαλα

καρτερώ την έκσταση να έρτει πάλε μα μόνον το

κενόν του ουρανού φαίνεται ψηλά πάνω που τα ζαβοκλωννιά

τζι ο βάλτος εχώστηκεν κάτω που τα ξερόχορτα

ρωτώ τον να μου πεί δκυό λόγια γλυτζιά

μα έν μου λαλεί τίποτε, ώς τζι οι κάστορες αποφεύγουν με.

"Έν είμαστεν δαμέ για να μας ξαπολάς τα σκουπίθκια σου. Φύε."

Βουρώ αγκρισμένος πάς τον όχτον.

Λείφκει ο αέρας των πνευμόνων, προδώννει η καρδία.

Τζιαι μές τον πανικόν φκαίννω τρείς βράχους που εχλιάζαν

τζιαι παρολλίον να σκοτωθώ.

Έν με θέλουν δαμέ.

"Τζιαι ποιός σου είπεν είμαστεν σύμβολα σου ρε κκεραττά? Ανήκουμεν σου τίποτε??

Λάμνε έσσω σου τζιαι γυρεύκουν σε, εχάθηκες."

Τα δέντρα εν τίτσιρα. Εππέσαν τα φύλλα, έχασα τα φέτος.

Ενεκρώσαν πάλε.

Τζιαι μετανώννω το.

Εθωρούσαν με τα δέντρα αδιάφορα.

"Ποττέ σου δέν μας είδες. Έν είμαστεν δαμέ για να γυρεύκεσε, είμαστεν δάσος,

αδιάφορον προς εσένα τζιαι τες ανάγκες σου. Άτε ασσιχτίρ έπρισες μας τα έσιει ένα χρόνο."

Έμεινα ώς τη νύχταν, να δώ αν τουλάχιστον με πιάσει η υποθερμία να ζαλιστώ να νιώσω τελοσπάντων κάτι ουσιαστικό που να με φκάλει έξω πάλε. Μα το κορμίν αρνήθηκεν να μου δώσει έτσι ικανοποίησην.

Αντί υποθερμίας

μές τη σκοτεινιάν του δάσους ήρτεν το παλιόν να μαλλώσει με το καινούργιο.

Τζιαι τραβουν μασιέριν τζιαι οι δκυό τους, ο παλιός τζι ο τζιαινούρκος, εσταθήκαν απέναντι ο ένας που τον άλλον τζι ορμούν ακράτητοι. Καρφώννεται το μασιέρι τζιαι των δκυό τζιαμέ που εν η αρτηρία του λαιμού, πρίν προλάβω να τους γλυτώσω, τζιαι γύρνουν τζι οι δκυό τους χαμέ, θωρώ μόνο στα μάθκια τους το ψυχομάσιημαν τους.

Θάφκω τους μέσα μου, τζι εβρώμισεν ο Κήπος μου. Η ψατζιή τους εννα ξεράνει τα όμορφα μου δεντρά τζιαι τες λακάνες με τες τουλίππες. Φεύκουν οι κατοίκοι που τους είχα χτίσει τόσα ωραία σπιτούθκια κοντά στον ποταμόν, τζιαι τραβούν προς στην ενδοχώραν, τζιαμέ που δέν μπορώ να τους βλάψω άλλον.

Τζιαι μπαίννω μέσα του Κήπου να τα έβρω ούλλα γέριμα, τσαλαπατημένα, απεριποίητα.

Γιατί την ώραν που ενόμιζα πως επότιζα τζι εφύτευκα έναν χρόνον ολόκληρον, εν αγριόχορτα, παλλούρες, ζιζάνια, παρασιτόδεντρα που εφύτευκα τζιαι δέν το εκατάλαβα.

Αντί δεντρά, αθρώπους, αγάπην, έρωταν, ομορκιάν, φύλλα, βράχους, χώματα, σκουλουκούθκια, πεταλλούδες, γρασίθκια, ζώα, μαθητές, μουσικές, εν εμέναν που εθώρουν τελικά. Εν καθρέφτες που ήταν, τζι αντί να ανοίξω, έκλεια.

Τζιαι ξαναρκέφκει που την αρκήν το ταξίδιν.

Ο βουδιστής δάσκαλος.

2009-11-13T00:45:00.000-05:00

Βαστά με λλίον η κούραση, έν έχω κάβλες μετά που το δεκάωρον που εδίδαξα σήμερα να πλάθω όμορφες εικόνες, τζαι θα τα πώ απλα.

Λλία λεπτά πρίν να φύω για δουλειά το πρωί είδα τυχαία έξω που το παράθυρο τζι είδα τους βουδιστές που περνούν συχνά πυκνά που δαμέ να πλησιάζουν που απόσταση. Έτρεξα να τους φωτογραφίσω όπως κάμνω κάθε φορά. Με είδε ο Δάσκαλος, κάθε φορά με βλέπει. Αντρέπουμαι, αλλά πάλε φκάλλω τους φωτογραφία. Σήμερα είχαν καινούργιο πρόσωπο μαζί τους.

Μπροστά ο Δάσκαλος, ήρεμος, γεμάτος Άδειο. Φορεί ζεστά ρούχα κάτω που το μανδύα, σκούφο. Κάμνει ψοφόκρυο. Πίσω του ο Μαθητής, συντετριμμένος, θωρείς τη δουλειά που κάμνει ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του. Φαίνεται υποβάλλουν τον σε κακουχίες για να μάθει πώς αποβάλλεις το κορμί, κρυώννει, έχασεν βάρος, κουβαλά βαρύ δοχείο όπου πάει, διαλογίζεται συνέχεια, ασταμάτητα. Τί να γυρεύει το παλληκάρι? Απαρνήθηκε τα εγκόσμια για να βρεί την Ελευθερία μέσα που την ταπείνωση.

Πάλε επεράσαν που δαμέ τζι είδα τους. Καμιά φορά έρκεται μου να βουρήσω πουπίσω τους να τους πώ να με πάρουν μαζί τους αλλά κωλώννω. Μιά ζωή έτσι εννα κωλώννω φαίνεται.

Ή εννα έβρω τους τρόπους μόνος μου, χωρις Δασκάλους άλλους.

Ο μάστρε χτίστης του ΑνΟΙκω.

2009-11-12T00:55:00.000-05:00

Τραπέζι μακρόστενο, άσπρο ξεβαμμένο τόπους τόπους. Λιτό. Όλο γωνιές άχαρες για όλους, μα εμένα με τραβάς. Πολλά. Είσαι λίγο χαμηλό και βολεύεις το γράψιμο. Εσύ θα μπείς μπροστά απο το παράθυρο, να βλέπω έξω την ώρα που γράφω. Σε κληρονόμησε η γυναίκα μου που τη γιαγιά της. Κάτσε μπροστά μου να γράφω πάνω σου, ξέρεις τί σοβαρό ρόλο παίζεις. Έβγα που το υπόγειο που σαπίζεις μές την υγρασία τόσα χρόνια, να σου πλύνω το κορμί να μυρίσεις όμορφα. Έλα.

Τραπέζι θηλυκό, θα σε βάλω δίπλα, σε σχήμα Γ που το άλλο. Εσύ είσαι ψηλή, με πόδια τορνευτά, τα τακούνια σου λείπουν! Σε βρήκα στην πόλη με το ψαρολίμανο πρίν 4 χρόνια, μιά μέρα που είχα πάει μαραζωμένος (έκπληξη!) για να έβρω θάλασσα. Καθόσουν στη βιτρίνα του παλιατζίδικου και όπως περνούσα σε είδα και σε αγόρασα χωρίς δεύτερη σκέψη. Για να σε χωρέσει το αυτοκίνητο, μετά που σε κουβάλησα ένα χιλιόμετρο στην πλάτη, ξεβίδωσα τα πόδια σου με το swiss army knife που είχα μαζί μου. Κάτσε τωρά δίπλα μου, είμαι έτοιμος, έβγα που το υπόγειο που μαράζωννες δέσμια 4 χρόνια. Έλα να σου φιλήσω τις γωνιές σου, να κλείσω τα μάτια για να νιώσουν τα δάκτυλα τις καμπύλες που σου έπλασε ο τόρνος. Άσπρη αλαβάστρινη η επιδερμίδα, κι ας είσαι 100 χρονών γκόμενα.

Δίπλα μου έχω κουβαλήσει όλες τις πέτρες που έχω συλλέξει.

Μάρμαρα, σχιστόλιθους, αλάβαστρο, αμμόπετρες, γρανίτες, του ποταμού, του δάσους.

Κάθε φορά που πάω στο δάσος για να σκεφτώ, άμα πετύχω το σκοπό βρίσκω μιά πέτρα που μου μιλά και τη φέρνω μαζί μου. Έχω πολλές. Ήταν πεταξούμενες. Αλλά πόψε έφερα τες πάνω στο νέο μου γραφείο με κόπο.

Εσένα ασχημούλλα μου σε βρήκα κάτω που ένα θάμνο την ημέρα που ανέβαινα στους βράχους.

Εσένα μαυρούλλα έδωσα πάνω σου στο δάσος οταν εβρέθηκε η πρώτη απάντηση.

Και σύ κούκλα μου στρινιάρα που είσαι κάτασπρη, θυμούμαι οτι έκατσα πάνω σου στη λίμνη οταν γύρευα το Κέντρο το Άσπιλο και ήρθε να με βρεί αναπάντεχα.

Αγαπώ σας.

Ούλλες έχετε ονόματα, τοποθεσίες χαραγμένες στην ουσία σας. Βάλλω σας δίπλα μου να μου θυμίζετε πού ήμουν και πού έχω πάει.

Βάλλω το αγαπημένο μου βάζο που ανακάλυψα την μέρα τη χειμωνιάτικη που ταξίδεψα μόνος μου 300 χιλιόμετρα να πάω στην ακτή με τα παλιατζίδικα ακούωντας τα string quartets του σοστακόβιτς του μουντού μουτρωμένου ρώσσου συνθετη. Είσαι σγουρτίν, χαμηλόκωλον, με αυτάκια πεταχτά, είσαι σεξουλιάρικο. Βάζω λεβάντα ξερή να μυρίζει το δωμάτιο μεσόγειο.

Δίπλα σου έστησα το γρανίτη μου που εμοίρασε στα δύο ο πάγος και βρήκα τα δύο κομμάτια σε απόσταση τριών μέτρων το ένα που το άλλο. Σάν το πάζλ. Να μου θυμίζεις όσα είναι εφικτά. Το μαλακό, το αδύναμο μπορεί να σπάσει βράχους οταν ενωθεί η ύλη του και λειτουργήσει συλλογικά. Να το θυμάσαι.

Το δοχείο για τες πέννες μου, εδώ μπροστά. Έχω το που το 1992. Λιρίσιμο πράμα.

Το αναλόγιο που έβαλα να μου φτιάξει ο πελεκάνος ο κυπραίος. Εκουβάλησα το στο χέρι που την κύπρο το '94, επήε σε πολλά διαμερίσματα, είδαν πολλά τα μάτια του δίπλα μου. Φιλιά, δάκρυα, γράψιμο, σέξ, χτυπήματα γροθιών στο τραπέζι, σχίσιμο σελίδων. Άντεξεν με.

Τρείς στοίβες παρτιτούρες καμιά εκατοστή-τις αγαπημένες, τούτες που θέλω να έχω δίπλα μου ανα πάσα στιγμή. Νιώθω ασφάλεια αμα μπορώ να απλώσω το χέρι να τις αγγίξω. Ολοι οι αγαπημένοι συνθέτες.

Στο χαμηλό τραπεζάκι, έβαλα πέτρες σε κύκλο, με τη στρογγυλότερη στη μέση. Το σύμβολο του ήλιου.

Λάμπα της γιαγιάς. Πόσους εφώτισε...

Κάθουμαι στα σκοτεινά γεμάτος ναρκισισιμό, αυτοέρωτα. Δικαιούμαι, εν στιγμή ιδιωτική. Τούτος ο χώρος εν ο Δικός μου.

Ευλογώ σας ούλλες, ούλλα.

Οι δύο μάνες της Σοφουλλίτσας.

2009-11-11T08:55:00.000-05:00

Η Σοφουλίτσα που είναι εννιά χρονών κάθεται στο πιάνο και τα μαλλάκια της τα κατάμαυρα λάμπουν καλοχτενισμένα κάτω απο το φως της τεράστιας λάμπας που κρέμμεται απο πάνω μας διώχνοντας το σκοτάδι του Νιόβρη. Χαμογελά μου με αθωότητα, περηφάνεια. Ψηλώννει λίγο τους ώμους της να καθήσει καλύτερα, μα δέν φτάνουν τα πόδια στο πάτωμα καλά. Της φέρνω σκαμνάκι. Αγγίζει τα πλήχτρα με σιγουριά, και με κοιτάζει πλάγια περιμένωντας να της δώσω εναρκτήριο νεύμα της κεφαλής. Ψηλώννω το αριστερό μου φρύδι και αρχίζει. Νότες αργές αλλά σίγουρες. Γελώ μέσα μου, έχει διαβάσει πάρα πολλά, όπως της είπα. Τελειώνει το κομμάτι, άψογα παιγμένο, και με ρωτά ερωτήσεις.

"Εδώ στη δεύτερη σελίδα έπαιξα το φόρτε καλά?"

"Ναι Σοφούλα, να αναπνέεις αμέσως πρίν, θα είναι ακόμα πιό καλά"

"Οκ."

Ξαναδοκιμάζει. Σφίγγει τα χείλη για να συγκεντρωθεί.

"Έτσι?"

"Ναι!. Άλλες ερωτήσεις έχεις?"

"Έχω. Εδώ δυσκολεύτηκα με το ρυθμό. Μου πήρε 3 μέρες να τον μάθω και μετρώ συνέχεια, δέν μου αρέσει να μετρώ γιατί δέν ακούω τη μουσική. Τί να κάνω?"

"Το λοιπόν. Όταν είναι δύσκολος ο ρυθμός το λέμε στο δάσκαλο μας. Θα χτυπήσω στα γόνατα μου το ρυθμό και άκου μόνο. Κλείσε τα μάτια και μή σκέφτεσαι. Άκου... Τακ Τάκ....τι τι Τάκ....Τι τι Τάκ Τάκ Τά-ακ. Ντάξει? Ξαναάκου. Τώρα χτύπα το ρυθμό και σύ, τραγούδα τον. Τώρα σήκω να τον περπατήσουμε. Τί λές?"

Ανθίζουν τα μάτια.

"Κατάλαβαα."

"Τώρα παίξε να δείς τη διαφορά."

Άψογα.

"Να θυμάσαι πάντα οτι η δύναμη σου είναι το αφτί. Και όταν μαθαίνεις νέες λέξεις στο σχολείο να τις απαγγέλλεις δυνατά, θα τις θυμάσαι πιό καλά. Θα γίνεις καλή στο πιάνο, να το θυμάσαι. Διάβαζε καλά, πάντα οκ? Πιστεύω στις ικανότητες σου, το ξέρεις?"

Χαμογελά πλατιά. Κλείνει το βιβλίο.

"Μπορώ να πάω?"

"Dismissed."

Τέλος μαθήματος. Οι δύο μάνες της Σοφουλλίτσας φωνάζουν "dinner's readyyyy" απο την κουζίνα. Είμαι και εγώ καλεσμένος. Κάθε βδομάδα μετά το μάθημα με ταϊζουν, κι έχω κανονίσει το πρόγραμμα να μου επιτρέπει αυτή την 'τελετουργία' -δέν το κάνω για πολλούς αυτό, μα μου το έχουν ζητήσει, τους αρέσω πολύ. Απόψε έχουν μαγειρέψει λαζάνια. Κρασί. Καθόμαστε όλοι και η συζήτηση περιστρέφεται γύρω απο τη μάθηση, τα φαγητά, τη ζωή στην πόλη τους. Αρχιτέκτονας η μιά μάνα. Η άλλη έμεινε σπίτι να μεγαλώσει τα δύο παιδάκια τους. Η Σοφούλλα κι ο Αντρέας είχαν χάσει τους γονείς τους στη Γουατεμάλα όταν έγιναν καταστροφές απο βροχές. 4 χρονών αυτή, και 2 ο Αντρέας. Γύριζαν βρωμισμένα τα παιδάκια απο πόλη σε πόλη ζητιανεύοντας μέχρι που μπήκαν σε ορφανοτροφείο. Εκεί τα βρήκαν οι δυό μου φίλες, που μόλις είχαν παντρευτεί και είχαν υποσχεθεί να μεγαλώσουν παιδιά αμέσως. Κι έτσι βρέθηκε η Σοφούλλα με τον αδελφό της στην αμερική, να έχουν όλα τα καλά, και θαλπωρή απο αυτές τις υπέροχες κοπέλλες. Θυσίασε η Σ. την καριέρα της για να τα μεγαλώσει σωστά. Και είναι μωρά μάλαμα. Με τρόπους. Έξυπνα. Σωστά μεγαλωμένα.

Τρώμε τα αχνιστά λαζάνια και μυρίζει η παρμεζάνα που μου βάζει στο πιάτο η Ε., μου γεμίζει το ποτήρι κόκκινο κρασί καλό και με ευχαριστούν. Κάθε μάθημα παρακολουθούν απο την κουζίνα αυτά που λέμε με τη Σοφούλλα. Και αναγνωρίζουν τη σημασία της παρουσίας μου στο σπίτι τους. Και μου το λένε συχνά. Έχει ανάγκη η Σοφούλλα δασκάλους και αντρική παρουσία θετική κοντά της, το γνωρίζουν χωρίς να σημαίνει κάτι αρνητικό για τη ζωή τους και τον τρόπο που λειτουργεί το σπίτι τους και η σχέση τους. Δέν τους λείπει κάτι. Θέλουν να προσθέσουν στα όμορφα που αυτές προσφέρουν στα παιδιά. Πράγματα που μόνο η αντρική παρουσία μπορεί να προσφέρει. Μου το ζητήσαν. Επειδή δέν νιώθουν απειλή απο μένα. Και μου το λέν. Στον καθρέφτη τον πραγματικό που μου βάζουν κάθε βδομάδα μπροστά μου βλέπω οτι κάτω απο τις σωστές συνθήκες είμαι παρουσία δυνατή αλλά ευαίσθητη ταυτόχρονα, καθοδηγώ χωρίς να καταπατώ, και ξέρω πως σ' αυτό το παιδάκι θα κάνω διαφορά. Όταν ο άλλος έχει το ταλέντο και τη διάθεση να σε Δεί, βγάζεις τον πραγματικό σου εαυτό άφοβα. Αν ήταν όλοι οι πελάτες έτσι....

Αντί στο δάσος οι απαντήσεις, εν μπροστά στη μύτη μου.

2009-11-08T22:03:00.000-05:00

Εντύθηκα με τα ρούχα του δάσους, ήταν ωραία μέρα, ζεστή χαλαρή. Το αυτοκίνητον αρνήθηκε να με πάρει στο δάσος, οδήγησεν τζι επάρκαρεν πεισματάρικα στη μέση της πόλης. Επαρπάτουν για πολλές ώρες τζι έφκαλλα φωτογραφίες ούλλα τα ενδιαφέροντα πράματα που εθώρουν. Έφτασα ώς τη διπλανή πόλη, τζιαι μετά πίσω. Εφκάλαν νερό τα πόδια μου, τζι έν ανάπνεα που τα καυσαέρια στο τέλος.

Επήα πρώτα για καφέ/ντόνατ(ς) (γκλούππ, δύο) για να πάρω δυνάμεις, τζι έμπηκεν τούτος ο τύπος μές το parking lot. Εξηνταπεντάρης τζιαι βάλε, με παλιόν αυτοκίνητον ούλλον αδρωπιάν. Εκατέβηκεν τζι επέρασεν που δίπλα μου την ώρα που εμασούλουν το ντόνατ που το χαρτούιν του ακουμπημένος πάς το ττογιότα μές το ηλιούιν. Ray-ban aviators. Επαρπάταν με τζιύλημαν άνετον καλοεξασκημένον, εμύριζεν κολώνιες του 1985, ντυμένος τζιήν στενά τζιαι φανελλούαν Led Zeppelin, με το μουσούδιν του τζιαι τα τζιελλωμένα του μαλλιά τα σέξικα. Αλυσιδούες, ρολόιν χρυσό. Άσπρες δερμάτινες πολυθρόνες. Γαμά τζιαι ρέσσει, σίουρα. Φέρνει την ευτυχία σε συνταξιούχες. Ήρτεν έξω με μιάν κάσιαν ντόνατς τζι ένα βαρέλλι καφέ. Είπα του καλό μεσημέρι τί ωραία τα ντόνατ μέν ρίξεις τα ψιχούδκια πάς τες μαξιλάρες τες άσπρες ά?. Εγέλασεν. Επιάαμεν κουβένταν για το μάτς πόψε (έν καταλάβω γρί που american football αλλά άτε). Έμαθα πως έσιει δίπλα δαμέ ενα μπάρ με πιλλιάρτα που συχνάζει με τους φίλους του τους μοτορτζιήες αμα έσιει μάτς, πίννουντα τζιαι μετά πάν για πάρτυ έσσω κάποιου στην εξοχή τρικούβερτο στο οποίο αμα δέρει η ομάδα, έχουν συμφωνία οτι 'όλα' επιτρέπονται, έπιασεν ντόνατς τζιαι καφέν για ούλλους. Εξαναγέλασεν. "Γειά σου, καλό μάτς." Μετά, όπως έβαλλεν πισινήν ετράβησα τον φωτογραφίαν κρυφά.

Σαν επαρπάτουν πρισμένος τζιαι υπερζαχαρωμένος, επρόσεξα την εξής επιγραφή: "Σχολείο Αγίου Μιχαήλη. Πανηγύρι του Παιξίματος της Γαλοπούλλας. Σάββατο 21/11, έξι (το πρωί) ώς τες εννιά. Κοπιάστε."

Δηλαδή, μπορείς να βρεθείς με καμπόσους πελλούς σε τούτον το σχολείο, να φέρεις τα όπλα σου, τζιαι να έρτει ο Park Ranger να σας πάρει στο δάσος για να πυροβολάτε άγριες μαύρες γαλοπούλλες (οι οποίες εν πράγματι ΑΓΡΙΕΣ, εν 15 κιλά χτηνά, ακκάννουν χαχα), έτσι για το χάζιν να γιορτάσετε το Thanksgiving με αιματοκύλισμα. Μπορεί κάποιος άνετα να παίξει 10-20 γαλοπούλλες. Καλά ρέ παιθκιά, είπαμεν εν μάστιγα οι άγριες γαλοπούλλες δαμέ αλλά όι τζι έτσι.....

Τζιαι θωρώ τούτον το περίεργο μετά: Μιά αρχαία εκκλησία του 1800, γρανιτένια, επιβλητική, προς πώληση ή ενοικιαση. Επάττισεν δηλαδή η ενορία μετά που η καθολική εκκλησία επλέρωσεν εκατομύρρια σε τζιήνους που εγαμήσαν οι παπάδες πρίν 30 χρόνια σάν ήταν κατηχητικό αθώα μωρά, τζι αναγκάσαν πολλές ενορίες να κλείσουν. Πουλούν τες εκκλησίες για να ποσώσουν τη ζημιά. Θέλετε εκκλησία να την μετατρέψετε σε σπίτι? $800,000 και είναι δική σας κύριε. Να πηδάτε τη γυναίκα σας μές σε ιερό χώρο κάθε βράδυ πέρκι αγιάσετε. Να χέζετε κάτω που το βλέμμα του θεού ποττέ να μέν κάμνετε δυσκοιλιότητα. Να κάμνετε wet t-shirt parties με την κλίκκα τζιαι τες γκόμενες ανάμεσα στους σκάμνους τζιαι τα αγάλματα των οσίων καθολικών μαρτύρων. Να λούννεστε μές σε κολυμπήθραν που εμετατρέψετε σε hot tub τα πρωινά. Αμμα ρε!!! Ούλλα είδα τα τωρά.... Only in the USA.

....τζιαι η γέφυρα των στεναγμών. Άμα την περπατάς τρίζει σάν να τζι εννα ππέσει. Ε, εκατόν πενήντα χρονών γέφυρα, πού θα πάει. Πάντα έθελα να πεθάνω πάς σε γέφυρα, θέλω να νιώσω την έκπληξη που θα μου επροκάλεν η καταστροφή της. Βίτσιον. Κάθε φορά που την περνώ, παρακαλώ να ππέσει τζιαι δέν μου ακούει.

Πίσω στην πόλη μου. Το κεντρικό κανάλι που φέρνει το νερό του τεράστιου ποταμού γυρόν της πόλης (11 μίλλια κανάλι) τζιαι κάμνει hydroelectric power να φωτίζει μέρος του grid της πόλης. Εν δαμέ που το 1800. Κάθε χρόνον έτσι καιρό φκερώννουν το για να το καθαρίσουν. It's a dirty job. Βρίσκουν κάποτε πτώματα, ποδήλατα, παλιοσίερα, κούκλες, καρέκλες, ξύλα, ότι σκεφτείς.

Τούτος εν ο κύριος Τζιέφρης που του εφώναξα την ώραν που εκαθάριζεν κυριακήν ημέραν τα βρωμόπηλα του καναλιού για να κάμει κουγκρίν κάπου που χάννει λλίον. Εφώναξα του επειδή είδεν πάνω μου τζι εχαμογέλασεν. Τελικά ήταν πολλά καλός άθρωπος, επήραμεν παρέαν το σκύλλον του περίπατον τζι είπεν μου με μεγάλην όρεξην όσα έθελα να μάθω για τη διατήριση του καναλιού -της οποίας εν ο υπεύθυνος, συνέχεια πρέπει να κρατά δίχτυ να το κρατά σιόνιν να μέν μας φκάλουν κούλλουφους οι τουρίστες (εν "προορισμός" η βρωμόπολη μας, ιστορικός) τζιαι εν περήφανος για τη δουλειά του. Τζιαι μιά φορά το χρόνο φκερώννει το να φύει τα πηλά.

"Μα έν βρωμεί το κανάλλιν ούλλη μέρα? Πώς αντέχεις ολάν τούντην κατάσταση?"

"Συνηθάς το κύριε Διάσπορε. Έν τζιαι πειράζει με. Αρέσκει μου να πατώ μές τους πηλούς, εν πολλά μαλακά, τζιαι επίσης έν σκέφτουμαι τίποτε, είμαι ευτυχισμένος. Εν το κανάλλι μου, τζι εγώ. Άμαν το καθαρίζω, εν καθαρό. Έτσι απλά. Ούτε σκέφτουμαι το γιατί, ούτε πώς να μεγαλώσω τη δουλειά μου, ούτε τίποτε. Το κανάλλι μου τζι εγώ. Τζιαι ο Μίστερ Πάρκινσον ο σκύλλος μου ο πιστός που με καρτερά να σχολάσω. Έν επαντρέφτηκα. Σπίτιν έν έχω, μένω σε κοινόβιο που νοικιάζει κρεβάθκια. Ζιώ με $600 το μήνα, τζι έννοιες έν έχω καθόλου εκατάλαβες? "

"Μα εν έτσι απλή η ζωή ολάν? Έν θέλεις να πάεις κάπου καλύτερα? Να σου ανήκει κάτι? Να κάμεις οικογένεια? Σπίτι? Απογόνους? Να επιτεύξεις κάτι σημαντικό στη ζωή σου? Κάτι πρέπει να ξέρεις εσύ, τζιαι θέλω να μου το πείς χαχαχα."

"Χαχαχα. Όι, έν θέλω. Τί θα καταλάβω? Πάλε στον τάφον εννα πάμεν ούλλοι. Να σου πώ έναν μυστικόν. Εγώ ξέρεις τί κάμνω τους μήνες που έν δουλεύκω ? (δουλεύκω μόνο 6 μήνες δαμέ, μετά πάω στα χτίσματα λλίον, τζιαι το χειμώναν τίποτε.) Ξέρεις πού πάω το χειμώνα? Πάω ψάρεμαν στον πάγο με τον μίστερ Πάρκινσον. Στην αλάσκαν που μεινίσκει ο καλλύττερος μου φίλος. Πάω στη μέση της λίμνης έξω που το σπίτιν του στ' ανάθθεμα μακριά που ούλλους, αννοίουμεν τρύπαν με το τρυπάνι, βάλλουμεν το τροχόσπιτον μας πουπάνω, τζιαι καθούμαστεν μές τη σιονιάν πουπάνω που την τρύπαν ντυμένοι εσκιμώοι, ρουφούμεν ουίσκιν με τον καλλύττερον μου φίλον, λαλούμεν φιλοσοφίες τζιαι πελλάρες τζιαι πιάννουμεν πέστροφες. Ψήννουμεν τες τζιαι τρώμεν μούχτην. Κάθε μέρα. Ά τζιαι κρέας παστόν του ταράνδου. Μιλώ του ήλιου που φκέννει παγωμένος στον ορίζονταν της λίμνης, των δεντρών, των αρκούδων που τζοιμούνται. Τζι άμαν στρινιάσουμεν πάμε στην πόλην με τες χιονομοτόρες να γαμήσουμεν τες πουτάνες που τη ρωσσίαν. Τζιαι πίννουμεν τα με τους ναύτες που πιάννουν κάβουρες στη βερίγγειο θάλασσαν. Τί τα θέλω εγώ τα υπάρχοντα? Αν τα είχα πώς θα έφευκα να ζήσω τη ζωή μου λαλείς μου?"

"..........................." "Να σας φκάλω καμιά φωτογραφία? Δείξε μου το κανάλλιν, να κατεβώ?"

"Ναί. Να με φκάλεις τζιαι τον Μίστερ Πάρκινσον ύστερα ά?"

Ο κύριος Τζιέφρης, με τον Μίστερ Πάρκινσον.

Τζιαι πάω πίσω στο αυτοκίνητο εξουθενωμένος τζιαι ικανοποιημένος που τον περίπατον τζιαι ούλλα όσα έμαθα, σάν οδηγώ βρέθεται μπροστά μου ένας γέρο κάττος που αρνήτουν να ταράξει που τη μέση του δρόμου. Ή ήταν κουφός, ή δέν τον έκοφτεν πλέον που τον κόσμο, ή είχεν ανακαλύψει την ελευθερία.
Έκατσα με υπομονή τζιαι εκαρτέρουν να τελειώσει τη δουλειάν του.

Πείραμα με τον 'αντρισμό'. ...για να μήν είναι θεωρίες μόνο.

2009-11-07T11:45:00.000-05:00

Μέρα φθινοπωρινή, μέρα λαμπερή, κατακόκκινη με τα νεκρά φύλλα να στολίζουν την άσφαλτο και τον κήπο στη μικρή αυλή. Οι γειτόνοι μαζεύουν με πλατύδοντες χτενιές τα πεθαμένα και πεσμένα φύλλα που έχουν κιόλας καφετίσει βρεγμένα όπως κοιμούνται αιώνια στο γρασίδι και τα πετούν σε ανακυκλώσιμες τεράστιες όρθιες χαρτοσακούλες αγορασμένες απο πέρσυ, μουλιασμένες και ζαρωμένες σε κάθε αυλή. "Καλημέρα κύριε Γκήνσμπερκ. Πασκίζεις πρωί ξημέρωμα?" "Τί να κάμω? Κάθε χρόνο τα ίδια, να δούμε αν θα είναι το τελευταίον μου μάζεμα φέτος, χαχαχαχα". Μακάβριο χιούμορ γέρου. Ιδρώννει και κρέμμεται η κοιλιά του έξω πλαδαρή, μα όχι της καλοπέρασης, της κλεισούρας των γειρατιών.

Ξύπνησα στις πέντε με ρίγος. Τρέχει ο νούς. Ψές έκαμα καυγά τρικούβερτο με μιά πελάτισσα πρίχτισσα. Προετοιμάζω το γιό της να πάει στο κονσερβατόριο. Ταλέντο ο μιτσής. Κάααθε βδομάδα θέλει να της λαλώ ακριβώς τί μαθαίνουμε, πού βαδίζουμε, πότε είναι το γραπτό, αν εχω ξαναπροετοιμάσει άλλον ("σίγουρα ξέρεις τί κάνεις? ΔΙάβαζα τα reviews για τα βιβλία που διδάσκεις και δέν είναι τα καλύτερα, το ξέρεις αυτό?") -και άλλα πολλά που με νευριάζουν. Η μάνα αυτή είναι μεγαλοproducer ταινιών, όλη μέρα διατάσσει αθρώπους,, έτσι έμαθε. Ο άντρας της ένα κλωτσοσκούφι, άβουλος. Το είδα κι αυτό. Έκανα υπομονή, κι άλλο. Άντεξα 2 βδομάδες μέχρι να την καταλάβω. Εψές κάτι μου είπε που με πείραξε. Της είχα ζητήσει να αγοράσει απο ένα βιβλίο για μένα και το γιό της. Δέν ήθελε να το πληρώσει. Μάζεψα μέσα μου ένα είδος αντρισμού που της χρειαζόταν, ήταν περίεργο. "Κοίτα" της λέω "Σας έχω κάνει κόπυ 100 cds για να μήν τα αγοράζετε, δέ βλέπεις καθόλου πές μου!!! Προσπαθώ 500% να βοηθήσω, και εσύ με πληγώννεις, θέλεις να ασκήσεις έλεγχο. Απο δώ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ. Ιδέα δέν έχεις για τη μουσική, έχω εγώ. ΔΙκός μου ο έλεγχος. Αν δέ σου αρέσει βρές άλλο δάσκαλο, να τα χέσω τα λεφτά σου ξέρεις προετοιμασία που κάνω για το μάθημα του γιού σου? 3 έξτρα ώρες!! Δέν νομίζεις προτιμώ να διδάσκω πιάνο που δέ θέλει προετοιμασία? Σκάσε επιτέλους!!! Άσε με να κάνω τη δουλειά μου. Ξέρω τί κάνω. Εξηγηθήκαμε?"

Δέν είπε τίποτε. Έκλαψε. Μου είπε "It's not personal, I'm under a lot of stress. I'm sorry, I'll stay out of your way."

Της πρόσφερα τη δύναμη και τη σιγουριά του αντρισμού μου. Χαχα. Και ήρθε στον τόπο της η ψυχή της.

Πρώτη φορά "άκκασα" πελάτη (ή άτομο γενικά) τόσο. Και δούλεψε. Αμμα ρέ.
Παλιά δέ θα έλεγα τίποτε, θα το άφηνα να περάσει, θα έβρισκα ήπιο τρόπο να την κουμαντάρω, μα τρόπο που θα μου άφηνε εμένα κατάλοιπα μέσα μου. Άγχος. Μα τώρα είμαι ελεύθερος.. και ξέρω πότε να λάμπω, και πότε να ΚΡΟΥΖΩ.

Πρώτη φορά της μιλήσαν έτσι, είπε. Με ευχαρίστησε.

Ξύπνησα στις πέντε σήμερα, έκαμα καφέ, έκατσα σάν το λεβέντη στη βεράντα με δάκτυλα παγωμένα να διαβάσω τα μέηλ. -1 σήμερα το πρωί η θερμοκρασία. Μα φορώ την πανοπλία μου του χειμώνα. Τα γυμνά δέντρα που στεφανώννουν την αυλή με φόντο το καταγάλανο του φθινοπώρου στον ουρανό μου χαμογέλασαν. Ξέρουν αυτά τί γίνεται εδώ. Και δέν το μολογούν.