Διασπορος

Η θλίψη.

2012-01-11T00:56:00.000-05:00

Αυτοπροσωπογραφία τους πέντε εαυτούς που μάχουνται...

Χασιμιός.

2012-01-08T12:56:00.004-05:00

Ε, εχάθηκα. Ψήννω έναν έργον μεάλον για 100 ακκορτεόν τζι εξεζούμισεν με. Επίσης βαστά με μεάλον τιπρέσσιο τούντους μήνες εζάωσεν ο εγκέφαλος μου τζιαι δέν ισιώννει, έν εξανάδα. Αποτέλεσμαν: Έν έχω έμπνευσην να γράψω τζιαι να δώκω το παρών μου στη βλογόσφαιραν. Συχχωράτε με φίλοι τζι αδερφοί.

Πρί λλίες μέρες ήταν τα γενέθλια των μωρών. Ο γιός μου εζήτησεν δώρον να του μάθω τον Ρόζ πάνθηραν. Απολαύσετε το λεβεντούδιν μου που έσιει πολλύν ταλέντον στη μουσική, -όι πως εν γιός μου αλλά εν λλία τα κοπελλούθκια που είδα ώς δάσκαλος να 'αρπάσσουν' έτσι εύκολα τες νότες. Εν ΤΕΣΣΑΡΩΝ χρονών σε παρακαλώ ο κότσιρος τζιαι παίζει ούλλη μέρα.

Έν τον πιέζω καθόλου. Δείχνω του, τζιαι μετά μάσιεται πορωμένος να φκάλει τα κομμάθκια. Έσιει ρεπερτόριον 5 τραούθκια χαχαχα. Κατίσχι του μιτσή εννα φκεί μαλαχτός αλόπως σάν τον παπάν του να βασανιέται μόνος του.

Η δεντροθεά

2011-12-13T23:24:00.000-05:00

Δεντροθεά

Τρία χρόνια σε παρακολουθώ να ζιείς τον κύκλον της ζωής σου κοντά στη λίμνην (πίσω του λόφου με το παράξενον όνομαν -"Misery Hill" τον λαλούν, εσκοτωθήκαν μεταξύ τους κάτι αδέρκια δαμέ, πρί 200 χρόνια.)

Είδα σε ζωντανήν, ολοπράσινην

Μισοπεθαμμένην

Τζιαι πρί λλίες ημέρες, μισοθαμμένην..

Γιατί άραγες νά σιει η ζωή κύκλους?

Τζιαι μιά στιγμήν να μέν ιμπόρουμεν να ζήσουμεν αληθινά?

Δασος

2011-12-11T23:15:00.001-05:00

Τούτο μόνο αξίζει να σώσουμε.

Τέγνη της στράτας, κάποιου αγνώστου.

2011-11-29T22:37:00.001-05:00

( objet trouvé, ιντερνετ)

Εν αληθινή η φωτογραφία, άραγες? Θέλω νά ' ναι
Τζι αν έναι αληθινή, εν Τέγνη άραγες η αφίσια γιά έν μύνημαν απλά μίσους? Κάποιος που έν χωνεύκει το τεμπελοσόϊ μμου το καλιτεχνικόν θα το έγραψεν.
Εν γι αυτόν πον τέγνη η φωτογραφία τούτη?
Οξά εν τέγνη επειδής μ' άρεσαν εμέναν του καλιτέγνη τα μαύρα γράμματα τζι η λέξη "άρτ" τζι έβαλα τη φωτό δαμέ για να τη δείτε?

Γιατί το παλεύκουμεν..?

2011-11-18T20:28:00.001-05:00

Είπαν μας πάλε, όπως παλιά, οι δυνατοί: "πρέπει να γινούν οδυνηρές θυσίες που το λαόν ολόκληρον, για να σωθεί ο [*λεγόμενος*] πολιτισμός μας".
-τζι εννοούν το οι δυνατοί.

Την περασμένην φοράν, εβάλαν μας ούλλους τζι εσκοτωθήκαμεν μεταξύ μμας.

Τούντη φοράν έν ιξέρω κόμα τί μας ζητούν.

Να σώσουμεν ακούεις τον πολιτισμόν μας. Μπάς τζιαι φτωσιύνουμεν τζιαι χάσουμεν τον έλεγχον της γής. Μπάς τζιαι φάν μας οι ασιάτες.

Να τον σώσουμεν καλό! Τον πολύτιμον πολιτισμόν μας τζιαι τον τρόπον ζωής μας. Εν πάνω μας που έππεσεν η ευθύνη ούλλη -τζι ας μέν επολλοφταίξαμεν για την κατάντιαν του κωλοπολιτισμού μας εμείς. Είπαν μας το πως καλά επεράσαμεν ώς τωρά μα ήρτεν η ώρα να πιορώσουμεν. Εφάαμεν, ήπιαμεν, επιβιώσαμεν, έν επεινάσαμεν τόσα χρόνια. Πτυχία επιάσαμεν, δουλειές καλές ήβραμεν. Πράματα πολλά εγοράσαμεν, εξιμαρίσαμεν όσον κανένας άλλος στην ιστορίαν, τζιαι τελικά εκάμαμεν τα πίττες πάλε., Πάλε γαμώτο. Ετέλειωσεν ακόμα ένας κύκλος. .

Τί το παλεύκουμεν για να σωθούμεν τζιαι να περάσουμεν τζι άλλον καλά πάς τη ράσιην του κόσμου του φτωχού?

Γιατί να μέν αφήκουμεν να πεθάνει ο πολιτισμός μας που εν ολόκληρος βασισμένος πάς την εκμετάλλευσην? Άς δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο ολά!

Αρνούμαι να κάμω οτιδήποτε για να σώσω το δυτικόν πολιτισμόν τζιαι τες αξίες του. ΔΈΝ ΘΑ ΔΕΧΤΩ να πληρώσω φόρους παραπάνω για να σώσω την αμέρικαν ή την ευρώπην.

Άμαν έν εκατάφερεν να φκάλει καλόν αποτέλεσμαν ο πολιτισμός μας έσιει τόσες σιηλιάες χρόνια που μάσιεται να γινεί τρανός, έν θα τα καταφέρει ποδά τζιαι δά.

Ας τον αφήσουμεν επιτέλους τον καταραμένον πολιτισμόν μας να πάει στο καλόν.
Να δοκιμάσουν τζι άλλοι ολάν, πέρκι τα καταφέρουν τζιείνοι να γινούν Ανθρώποι αντί Γαδάροι.

Τζι αν δέν τα καταφέρουν ούτε τζιείνοι, ΟΚ! Θα τους ξιλήψει τζιαι τούτους η ιστορία. Άλλοι πάνω.

Τζι αντίς να σκεφτούμαστεν τόσον το τομάριν μας τζιαι το καλό μμας, άς ισκεφτούμεν το καλόν της γής.

Η γή θέλει/συφφέρει της να μας ξιλήψει.

Πρώτο συναίσθημα.

2011-11-02T13:43:00.001-04:00

Ξαπολώ τους κόμπους έναν έναν τζιαι ππέφτει το σσιοινίν πάς το κατάστρωμαν.

Τζι επιστρέφουν τα συναισθήματα μου που εχαθήκαν τόσον τζαιρόν.

Ένα ένα.

Πρώτα ήρτεν η Μοναξιά. Μια έλλειψη μεγάλη.

Τέχνη επικίνδυνη. Παγίδα.

2011-10-27T15:07:00.001-04:00

Έστησα στο δάσος κορμό μισοκαμένο τζιαι ξερό τζι ετσίλλησα τον πρόχειρα, προσεχτικά παγιδευτικά, ανάμεσα σε γρανιτόροτσους.
Στο ξέφωτο τούτο μαζεύκουνται κάθε τόσο μιά σημμορία γαδάρων να παίξουν paintball, να πιούν ποτά τζιαι να πετάξουν τες πουκκάλλες τους όπου έβρουν, να άψουν φωθκιές τζιαι γενικά να κάμουν μαλακίες, ξημαρησιόν, meth κλπ. Ζημιές. Τρόμο.

Επήα στο ξέφωτο μετά που μήνες τζι ανακάλυψα πως όι μόνον εβάλαν τζι άλλη φωθκιάν, εκαταστρέψαν το φράγμα τους κάστορες τζι εθκιώξαν τους.

Ε, εθύμωσα.

Έστησα τζι εγώ ο κακός παγίδαν να τους τιμωρήσω τους αλήτες.

Ράμπο-καλιτέγνης στη ζούγκλα που λαλούν.

Η τέχνη-παγίδα που έστησα εν απλή: το ανάποδον δεντρόν εν πολλα βαρετόν πουπανω τζι ελαφρύν πουκάτω τζι ίσια που το συγκρατούν οι πέτρες τζι όποιος του ντζιήσει να το ταράξει θα ππέσουν απότομα οι πέτρες που το κρατούν όρθιο τζι εννα ππέσει ο κορμός να τον λύσει τον απέναντι σάν θωρεί όπως το χάχαν.

Είδα τζι έπαθα να τον σηκώσω τζιαι να τον στήσω.

Θα έρτουν λοιπόν το σ/κ οι γάροι να δούν ποιός ετόλμησεν να πειράξει το ξέφωτον τους τζιαι θα αφηνιάσουν που κάποιος ετάραξεν τον κορμόν που εκρούζαν. Θα πάν να ντζήσουν πάνω, τζι ο κορμός θα ώκει πάς τες ξερές κκελλάες τους.

Αντίσταση Στους Μαλάκες #1

Artists are losers.

2011-10-25T15:16:00.001-04:00

Άφτει τον καλοκομμένον πούρον με τον αναπτήραν του τον σίγουρα ακριβό τζιαι τραβά την πρώτην του ρουφκιάν τη ζαβόστομην ο παρέας που έχω να δώ δαμέ τζιαι 15 χρόνια. Φυσά τον με το αναιδέστατον ποφύσημαν που δικαιούται ο πνεύμονας αδρώπου με αυτοπεποίθηση της πούγκας, της δουλειάς τζιαι της βίλλας του. Ποττέ έν τον έκαμα χάζι στα σχολεία τότε Έτσι τυχαία εβρεθήκαμεν πόψε στην παραλιακήν τζιαι παιδική μας πόλη, σπίτι μιάς φίλης μας κοινής.

Τζι αφού μου είπεν κάμποσα που τα κατορθώματα του -βλέπεις διοικά εκατομμύρια, ριάλια τους κινέζους- άρκεψεν να μου εξηγά την κρίση. Τζι έσιει γνώμη, νομίζει, βαρετή για ούλλα. Εν κοσμογύριστος. Για μέναν, λλία αρώτησεν. Τί να μάθει που εμέναν τον αχαμάκκην. Μόνον τζιαι μόνον που έμαθεν πως εν καλιτέγνης που λοούμαι εγινήκαν τα φρύθκια του καμάρες.

Πώς να πιστέψει πως ο Διάσπορος, που ήταν τόσον έξυπνος στα σχολεία τότε, εθκιάλεξεν να καταρίψει τη ζωή του έτσι;

"you mean you can make a living doing art? I always thought artists are lazy losers, haha, guess I'm wrong. "

Είπεν τζι ερούφησεν τζι άλλον πούρον γελαστός ο παλιόφιλος.

Δέν έσιει άδικον, οπότε εσιώπησα.

Στο ορόσημον του Μήνα.

2011-10-16T19:13:00.003-04:00

'Πο ούλλα τα κακά έφτασα τζι έκαμα μου ένα μήναν διμμένος πάς το κατάρτιν του πλοίου τ' Οδυσσέα για να καταφέρω που τα καλά να κόψω το τσιάρον. Αγρίεψεν το βλέμμαν σάν της αρκούδας της λυσσιασμένης, εγίνηκα κακούργος τζι αγενής.

Έκαμα νύχτες ολόκληρες τζιαι μέρες σχοινοβάτης αιωρούμενος ψηλά κορτωτός να κρατώ ισορροπίαν πάς την κλωστήν της πελλάρας. Τες μέρες να σφίγγουμαι να μέν το καταλάβει κανένας. Τες νύχτες, ζόμπι. Δύσκολον να αντέξω το δίμμαν πάς το κατάρτιν τ' οδυσσέα που μ' έδισα για να μέν βουττήσω να πάω στες τσιγαροΣειρήνες. Έγυρα διμμένος τζι ετζοιμήθηκα, τζι είδα ορόματα που την χώραν της πελλάρας θκυό τρείς φορές τζιαι παρολλίον να πιάω τα ορμάνια τζιαι τα βουνά.

Έκαμα μισάθρωπος τζιαι μίζερος.

Έκαμα μούργος, αγέλαστος, νευρικόπελλος, ανασφαλής, άπιστος σε όσα ήμουν σίουρος. Ποούλλες τες αστάθειες ένωσα. Τρικυμίες τζιαι μίσος για τον εαυτόν.

Τί σου έναι η νικοτίνη. Για μέναν πιό εθιστικόν πράμαν στον κόσμον έν έσιει. Ούτε ο έρωτας με ενίκησεν έτσι ποττέ, ούτε ο πούττος, ούτε ουσία ούτε πνεύμαν, ούτε άθρωπος, ούτε φιλία, ούτε ο θάνατος. Μόνον ο τσιάρος έσιει έτσι πλοκάμια πάνω μου.

Τζι έτσι που τον επέταξα, έφερεν κακόν πολλύν τούτη η έλλειψη της νικοτίνης που ερεούλαρεν έτσι ωραία τη χημείαν μου τόσον τζιαιρόν. Έφερεν μου μιάν απαίσιαν κατάθλιψην του εγκεφάλου μου απίστευτα πικρήν. Στο αμήν με έφερεν, ούτε πρεζάκιας να ήμουν. Ετρέμαν τα σιέρκα μου, έν εξύπνουν το πρωίν, έθελα να πεθάνω. Έτσι κακόν έν εξανάδα. Κόμα έν έφκηκα έξω..

Έναν μήναν μάχουμαι να ξανασταρτάρω τον εγκέφαλον. Να συγκρατήσω την κατηφόραν.

Να πά να γαμηθείς, τσιγάρον. Ενίκησα σε. Επάτησα σε.

Ούτε σε θέλω να σε δώ μπροστά μου, ούτε όρεξη σε κάμνω πλέον. Ενίκησα τον Πόθον.

Άλλα νέα κοίτα έν έχω, ούτε σκέφτουμαι τίποτε το συνταραχτικόν, ούτε μουσικές έγραψα, ούτε πέτρες εσκάλισα. Τη φάτσα μμου στο γυαλλίν πιλέ έν θέλω να δώ, όι να ερωτεύκουμαι την πλάσην τζιαι να την υμνώ με πέτρες τζιαι μουσικές. Σε μάχην, πόλεμον επροσηλώθηκα έσιει ένα μήναν, σε μάχην για να σώσω τη ζωήν μου.

Στο δάσος. Καθαρός.

2011-09-26T17:40:00.001-04:00

Θκυό χρόνια να με αφήσεις να σου κοντέψω.

Βρίσκω σου δίτζιο , τί δουλειά έσιει ένας ναρκωμένος του τσιάρου να παρπατά μές τη φυλλωσιά σου την ιερή?

Παρπατώ τζιαι γεμώννω αέραν τα πνευμόνια. Ξέρω τες πέτρες μιά μιάν. Τους κορμούς. Τα σχήματα που κάμνει ο άνεμος μές το νερόν του ποταμού.

Πόσες φορές έκατσα σε τούτον τον γρανίτη για να Φύω?

Που το πολλύν το φύε φύε έν άφηκα στητόν τίποτε.

Μα έτσι έμελλε.

Πίσω πάλε, στο ίδιο δάσος παρέα με την Ελπίδα να αρκέφκω την Μεγάλη Προσπάθεια που την αρκή.

Έν έμαθα τίποτε έν εκέρδισα ούτε εκράτησα. Τζι η ελπίδα που μου κρατεί το σιέρι, εν η πίστη στον εαυτό θεό, τζιαι το Θεό, τη Φύσην.

Έχτη μέρα

2011-09-24T23:56:00.002-04:00

Λλίοι μπορούν να καταλάβουν. Πόσον δύσκολον έναι.
Έχτη μέρα, τζιαι καλή. Φεύκει σιγά σιγά το δηλητήριον που τους νευρώνες του εγκεφάλου, τζιαι αρκέφκουν πάλε (που μόνοι τους) να (ξανα)παράγουν ντοπαμίνην, σεροτόνην. Που ΜΟΝΟΙ τους. Ακούεις ρέ διάσπορε? Εν τούτη η ελευθερία. Απεξάρτηση. Να μέν σε κυβερνά ο κύκλος της νικοτίνης, τούτη εν ελευθερία.

Κάθε λεπτόν εν δύσκολον. Μα εν ήδη η έχτη μέρα τζιαι στην έβδομην ετέλειωσεν το παραμύθιν. Εκαθάρισεν το κορμίν. Τζιαι πώς τα εκατάφερα, τόσον εύκολα τούντη φοράν? Κάτι έναι διαφορετικόν μέσα μου τούντη φορά. Άλλες προσπάθειες αμέσως αποτυγχάνναν, επερνούσαν λλίες ώρες ατσιαρίας τζι ενίκαν με ο εθισμός, τόσον δυνατός έναι. Μιά- θκυό μέρες τζι Ανάγκη του κορμιού ενίκαν τη θέληση. Τζι όσον αντιστέκουμουν με τη θέλησην μου τη γαουρινήν, τόσον έβαλλεν γινάτιν τζι ο εθισμός να με νικήσει. Ενίκαν με. Ώς πρίν έξι μέρες.

Τούντη φοράν, έν παλεύκω καθόλου, έν βάλλω αντίστασην. Θέλησην έν έχω. Έν είμαι η θέληση μου. Ούτε κάν σάρκα τζιαι πνεύμαν έν είμαι. Είμαι θκυό πράματα, ψυσιή τζιαι ύλη, τζι εν ξεχωριστά τούτα. Ξεχωριστά, τζιαι το έναν έν νώθει τον πόνον του άλλου.

Το κορμίν που σπαράζει (εσπαραζεν) τζιαι θέλει τη νικοτίνην του, έν επηρεάζει τη ψυσιήν. Τζι η ψυσιή που με τόσην όρεξην εθέλησεν τον πόνον της να τον πνίξει με την ουσίαν την ιδέαν της νικοτίνης, έν μπορεί πλέον να το απαιτήσει που το κορμίν. Καταλαβαίνεις με?

Απλά, έν Υπάρχω ολόκληρος. Επήα στο βουνόν, εχάθηκα, εξιαθρώπεψα. Εκομμαθκιάστηκα. Έναν ταλέντον έχω, να ξέρω ήνταλως να κομμαθκιαστώ τζιαι να ξαναπιντωθώ.

Η ψυσιή μου στην παράδεισον ξαπλωμένη, να της κάμνουν αέραν οι λυγερές μαυρούες με τα μπανανόφυλλα σάν με ταϊζουν σταφύλιν βέρικον άλλες λυγερές ξαθθές τζιαι σάν μου παίζουν μουσικήν κάτι γενάες πέρσες (δαμέ χαλώ τη φαντασίωσην).

Τζιαι το κορμίν μακρά που τη ψυσιήν, έδισα το σάν που έκαμεν ο Οδυσσέας πάς στο κατάρτιν για να περάσει δίπλα που τες σειρήνες χωρίς να φοάται τον ίδιον του τον εαυτόν.

Έν τζι εν εύκολον, μα είμαι πραγματικά αλλού.

Εν κρυφόν πως έκοψα το τσιάρον, τζι ώς σήμμερα ούτε η Αγάπη έν το έξερεν. Να σκεφτείς έφκεννα έξω όπως συνηθίζω για 'τσιγάρον' τζι απλά εκάθουμουν στον κήπον. Να μέν καταλάβει κανένας.

Εν κρυφόν, γιατί αν ήταν φανερόν θα με έπιαννεν το άγχος να αποδείξω. Τζι άμαν πρέπει να αποδείξω ποττέ έν τα καταφέρνω. Γιαυτόν εν Κρυφόν.

Τζιαι την έβδομην μέραν αναπαύουμαι τζι αρκέφκω να αναπνέω τζιαι να σάζω το κορμίν που του ε-γύ-ρι-σεν που την ανακατάταξην των χημικών του εγκεφάλου του τζιαι κάμνει κάτι σκέψεις πελλές που ούτε οι σχιζοφρενείς έν τες κάμνουν. Ευτυχώς που ξέρω να είμαι πελλός τζιαι πώς να κρατηθώ αλλιώς...

Η απλοποίηση της Ελπίδας.

2011-09-12T08:59:00.002-04:00

Σοβαρεύκουν τα πράματα στη γήν. Θετικά νέα στον κόσμο, στην κοινωνία, λλία. Ο καθένας θωρώ να κλείεται στον εαυτόν του που το άγχος των κακών νέων τζιαι της ανασφάλειας. Κόμα πιό λλία περιμένω νέα καλά που την πατρίδα. Τζι η υγεία των γονιών πάει σταθερά προς το χειρότερο. Πράματα φυσιολογικά, του κύκλου της ζωής. Θυμούμαι έτσι ώρες παλιές χρονιές που η σκέψη μου μετά τες διακοπές ήταν "πόσους μαθητές να πιάσω φέτος για να έχω τζιαι χρόνον να δημιουργώ?" Πού έτσι πολυτέλειες φέτος..?

Αλλάξαν τα πράματα. Φέτος που την πολλήν ανασφάλειαν, σάν καλόν μέλος της μαζικής κοινωνικής καταστροφής που μας ήβρεν δακάτω, αγχώθηκα τζι εμάζεψα όποιον έξτρα μαθητήν ήβρα τζι εγέμωσα, δόξα τη θεό, δουλειά. Όπως ελάλεν πάντα ο τζιύρης μου "άμαν έσιεις καλόν όνομαν, έν φοάσαι". Αποδείχτηκεν σωστός ο γέρος. Στη μέση της κρίσης, εγώ εκαταπιάστηκα να δυναμώσω το στούτιο. Οι υπολογισμοί για φέτος λαλούν θα έχω 48 μαθητές να κυβερνήσω. Τζιαι τούτη η απλή εκπλήρωση της Βασικής Ανάγκης, η δράση η βασισμένη στο δικαιώμα ενός πλασμάτου να πολεμά για το καλόν του άμαν έβρει εμπόδιον, γεμώννει με δύναμη. Τζι έφυεν μου το άγχος της επιβίωσης. Εγέμωσα δύναμην.

Τζιαι τούτην τη δύναμην θα τη χρησιμοποιήσω για να γεννήσω Ελπίδαν τζιαι να την μεταφέρω σε άλλους.

Στον αέραν που αναπνέουμεν σκορπίζουν μας τα δηλητήρια της παράνοιας τζιαι του ελέγχου της ζωής μας μέσα που το φόβον. Αρνούμαι να φοηθώ. Αρνούμαι, τζιαι τούτον εν πιό σημαντικόν, να ενδώσω στο φόον τζιαι την αρνητικότητα.

Μόνον η Ελπίδα σώζει τον άθρωπον.

Η ελπίδα μου εν βασισμένη συμβολικά πάς σε δύο αριθμούς. Απλοποιώ τη φιλοσοφία της ζωής μου. Θκυό αριθμοί: Το μηδέν, τζιαι το ένα. Το Μηδέν εν στάση, σκέψη, προετοιμασία, πρόθεση, εγκυμοσύνη. Τζιαι το Ένα εν δημιουργία.
Εν εκπνοή-αναπνοή. Τίποτε άλλο δέ χρειάζουμαι.

Βασικές ανάγκες=Εκπνοή.
Δημιουργία=αναπνοή

Έκφραση=εκπνοή
Όρεξη για επιβίωση=αναπνοή

Μα εν τόσον απλό. Τόσον πολλά πολλά απλό.

Σάν το δέρμα του φιδιού

2011-09-09T07:30:00.000-04:00

Ήθελα μόνος πρώτα να μπορέσω να στροβιλιστώ, ξένος,

να πιστέψω στο δικό μου έρωτα

και μές την μέθη του θεού τώρα που χάθηκα να σου το ψιθυρίσω

το "χαίρω"

γνωστή μου αγαπημένη

και νιόπαντρη.

Παράξενα θα με κοιτάξεις,

"πώς μπορείς να χαίρεσαι, δέ βλέπεις που πεθαίνω?"

-έτσι θα πείς

μα γλυκά θα σ' το τραγουδήσει το νέυ μου

"δές πώς με θάνατο γεννιέται ο έρωτας".

Τα σπίτια στην πλατεία εφώτισε η πυρά στο Γάμο σου

σε παίρνουνε δεμένη δυό άλογα εκεί να καείς

Μή φοβηθείς τον πόνο

Νύφη

στο λένε τα νταούλια, τα χειροκροτήματα,

στο λέω εγώ, ιδρωμένος μές το χορό μου

κι αν δέν πιστέψεις εμένα

ίσως πεισθείς με το τραγούδι μου.

Και να σταθείς ακίνητη,

χωρίς αντίσταση ή χτυποκάρδι

γυμνοσάνδαλη, καιόμενη νύφη

σήκωσε τα χέρια σάν η φωτιά θα κάψει το σχοινί

δόθου στο γλέντι της

Νά! δυό Εαυτές, η μιά ελεύθερη, η άλλη φυλακισμένη.

δίνουν τη σάρκα τους τροφή στη φλόγα

Θυμάσαι άραγε πώς ψάχνουμε στη χόβολη μετά?

Θα σε θυμίσω.

Γονατιστοί, αόμματοι και ψηλαφώντας ψάχνουμε

μέχρι τα δάχτυλα να ακουμπήσουν το Πράσινο Αβγό.

"Χαίρω" "Χαίρω"

Έργα του καλοκαιριού

2011-09-07T10:00:00.000-04:00

Αφιερώννω τη ζωή μου στην Ομορφιά.
Όι στην 'επιτυχίαν'. Ούτε στα πράματα που 'πρέπει' να κάμω.

Αφιερώννω τη ζωή μου στον μεγάλον ύμνον.

Η Ομορφιά έννεν η συμμετρία, έννεν τα πράματα που ευχαριστούν το μάτι ή το φτί. Η Ομορφιά έν έσιει όνομαν.

"Στήλη"

Ψαμμίτης Γερολάκκου. 150εκ επι 20εκ

"Ιερός Γάμος"

Ψαμμίτης Κυβίδων 40εκ επι 15

πίσω όψη, "Ιερός Γάμος"

"Φύλακας"

Ασβεστόλιθος. 30εκ επι 20

"Γέρος Άγγελος"

Ψαμμίτης Κυβίδων, 210εκ επι 50εκ.

Το Τέλος της Σιωπής.

2011-08-31T21:08:00.001-04:00

Αέτωμα "Οι Τρείς Προσκυνητές", σε ψαμμίτη πέτρα Κυβίδων, 50εκ. x 20εκ.

...όσα μαθθαίννεις την ώραν που πονείς, την ώραν που ξαπολιέσαι τζιαι γελάς, την ώραν που νώθεις ώς τα νύσια τον οργασμόν, έν θα τα εμάθθεννες ποττέ σου αν δέν αφήννεσουν να Νιώσεις.

Εν πολλά εύκολον να αποφύγεις τον πόνον την χαράν τζιαι τον έρωταν. Εν μές τη φύσην.

Εγιώ θκιαλέω να νώθω, τζι εν βάρος τούτον.

Καλημερίζω σας.

Στο Καλό, φίλε μου που Αθρώπους Φέρνεις.

2011-08-04T02:23:00.001-04:00

Λόγια πολλά έν έχω να πώ, να μνημονήσω την πέννα σσου τη ψηφιακήν. Είπαμεν τα λόγια, μαζίν εμεγαλώσαμεν, αέρφιν. Έφκαλες του κόσμου την ομορκιάν τζι εθκιεβάσαμεν την.

Δίχα σου φτωσιηνίσκει ο ήδη φτωχός μας βλογότοπος.

Τζι έτσι ΤΟΥΣ αξίζει.

Να χάννουν πλάσματα αληθινά.

Να θκιεβάζετε μόνον πελλάρες τότε ρέ αναγνώστες, μαλλώματα, τζι ήνταμπου σκέφτεται σήμμερα ο κάθε παλαβός, έτσι σας αξίζει. Φκάλλω πίκραν.

Μπαίννω σε μονόλεπτην σιγήν ποννά κρατήσει τρείς μήνες. Ο φίλος μου ο μονάκριβος έν θα γράφει πιόν, τζι η σσιωπή μου εν μιά δεύτερη Αγανάκτηση.

Έσιετε Γειά.

2011-07-28T16:36:00.002-04:00

Κακά τα μαντάτα που το γιατρόν, Λεμονιά. Παρπατά μέσα σου σάν τη φωθκιάν που κρούζει το δάσος το κακόν, τζι οι θεραπείες σκοτώννουν τα πράσινα σου μμάθκια μέραν με την ημέραν. Έλειψεν άραγες σου η δύναμη ? Εγύρεψες τον πάλε το πρωίν, είδα σε, τον Άη Γιώρκην (έτσι τον λαλείς τον άγγελον που κουβαλείς) να σε σηκώσει πάς το δράκον να σου δείξει που ψηλά ποιόν εν το τάτιν της ζωής, τη σημμασία της, να σου τα δείξει, να θυμηθείς το Νόημαν να αντέξεις τζι άλλον να πολεμήσεις. Ήρτες φαρματζιεμένη που τους γιατρούς. Τζιαι σάν έππεσες στον καναπέν που το σουζάλισμαν των φαρμάκων, τζι έφαες, επήα ώς τη θάλασσαν να παρπατήσω μανιχός μου πέρκι έν με δεί πλάσμαν να μαραζώννω, μόνος μου επήα να ποφυσήσω τζιαι να μου δώκει η αλμύρα να ξιάσω λλίον, που κάθη μέρα χάννω σε τζιαι λείφκεις. Τουλάχιστον άθθισεν το παμπάτζιην που εφύτεψες τζι εχάρηκες. Εξήντα χρονών γεναίκα τζιαι σιέρεσαι με τα φκιόρα σου σάννα τζι είσαι κοπελλούα. Τζι ας ζήσει περίτου σου το παμπάτζιην που εφύτεψες.

Σάν ήμουν ι στη θάλασσαν τζι επαρπατούσα πάς τα φρύθκια της τζιαμέ που οι πέτρες του γιαλού μιλούν η μιά της άλλης, ήρτεν έναν σσιυλλίν αδέσποτον να παίξουμεν, τζι έγλυφεν μου το σιέριν σάν να τζιαι ξέρει με. Είδεν με με μμάθκια που εγυρεύκαν μέρες άθρωπον, τζι έν μ' άφηννεν λεπτόν να φύω που δίπλα του. Ετάϊσα τον κάτι ποσκούπιδα που ήβρα, κάτι πατάτες π' αφήκαν οι ξημαρισμένοι στην παραλίαν, κάτι σταφύλια σαπημένα. Νερόν. Τζι άλλον νερόν. Βίρα τα μμάθκια τα έξυπνα να μου λαλούν "ευκαριστώ σου, άθρωπε". Σάννα τζι έξερεν με χρόνια, γιά εγύρεφκεν με. Ήβρα θκυο τρείς μπουκκάλλες πεταξούμενες, μισοπιωμένες του νερού τζι έδωκα του να πιεί. Ο νούρος του είπεν ευχαριστώ. Επετάχτηκεν πάνω μου. Τζι ελούθηκα του κλαμάτου. Έφερα τον έσσω, έτσι έμελλεν. Κάποιος εννα τον θέλει, έτσι σσιυλλίν πιστόν.

Σκαλίζω τζι αγνοώ..

2011-07-23T17:09:00.001-04:00

Να με συχχωρείς, φίλε, που δέν απάντησα τα σχόλια. Το καταραμμένον μαραφέττιν του ίντερνετ έν μου διά καλή λήψην. Που την άλλην, κάμνω αποτοξίνωσην. Καθόλου τηλεόρασην, καθόλου νέα, ούτε συζητήσεις άκουσα για την Μεγάλη Τραγωδία, ούτε λαμβάννω μέρος στον διχασμό που έφερε. Να πικραθθώ τζι άλλο? Έν γίνεται. Κάθουμαι στην δροσιά τ' αλμυρού αέρα κοντά στη θάλασσα μές το Πετραίο, σκαλίζω τες ρότσες μου, παίζω με τα μωρά μου, τζιαι πλάσμαν δέ θωρώ. Τες νύχτες πυρώννω, έν βάλλω κλιματισμόν -μιάν οικονομίαν κάμνω του ρευμάτου, για να δικαιούμαι τες ημέρες να δουλεύκω τα εργαλεία δίχα να νώθω ενοχές.

Εμεγάλωσεν το γένιν πάλε, μοιάζω ηλιοκαμένος όπως είμαι με γεωργόν, τζι αρέσκει μου, πάει μου η πέτσα τ' αθρώπου που ζιεί μές τη φύσην.

"μάνα, γιατί με εγέννησες σε χώραν του τρίτου κόσμου τον άμοιρο?"

Πόσον βαρκούμαι τους αθρώπους..

Την τέγνην έν τη βαρκούμαι ποττέ. Την καλοσύνην. Την ομορκιάν. Μα τους αθρώπους βαρκούμαι τους, εν όφτζιεροι οι παραπάνω.

Έναν χαμόγελον πλατύν αθθυμούμαι τον τελευταίον μήναν, χαμόγελον που δέν εζήταν τίποτε, χαμόγελον που επρόσφερεν γλυκόν καρυδάκιν στο βάζον σπιθκιάσιμον. Έναν αληθινόν χαμόγελον. Νά σαι καλά.

Λαλεί μου που λαλείτε ο Θεός προχτές σάν ήμουν ζαλισμένος καβάλλα πάς το ρότσον "ρέ, κόντεψε, ξέρεις γιατί σ' έφερα στον κόσμον της ύλης τζι έκαμα σε μαλαχτόν τζιαι κοψονούρην?"

"Ξέρω μάστρε, εν για σώννω να τραβώ τα φορτία τους άλλους τζιαι πάντα μπροστά."

"Ούσσου γιόκκα μου" πολοάται ο Θεός, "τούτον εθκιάλεξες το εσού, άλλος εν ο σκοπός σου τζι έδωκα σου ευαισθησίαν"

Τζι έφυεν μές το σύννεφον του καβάλλα τη δύσην του ήλιου.

Άρκεψα να μιλώ με τες ελιές, με το τσιακκίλιν. Έτσι πρέπει να ζιεί το πλάσμαν μέσα μέσα. Όι ανάμεσα στους αθρώπους τζιαι τη φασαρίαν. Ώς τζιαι τα τσιβίτζια πάς τες κουέλλες που ρέσσουν κάθε δείλις π'οξω του φράχτη μας έχουν παραπάνω αθρωπιάν θαρκούμαι που τους παραπάνω.

Είμαι ευτυχισμενος άδρωπος. Έμαθα να κλείω το στόμαν μου άμαν το φτίν μου ακούσει το Ψέμαν, τζι έμαθα να το αννοίω άμαν ακούω την Αλήθκειαν.

Έκαμεν τζι η μάνα μου εχτές λεμονάδαν που το περγαμόντο, πικρήν, γλυτζιάν μυρωδάτη λεμονάδαν. Εχαμογέλασεν το κουρασμένον της το πρόσωπον άμαν είδεν πόσον μας άρεσεν. Έτην αλήθκειαν.

Άτε, πέρκι φκάλω τζιαι καμιάν φωτογραφίαν τα έργα να τη βάλω πόστ πέρκι ακούσουμεν κανένα ψέμαν να κάμει χαράν τζι ο εγωισμός. Εφάαν τον οι τερατσιές τζι ο νήλιος τον εγωισμόν.

"Κύπρος", ποσιερετώ σε.

2011-07-14T16:04:00.001-04:00

Το κορμάτζι μου έν θα το ξαναδείς να σου δωθεί. Θα έρκουμαι, ξένος, να σ' απολαύσω μουσαφίρης μές τες κάμαρες σου για να κλεψω ήλιον τζιαι θάλασσαν που την αυλή σσου. Μα να σου δώκω πίσω κάτι τις δικό μμου, ορκίζουμαι ποττέ δέ θα ξαναγινεί. Έ σσαξίζει.

Τα μαθήματα αφού έν τα έμαθες.

Πιάννω σά φεύκω το κομμάτιν της ψυσιής μου πο φύλαξα κάτω πο μιάν ελιάν τζιαι βάλλω το στην πούγκαν να το πάρω μιτά μου.

Έν είσαι χώρα. Είσαι χωρκόν, καφενές εχτός ελέχχου. Νταηλλίκιν, "τζι εγιώ έν ιφταίω" στα σιείλη σου.

Ο μάστρος ξέρω πάντα αναλαμβάννει ευθύνην. Λαλούν το οι ιμπεριαλιστές accountability. Εν έσιει ποτούτο δαμέ.

Χαρραμίζω το φτύμμαν μου, το ννούν μου.

Εσούστηκεν το Πετραίον.

2011-07-12T01:47:00.003-04:00

Σκαλίζεις πέτρες για να μείνουν, λαλείς, στην αιωνιότηταν. Μορφές με φόντον τη μεσόγειον ανεξίτηλες. Έν καταλιέται εύκολα η πέτρα. Τζι η σοφία της γής μαλαχτά μαλαχτά την χαδεύκει σάν τον άνεμον ώς τη στιγμήν που θα γενούν άμμος πάλε.

Έσιει σοφίαν η γή. Έν έσιει άλλην επιλογήν.

Εν ο άθρωπος που έσιει την επιλογήν να γυρεύκει τη σοφίαν ή να την ξαπολά.

Τίποτε έν έναι μόνιμον, κόκκαλα είμαστεν τζιαι χώμαν, τζι η ζωή μας, τα έργα μας έν εξαρτούνται που 'μας.

Φέρτε μου άθρωπον που να 'σιει σοφίαν, τζιαι μόνον τότε θα νώσω να είμαι Σπίτιν μου.

Τζιαι 'ντάξει. Αν εππέφταν τα αγάλματα, ο Πετραίος (π'ον δέκα μέτρα ύψος τζι εσούστηκεν πρίν την ώραν του) χαλάλιν. Οι πέτρες εγεννηθήκαν να τες καταλύσει η γή, εν ύλη. Γιά ο άθρωπος, αν βιαστεί να κάμει τη δουλειάν της γής. Αν εππέφταν θα εγίνετουν έγκλημα, καταστροφή του έργου ενός αθρώπου που παλεύκει για την αιωνιότηταν. Χαλάλιν. Ξανακάμν(ω)ουμεν τες. Μα οι ψυσιές που εχαθήκαν, πόννεν έννεν ύλη, εν θεϊκός πηλός, τζιαμέ να δείς το κρίμαν.

Επιλέξετε τη Σοφίαν ρέ, τζι ο χρόνος μας εν λλίος στούντη διάστασην.

Παίζει τα πεζούννια ο διάσπορος, τζι επροσβληθήκαν τα ευγενικά συναισθήματα (μας) -όπως έθελεν, για να μας φέρει αντιμέτωπους με τον Άθρωπον. Παίζει τα πεζούνια, τζιαι τούτος ξέρει τη Φύσην του πλασμάτου, εν όξυπνος. Ξέρει πως ζιεί ανάμεσα τους Γάρους, που έν θωρούν ίντζαν πέρα της μούττης τους. Παρακαλώ σε θεέ να ξυπνήσει ΈΝΑΝ ΠΛΑΣΜΑΝ τζιαι να πεθθήσει που τ' αλήθκεια.

Σβηστές οι τηλεοράσεις να μέν ακούω το 'κατηγορώ' π'ον ψεύτικον κλάμαν. Σβήννω τζιαι τα έαρ κοντίσιον να πιερώσω τα σπασμένα τους Γάρους.

Ψεύτικες έναι πάντα οι υποσχέσεις των λαοπλάνων. Απου φάει φάει, απου κανονίσει την τζοιλιάν του τζιαι των παιθκιών του.

Πεθθήστε ρέ! Βαώστε το βρωμόστομαν σας, εξηγητές του φταισίματος. Εν αργά. Είδαμεν τα ίδια, κάθε φοράν που γίνεται κάτι θωρούμεν την ίδιαν αντίδρασην.

Έν αλλάσσει ένας λαός. Εν σαπημένος που τη ρίζαν. Σκλάβοι εγεννηθήκαμεν να είμαστεν, να μας λειτουργούν οι Κοψονούρηες, οι ενετοί, οι τούρτζοι, οι εγγλέζοι, οι λουϊζινιανοί, οι λεοντόκαρδοι, -αδρώποι σκλεροί τζι έξυπνοι, που ξέρουν να κυβερνούν που τα καλά, όι εμείς οι καρακιόζηες οι χώρκατοι που μιάν πιθαμήν γήν έν ηξέρουμεν να την εχτιμούμεν αρκετά για να τη διαχειριστούμεν όπως πρέπει. Μέ κυπριακά εννα λύσουμεν, μέ τίποτε. Τί άλλον παράδειγμαν θέλει κάποιος για να αρκέψει τη μεγάλην δουλειάν της Αυτογνωσίας?

Πεθθώ.

Ματωμένες πέτρες

2011-07-06T03:17:00.003-04:00

Τέσσερα αρκοπέζουνα του Μαζωτού. Έντεκα κουρκουτάες. Τζι έναν κουπάϊ στρούφοι πασιόκωλοι. Φόος τζιαι τρόμος των αγαλμάτων, πηγή άγχους για το μάστρο-γλύπτην τζιαι τη μάναν μου. Μπαίννουν μές τα κλουφκιά των όρνιθων τζιαι τρών φαϊν αβάτταν, σικκιρτίζουν τες τζι έν μας γεννούν αφκά. Τζι οι πέζουνοι κάθουνται πάς τη κκελλέν του Πετραίου, της Ευρώπης, της Οικογένειας, της Πρώτης Απριλλίου, πάς τη κκελλέν των Σιαμαίων, τζιαι ξαπολούν τσιλλάρες. Τρίψε τζιαι να τρίψεις τες πέτρες κάθη μέρα μές τον νήλιον πάς τες σκάλες. Πόσον.

Τζαι ππέφτει πάνω μου η ευθύνη να τα καθαρίσω, πάντα εμέναν. Εγιώ που μούγιαν έν ηβλάφτω ποττέ μου, που ζιώ λαλώ μόνον για την ομορκιάν τζιαι την αγάπην, εγιώ με τα σιέρκα τα μαλαχτά, παράξενον έχω ταλέντον στο σημάϊν που μιτσής, μάστρος τ' αεροβόλου, τζιυνηός, χάρος των κουρκουτάων τζιαι των πουλιών.

Πιάννω το θρυλικόν Γουέμπλεη τ' αεροβόλον που έν χάννει ποττέ του, τζιαι φορώ στο σώμαν μου τον αντρισμόν τον πρωτόγονον. Έν έσιει λύπησην γιά συναισθήματα ο χάρος. Στήννω καρτέριν μές την τερατσιάν τζιαι καρτερώ τους πέζουνους. Κάθεται έναν πάς το Λιοντάριν, σιέζει μές το μμάτιν του τζιαι φτεροπετά ώς το φραμόν. Κάτι καρτερά. Την αγαπημένην του άραγε? Βάλλω πιλλούαν μές το θάλαμον τ' αεροβόλου τζιαι συγκεντρώννουμαι. Την ώραν που θωρώ αθώα ζωήν μπροστά μου έτοιμος να την πάρω, φακκά η καρκιά μου μα σε δευτερόλεπτον γίνουμαι αρχαίος, ο κόσμος χάννεται, τζι ο σκοπός πάνω στη γήν εν Ένας. Να ζήσω 'γιώ καλά, τζι αν μ' εμποδίσεις θα σε φάω. Ενάντια στη φύσην έν μπορείς να πάεις. Μές το σταυρόν του όπλου που καδρώννω τη κκελλούαν του πουλιού σχηματίζεται η δύναμη τ' αδρωποθεού τζιαι πατώ τη σκανδάλη. Πετάσσουνται φτερά, ξιππάζεται, κουτσεύκει χαμαί, βουρά να φύει του κινδύνου. Βουρώ ποπίσω του σάν τον τίγρην, τζι ας έν μιά πιθαμή πουλλίν εγιώ αγρίεψα, τζι ας λαλεί η καρκιά μου "μα τί κάμνεις ρέ μουσικέ?", τζι ας πονώ βαθκειά πουμέσα μου. Η λύσσα του σκοτωμού εν αρχαίο συναίσθημα, μές τον εγκέφαλον κρυμμένον, παρατηρώ με τζιαι ακούω τους άντρες που κραούν γραμμήν πίσω στο χρόνον ώς τους προγόνους με τα τόξα.

Το πρώτον ήταν δύσκολον. Στο δεύτερον, καλλύττερα έσφιξεν η καρκιά. Τζι ώς το δείλις, σάν το χάρον πο' μπηκεν μές το χωρκόν τους αλλόθρησκους εθέρισα το Πετραίον ούλλον, έν έμεινεν φτερόν γιά νούρος να μας ξημαρίζει.

Εν άγρια η χαρά του χάρου.

Ο Αέρας, ο Τοίχος, τζι η Ελευθερία

2011-06-24T23:16:00.000-04:00

Φορώ, πάλε, του γλύπτη το κατασχισμένον το πουκάμισον το πράσινον το πολλοτριμμένον π' άφηκα πέρσυ μές τ' αρμάριν τζ' ήβρα το να με καρτερά πλυμμένον, ανυπόμονον, του μαραζιού του περσινού πουκάμισον πον πάς τους νώμους μου νάκκο σφιχτόν τζιαι ξοβαμμένον τζιαχαμέ που τό' φαν τρίψε τρίψε η πέτρα τζι ο νήλιος του καλοτζιαιρκού. Τζειμέσ' τ' αρμάριν πό' κατσεν τζι επέρασεν σιειμώναν μόνον του κρεμμάμενον στα σκοτεινά, εσκέφτειν το μαράζιν, εξέρασεν το, εξιμάρησεν, επλύθθηκεν, τζι εντύθηκεν -καμαρωτός γαμπρός- να καρτερά να έρτω πάλε, εγιώ η νύφφη του, να το φορήσω.
Τζιαι μές τη μπλού τη σίκλαν μου του χτίστη τζοιμούνται μήνες τα εργαλεία μου του καταλύτη πετροφά. Ξυπνώ τα. Μιάν εφτομάδαν πελεκώ τες ασπρόπετρες. Με την ανατολή, ξυπνώ, τζιαι παίζω των μωρών μου, τζιαι γλέπω την Αγάπη μμου. Το μεσομέρι γίνουμαι ο Δράκος, ζώννουμαι 'ργαλεία, χάννουμαι μές τον κόσμο μμου τον πλούσιον π' άκρην έν έσιει, τζι ώς το δείλις με τη θέλησην τη σιεροτζιέφαλην που πολεμά τη βράστην τζιαι το χώμαν καταλιώ όσες πέτρες θέλω.

Είμαι Δαμέ, τζιαι δέν είμαι.

-Αλήθκεια. Πόσον νόστος θωρεί η ψυσιή π' όν έσιει πόνον! Αλήθκεια, η πικρελλιά που τρώεις με την τομάταν εν πιό γλυτζιά άμαν έ σσ αθθυμίζει τον παππού σσου. Τζιαι το φαϊν της μάνας σου εν καλλύττερον αν δέν το πεθυμάς. Τρώεις το σαν πώς τζι είσαι μουσαφίρης, περαστός, έ σ' αθθυμίζει πού 'σουν μιτσής, η γεύση του εν τζιαινούρκα. Χά. Δίχα τα βάρη της κληρονομιάς, της υποχρέωσης, ο άθρωπος αλαφρυνίσκει τζι αναστέννεται. Τόσο φοάται ο άθρωπος να ξαπολύσει τους αλύσους όμως που κραεί, άμπα τζιαι χάσει ποιός εν πού' ναι, που τους ισφίγγει γύρα του λαιμού του να τον πνίξουν τζιαι νομίζει εν έτσι πο'ν η μοίρα του.

Μα έννεν έτσι. Ξαπόλα τους αλύσους.

Να μέν γυρεύκεις την αγκάλην άδρωπε, εν ανάμνηση μόνον. Κόλλυφα. Τη δική σσου μάθε να σε σφίγγει εσέναν πρώτα την αγκάλην, τζι άεις τες άλλες.

Να μέν γυρεύκεις ρίζες. Εν σεντούτζιν τους νεκρούς, ρίζες ξερές. Έσιεις δικές σου ρίζες ρε, τζι αν τες ποτίσεις ιβλαστούσην κήποι ξωτικοί.

Τίποτες έ γυρεύκω δαχαμέ. Τζιαι τούτον εν πουλλίν ελεύθερον.

Ποσιερετώ σας.

2011-06-18T09:57:00.000-04:00

Έτοιμες σχεδόν οι βαλίτσες.

Φεύκουμεν αύριο τζι άγχος κανέναν έν έχω.

Πότε θα τα ξαναπούμεν, έν ιξέρω. Όποτε πάω σε ίντερνετ καφέ φαντάζουμαι.

. "Ο Δράκος" .

2011-06-17T14:12:00.000-04:00

Τούτος εν ο Δράκος μου. Ετέλειωσα τον σήμμερα. Έτριφα τον έσιει που το πρωίν να γυαλλίσει. Άρκεψεν πέρσυ το σεπτέβρην την ημέραν που ήρτα πίσω τούντο έργο, τζιαι κάθε φοράν που μου εμίλαν εκόντευκα του τζι επίντωννα λλίο λλίο. Εν μάρμαρο της περιοχής, σκλερόν πολλά, επαίδεψεν με κάμποσον. Εν αυτοπροσωπογραφία της φάτσας της ψυσιής μου.

Τούτος ο Δράκος μου εν ο Μάστρος της Ελευθερίας, για λλόου του γράφω τζιαι σκαλίζω, τζιαι δείχνει μές τη σφίξην του την ευθύνην της ελευθερίας, του είναι βάρος δυσκολοκουβάλητον η ελευθερία τούτη τζιαι σφίγγεται με ούλλην του τη δύναμην να την τραβήσει πίσω του για να παρπατήσει. Τεντώννει το λαιμόν, σφίγγει τα δόγκια του τζιαι τραβά το σώμαν του .

Έτσι εν η ελευθερία. Πολύπλοκη κατάσταση νού. Τζι ο έτοιμος άθρωπος μόνον μπόρει να σηκώσει το βάρος της, τζιήνος που έσιει μύς δυνάμενους να την αντέχουν.

Σιερετώ.

Ξανά ο Ποδητός Χορός

2011-06-16T19:25:00.001-04:00

Ξαναβάλλω το Χορόν τον Ποδητόν που έγραψα πρίν κανένα θκυό μήνες. Γιορτάζω τον χρόνον που επέρασεν τζι εν τούτον το κομμάτιν που με εκφράζει καλλύττερα.
Χτίζεται σταθερά σάν την ηδονήν τζιαι ξεσπάζει 2-3 φορές, με τρόπον για μέναν ιδανικόν, σάν την ηδονήν που μόνον οι γυναίκες μπορούν να νιώσουν (τυχερές! όι μιά φοράν μπάμ τζιαι κάτω σάν εμάς..)

Θυμούμαι ούλλες τες νύχτες που το έγραφα, τα μμάθκια μου τα κουρασμένα η ώρα θκυό το πρωίν που ετέλλειωννα, πόσην που την προσοχήν μου μου ερούφαν σάν το άκουα τζιαι έσβυννεν ο κόσμος, τες οπτασίες που εθώρουν, τους γέρους που εκάτσαν μαζί μμου να μου ψιθυρίζουν μουσική μές το φτίν, θυμούμαι τα τζιαι σιέρουμαι που γίνεται το αθρώπινον κορμίν να πλάθει ήχον τζιαι να αισθάνεται.

ΈΝ τζιαι θέλω τίποτε άλλον. ΕΝΑΣ σας να μοιραστεί μαζί μμου τούντην ηδονήν, τζι έκαμα τη δουλειάν μου.

ΕΝΑΣ σας να κάτσει να συγκεντρώσει ούλλην του τη χαράν μιά νύχταν, να πιεί ζιβανίες, ή άλλα πράματα, τζιαι να βάλει τούτον το κομμάτιν στα σκοτεινά, τζιαι να το χορέψει μέσα του τζι έξω.

Κοντεύκει η μέρα που έν θα μπόρω να γράφω συχνά... Στα χωράφκια που πάω προσεχώς, έν έσιει ίντερνετ.

Το μανιφέστον του "Θέλω να' μαι αφανής."

2011-06-16T08:51:00.002-04:00

Πόψε παίζουν το κομμάτιν μου σ' έναν που τα σημαντικά θέατρα χορού της Νέας Υόρκης, τζιαι μάλλον θα έσιει review του μπαλέττου μου στους New York Times. Στ' αρχίδια μου. Ούτε φουσκώννει ο εγωισμός μου, ούτε με κόφτει. Κρατώ την ανάμνησην των 4 εφτομάδων που μου επήρεν να γράψω το όμορφο μμου κομμάτιν, τζι εν αρκετόν. Τζι έρκεται που φυσικού του τούτον, έννεν πως ακολουθώ κανέναν σύστημαν σεμνότητας. Απλά εν στ' αρχίδια μου τούντα πράματα, ασήμαντα. Τα 2 λεπτά χειροκρότημαν έν έχουν ψυχικήν αξίαν. Έν συγκρίνεται το 'πράβο' με την ηδονήν του γραψίματος. Έν φορτώννεται η ψυσιή πλούτη με την επιβράβευσην, μόνον ο εγωισμός, τζιαι τούτος εν προσωρινόν πράμαν που βιώννει το κορμίν. Την επιβράβευσην της ψυσιής που πασκίζει να δημιουργά κάθε λεπτόν, παίρνουμεν την μαζί μμας στην αιώνια ζωήν. Είπεν μου το το πουλλάκιν τούτον.

ΈΝνεν πως έν εδοκίμασα. Έννεν πως έν εγνώρισα την 'επιτυχίαν' (στα κλασσικά μέτρα μιλούμεν) πρίν πέντε χρόνια εκράτουν το δρόμον του 'πάμεν προς την επιτυχίαν' κλασσικού συνθέτη τζιαι δέν μου άρεσεν. Είσιεν μπροστά μου γεροκώλους να φιλήσω τζιαι βίλλες να ρουφήσω (no offense απλά έν μου αρέσκει το σέχσ με τους ομοίους μου) μα εφανήκαν μου γελοίοι. Τα κοχτέηλ πάρτυ με τους προύχοντες των τεχνών αηδίασα τα. Τα compromises στο στύλ μου που έπρεπεν να κάμω για να πιάσω grants ή για να με βάλουν υπόψην οι μεγάλες ορχήστρες εφέραν μου κρίσεις ταυτότητας. Έπαιξεν μου κομμάτιν μου μιά 'σοβαρή' ορχήστρα, τζι ήταν στ' αρχίδια μου. Το γιατί έν το ξέρω ολόκληρον. Εγεννήθηκα με την παράξενην ικανότηταν να ξέρω την δική μμου αλήθκειαν, τζι όσον το πολεμώ τόσον με τσιλλά. Δέν μπορώ παρά να είμαι ο εαυτός μου. Τζι έν ταιρκάζω μές σε σύνολα. Έτσι ήμουν που μιτσής.

Γράφω κομμάθκια παραθκιάνταλα περίεργα π' όν αρέσκουν του κόσμου. Σκαλίζω ζαβόπετρες.

Τζιαι τούτον εν που θέλω να κάμνω.

Έν διδάσκω σε πανεπιστήμιον, θεωρώ το σύστημαν τζιείνον μιά φυλακήν του πνεύματος, έναν exclusive club σκέψης που έν με χωρεί. Προτιμώ την ανεξαρτησία της personal δασκαλιτζιής του πιάνου, τζι ας έχω τα πτυχία να εδίδασκα μουσικήν όπου έθελα.

Εγιώ κώλους έν φιλώ, βρωμούν. Τζι η μουσική μου έν έναι προς πώλησην. Εν αστείον να πουλάς αερο-κύμματα που έν υπάρχουν τζιαι που ανήκουν μόνο στο θεό.

ΈΝ ήρτα στη γήν για να επικοινωνήσω με τον κόσμον στη γλώσσαν του εμπορίου που καταλάβει.
Μιλώ αληθινά, τζι ας μέν μου φέρει η γλώσσα μου 'αναγνώρισην'. Προτιμώ να γράφω/σκαλίζω ακριβώς ότι μου καβλώσει. Στο τέλος μές το φέρετρον θα πάω, τζιαι μαζί μμου θα πάρω μόνον τες ικανότητες της ψυσιής. Τζι αν ιξαναγεννηθώ πέτρα, θα είμαι πολλά ωραία πέτρα..

Επειδή, πάντα φεύκω. Φεύκω τζιαι δέν κρατώ. Εν τούτον το μυστικόν, τζιαι δέν το έξερα, μα τωρά ξέρω το..

Πάμεεεεε.

Αντίο σεττάρ μου με το σεκλέττι σου

2011-06-15T07:18:00.001-04:00

Έ, να μέν ηγράψω τζιαι 2-3 κομμάθκια πρίν να φύω?

Κάθουμαι μές το εργαστήριν μου της μουσικής, άφτω τζιερκά, χαδεύκω τα είδωλα, συγκεντρώννω τες αναμνήσεις, αφήννω με να πικραθθώ τζιαι να γεμώσω παράπονον, τζιαι γράφω. Γράφω τζιαι εν γεμάτη η κούζα. Τελειώννω τζιαι φκερώννει.

Αφήννω την πίκραν να μιλήσει. Τζι όσον της διώ φωνή, φεύκει που πάνω μου τζιαι φήννει με αθώον τζιαι καθαρόν. Ο έρωτας, ο θάνατος, τζι η έκσταση εν συγγενείς κοντινοί.

Πάμε. Κομμάτιν πρώτον.

Ήντα γλυτζιά που εναι η πίκρα..

Αντίο, εργαστήριν μου.

2011-06-14T08:35:00.001-04:00

Το εργαστήρι μετά που τη μάχη, ένα χρόνο εκράτησε σχεδόν, καρτερά να το καθαρίσω πρίν να φύουμε. Μα τί ωραία, θωρώ πραγματικά τη ξημαρισιά τζιαι το χάος που δημιουργεί η κάθε μάχη που κάμνω μές τη ψυσιή μμου! Έννεν θεωρίες, ούτε σκέψεις. Εν υλική η μάχη, φαίνεται πάς τα καταλυμένα εργαλεία, τη μαρμαρόσκονη που καλύπτει τα πάντα -θυμίζει μου τους ασπρόλοφους κοντά στον Κοτσιάτη- εν ολόκληρην Κύπρον που εκατάλυσα δαμέσα. Εκαθάρισα πουμέσα, εξημάρισα έξω, τζι εγέννησα τέχνην. Απλή διαδικασία.

Σε στενό δωμάτιο, κάτω που το γή, στο σιειρόττερο σημείο του σπιθκού μου -μές το υπόγειο, το υγρό, το γρανιτένο, έχτισα τον Καταλύτη τζιαι τον Μεταφραστή. Με βίαια εργαλεία που κόφκουν, χτυπούν, ακκάννουν την αιώνια ύλη της πέτρας.

Τζι έδωκα έτσι τη πνοήν τζιαι φωνήν στον κόσμον τον εσσωτερικόν που μόνο σε μορφήν σκαλισμένη μπόρει να πεί την ιστορίαν του.

Σφυρί, κοπίδι, μάρμαρο. Μολύβι. Απεριόριστες δυνατότητες έκφρασης.

Το πιό σημαντικό εργαλείο, χειροποίητο κοπίδι που τους μαστόρους σιδεράες του Βερμόντ.

Τζι όσες πέτρες εσκάλισα, έδωκα τες, καμμιάν εν άφηκα δαμέ να τη θωρώ. Η ηδονή ζεί μές την πράξη του σκαλίσματος, όι στο κούρτισμα των αντικειμένων μές το σαλόνιν.

Άτιτλος

2011-06-12T15:42:00.000-04:00

Εψές εγέννησα έναν άδρωπον, μα δέ ξέρω κόμα τί να τον ονομάσω. Ούτε τί εννοεί. Κάτι τον ανυσηχεί πάντως..

Αυτοπροσωπογραφία

2011-06-11T11:14:00.001-04:00

Ταξίδι προς Ατλαντίδα.
Θκυό χάρτες.

Η έκσταση μου η χορευτική της ψυσιής, σούφης που κοντεύκει της Αγάπης, τζι ας σφίγγει πάντα τον λαιμόν ο αγράγκαθθος. Η έκρηξη έρκεται που το κέντρον του οργανισμού.

Ταξίδι προς την Ατλαντίδα

Πρώτα γίνεται τούτον.

Ο Μύλος της ψυσιής. Καθόλου έν τον φοούμαι, ο φόος εν χαμηλού κέντρου συναίσθημαν. Τρείς φορές τον επέρασα.. Τα τρία μέρη της ψησιής γεννούν, κάμνουν εμετόν, τρών το έναν το άλλον τζιαι αναγεννιούνται, ΕΝΑ.

................................

Τζι αν θέλεις, συνοδοιπόρε να θκιεβάσεις το χάρτη, που περιγραφήν δέν επιτρέπεται να δώκω, κοίταζε τα σχέδια τζι εννα φανούν τα κρυμμένα σχήματα..

Ο Πολεμιστής

2011-06-09T08:17:00.000-04:00

Κρατείς το σύμβολον του πολεμιστή τζιαι διαλογίζεσαι.

Εν ψάριν, γεναίκα, τζι ακόντιο μαζί.

Τζι ότι χρειάζεσαι να σου πεί ο νούς σου, λαλεί σου το.

Ύμνος στην Αμερικήν

2011-06-08T09:24:00.000-04:00

Μισώ σε αμέρικα γιατ' είσαι διπλοπρόσωπη
σειρήνα τ' οδυσσέα
δρακούνα τζιαι γητεύτρα
(Εγώ μιτσής τζι αθώος εικοσάρης ήμουν τότε
τζι ελύσσιασα τα θκυό βυζιά σου τα πελώρια
τζιαι το πουττίν το καρπερό σσου)

πουλάς μου κάθη μέρα ελευθερίαν τζι τη γλυτζιά σσου ανωνυμίαν -θκυό θησαυρούς που τους γυρεύκει ο άθρωπος
πουλάς την πιθανότηταν τζιαι την ελπίδαν
"ούλλοι μπορούσην να πετύχουν δαχαμέ" λαλούν τα σιείλη σου -κόμα τζι οι παραθκιάνταλοι συνθέτες π' όν ταιρκάζουν .

μα είσαι καρτάνα αμέρικα, ξαθθή αμέρικα στάρλετ του χόλλιγουτ π' όποιον συφφέρει τον γαμείς

Ξαπόλυτη,
πασιοκώλα του μακτόναλτς,

μα τούντην ελευθερίαν έν την αλλάσσω με καμμιάν άνεσην!

Τουλάχιστον, τους όγρακους δακάτω μπόρω να τους ποφύω, ορίζω τη δική μμου μοίραν με τα σιέρκα μου τα θκυό.
Τζι όποιος θέλω είμαι, τζι ότι θέλω λαλώ, έν έσιει εμπόδια η μήτρα σου.

Επήρε' μμου δώδεκα μήνες, να παλεύκω, να τσιλλιούμαι. "Ποιόν εν το σωστόν να κάμω?"

Τζι όσον τζιαι να σε μισώ, αμέρικα

τ' αθώον μου έν το πουλώ τους όγρακους της κύπρου
έν είμαι για τα δόγκια τους εγιώ
όγρακος εν τζι ο τζιύρης
τζι ας έναι όμορφον το έργον του, τζιαι δελεαστικόν
-ποιός παλαβός θα αρνιέτουν έτσι έργον να πιάσει να το συνεχίσει?

Να μείνουν μαύρα, να τα φάν τ' αγκάθκια.

Εγιώ θα μείνω μές την ελευθερίαν μου τζιαι την ανωνυμίαν τη γλυτζιάν, τζι ότι καταφέρω θαν δικό μμου.

Πάει τζιαι φέτος η συναυλία

2011-06-06T12:02:00.000-04:00

Πράβο σας λεβέντες μου μαθητές που εκαταφέρετε να παίξετε καλά τα κομμάθκια σας. Έσιει θκυό μήνες που σας πιέζω να πάτε πιό ψηλά που το άνετον σημείον της γνώσης. Είπα σας "πάμεν ταξίδιν" τζι ήρτετε με εμπιστοσύνην. Μιάν έσπερνα ενθάρρυνσην, μιάν επότιζα με αυστηρόν ύφος, σιγά σιγά εγίνηκεν η δουλειά τζι η σοδειά εν πλούσια. Τζι όσα εφύτεψα με γνώσην τζιαι προσοχήν, ήρταν πίσω μαζεμένα εχτές ανθισμένα. Το καλάθιν της χαράς εν γεμάτον. Πράβο για την πρόοδον σας. Κοσπέντε ζευκάρκα μμάθκια εχαμογελάσαν μου μετά που την τελευταίαν νόταν που επαίξαν τα εξασκημένα σιέρκα. Τί άλλο θέλει το πλάσμαν?

Είμαι ιδιαίτερα περήφανος για τα κοπελλούθκια που έννεν average, σιέρουμαι τους αυτιστικούς μου που με τόσην προσπάθειαν πολεμούν να μάθουν τζι επαίξαν όσον καλλύττερα μπορούν, σιέρουμαι όσους έχουν προβλήματα μάθησης για το ήθος τους τζιαι την αγνήν τους αγάπην για τη μουσική. Σιέρουμαι τους που παρ' όλην τους τη δυσκολίαν πάντα προσπαθούν τζιαι πολεμούν παραπάνω που άλλους. Ο 'φυσιολογικός' άθρωπος έν καταλάβει την αξίαν της ζωής, τζιαι τούτοι οι μαθητές που ξέρουν τα μυστικά της ύπαρξης ούλλα μαθαίνουν μου εμέναν τί σημαίνει Ζώ.

Τζι αφού ξέρω πλέον να ζώ, τζι έφκαλα τα πέρα τζιαι φέτος όσα ήβρα μπροστά μου, πάμε μπρός για πολύμηνες διακοπές.

"άαααα, θέλω να πάρω τα μωρά στες βαρκούλλεεεεες...!"

2011-06-05T09:57:00.000-04:00

Αμάν πόσον όξινα εν τα μούτρα της σήμμερα, αγκρισμένα τζιαι παραμορφωμένα. Ρουθουνίζει σάν το αγριογούρουνον, θωρεί με τζι οι κεραυνοί πετάσσουνται που το μέτωπον της τζιαι φακκούν δίχα αποτέλεσμαν πάς την Ασπίδαν μου. Χασκογελώ τζιαι λαλώ πελλάρες. Πόσο θυμόν έσιει ολάν! Μα κρατώ Ασπίδαν τζιαι δέν με πιάννει, γελώ τζιαι πειράζω την. Την Αγάπην μου πιάννει την όμως η κεραυνοβολία, έν μπορεί να καταλάβει πώς μπορεί η δρακούνα να εν τόσον κατζιάρα τζι αναίσθητη, έν το χωρεί ο νούς της.

Δέ πόσο γεμάτη εν η σακκούλλα του θυμού, θυμού που μαζεύκεται 70 χρόνια μές το κορμίν της θκιαόλας πλάθει της ρυτίδες γυρόν που τα φρύθκια συννεφκιασμένες ρυτίδες τζιαι χτιτζιόν σάν ναν ρυάκια που κάμνει ο βόθρος άμαν ξεχυλίζει που στουππωμένον λάκκον.

Φακκά το πόδιν χαμέ σάν το μωρόν, τζιαι κάμνει σκηνήν. Αφού χρειάζεται το. Εν ναρκωτικόν ο θυμός. Το δράμαν ταϊζει το τέρας της τζιαι κάμνει την να νιώθει καλλύττερα για λλίο. Άκου άκου μωρίστικο λόγο.. Γιατί, μα γιατί, ωιμέ να της στερήσουμε τη χαρά τζιαι να μέν θέλουμεν αύριον το πρωίν μετά τη συναυλίαν να πάμεν μαζίν της στην Πόλην για να παρπατήσει στο πάρκο ρομαντικά με τα κοπελλούθκια τζιαι να τους πάρει συμβολική βαρκάδα μές τη λίμνην στες ίδιες βάρκες-κύκνους που την έπαιρνεν ο παππούς της το 1945 που ήταν μωρόν τζιήνη?
Γιατί μα γιατί να της λαλούμεν Όχι?

Έσιει τρείς εφτομάδες που επιμένει. Έν θωρεί πως είμαστεν τέζα που κούραση, εγώ τραβώ δωδεκάωρα, η Αγάπη έσιει πρότζιεκτς που την αναγκάζουν να δουλεύκει κάθε νύχτα ώς τα μεσάνυχτα έσιει που τον απρίλλην, έχουμεν τη συναυλίαν, βουρούμεν δίδυμα, κλπ κλπ. Έν θωρεί πως αύριον θέλουμεν απλά να χαλαρώσουμεν δαμέ μετά τη συναυλίαν που έσιει 2 μήνες που ετοιμάζουμεν? Έμπηκεν της η ιδέα να κάμει αναπαράστασην την παιδικήν της ηλικίαν τζιαι δέν σύρνει πίσω. Δηλαδή καρτερά πως εν λογικόν να πάμεν 45 λεπτά ταξίδιν, να έβρουμεν πάρκινγκ κυριακήν ημέραν σε μεγαλούπολη, να παρπατήσουμεν με τα κοπελλούθκια για καμπόσην ώραν αργά αργά αφού ο πεθθερός μου εν ημιανάπηρος τζι ασκομαχά με το παστούνιν φρεσκοεγχειρισμένος με πρόσφατον εγκεφαλικόν τζιαι χημειοθεραπείες για τον πνεύμοναν του (...) τζιαι να πάμεν βαρκάδαν για να της αθθυμίσει την παιδικήν της ηλικίαν.

Ρέ είπαμεν της 'μα έννεν καλή ιδέα' ευγενικά. Ρέ είπαμεν της "it's not a good weekend for this, we are totally exhausted", τίποτε. Επιμένει.

Τζι αφού επιμένει έτσι, τζι αγχώννει μου την Αγάπην τζιαι φορτώννει την με τες πελλάρες της, ήρτεν πάλε η ώρα αντί Ασπίδαν εννα φκάλω το σπαθίν για να το κόψει. Έν τζι έχω νεύρα, απλά σούζω τη κκελλέν μου. Το σπαθίν μου άμαν το φκάλω που το θηκάριν, φκάλλω το χωρίς να διαταράσσεται η ηρεμία μου. Έτσι κάμνουν οι σαμουράϊ της ψυσιής.

Ο νιπτήρας του μπάνιου.

2011-06-04T12:58:00.000-04:00

Είμαι μές το άγχος, αύριον εν η συναυλία των μαθητών μου τζι ύστερα έχω τες δικές μου συναυλίες με τη χορογράφον μου. Εν το μεταξύ αν είσαστεν νέαν υόρκην στες 17 του μηνός να κοπιάσετε στο χοροθέατρον Merce Cunningham στο Village κάτω στο μανχάταν. Μές το άγχος το λοιπόν να πάν τα πράματα καλά τζιαι να κλείσω το 'εργοστάσιον' πρίν πάμεν κύπρον να αράξουμεν νωχελικά τα κορμιά για μιάν διμηνίαν.

Λοιπόν εψές έσπασεν ο νιπτήρας έμμε κανούν τ' άλλα ούλλα, τζι είχα τη φαεινήν ιδέαν να προσπαθήσω να τον σάσω. Χάννει νερόν που τη σωλήναν αποχέτευσης τζι είπα να γλυτώσω τα $300 που θέλει ο υδραυλικός για μισήν ώραν δουλειάν. Πόσον δύσκολον έναι να αλλάξεις μιά σωλήναν ολάν, είπα του εαυτού μου τζι επήα στο Home Depot να γοράσω εξαρτήματα. Φέρνω τα, θκυό σωλήνες, τέλλαν του υδραυλικού, κατσιαβίθκια, εγλίππαρα την με $40 τζι έκαμνα τον νταήν τζιαι τον πάσh άδρωπον του σπιθκιού (συναίσθημαν που δέν έχω συχνά, αφού ακόμα τζιαι για να αλλάξω μιάν λάμπαν καρτερώ να μου έρτει μύνημαν που το υπερπέραν που να έσιει να κάμει με τη "Φώτηση" για να ταράξω) παίρνω τα σπίτιν, ξηλώννω τον νιπτήραν, σσιύφκω τέλλεια σάν τον υδραυλικόν με θέαν τη σχίστραν του κώλου μου κλασσικά τουμπωμένος κάτω που τον πάγκον. Να φκεί, έφκηκεν έυκολα. Να μπεί, έν έμπαιννεν. Τελικά έν εταιρκάζαν τα εξαρτήματα. Τελικά εν καλά να μετράς προσεχτικά πρίν γοράσεις σωλήνες. Βαρκούμαι την ακρίβεια χαλά μου τη δημιουργικότητα. Επήα πίσω στο Home Depot να γοράσω τα σωστά σάϊζ. Έρκουμαι πίσω, πάλε έν ταιρκάζουν, φαίνεται ήταν σέτ με τον νιπτήραν τον κινέζικον τζι οι κινέζοι έχουν άλλες προδιαγραφές. Στο μεταξύ, η αποχέτευση έμεινεν ανοιχτή τζι ευωδιάζει το μπάνιο μας με ζώλον απαίσιον.

Εν τζι η πεθθερά μου δαμέ, ήρτεν να δεί τη συναυλίαν, τζιαι εποτιτσίνωσεν μόλις της έδωκεν η μυρωθκιά. Χέ χέ χέ.

Πιάννω τηλέφωνον τον υδραυλικόν.

Ο ανεμοστρόβιλος

2011-06-02T09:07:00.002-04:00

Εχτές είχαμεν κατάστασην εχτάχτου ανάγκης στην πολιτείαν μας. Ήρταν κάτι νέφη, καταιγίδες τεράστιες γεμάτες αέραν χογλαστόν τζι υδρατμούς. Συνταγή καταστροφής βιβλικής που λαλούν τζιαι τα media. Σάν εδίδασκα ήρτεν μου μύνημαν που την Αγάπην στο κινητό "έρκουνται ανεμοστρόβιλοι, έλα έσσω". Επέτησα τζι εκλειστήκαμεν μές το σπίτιν να καρτερούμεν μήπως μας κατεβεί κανένας στρούφαλλος μές τη γειτονιάν τζιαι κάμει μας τα καλοτζιαιρινά. Εκάτσαμεν μακρά που τα παράθυρα έτοιμοι να την κάμουμε για το υπόγειο που στιγμή σε στιγμή. Ευτυχώς για μάς τζιαι δυστυχώς για άλλους επήεν αλλού το κακόν, εμείς είχαμεν μιάν απλήν νεροποντήν στύλ 'κατακλυσμός του Νώε' με συνοδείαν απίστευτου αέρα τζιαι με κεραυνούς κάθε δευτερόλεπτον. Απίστευτο θέαμα. Επέρασεν που κοντά μα δέν εσταμάτησεν δαμέ.

Εγλιππάραμεν την με λλία λόγια. Δακάτω άμαν κάμει στρόβιλους εν σοβαρή υπόθεση. Έν μιλούμεν για καμιά στέγην τζιαι κανέναν κλωνίν μές το δρόμον. Μιλούμεν για ατομικήν πόμπαν που καταστρέφει ολοσχερώς σπίθκια. Δηλώννω ότι εσιέστηκα πάνω μου. Ο άθρωπος εν αδύναμος μπροστά στη φύση τζιαι ξέρω το.

Μετά την καταιγίδαν εκατεβήκαν οι αρχές να βοηθήσουν τα πλάσματα που επληγήκαν -4 νεκροί, καμμιάν εκατοστήν τραυματίες, ξεριζωμένα δεντρά τζιαι σπίθκια διαλυμένα σε μιάν διπλανήν πόλην. Ήρταν τα τηλεοπτικά κανάλια να μιλήσουν του κόσμου που φοητσιασμένος έφκεννεν που τα σπίθκια του να βοηθήσει τους γειτόνους του τζιαι το στρατόν να καθαρίσουν νάκκον τους δρόμους. Κανένας έν επαραπονέθηκεν, έν εφταίξαν κανέναν, έν εξητιμάσαν την πυροσβεστικήν τζιαι το στρατόν επειδή 'αρκήσαν να έρτουν'. Επιάσαν τα φτζιάρκα τζι επιάσαν δουλειάν.

(φωτό που αυτόπτες μάρτυρες)

Iούνης

2011-05-31T10:20:00.000-04:00

Θκυό λεπτά ήταν ο χρόνος που επέρασε φέτος. Νομίζω έκαμα τόση δουλειάν που θα εχρειάζετουν 3 χρόνια να την κάμω κάτω που άλλες περιστάσεις. Κάμνω μιάν σούμαν. Στους εννιά εργάσιμους μήνες έφκαλα τα προς το ζείν για δώδεκα, που σημαίνει έλυσα της δουλειάς. Έκαμα τζιαι καμιάν δωδεκάδαν αγάλματα, τζι έγραψα 2 ώρες μουσικήν σε θκυό διαφορετικά στύλ. Εθκιέβασα τζιαι καμιάν τριανταρκάν βιβλία για τη ψυσιήν. Καλά επήαμεν, έν έχω παράπονο.

Ακόμα δέκα μέρες δουλειάν τζιαι κλείει το 'μαχαζίν', δέν θα εξηγήσω πλασμάτου τίποτε για θκυό μήνες, τζι εν φανταστικόν τούτο. Εν καλή η σσιωπή.

Κοντεύκει τζι ώρα να πάμεν πίσω κύπρον για το καλοκαίρι. Έν είμαι ενθουσιασμένος φέτος. Εννα δείξει άμαν πάμεν τζι ύστερα αν θαν καλόν το καλοκαίρι ή όι. Να πώ την αλήθκειαν θα επροτιμούσα να επηαίνναμεν για κατασκήνωση στο grand canyon ή στες λίμνες δακάτω, ήσυχα ήσυχα χωρίς πολλύν κόσμον.

Ο ρυθμός ενώννει.

2011-05-30T13:34:00.000-04:00

Ήρταμεν Νέαν Υόρκην για το σ/κ να μείνουμε στους στενούς μας φίλους κάτω στο Μπρόνξ που ζιούν σε μιά γειτονιάν ευάερην τζιαι μαρμαρόσπαρτην πάνω σ' έναν λόφον που δεσπόζει του μανχάταν, γειτονιάν καμπόσον αρχαίαν με βικτωριανά σπίθκια -άν και γεμάτην κόσμον κυρίως εκνευρισμένον κόσμον που φκάλλει τα νεύρα του με φωνές, καφκάες κλπ μές τους δρόμους τη νύχτα αφού δίπλα που τα σπίθκια τα βικτωριανά έσιει πολυκατοικίες-κουθκιά. Έσιει τα συνηθισμένα προβλήματα της πόλης, έγκλημαν, φασαρία, πεξιές, κλπ κλπ. Όι πως φοούμαι, η πόλη μας εντζιεν ήσυχη εμάς ένιγουέη οπότε η φασαρία εν γνώριμη.

Εψές εκάμαμεν μπάρμπεκιου παϊδάκια στην αυλούδαν τζι εφάαμεν τα παρέαν με κάτι φοβερά τάκος που μιάν τακερίαν φανταστικά αυθεντικήν δαμέ δίπλα που το μενού εν μόνο στα ισπανικά γραμμένον (τάκος με καρδίαν του σιοίρου εξαναφάετε?) τζιαι ερουφήσαμεν καμπόσες τεκίλες ψηλής ποιότητας ποτζιήνες που ρουφάς σιγά σιγά αντί να τες στυλλώννεις. Δίπλα μας τα τραίνα να περνούν με θόρυβον κάθε 2 λεπτά, τζιαι να κυριαρχεί ένας βασμός υπόκωφος σάν την μυρωθκιάν της πολυκοσμίας.

Κατα τα μεσάνυχτα εμαζεύτηκεν καμπόσος κόσμος έξω που την πολυκατοικίαν δίπλα τζι εμιλούσαν. Παρέες της γειτονιάς, κυρίως δομινικανοί τζιαι βραζιλιάνοι, καθόλου ήσυχα πλάσματα φωνακλάδες τζιαι παλλήκαροι. Εκάμαν κανένα θκυό καυκάδες μεταξύ σοβαρού τζι αστείου, εγελάσαν καμπόσον με τον χαζερόν της πολυκατοικίας. Κάμνουν το κάθε νύχτα, εν ένας φτηνός τρόπος να περάσουν καλά, σάν το κλάπ αλλά στο πεζοδρόμιο. Πειράζουν τους οι μπάτσοι μόνον άμαν παιχτούν ή άμαν σπάσουν κανένα τζάμι του αυτοκινήτου. Φαίνεται έχουν τζιαι ζωντανή μουσική αφού μόλις εσυναχτήκαν άρκεψεν ένας τους τζι έπαιζεν κόγκας τζι εσσιωπήσαν ούλλοι. Τζι άρκεψεν ένας άλλος να παίζει έναν άλλον όργανον βραζιλιάνικον που ακούεται σάν τη χορδήν τη ξικούρτιστην. Μα έτσι μουσικήν έν εξανάκουσα έξω σε δρόμον, μιλούμεν για βιρτουόζους που ενεκατώνναν ρυθμούς λάτιν με κάτι βαρετούς ρυθμούς αφρικάνικους. Ετάραξεν μας. Σε διάστημαν λεπτών μετά που εμερακλώσαν τζι εβράσαν τα σιέρκα τους εξεκινήσαν ένα φρενετικόν κομμάτιν που έκαμεν τους θαμώνες του πεζοδρομίου να στρινιάσουν του χορού τζιαι να άψουν καμπόσα τσιγάρα 'που τ' άλλα' σάν αρκέφκαν τον μυστικόν χορόν.

Τζι εμείς δίπλα, χωσμένοι πίσω που το ψηλό φράχτην της αυλούας, πίττα στο μεθύσι, τα μωρά να τζοιμούνται στον πάνω όροφο.

Ναί. Όχι.

2011-05-28T08:45:00.000-04:00

Τη δευτέρα, να λαλείς ΝΑΙ σε όποιον σου ζητά κάτι.
Τζιείνος που σου κόφκει το δρόμο ζητά σου να περάσει. Άφησ' τον. Αν λαλείς ΝΑΙ ούλλη μέρα, έν θα νευριάσεις.
Τζιείνος που μάσιεται να σου γελάσει στη δουλειά ή να κάμει σπιουνιές ζητά σου να τον αφήκεις να έναι ποιό σημαντικός που σέναν. Πέ ΝΑΙ, τζι έν θα πληγωθεί κανένας εγωισμός.

Την τρίτην, να λαλείς ΟΧΙ σε όποιον σου ζητά κάτι. Συνέχεια ΟΧΙ. Πέ του ζηθκιάνου του άστεγου να πάει να γαμηθεί. Πέ της γεναίκας σου να ππέσει μόνη της πόψε. ΟΧΙ συνέχεια ΟΧΙ.
Να δείς πόσο δυνατόν πράμαν εν το ΟΧΙ τζιαι πόσο μας κάμνει υπερδύναμους.

Την τετάρτην να λαλείς ΙΣΩΣ. "Πάμεν για ποτόν ρέ?" "ΙΣΩΣ". Μέν πάρεις αποφάσεις για τίποτε, μέν υπόσχεσαι. Κανένας έν θα πληγωθεί έτσι, τζι ούλλους θα τους έσιεις ικανοποιημένους.

Την πέμπτην να λαλείς ΜΕΤΑ. Το μετά εν υπόσχεση του ΝΑΙ μα έν έσιει χρονοδιάγραμμαν.

Την παρασκευήν να λαλείς ΠΟΤτΕ, τζι εννα βρεθείς βασιλιάς του κάστρου που ορίζει την μοίραν του ΟΧΙ οριστικά.

Τζιαι το σάβατον, να σκέφτεσαι ποιόν που τα πέντε εν το σωστόν πρίν να αννοίεις το στόμαν σου να μιλήσεις.

Την κυριακήν, ΣΣΙΩΠΑ, ΒΡΙΞΕ.

Έβδομη προσευχή

2011-05-19T08:08:00.000-04:00

Καλόν ναν το ταξίδιν το μοναχικόν.
Τζιαι το κέδρενον μου το καράβιν στέρεον ας έναι,
Ποσιερετώ την Ιθάκην.
Έγραψα το έπος του πρώτου ταξιθκιού, τζιαι καθαρός σαλπάρω για τον Ατλαντικόν Ωκεανόν. Τζιαμέ, στη μέσην του εν η πόλη που εν κύκλος μές τον κύκλον μές τον κύκλον.

Τζι έτσι, ο Λώος ο πολεμιστής, παρέαν με τον Κανέναν, τον Άγριον, τον Συνθέτην, τον πετροπελετζιητήν τζιαι τους κωπηλάτες, εννα μείνουν στην Ιθάκην.

Εγιώ ο Μάστορας φεύκω. Τζιαι το ταξίδιν τούτον, μόνος σου το κάμνεις, με δίχα να το περιγράφεις.

Γλέπε με τρισμέγιστε να σε γλέπω τζι εγώ.

Έχτη Προσευχή

2011-05-18T08:54:00.000-04:00

Πρώτα εν το Χάος, το ένστιχτο, η λειτουργία χωρίς γνώση.

Τζι έρκεται μιάν μέραν η νόηση, "Έν Είμαι Μόνον Ζώον".

Ούλλα αρκέφκουν που μιάν αμφιβολίαν που εξελίσσεται σε Μάχην ενάντια στον εαυτόν. Άμαν καταλάβεις πως όσα σε κρούζουν εν στρατοί που σε πολιορκούν, αρκέφκεις να παλεύκεις τζι εσύ.

Τζι αν φανείς τυχερός τζιαι καλός πολεμιστής, καταλαβαίνεις πως όσα σε πολεμούν εν πλασμένα που την ίδιαν ύλην που είσαι πλασμένος τζι εσύ.

Εν τραγικόν. Όσα μισάς για σέναν, είσαι εσύ. Όσα σε τρών, είσαι πάλε εσύ. Τζιαι δέν θα φύουν ποττέ, είσαι Εσύ.

Τζι όση γνώσην τζιαι να αποχτήσεις, ψυχολογικήν, πνευματικήν, το μόνον που κάμνεις εν να συνεχίζεις τον πόλεμον σε πιό ψηλά επίπεδα με δυνατόττερα όπλα, πολλές καταστροφές.

Τζι αν φανείς τυχερός, σοφός, αν μεγαλώσεις τζιαι γεράσει η ψυσιή σου μές τους πολέμους, στο τέλος θα κάτσεις στο τραπέζιν να μιλήσεις του Οχτρού. Στην αρκήν θα εναι απλά ένα παιχνίδι, τζιαι θα προσπαθεί να γελάσει ο ένας του άλλου.

Παίξε παίξε όμως, μαθαίνεις τόσον καλά το παιχνίδιν τζιαι τους μηχανισμούς του που αρκέφκει να έσιει χάζιν. Μαθαίνεις τζιαι τόσον καλά τον Οχτρόν που καταλαβαίνεις ότι είσαστεν πολλά παρόμοιοι, οι ίδιοι.

Παίξε παίξε, χάννεις λοαρκασμόν ποιός έναι ποιός. Είσαι εσύ ο Οχτρός, ή εν ο άλλος απέναντι σου!? Το κορμίν του αθρώπου εν μιά μηχανή, μικρογραφία του κόσμου, μικρογραφία του σύμπαντος τζιαι του θεού κατ' εικόναν. Όπως εν πάνω, εν τζιαι κάτω.

Τζι οι 2 εαυτοί αντί να μαλλώννουν, βρίσκουν τρόπον να ερωτευτούν με την Αγάπην καταλύτην.

Τζι έρκεται ο Έλεγχος-Μή Έλεγχος. Κυβερνάς τα αντίθετα σου καθιστός σε άρμαν τρανόν, εξερευνητής τζιαι πολεμιστής μαζίν.

Κυρίαρχος των αισθήσεων, της νόησης, μαθητής του ήλιου της σελήνης τζιαι της γλώσσας της ψυσιής.

Μιά εν η Τέγνη τζι ο σκοπός του αθρώπου στον κόσμον της ύλης.. Να γινεί δεντρόν της ζωής ο ίδιος, να υπερβεί την ύλην τζιαι να ενωθεί με τα Θεία.

Ένα εν το σύστημα. Ο Μακρόκοσμος τζι ο Μικρόκοσμος. Ο Γαλαξίας μιλά του μικροβίου τζιαι του ατόμου, του ηλεκτρονίου, τζι ο άθρωπος μιλά του Γαλαξία. Εν ούλλα ένα. Μιά η αγάπη. Ένα το Αυγό που μας χωρεί ούλλους.

Τζιαι τούτον εν το Μεγάλο Ταξίδι της ψυσιής.

Πέμπτη προσευχή

2011-05-17T10:55:00.000-04:00

Χωρίς να ανακαλύψουμε τον Δεύτερο Εαυτό, δέν μας βοηθά καθόλου η γνώση, ούτε η εμπειρία.

Χωρίς το τραύμα του Διαχωρισμού, δέν μπορούμε να έβρουμε το μονοπάτι μας.

Ποιός αντέχει τον Διαχωρισμό τζιαι τον πόνο, την σχιζοφρένεια που φέρνει ο καθρέφτης όταν βρεθούμε ενάντια στον εαυτό?

Ποιός μπόρει αληθινά να αγαπήσει έτσι οχτρόν?

Άντεξε τον Μεγάλον Πόνον.

Η Θηλυκή Ενέργεια προσφέρει το στήθος της να πιείς το γάλαν της Αγάπης τζιαι να γίνεις 1, 2, 3, 4 μαζί.

Το γάλαν της αγάπης εννα γινεί δημιουργία, Λόγος τζιαι Ποίηση.

Τέταρτη Προσευχή

2011-05-16T08:43:00.001-04:00

Άς καταλάβουμε πως η Συμμετρία μαζί με τη Μή-Συμμετρία εν η γλώσσα της φύσης, τζιαι μαζί του ανθρώπου.

Τα αντίθετα όταν βρεθούν μές την ίδια μήτρα άς μεταμορφωθούν σε νέα ύλη.

Εμείς έχουμε το Σπέρμα. Εμείς έχουμε τη Μήτρα.

Είμαστε οι αντιφάσεις τζιαι το κακό, δίπλα στο όμορφο.

Χωρίς το κακό μέσα μας, την ασυμμετρία, έν δουλεύκει η συνταγή.

Ξέχωρα το ένα που το άλλο, το κακό τζιαι το καλό πολεμούν.

Η πολικότητα του 2 δημιουργά κίνηση τζιαι ροή.

Δημιουργά ένταση όμως.

Το 3 εν το κοπελλούιν της Μήτρας. Εν τρίγωνο που βασίζεται στον άθρωπο.

Έξερεν το ο Πυθαγόρας τζι η σχολή του. Η τελειότητα του τριγώνου, του Π, εν η σοφία του συμμετρικού με το μή-συμμετρικό παρέα.

Εν εφτά τα liberal arts.

γραμματική
Λογική
Ρητορική

Αριθμητική
Αστρονομία
Μουσική
Γεωμετρία.

Μαζί με τες πέντε αισθήσεις δημιουργούν το τρίγωνο της συμμετρίας-μή συμμετρίας.

Το μεγάλο Ρόδο της ανθρωπότητας εν βασισμένο στες 7 κλασσικές τέχνες τζιαι τες αισθήσεις του ανθρώπου.

Μακάρι να μας διάς δύναμη να τες εξασκούμε με σοφία.

Τρίτη Προσευχή

2011-05-15T01:25:00.002-04:00

(Andy Goldsworthy)

Είμαστε μιά δράκα πέτρες σκόρπιες, κόρες του γιαλού. Η μάνα μας εγέννησεν μας που μές την μήτραν της φωθκιάς, χωρκόν μας εν η ράσιη του ηφαιστείου.
Θκυό μας τες ίδιες, ποττέ έν θα 'βρεις . Εφρόντισεν για τούτον ο σοφόγερος ο ποταμός που μας εσμίλεψεν καλά τα κορμιά σφιχτά σάν μας εκράταν μές την ηδονήν της κατρατζιύλας, τζιαι στην υγρήν αγκάλην του που εμάθαμεν την Πομονήν.

Άσπρες, μπλετούες πέτρες, γρίζες, μαύρες πετρούες είμαστεν. Θκυό τες ίδιες έν θα 'βρεις να τες βάλεις δίπλα δίπλα. Λαλούν οι γέροντες αν τους ρωτήσεις, το Μυστήριον έναι ούλλες πως ταιρκάζουμεν.

Έρκεται αστρόφερτον το Σιέριν του Ποιητή, θκιαλέει, ισορροπά τες μεταξύν τους, γεννιέται που το Χάος ένα Μεγάλο Σχήμα..

Τζι αν βάλουμεν μπροστάρην μας το Σχήμαν τούτον του Ποιητή το Μεγάλον, οδηγόν μας, ποττέ δέ θα ξαναμαλλώσουμεν, ποττέ δε θα ξανασκοτωθούμεν.

Εν έτσι όπως έναι το σχήμαν, Τέλειον. Τζι αν ήταν άλλοσπως, πάλε Τέλειο θα ήταν.

Ούλλους φορεί τους ο Κύκλος. Τζιαι τους καλούς, τζιαι τους κακούς, οχτρούς τζιαι φίλους. Έν κρίνει το Σχήμαν το Μεγάλον, ούλλα της πέτρας δέχεται τα στην αγκάλην του τζι όπως τζιαι να τ' αλλάξει το σιέριν του ποιητή, αλλάσσει μαζίν το Σχήμαν, τζιαι πάντα του εν τέλειον.

Δεύτερη προσευχή

2011-05-14T09:13:00.000-04:00

Όσοι συνάουν γνώσην τζι εμπειρίες τζι εκαλλυττερέψαν τον εαυτόν τους ας σιονώσουν την Αγάπην τους για να την πιούν τζι άλλοι.

Όποιος πίννει το αθάνατον νερόν τζιαι διά σε άλλους να πιούν που την κούζαν του ποττέ του έν διψά.

Ο Αυτοέλεγχος

2011-05-11T11:45:00.000-04:00

Χρειάζεται ο γέριμος ο αυτοέλεγχος.

Χωρίς τες αλυσίδες του θα εσκοτώνναμεν όποιον μας ενευρίαζεν.
Χωρίς το σφιχτόν του σιέρι θα την εφκάλλαμεν έξω όποτε εσκεφτούμαστεν για το σέχς.

Οπότε μαθαίνουμεν που μιτσιοί τον αυτοέλεγχο, διούν μας μιάν μέγγενην τζιαι μαθαίνουν μας να την σφίγγουμεν γυρόν που τα ένστιχτα.
Όποιος φκέννει 'εχτός ελέγχου' έν μπόρει να λειτουργήσει καλά μές την κοινωνίαν.

Μα αν θέλεις να μάθεις τη γλώσσαν της ψυσιής τζιαι να σου φανερωθεί ο κρυφός κόσμος του μυαλού, πρέπει να ξέρεις ήνταλως να ξαπολάς τον έλεγχο.

Το Εγώ, εν έλεγχος.
Η σκέψη, εν έλεγχος.

Έν μας εμάθαν πως γίνεται να Ξαπολύσεις τον έλεγχο χωρίς να τον χάσεις.

Τζι όποιος μάθει να τον ξαπολά δίχα να πράττει εχτός ελέγχου, εν θκιαλεχτός του θεού.

Στο φεστιβάλ του πάχους.

2011-05-10T08:45:00.000-04:00

Εχτές σάν επηαίνναμεν με τα μωρά βόλταν κάτω στην πόλην επρόσεξα πως είσιεν κόσμο μαζεμένο έξω που το YMCA, τραπέζια με πράματα πάνω, παιχνίδια, φουσκωτά κλπ, τζι είπα να κατεβούμεν αφού είδα σταματημένες τζιαι θκυό πυροσβεστικές ποτζιήντες βαρβάτες τες αμερικάνικες -πελλανίσκουν τα κοπελλούθκια με τες πυροσβεστικές ως γνωστόν.

Εκατεβήκαμεν τζι ήταν τελικά Φεστιβάλ Υγείας. Τί υγείας δηλαδή? Εσπονσάραν τα προϊόντα τους καμπόσες εταιρίες τροφίμων τζι εδιούσαν free samples, εκάμναν consumer surveys, τζιαι τάχα μου φυλλάδια τζιαι ομιλίες για την διατροφήν σε μορφήν παιχνιδιών για τα κοπελλούθκια.

Πρώτα επήαμεν να δούμεν τες πυροσβεστικές εννοείται, εδείξαν μας τα λάστιχα οι πυροσβέστες, εφκήκαμεν μές την καμπίναν του οχήματος, επαίξαμεν τη σειρήναν, τζι εχαρήκαν τα μωρά.

Πάμεν να δούμεν τί γίνεται τζιαι στα τραπέζια με τα φαγιά. Ωραία τα φαγιά, καλή ιδέα.

Πέ τε μου όμως ρέ κοπέλλια...

Είσιεν 50 πλάσματα στα τραπέζια που μας εμιλούσαν για άσκηση τζιαι διατροφή.

Που τους 50, οι 25 ήταν πάνω που 100 κιλά. Που τζιήνους τους 25, οι δέκα ήταν πάνω που 200. Σίουρα είχαν καρδιακά τζιαι διαβήτην. Ντάξει, ουδείς αναμάρτητος έχω τα κιλάκια μου τζι εγώ είμαι νάκκον αδρός, μα έν μιλώ του κόσμου για διατροφήν τζι άσκησην σε φεστιβάλ υγείας.

Ενευρίασα λλίον.

Αν θέλεις να διδάξεις άλλους, κάμε εσύ πρώτα τα βήματα.

Αν μιλάς για τη ψυσιήν, φρόντισε να κάμεις τη δουλειάν πρώτος.

Αν μιλάς για το κορμίν, το ίδιο.

Είσαι.

2011-05-09T12:40:00.001-04:00

Σήμερα το πρωί που ξύπνησες, είσαι ολόκληρος? Ξύπνησες χωρίς να έσιεις τίποτε να κρύψεις που τον εαυτό σου ή που τον εξωτερικό κόσμο?

Το πλάσμαν που φκέννει της πόρτας γυμνόν, χωρίς να κρύφκεται που τον εαυτόν του ή που τους άλλους, ζιεί εκατό ζωές μαζί.

Μία εν η ερώτηση κάθε πρωί:

Σήμερα, Είσαι?

Αχρωμο

2011-05-07T13:17:00.001-04:00

Τί έσιει τούτη η φωτογραφία που πρέπει να προσέξουμε?

Τίποτε.

Αν είμαστεν 3 χρονών τζι εμείς, τίποτε έν θα επροσέχαμε.

Ο γιός μου τζι η κόρη μου σάν επερπατούσαμε στη γειτονιά είδαν ένα άλλο αγοράκι να παίζει μπάλα στην αυλή της εκκλησίας τους αφρικάνους μετανάστες που ετραουδούσαν κατανυχτικά μές την κρυαδούαν την ανοιξιάτικην κάτι μπλουζο-ύμνους πολλά σπουδαίους, τζι επήαν να παίξουν αμέσως μαζί του.
("μαυρούιν", "αλητούδιν", "ξαπόλυτον", "ξημαρισμένον")

Τζι εν ένα που τα τεράστια καλά της πόλης μου, εν ότι εν άχρωμη. Μεγαλώννουν τα κοπελλούθκια που ούλλες τες φυλές δίπλα δίπλα τζι έν ξεχωρίζουν το ένα πλάσμα που το άλλο βάσην του χρώματος του ή της οικονομικής του κατάστασης ή αν έναι οι γονιοί του άντρας-γεναίκα, ή άν έναι της τάδε θρησκείας.

Τζιαι τούτον εν διαφορετικόν που το "ζούμεν δίπλα που μιάν μειοψηφίαν τζι 'ανεχούμαστεν' την.

Το μέλλον της αθρώπινης φυλής εν δίχα σύνορα, υπερδυνάμεις, χρώματα, θρησκείες. Αλλιώς θα καταστρέψουμεν τον κόσμον. Ποιός το θωρεί? Κανένας.

Ακόμα τζι ένας κωλόβραχος μές τη μεσόγειον που η ιστορία του DNA μιλά φωναχτά για 100 φυλές που εσμίξαν για να πλάσουν τες αγριόφατσες μας με τες μεγάλες μούττες, έσιει τωρά γνώμην για το Ευγενικόν Αίμαν της 'φυλής'. Εν αστείον. Η καταδίκη, έρκεται, σύντομα.

Πέρα που την Ιθάκη.

2011-05-06T12:52:00.001-04:00

Αρκέφκει το επόμενο Μεγάλο Ταξίδι.

Καλά έκατσα στην Ιθάκη μου. Καλή η Πηνελόπη. Καλή η απατηλή διασκέδαση του εγωισμού με τες ιδέες που απέκτησε. Μα πόσο να κάθεται το καράβι στο λιμάνι, τριβιτζιάζουμαι.

Ο μεγάλος βάρδος, μυστικιστής Όμηρος έγραψε τέσσερα έπη. Την Ιλιάδα. Την Οδύσσεια. Τούτα εν τα Φανερά που έγραψε. Οδηγούν τον άθρωπο να ζήσει τα Μυστήρια τζιαι να ταξιδέψει μές τες κοιλάδες της παραδείσου.

Έγραψε τζιαι θκυό Αόρατα ο Όμηρος.

Τζι όταν βιώσει ο ταξιδευτής τα πρώτα θκυό, φανερώνουνται του τα Αόρατα.

Το πρώτον λαλούν το Ατλαντίς.

Το δεύτερο, Άδης.

Καλή η Ιθάκη. Μα έν τελειώνει το ταξίδι της ψυσιής με φαγοπότι, επιστροφή στην πιστή σύντροφο, σύνταξη, κουβέντες κάτω που λεμονιές.

Το ταξίδι προς την Ατλαντίδα εν μοναχικό. Χωρίς πλήρωμα ή συντρόφους. Κάμνεις το μόνος σου, με τα τέσσερα οχήματα που απόχτησες στο Ταξίδι.

Για να ταξιδέψεις προς την Ατλαντίδα πρέπει να κάμεις μίαν υπόσχεση. Πρέπει να αποσυρθείς συναισθηματικά που τες ανθρώπινες αλυσίδες. Να μέν έσιεις ανάγκη τους ανθρώπους για να επιβεβαιώνουν την ύπαρξη σου. Να είσαι μές τον γήινο κόσμο μόνο που Αγάπη, να τη σκορπάς χωρίς να ζητάς πίσω. Τζιαι να δέχεσαι τες ατέλειες της φύσης σου, τες αδυναμίες του κορμιού. Να ξεχάσεις τη θεοκρατία, την πατριδοκρατία. Την αμαρτία. Με την υπόσχεση να ζείς κάτω που δικούς σου όρους, ελευθερώννεις τα Αόρατα του Ομήρου.

Υπόσχομαι.

Ξαπόλα.

2011-05-04T15:36:00.001-04:00

4.5 λίτρα μηχανή. Ρουφά πεζίναν. 15 μίλλια το γαλόνι.

Τζι επειδή εν πάσh κάουποης, εκρέμμασεν μεταλλικά αρτζίθκια κάτω που το σιασhίν για να δείξει τον αντρισμόν του. Έβαλε τζιαι στίκκερς που υποστηρίζουν την οπλοφορία κλπ.

Εν τούτοι που κάμνουν παναήρκα για την νίκην επι του Πιλλάτεν τζι εν τούτοι που θα φάν τον κόσμο.

Mind control is a reality.

Χάρτης της Πρώτης Παραδείσου.

2011-05-03T17:09:00.000-04:00

Ο τοίχος της παραδείσου. Άμαν τον έβρεις τζιαι καλοσωρίσουν σε οι πολεμιστές σου, ποσιερετάς τους τζι ύστερα φκάλλεις τα ρούχα σου, αποθέτεις τα όπλα, τζιαι αννοίεις την πόρταν.

Ρέσσεις μέσα γονατιστός, τζιαι πρώτα βρέθεσαι σ' ένα δάσος με άγρια βλάστηση σάν καλή ώρα ποτούτα που έχουμεν δακάτω, με τες αρκούδες, τα πούμα, ζώα αδάμαστα. Ρέσσεις γονατιστός τζιαι παρπατείς στα τέσσερα σου για τρία χρόνια.

Η δουλειά σου έναι α. να μέν χαθείς. β. να κάμεις μονοπάθκια προς τους ποταμούς. γ. να έβρεις φαϊν τζιαι νερόν. δ. να φιλέψεις με τα ζώα. ε. να μέν σου γυρίσει ο πέλλαρος.

Τζι άμαν μάθεις το δάσος καλά, παθκιάν παθκιάν, δεντρόν τζιαι θάμνον, εννα σε φκάλουν τα μονοπάθκια σου πάνω σε κάτι λόφους, τζι ύστερα θα έσιει τιτσιρογήν, σάν τα ασπροβούνια της Κκόσιης. Σήκου στα θκυό σου πόθκια τζιαι παρπάτα, τζι ας έναι δύσκολον. Πάει ένα χρόνον η εξορία που το δάσος. Πρέπει να αντέξεις. Στα ασπροβούνια εν μέρα ούλλη μέρα, τζιαι νύχταν δέν έσιει.

Θα σε πιάει ο πύρουλλος, η αφυδάτωση εννα σου ταράξει το κορμίν, τζιαι θα αρκέψεις να αμφιβάλλεις για το ταξίδιν, την αξίαν του, το σκοπόν του. Ούτε το στόχον που θα φτάσεις θυμάσαι, τζι ούτε το ταξίδιν απολαμβάνεις. Μα να στραφείς πίσω έν γίνεται. Άντεξε. Θα πεθυμίσεις το δάσος. Θα θωρείς οπτασίες. Σάν είσαι ράκος μές τούντη γερημιάν θα έρκουνται κατα διαστήματα κάτι υπερπλάσματα να σου προσφέρουν νερόν, φαϊν, γαμήσιν, τζι εννα δειλιάσεις, να δεχτείς. Δέχτου τζι εν εντάξη. Τάϊσε τα ένστιχτα σου, μόνον έτσι θα σε αφήκουν ήσυχο.

Τζι άμαν καταφέρεις να επιβιώσεις στα ασπροβούνια για ένα χρόνον, θα έρτει η ώρα να φύεις. Πώς θα το ξέρεις? Μιάν ημέραν θα έρτει το ηλιοβασίλεμαν τζιαι τότε ξεκίνα τζιαι παρπάτα προς την δύσην.

Παρπάτα.

Λαλούν οι δασκάλοι της ψυσιής, "άμα θα φτάσεις στο σταυροδρόμι, τζιαμέ που χωρίζουν οι δρόμοι τζι ο ένας πάει αριστερά, τζι ο άλλος δεξιά, θκιάλεξε σοφά."

Έν λαλούν ποιός εν ο δρόμος του καλού τζιαι ποιός του κακού.

Τζι άμα φτάσεις σε τούντο σταυροδρόμι, λαλούν, αν έσιεις διλήμματα ποιόν δρόμον σου λαλεί το σύστημα σου να ακολουθήσεις, στράφου πίσω να πεθάνεις μές τ' ασπροβούνια.

Αν δέν έσιεις έτσι δίλημμαν σημαίνει είσαι έτοιμος. Πιάσε το δρόμον που θέλει η ψυσιή σου, τζι εννα έρτει ένας αέρας να σε σηκώσει, έν θα ξαναπαρπατήσεις πάς τη γήν. Εννα πετάς, θα φτάσεις σ' έναν ελεώναν περιποιημένον, φορτωμένον με καρπόν. Να κάτσεις πάνω στην ελιάν, τζιαι να φάεις μιάν μιάν τες πικροελιές, τζιαι τούτη θα έναι η τροφή σου για ένα χρόνον.

Τζι ώς δαμέ, ξέρω. Πάρακατω έν είδα κόμα.

Απόκρυφη ανάλυση του θανάτου του Πη'λλάτεν.

2011-05-02T01:01:00.000-04:00

Πέραν της πολιτικής πτυχής, τα παγκόσμια γεγονότα έχουν τζι άλλη εξήγηση, τζιήνην που θωρούν οι έξι αισθήσεις της παραδείσου που θωρούν τον συμβολισμόν πίσω που τες πράξεις.

Πάντα ρωτώ έναν γέρον που ζιεί σ' ένα σπιτούδιν στην ανατολικήν πλευράν της παραδείσου μου να μου αναλύσει πνευματικά τα γεγονότα, τζιαι πόψε έκατσεν εσκέφτηκεν τζι είπεν μου τον εξής απόκρυφον:

Στάθου μπροστά που το ναόν,
γονάτα κάτω που τες ουρανόπλαστες κολώνες
-η μαύρη ενναν αριστερά, η άσπρη δεξιά
γονάτα
πέρνα σσιυφτός τζιαι ταπεινός τη γρουσόπορταν.
πέρνα την συντετριμμένος, δίχα εγωισμόν, τζι έμπα μέσ' τ' άδυτον στα τέσσερα σου

πουπανωθκιό σσου πάς τους σκάμνους, εννα στέκουνται πάνοπλοι οι εχθροί σου,
τζιαι θα γελούν για την κατάντιαν σου, πρίγκηπα.
Κάμε τους το δικόν τους, η ταπεινότητα εν το πρώτον το κλειδίν.
Απόδειξε τη γέννα σσου.
Η ταπεινότητα μπροστά που τους εχθρούς εν φωθκιά
τζι εσού είσαι ο Φοίνικας.
Το σιέριν άφτει τη φωθκιάν
Τη νύχταν που γεννιέται το φεγγάριν
την πρώτην του μηνός της Αφροδίτης
51 εν ο μαγικός ο αριθμός του Πολεμιστή,
μόλις φανεί το πρωτοφέγγαρον θα σφάξεις τον εχθρό σσου,
Φοίνικα.

Τζι ο Κόσμος της Ύλης θα γινεί δικός σσου."

Η παράδεισος τζι οι έντεκα αισθήσεις.

2011-04-29T13:37:00.001-04:00

Έξι μήνες αληθινής ζωής.

Έξι μήνες αγάπης. Εφόρησα τα σανδάλια του θεού τζι επαρπάτησα μές τους κήπους της παραδείσου.

Στην παράδεισο έν έσιει ξένους.

Ούλλοι εν αδέρκια στην παραδεισο,ακόμα τζι οι πέτρες, τα δέντρα, αδέρκια, όργανα κουρτισμένα ,ορχήστρα.

Στην παράδεισο ξέρεις τί χρειάζεται ο άλλος, τζιαι πώς να του το δώσεις.

Στην παράδεισο αντί πέντε αισθήσεις έσιεις έντεκα. Έξι τζιαινούρκες, που σου αννοίουν τα μμάθκια διάπλατα. Εν αισθήσεις δυνάμενες τζι αγαθές, επιτρέπουν σου να διαισθάνεσαι το περιβάλλον σου πιό έντονα τζι αληθινά. Θωρείς ακούεις τζιαι μιλάς τους άλλους με καθαρότητα. Αντιλαμβάνεσαι τη σκέψη τους, τον εσωτερικό τους κόσμο όσο καλά αντιλαμβάνεσαι τον δικό σου κόσμο. Εν μαγικό, μεθυστικό συναίσθημα όταν ξυπνούν οι έξι καινούργιες αισθήσεις, καταλαβαίνεις αμέσως πως είσαι μέρος ενός τεράστιου συστήματος δημιουργίας, τέλειου συστήματος, τζιαι πως έσιεις την ικανότητα να επικοινωνήσεις με κάθε μορφή της πλάσης τζιαι να την αισθανθείς.

Περνάς δίπλα που πλάσματα τζι νώθεις την ηχώ του κόσμου τους, σαν το χάδιν. Περνάς δίπλα που δέντρον τζιαι η αύρα του τυλίει σε, μιλά σου.

Οι έξι αισθήσεις της παραδείσου φέρνουν τόσην αρμονία στη ψυσιή που τίποτε δέ σου έναι ξένον πλέον. Τζι άμα τις βάλεις υπόψη καταλάβεις πως δέν θα εμπορούσες ποττέ να βλάψεις άλλον, τζιαι πως η μόνη αλήθκεια εν η Αγάπη.

Τζι όσον Δημιουργείς είσαι μές την παράδεισον, ζείς ζωήν αληθινήν., δουλεύκεις τζιαι τες έντεκα σου αισθήσεις, Ιριδίζων Άνθρωπος Ωογενής.

Στην αληθινή ζωή της παραδείσου οι ατέλειες εν αδέρκια μας.

Ο εγωισμός εν δαμασμένος.

Το συφφέρον τους πολλούς εν το ίδιο με του ενός.

Στην παράδεισο έν έσιει Κριτήν.

Ο Κριτής διοικά μόνον τον κόσμο των πέντε αισθήσεων.

Στην παράδεισο αντί Κριτήν έσιει αρμονία μουσική γυναικεία μήτρα μητέρα.

Μέν μου ζητάτε, πέντε απατηλές μου αισθήσεις να ξεχάσω την παράδεισο τζιαι πάλε μές το ψεύτικο μμου το κορμίν να στραφώ.

Μουρμούρα

2011-04-28T08:32:00.000-04:00

Κοντεύκει το τέλος του χρόνου, τζι έχω καμπόσην πίεσην εν τέλλεια αγχωμένοι ούλλοι φέτος. Θέλεις η οικονομία που κόμα εν ππεσμένη, θέλεις οι τιμές των φαγιών τζιαι της πεζίνας που φκέννουν πάνω κάθε μέρα, η ανασφάλεια, οι καταστροφές τζι οι επαναστάσεις του κόσμου, οι νέοι πολέμοι για την αυτοκρατορία της αμερικής που έχουν τον αντίχτυπο δακάτω, θέλεις, θέλεις ότι θέλεις να ναι, επελλάναν ούλλοι. Όπου πάω θωρώ βλέμματα αγριεμένα φοητσιασμένα. Θωρώ 40 ψυσιές κάθε εφτομάδαν έσσω τους, τζιαι τζιήνες οι ψυσιές έχουν που 3 άλλους συγγενείς, άρα πάνω που εκατόν πλάσματα σχετίζουνται μαζίν μου με το άγχος τους μπροστά, την τύφλα τους. Καταραμένες μου κεραίες που ρουφούν το άγχος του κόσμου. Εβαρέθηκα. Για τους παραπάνω είμαι αόρατος, έν υπάρχω, υπάρχει μόνον το άγχος τους τζιαι το συφφέρον τους.
Ακυρώννουν μαθήματα τελευταία στιγμή τζι επιμένουν να μέν πιερώσουν -άν και τους το ξεκαθάρισα. Πάλε έν καταλάβουν, θέλουν special treatment, τζιαι κατεβάζουν μούτρα. Εβαρέθηκα τον κόσμον, τες ιδιοτροπίες του τζιαι τες μικρότητες του.

Έσιει τζι η καλοσύνη τα όρια της.

Έσιει τζι η πνευματικότητα τον τόπον της, τζι έννεν δαμέ.

Μισώ τούντη χώρα.

Νάρκισσοι.

Μισώ πως ξυπνώ μές την ειρήνην που γοράζουν οι πολέμοι αλλού.

Μισώ που τα ρούχα που φορώ εκάμαν τα κινέζοι φτωσιοί που πιάννουν ένα δολλάριο την ημέρα για να τα γοράζω εγώ φτηνά.

Μισώ που οδηγώ τζι έσιει γυρόν μου τεράστια αυτοκίνητα-φαγάνες της πεζίνας τζιαι στ' αρτζίθκια τους.

Μισώ που ζώ μές σε κοινωνίαν που εν ένα μεγάλο σούπερμαρκετ με καταναλωτές απαιτητικούς.

Μισώ που έν έχω πατρίδαν.

Μισώ την γενέτειραν μου που εγέμωσεν διχασμόν πάλε, φασισμόν, ύβρην, μικρότηταν τεράστιαν φκιά κουφά, τζιαι δέν με φορεί. Τζιαι μισώ που δέν θα εμπορούσα ποττέ μου να ξαναζήσω σ' έτσι περιβάλλον σε έναν νησούδιν που το έφαεν ο Υλισμός. Έν ΜΠΟΡΩ να το φανταστώ.

Μισώ που έν βρίσκω τρόπον να κάμω κάτι.

Το μανιφέστον του Μαννού.

2011-04-27T12:02:00.001-04:00

Μακάριοι οι μαννοί.

Μαννός κοινωνικά τη σήμερον ημέραν έναι όποιος:

-Έν βουρά να κάμει ριάλλια πολλά, να στήσει καριέραν αξιοθαύμαστην, να αποχτήσει όχημαν σεβαστών κυβικών, κλπ κλπ.

-Όποιος έν ακολουθά φανατικά τα σπόρτ, τες μάππες τες φόρμουλες, τα πάσκετ για να νιώθει μέρος ενός συνόλου.

-Όποιος έν μιλά σάν να τζιαι κραεί το θεόν που τα αρχίδια μές τον κόσμον με τον εγωισμόν μπροστάρη για να κερδίζει καλές εντυπώσεις τζιαι το φθόνον των άλλων.

-Όποιος χειρίζεται το μυαλόν του για να κάμνει καλόν σε όσους μιλά αντί να οδηγά ούλλες τες σχέσεις του με το συφφέρον μόνο τζιαι για τες συμμαχίες που θα του φέρουν υλικά αγαθά.

-Όποιος χρησιμοποιά τον ελάχιστον χρόνον που ονομάζεται ζωή του αθρώπου για να μάθει το σκοπόν του ταξιθκιού αντί να αχχώννεται για να αποχτήσει πράματα που δέν του χρησιμέφκουν.

-Όποιος έν ακολουθά δόγματα τζι εξουσίες, θρησκείες, πατρίδες με φανατισμόν τζιαι στενή σκέψη.

Οι μαννοί έν κερδίζουν στο τέλος τούτης της ζωής. Έν ανήκουν σε κανένα σύνολο. Έν τους φορεί καμιά πατρίδα. Έν δουλεύκουν απλά τζιαι μόνο για να φτάσουν την ωραίαν τους σύνταξη στα 65 τους καταξιωμένοι, διάσημοι, περήφανοι για το μάζεμα που εκάμαν τόσα χρόνια. Χεσμένα έχουν τα Πρέπει.

Οι μαννοί κάθουνται ήσυχα, σκέφτουνται, μαθαίνουν για τα θαυμαστά της ύπαρξης μές την ελευθερίαν τους, τζι επηρεάζουν τον κόσμον με πλάγιον τρόπον τζιαι δέν καρτερούν την αναγνώρισην για να τους κάμει να νώσουν πως Υπάρχουν. Καρτερούν μόνο τ' αμυδρά σημάθκια που τους ηστέλλει ο θεός, τα σημάθκια που λαλούν "θωρώ σε, τζι είμαι δίπλα σου σε τούντην περιπέτειαν", τζιαι εν αρκετό.

Οι μαννοί έν πουλούν το χρυσάφιν του μυαλού τους. Διούν το. Δουλεύκουν για να ζιεί η οικογένεια τους εντάξη, τζι ούλλον τον άλλον τους το χρόνον αφιερώννουν τον στη Γνώση τζιαι τους καρπούς της παραδείσου. Ελεύθεροι που Πρέπει, Αμαρτίαν, τζιαι τα μέτρα σύγκρισης της επιτυχίας.

Η Γουρούνα

2011-04-26T08:57:00.000-04:00

Πασχαλινό τραπέζι στους κουμπάρους, με φλαούνες, σούβλες, σιεφταλιές, να τρώμεν τζιαι να σπάζουμεν με κυπριακόν σθένος για να θυμούμαστεν τα έθιμα μας. Αγαπώ τον πολλά τον κουμπάρον μου τον ελληνοαμερικάνον εν πλάμαν αθώον τζι απλόν, εμεγάλωσεν δακάτω τζι έσιει μέσα του μιά λεβεντιάν που του εμετέφερεν η μάνα του η πελ(λ)οπονήτισσα, τζι εν απλόσιερος, κατάπελλος, γελαστός τζιαι πειραχτήριν. Τζι αρέσκει του να αππώννεται, να γοράζει παιχνίθκια για μεγάλους, εν αυθόρμητος πολλά.

Έν επρολάβαμεν καλά καλά να κατεβούμεν που το αυτοκίνητον τζιαι να ευχηθούμεν χριστός ανέστη, τζι ετράβησεν με που το σιέρι προς στο καράζς του να δώ το νέον του απόχτημαν. Εγόρασεν ο πελλός δύο γουρούνες, μοτόρες τετράτροχες αμερικάνικες πολλών κυβικών τζι εν πολλά περήφανος. Λαλεί εν για να βουρά μές το δάσος με τον γιόκκαν του. Τζιαι φυσικά θέλει να δοκιμάσω τζι εγώ. Ε, έν θέλω.
Μαζεύκουνται γυρόν μας οι άλλοι άντρες καλεσμένοι τζιαι συζητούν τες μηχανές, δοκιμάζουν, ξεκινούν τες να πάν στο δάσος, κάμνουν τους καβλάντηες τζιαι τους ραλλίστες. Εγώ ο καημένος που έν έχω ταλέντον με μοτόρες καθόλου μα καθόλου τζιαι προσπαθώ να έβρω τρόπον να ξεφύγω, καθόλου δέν απολαμβάννω την αντροπαρέαν που εμαζεύτηκεν σάν τους πιθήκους τζιαι γρυλλίζουν με την τεστοστερόνη τους αφθονη γυρόν των μοτόρων. Καμίαν όρεξην δέν έχω να κάμνω πεταξίματα μές το δάσος με τη γουρούνα ή να κάμνω τον καβλάντη. Μα η πίεση που τους άλλους 'άντρες' εν τεράστια. Εν πολλά ενδιαφέρον το δυναμικό που δημιουργεί ο συνδιασμός Πολλοί-Άντρες-Μηχανές-Μπύρες. Θωρούν ο ένας τον άλλον σάν να μετρούν τες βίλλες τους, αππώννουνται, φτύννουν χαμέ με μαγκιά, στυλλώννουν τες μοτόρες να τους δούν οι γεναίτζιες τους, τζιαι περιπαίζουν όποιον κάμνει λάθος. "Κωλώννεις?" "Σιηστέφκεις?" Εν ρήματα που μειώννουν τζιαι αππώννουν μαζίν.

Έφκηκα τζι εγώ πάς τη γουρούναν, μα αποφάσισα αντί να δοθώ στην αντροπίεσην τζιαι τα γιουχαϊσματα τζιαι να αρκέψω τα σιόου, να γινώ αυτορεζίλης για να δώ ΤΙ θα πούν. Ετσιβίκωσα πάς τη σέλλα τζι επάλαρα όσο για να πάει 3 μίλλια την ώρα κραυγάζοντας "φοούμαιιιιιι", επήα δέκα μέτρα τζιεί, τζι έσβησα την. Είδαν με ούλλοι σάν να τζι έχω 2 πόντους βιλλούαν, με απογοήτευσην μεγάλην τζι ευχαρίστησην που η δική τους βίλλα εν 18άρα. Θκιάολε εν πολλά πρωτόγονον πλάσμαν ο άντρας..

Το κουτίν των ονείρων

2011-04-22T08:17:00.000-04:00

Ο γιός μου εν υπερ-ευαίσθητος, εδώκαν πάνω του γονίδια δυνάμενα της ευαισθησίας τζιαι που τες θκυό πλευρές της οικογένειας. Εν πλάσμαν που θωρεί μές τα μμάθκια τον άλλον τζιαι καταλαβαίνει τον εσωτερικόν του κόσμον αμέσως, τζι ας εν 3μιση χρονών μόνον το μωρόν. Ευτυχώς, έχουμεν διάλογον τζιαι μιλά για τα συναισθήματα του ήδη μαζίν μου, έχω του πλασμένον έναν χώρον να τα διυλίζει τζιαι να τα βιώννει.

Προχτές πχ που είμαστεν στη σπηλιάν της δρακούνας, ήρταν κάτι συγγενείς τζι εκαθούνταν αμίλητοι σε κύκλον μές τη μιζέριαν. Κανένας έν έθελεν να κουβεντιάσει αφού ούλλους έσιει τους τσιλλημένους. Ο γιός μου ήρτεν τζι εκούρρωσεν μές τα αγκάλια μου τζι εψιθύρισεν μου

"Παπά, αντρέπουμαι"

"Αντρέπεσαι? Εν εντάξει, έν τους ιξέρεις, κάτσε δαμέ λλίον τζιαι παρατήρα τους τζι εννα ξιαντραπείς."

"Παπά αντρέπουμαι. Φοούμαι τους, τα πρόσωπα τους εν νευριασμένα. Εν μαζίν μου που εν νευριασμένοι?"

"Όι πουλλίν μου, εν με τον εαυτόν τους που εν νευριασμένοι."

"Γιατί παπά?"

"Έν θέλουν να μιλούν ή να παίζουν σήμμερα, γι αυτό."

"Γιατί παπά?"

"Καμιά φορά αντί να πεί κάποιος 'έν θέλω να παίξω σήμερα' σσιωπά τζιαι θυμώννει μόνος του. Έννεν καλά έτσι όμως, εσύ άμαν έθθελεις να παίξεις λαλείς το έννε? Όπως τωρά που ήρτες τζι είπες μου ότι αντρέπεσαι."

"Ναί παπά."

Εν πολλά ευαίσθητος ο γιός μου, με κεραίες απίστευτες. Τελευταίως άρκεψεν να προσέχει ότι τη νύχταν θωρεί όνειρα. Κάποτε καλά, κάποτε εφιάλτες, όπως ούλλοι μας. Κάμνει του τεράστιαν εντύπωσην, τζιαι νομίζει ότι τις νύχτες φεύκει μόνος του τζιαι πάει σε άλλον κόσμον. (που εν αλήθκεια..) Τζι αχχώννει τον τούτο, η σκέψη ότι πάει μακριά που τους γονιούς του έν του κάθεται καλά, εν μιτσής τζιαι σιγά σιγά καταλάβει πως εν ανεξάρτητο άτομο.

Έσιει λλίες μέρες λαλεί μου πρίν να τζοιμηθεί ότι φοάται τα όνειρα του. Θέλει να έρτω να τον σώσω. Να μείνω να του κρατώ το σιέριν άμαν τζοιμάται. Έν γίνεται έτσι όμως γιατί αν το κάμω θα του ταϊσω την ανασφάλεια αντί να τον βοηθήσω να ξαπολά τα όνειρα. Εψές είχα μιάν φαεινήν ιδέαν όμως.

"παπά, εννα δώ κακόν όνειρον πόψε."

"Γιατί πουλλάκι μμου?"

"Εννα έρτει ο δύτης που έπιασεν τον Νήμο (που την ομώνυμην ταινίαν που εθώρεν) τζιαι να με πιάσει που τον παπάν μου."

"Εν εντάξει λεβέντη μου, ότι τζιαι να δείς το πρωί φεύκει."

Τζι ήρτεν μου μιά ιδέα. Επήα στο στούτιο μου τζι έφερα έναν κουτούδι μιτσήν, μαγικόν κουτούδιν που αννοίει μόνον αν ητσιλλήσεις με ορισμένην σειράν κάτι ξυλούθκια. Puzzle box ιαπωνέζικον που κουβαλώ 20 χρόνια τωρά. Έδωκα του το πρίν να ππέσει.

"Τί είναι τούτον παπάκη?"

"Εν το Κουτίν των Ονείρων του παπά. Άμαν θωρούμεν όνειρα τη νύχταν τζιαι τελειώσουν, μπαίννουν μές το κουτίν. Τζιαι το πρωίν πάμεν έξω στην αυλήν, αννοίουμεν το κουτίν τζιαι πετούν τα όνειρα στον ουρανόν τζιαι ξαπολούμεν τα."

Αγκάλιασεν το κουτίν, ανάπνευσεν βαθκειά, τζι ετζοιμήθηκεν.

Σήμμερα το πρωίν ήρτεν τζι εξύπνησεν με.

"Παπά! Παπά! Επήαν τα όνειρα μου μές το κουτίν"

Σούζει το.

"Ακούω τα !!!"

Τζι έπιαν με που το σιέριν να με οδηγήσει έξω στην αυλήν. Ανοίξαμεν το κουτίν παρέαν τζι έδειξα του να το σούζει τρείς φορές, να φυσά μέσα, τζι ύστερα να νεκατώννει τον αέραν μπροστά του τζιαι να λαλεί αντίο στα όνειρα.

Δέν μπορείς να μέν ηνιώθεις στη ζωή σου. Τζιαι το κόλπον εν να νιώθεις, τζι ύστερα, να ξαπολάς.

Πίσω στο εργαστήριν της πέτρας

2011-04-21T11:30:00.000-04:00

Έφκαλα την μές το εργαστήριν έσιει καμμιά θκυό μέρες. Εσφίχτηκα να κάμω έναν άγαλμαν για την κουμέραν μας που ήρτεν εψές που το σάν φρανσίσκο να μας δεί.
Έννεν καλά η φιλενάδα, εχώρισεν την ο άντρας της επειδή έν άντεξεν τη διαδικασίαν της προσπάθειας απόχτησης τέκνου με τεχνιτές μεθόδους. Τζι εν μαραζωμένη. Έν κανεί που έν κάμνει κοπελλούθκια, εβρέθηκεν τζιαι μόνη της στα 40 της.

Τζι εν πλάσμαν πολλά πνευματικόν η κουμέρα μας, έσιει μμάθκια που θωρούν.

Έκατσα το λοιπόν να της πλάσω έναν πέτρενον προστάτην με σύμβολα πάνω του καμπόσα, να την ηγλέπει πέρκι περάσει την άσχημην περίοδον της ζωής. Καμμιά φοράν όσα λόγια συμπαράστασης τζιαι να πείς, έννεν αρκετά. Αν αφιερώσεις χρόνον όμως τζιαι θυσιάσεις τες ώρες σου, τες ικανότητες σου για να ποιήσεις κάτι τζιαι να το δώκεις, εν καλλύττερα.

Σκέψεις για τον κβαντικόν κόσμον

2011-04-20T17:52:00.000-04:00

Σκέφτουμαι θκυό ρήματα που ορίζουν την ύπαρξην του πλασμάτου.

"Είμαι"

"Κάμνω"

Οι παραπάνω μας στιγμές της ζωής εν βασισμένες στο δεύτερο. Πράξεις, σκέψεις, όνειρα, σχέδια, αισθήσεις, συναισθήματα, σχέσεις. Ούλλα. Περνούμε την ώρα μας πράττωντας. Ακόμα τζι όταν ξεκουραζούμαστε, πράττουμε αφού ο νούς μας κόμα εν γεμάτος σκέψην. Η καθημερινή συνειδητότητα εν γεμάτη Πράξη τζιαι Κάμνω.

Εν πολλά εύκολη η Πράξη. Το Κάμνω, έρκεται μας φυσικά τζι απλά.

Το Είμαι εν δυσκολοαπόχτητον αγαθόν.

Είμαι σημαίνει αφήννω τον οργανισμόν μου να σταματήσει να πράττει, τζιαι το μυαλό να μέν λειτουργεί με τη σκέψη. Μές το βαθύν διαλογισμόν το μυαλό σιωπά, τζιαι τότε ο άθρωπος μπορεί να ζήσει την Ανυπαρξία, την Αγάπη που έννεν συναίσθημα. Οι κινέζοι λαλούν τούντην κατάστασην ύπαρξης, Qi. Τσιή, στα κυπριακά. Έν την αισθάνουνται οι αισθήσεις τούντην κατάσταση.

Πάω στην επιστήμην τωρά.

Συγκεκριμένα στην κβαντικήν φυσικήν, δηλαδή τον κόσμον που υπάρχει στο απειροελάχιστον επίπεδον. Πέρα που το άτομον τζιαι τα πρωτόνια τζιαι τα ηλεκτρόνια εν ένας κόσμος που δέν υπακούει τους νόμους των μεγάλων αντικειμένων. Στο σάϊζ τούτον υπάρχουν άλλοι κανόνες. Οι κανόνες των πιθανοτήτων τζιαι της στατιστικής. Τα αντικείμενα στον κβαντικόν κόσμον έν υπάρχουν μόνο σε ένα σημείο. Υπάρχουν παντού. Σκεφτήτε το εξής: Μιά μάππα σ' ένα γήπεδο με παίχτες. Κλωτσά τη μάππαν ο παίχτης. Στον κόσμον του μεγάλου, η μάππα θα κάμει τροχιάν τζιαι θα ππέσει τζιαμέ που την ορίζει η βαρύτητα. Ώς δαμέ καλά, ναί?

Στον κόσμον του απειροελάχιστου, η μάππα άμαν την κλωτσήσει ο παίχτης μπορεί να εμφανιστεί στον Άρην, ή να εξαφανιστεί τζιαι να βρεθεί να αιωρείται δίχα να ππέφτει. Ή να γινεί 10 μάππες ξαφνικά. Ή να περάσει κάτω που το γρασίδιν τζιαι να μπεί μές το χώμαν. Ή να κάμει ζίκ ζάκ. Εκαταλάβετε.

Τί ορίζει την θέσην τζιαι την κίνησην των αντικειμένων στον απειροελάχιστον κόσμον? Ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ. Δηλαδή, την ώραν που βάλλεις το μικροσκόπιον σου να δείς τούντον κόσμον, η μάππα φαίνεται σου να έναι μόνον έναν τόπον. Όσον τη θωρείς, εν έναν τόπον. Όταν έν τη θωρείς, εν παντού. Ούτε ο χώρος την ορίζει, ούτε ο χρόνος. Εν αποδεδειγμένον μαθηματικά τούτον το πράμαν τζιαι με πειράματα. Έν υπάρχει αμφιβολία.

Το αν θα εμφανιστεί έναν τόπον ή άλλον εξαρτάται μόνον που στατιστικές πιθανότητες, τζιαι μόλις έρτει ένας παρατηρητής μές την εικόναν, το statistical curve ψηλώννει στη θέσην που κοιτάζει ο παρατηρητής, τζιαι το αντικείμενον εμφανίζεται σε fixed τόπον.

Εν σάν το θαύμαν!!!!

Το γεγονός ότι παρατηρά κάποιος έναν αντικείμενον του κβαντικού κόσμου, κάμνει το αντικείμενον να εμφανιστεί σε ένα σημείον. (!!)

Γιατί τα λαλώ τούτα?

Ο κβαντικός κόσμος εν ο Κόσμος του Είναι. Ο κόσμος που ούλλες, ΟΥΛΛΕΣ οι πιθανότητες εν δυνατές τζι εφικτές, εν ο κόσμος της απόλυτης ύπαρξης τζι ανυπαρξίας, τζιαι εν τούτον τον κόσμον που (υπερ-) αισθάνουνται οι διαλογιστές τζι όσοι γυρεύκουν τη Γνώσην.

Ο Θεός, εν η θάλασσα, ο αφρός του κβαντικού κόσμου που μας περιβάλλει ούλλους. Που μας εξισώννει. Που άμαν κουρτιστούμεν με έναν ιδιαίτερον τρόπον ακολουθούμεν το Θέλημαν του τζιαι γινησκούμαστεν Ένα μαζί Του.

Τζι ούλλες οι θρησκείες του κόσμου εν τούτον το μύνημαν που θέλουν να περάσουν σε εμάς.

"Ο κόσμος ο έξω εν του Κάμνω. Τζι ο κόσμος του Μέσα, εν το Είμαι."

Τζιαι το Είμαι εν θέωση.

Για το Σκοπόν της Ζωής.

2011-04-19T19:19:00.000-04:00

Γιατί εγεννηθήκαμεν φορτωμένοι ζαβά τζιαι ίσια του χαραχτήρα που διοικούν τη ψυχολογίαν τζιαι τη συμπεριφοράν μας?

Τόσην εξέλιξην, evolution που ελάλεν τζι ο Δαρβίνος, τζι έν εκατάφερεν η φύση να αποβάλει τα ζαβά? Εν παράλογον λλίον, εχτός αν καταλάβουμεν ΓΙΑΤΙ υπάρχουν τούτα τα ζαβά τζιαι πώς βοηθούν την εξέλιξην τζιαι τη διαιώνισην του είδους.

Η φύση έδωσεν μας ζαβοχαραχτήρες για να μας εφοδιάσει με εμπόδια τζιαι κλειθκιά πέρκιμον έβρουμεν την Αγάπην. Εν απλόν πολλά.

Εν ένας μηχανισμός αυτονόητος, μα δύσκολος πολλά.

Όποιος θωρεί τα ζαβά του καθαρά τζιαι θέλει να τα πολεμήσει, εννα πρέπει να μάθει του εαυτού του την Ικανότητα της Μετατροπής. Την τέγνην της μετουσίωσης. Όποιος καταφέρει να μετατρέψει τα ζαβά του, κερδίζει τη Γνώσην του Παραδείσου.

`Πρόσεξε, διαβάτη το νόημαν. Στον δρόμον της μετατροπής, σάζουνται τα ζαβά. Τζιαι το πλάσμαν νώθει μιάν ικανοποίησην, ταχάτες πως τα "ήβρεν με τον εαυτόν του".
Έννεν τούτη η Αγάπη.

Εν το πρώτο βήμαν μόνον να τα έβρεις με τον εαυτό σου ψυχολογικά, τζι ο Θεός έν σε αφήννει να δείς τα αόρατα απλά τζιαι μόνον επειδή αγάπησες τον εαυτό σσου.

Τζι όσοι νεκατώννουνται με τη ψυχολογίαν τους για να σάσουν τα ζαβά, ρέσσουν που τούντην πλάνην.

Μόνον τη ζωή σσου σάζεις αν φτάσεις σαν άτομον στο σημείο να 'λύσεις' τα ζαβά σου.

Για να γεμώσεις Αγάπην, πρέπει να είσαι Άδειος. Όφκερος. Κούζα όφκερη.

Τζι αν αφεθείς, γεμώννει σε ο Θεός αγάπην.

Το κόλπον έναι να αφεθείς.

Το κουμάντον της ψυσιής της πεθθεράς.

2011-04-17T11:15:00.000-04:00

Είμαι στην σπηλιάν του θηρίου τζιαι τρώω πρόγευμαν στο σαλόνιν. Γλυκάλμυρον πατέ της πάπιας πάνω σε κράκερ βιολογικής σικάλεως, τζιαι νεκατώννω τον εσπρέσσο μου με τ' ασημένια κουταλάκια άρτ νουβώ της στετές της Αγάπης, καθώς θκιαλέω τυρκά ντόπιας παραγωγής που εν απλωμένα σε πορσελάνενα πιάτα 100 τζιαι βάλε χρονών, τζιαι προσέχω να μέν ξημαρίσω το δαντελένιο τραπεζομάντιλο.

Εψές εμαζευτήκαν οι διάφοροι συγγενείς να γιορτάσουν τζι εφάαμεν μαζίν.
Εν ούλλοι χτιτζιασμένοι, εννοείται, με τη δρακουνοπεθθεράν μου τζιαι το θκιαολοχαραχτήραν της που επέτασσεν αζίνες δεξιά αριστερά, ούλλοι, εχτός που εμέναν. Είσιεν κάτι κακόν να πεί για ούλλους τους συνδετημόνες, έκρινεν τον τρόπον που μεγαλώννουν τα κοπελλούθκια τους, τα ρούχα τους, τους τρόπους καλής συμπεριφοράς. The usual. Ο Διάσπορος, Ατάραχος. Έν μου είπεν κακό λόον, εσκέφτετουν τον, μα δέν έφκεννεν που το στόμαν της.

Έκαμα πνευματικόν πείραμαν εχτές για να δώ αν όσα έχτισεν η ψυχική μου ύπαρξη εν αληθινά γιά εν μόνον φαντασιώσεις του μυαλού ενός καλλιτέχνη. (μιά φίλη καρδιακή τζιαι μεγάλη δασκάλα ελάλεν πάντα "μόνο όταν έσιεις αποδείξεις ξέρεις ότι όσα εκατάλαβες εν αληθινά", τζι εν αλήθκεια.

Μόλις έμπηκα της πόρτας εχτές το δείλις τζι είδα την, εβυθίστηκα σε πολλά βαθύν διαλογισμόν, τζι είδα τα Χρώματα της, είδα μές το εσσωτερικόν της, εταξίδεψα τζι επήα μές το σκοτεινόν της τζι ήβρα τί τη βασανίζει στη ζωή τζι εν έτσι όξινη. Κουβαλά μιάν μάζαν κατάμαυρήν σάν το καρκίνωμαν της ψυσιής -μιάν άλλην ύπαρξην, ξένην, σάν τον κακόν άγγελον, σάν τον ιόν που εκόλλησεν άθελα της που ήταν μιτσιά.

Εκόντεψα τούντης μάζας ντυμένος με τες πανοπλίες μου για να του δώκω να καταλάβει πως έσιει να κάμει με Μάστρον. Τζι επέρασα μές το νούν μου μιάν προσευχήν που ελάλεν ο βασιλιάς Δαυίδ πρίν πάει στη μάχην, μιάν προστατευτικήν προσευχήν η οποία περιέχει έναν που τα 72 ονόματα του θεού, το οποίον έσιει 42 γράμματα διεσπαρμένα μές τες λέξεις της προσευχής τούτης. Εν τούτη η Πανοπλία της Ψυσιής. Έμπηκα μές τον χώρον της ψυσιής της τζι είδα τον Κακόν. Ερώτησα τον να μου πεί τί θέλει που τούντο πλάσμαν τζιαι βασανίζει το. Έμαθα ποιός της τον έδωκεν τον άγγελον τούτον, τζιαι τί θέλει. Είπεν μου πως η ίδια έν ηξέρει για την ύπαρξην του, τζιαι δέν έσιει ιδέαν κάν πως η ψυσιή της εν εγκλωβισμένη που ύλη ξένη που δέκα χρονών κορούδα. Είδα τον άγγελον τούτον, τζι εμίλησα του ίσια. Είπεν μου "εννα κάμω τη δουλειάν μου, τζι άμαν πεθάνει η κοτζιάκαρη θα έβρω άλλον πλάσμαν να πάω πάνω του.. Εμαράζωσα. Έν θα την αφήκει ήσυχη ποττέ του, είπεν μου. Εκάμαμεν όμως συμφωνίαν. Να μέν τον πειράξω, φοάται με, τζι έν θα με πειράξει. Έννεν που τη δουλειάν μου είπεν να νεκατωθώ. Τζι εκατάλαβα. Υποσχέθηκα να μέν τον ξαναγυρέψω, τζιαι τζιήνος υποσχέθηκεν να την κρατά πάντα ήρεμη στην παρουσία μου.
Τζι εσσιώπησεν πάλε, εχώστηκεν μές το καβούκκιν του το μαύρον.

Τζι ετέλλειωσα το διαλογισμόν μου τζι έμπηκα της πόρτας του σπιθκιού σάννα τζιαι δέν εσυνέβηκεν τίποτε.

Είδα την πεθθεράν μές τα μμάθκια, πίσω που τα μμάθκια τζι έμεινα για μιά στιγμήν Ατάραχος. Το Όν μέσα της εμιτσοκάμμησεν μου, τζι εγώ είπα του με τη γλώσσαν της ψυσιής "Μπορώ να περάσω, απείραχτος"? Τζι ένεψεν μου "Δικαιούσαι".

Επέρασα την πόρταν, ντυμένος Βασιλιάς Δαυίδ, τζι η πεθθερά έν εμπόρεσεν να με δεί, ούτε να την ενοχλήσει η παρουσία μου καθόλου. Τζι ούλλους ετάραξεν τους που την πελλάραν, μα εγώ ήμουν Αόρατος.

Τζι έτσι, έκλεισεν τον κύκλον της τούτη η μάχη.

Το Κάλεσμαν

2011-04-15T08:31:00.000-04:00

Ήρτα σπίτιν εψές νάκκον κουρασμένος, εν 12ωρη η πέμπτη μου τζιαι τσιλλά με.
Έκατσα τζι εσκέφτουμουν τους μαθητές μου -τους οποίους άρκεψα να προετοιμάζω για τη συναυλία του Ιούνη τζι εν ιδιαίτερα έντονη η διαδικασία αφού πρέπει να τους εμπνεύσω τζιαι να τους αχχώσω λλίο ταυτόχρονα.

Εσκέφτουμουν τη χρονιάν τη φετινήν τζιαι πώς εξελίχτηκεν..

Άρκεψα το σεπτέβρη με πιό λλίο φόρτο εργασίας, κρίση βλέπεις, τζι επέτρεψεν μου να σκαλίζω πέτραν κάθε μέρα, τζι η πέτρα έφερεν μου ελευθερίαν του μυαλού. Ώς τα χριστούγεννα εχαλάρωννα βασικά, μόνο 30 μαθητές είχα. Εσφίξαν τα ζωνάρκα τζι επιέστηκα οικονομικά, τζι αναγκάστηκα να ξαναγεμώσω το πρόγραμμαν. Τουλάχιστο δουλεύκω μόνο 4 μέρες της εφτομάδας, τζι όι 6 όπως άλλες χρονιές. Οι τέσσερις μου μέρες εν ούλλες 12ωρα τζιαι βάλε, μιλούμεν χρειάζουμαι τεράστιαν αυτοσυγκέντρωσην τζιαι φκέννουν που το στόμαν μου χιλιάδες λέξεις εξηγηματικές κάθη μέρα για να γίνεται η δουλειά σωστά.

Εσκέφτηκα τους μαθητές έναν έναν.

Εκουράσαν με τζιείνοι που δέν έχουν ενδιαφέρον για τη μουσική, τζι όσοι έχουν γονιούς πρίχτες που προσπαθούν να κάμουν micromanage την διαδικασία. Εκουράσαν με ψυχικά τζιαι δέν τους αντέχω πλέον. Πιέζω τόσον πολλά το κορμίν μου να δουλεύκει, να βουρά τες τέχνες, την οικογένειαν μου, τζι ούλλα όσα Πρέπει να κάμνω τζι όσα Θέλω να κάμνω. Ήβρα την Μεγάλη Ισορροπία, τη Χρυσή Τομή της ζωής μου, μα πάλε κάτι έν μου κάθεται.

Εσκέφτηκα τους μαθητές έναν έναν εψές.

Γεμώννουν με χαράν όσοι εν γεμάτοι ζωήν. Τζι όσοι έχουν ειδικές ανάγκες..

Φέτος διδάσκω τρείς ψυσιές που έχουν προβλήματα. Αυτισμό, ψυχολογικά.
Τζιαι για τούτες τες ψυχούλλες, διώ τα πάντα.

Το να διδάσκω κόσμον έρκεται μου εύκολα. Έχω ταλέντο, τζιαι έν χρειάζεται να προσπαθήσω ιδιαίτερα.

Άμα διδάσκω μωρά με ειδικές ανάγκες όμως, χρειάζεται να προσπαθήσω πάρα πολλά, να σφιχτώ, να ενώσω ούλλα τα ταλέντα που έχω, τα πνευματικά, τα ψυχολογικά, της μουσικής, της τέχνης, ούλλα, ούλλα. Κλείει ένας κύκλος ύπαρξης άμα διδάσκω "δύσκολες περιπτώσεις". Τζιαι ανακάλυψα πως έχω τρόπον να καταλαβαίνω τα μυαλά τούτα, να 'θκιεβάζω' τον κόσμον τους τζιαι να τους χτίζω γέφυρες για να καταλάβουν τον κόσμον 'μας'. Θωρώ το καθαρά.

Ο ένας μου μαθητής έν μπορεί να θκιεβάσει, λείπει του ο Λόγος. Μα έμαθα του να θκιεβάζει μουσικήν, έν το πιστεύκουν οι νευρολόγοι του.

Η άλλη μου η μαθήτρια έν έσιει μνήμη, αν της πείς τρείς λέξεις ξιάννει τες θκυό.
Μα ήβρα τρόπον τζιαι θυμάται τες συνθέσεις που γράφει.

Έχω ταλέντον να καταλαβαίνω τες ψυχούλλες. Εν το Ταξίδιν μου που μου έφερεν τούντο δώρον.

Εκάθουμουν εψές τζι εσκέφτουμουν.

Τζι όπως εκάθουμουν, ανοιχτός στον πνευματικόν κόσμον, ήρτεν ο Θεός της καλοσύνης με τους αγγέλους τους τζι εκάτσαν δίπλα μου. Η παρουσία τους εγέννησεν μιάν μεγάλην Ιδέα στο μυαλό μου τζιαι εφύτεψεν μου τον σπόρον της.

Εκάλεσεν με ο θεός τούτος να συνεχίσω σ' ένα μονοπάτι νέο. Να βοηθήσω μέσα που τη μουσικήν τούτα τα κοπελλούθκια να μάθουν τον εαυτόν τους τζιαι τον έξω κόσμον.

Ο δρόμος μου ως δασκάλου έναι να μελετήσω τες ψυχούλλες με ειδικές ανάγκες καλλύττερα, τζιαι να διδάσκω μόνον κοπελλούθκια που έχουν δυσκολίες μάθησης.

Είδα το καθαρά, έδωκεν μου πάτσον η Ιδέα τούτη, έσουσεν με.

Τζι άμαν η φύση σου φωνάζει "Ρέ, ξύπνα, έτον δρόμο σσου" έν έσιεις παρά να ακούσεις.

Φίλοι μου παιδοψυχίατροι, ψυχολόγοι, πνευματικοί μου φίλοι, χρειάζουμαι εχτός που τη Διαίσθησην μου, Γνώσην. Θέλω, αν έσιετε, εισηγήσεις για βιβλία να θκιεβάσω για να μάθω που την άποψην τους ειδικούς για τούτες τες ψυσιές.

H Πεθθερά, τζι η εφαρμογή της Γνώσης

2011-04-14T09:32:00.000-04:00

Ώς γνωστόν, η πεθθερά μου εν δράκουλλας. Έν έσιει άλλον πλάσμα σε τούντον κόσμον που να μου κάθεται τόσον πολλά στο στομάσιηιν σάν άθρωπος. Εν όξινη, γαούριν, κατζιάρα, πικρόχολη, πικρόλοη κλπ κλπ. Κάθε φορά που βρεθούμαστε, κάτι θα της φταίξει τζιαι κάμνει απίστευτα επεισόδια φωνών/κλάματος κλπ, κλπ κλπ.

Το σάββατον εννα πάμεν να την επισκεφτούμε πάνω στα βουνά τα καταπράσινα που βόσκει κοντά στον καναδάν. Έσιει που το σεπτέβρη να τη δούν τα κοπελλούθκια, εν τζιαιρός.

Βάλλει με σε διλήμματα η επίσκεψη.

Προχτές αποφάσισα πως θα αντιμετωπίζω τον εξωτερικόν κόσμον με τον καλλύττερον μου τζιαι βαθύν εαυτόν, τζιαι πάντα να λειτουργώ (κατα δύναμην αθρώπινην) με όση σοφίαν γίνεται. Τζιαι το ultimate test θα έναι η πεθθερά. Αναμένετε. Θα φκεί πουπάνω της κατάστασης ο Διάσπορος ή θα ππέσει μές την αμαρτίαν..?

Θυμάστε το σεπτέβρην το επεισόδιον με το τσιάρον που ετόλμησα να πιώ έξω στον κήπον της τζιαι απαγόρευσεν μου την είσοδον μετά..

¨Ε, έσιει συνέχειαν η φάση,...

Έλαβα πρωίν πρωίν έναν ημεηλούδιν που την πεθθερούλλαν μου με τους "Κανόνες Περί Τσιγάρου" του σπιθκιού της. Ελάλεν με λλία λόγια..:

"Σέβομαι την ανάγκη σσου να καπνίζεις ώς εθισμένον άτομον, τζιαι λυπούμαι ταυτόχρονα για τούντην αδυναμία σσου. Αρνούμαι να συμμετάσχω όμως, and I will not enable your addiction by allowing you to smoke outside my residence. Αν επιμένεις να σκοτώννεις τον εαυτό σσου, να το κάμνεις έσσω σου, όι έξω που το σπίτιν μου. Σε παρακαλώ με όλην την ευγένεια όταν έρθετε στο ήρεμον μου σπιτάκιν αν θέλεις να καπνίσεις να πιάννεις το αυτοκίνητο σσου τζιαι να οδηγάς κάπου μακριά σε αχτίναν 2-3 χλμ, να καπνίζεις, να καρτεράς με ανοιχτά παράθυρα να ξιβρωμήσεις, τζιαι μετά να έρκεσαι πίσω στο σπίτι ήνα μή μυρίζω τα ρούχα σου. Παρακαλήσε επίσης όπως έρτεις με φρεσκοπλυμμένα ρούχα σπίτι μμου. Ευχαριστώ, τζιαι με όλην μου την αγάπην που ποττέ μέν ξεχνάς πως έσιεις, η Πεθθερούλλα σου."

Με λλία λόγια είπεν μου "έ το μασιέριν, κατέβασε τα παντελόνια να σου κόψω λλίον τα αχαμνά, έτσι λλίον, τζιαι μέν πείς λέξην."

Μα για να μου κόψεις τα αχαμνά, δρακούνα, πρέπει να κατεβάσω τα παντελόνια, yes?

Δηλαδή, πρέπει να σου απαντήσω. Έν σου απαντώ.

Έχω τόση ψυχικήν ηρεμίαν που δέν μου επιτρέπει να της απαντήσω πίσω τζιαι να της δείξω πως τα αχαμνά μου εν αρσαλένα τζιαι το μασιέριν της έν πιάννει πάνω τους.. If it was up to me έν θα επηένναμεν, μα θέλω να δούν τα κοπελλούθκια τη 'γιαγιάν' τους.

Εποχή Αποχής

2011-04-13T08:31:00.000-04:00

Τζι αφού έγραψα ακόμα εφτά κομμάθκια, τούντη φορά για σόλο σεττάρ, ΕΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ επιτέλους. Επήε θκυό μήνες το αγκάστριν της ψυσιής μου. Το ουράνιο σέχς τζιαι το δίμηνον του μέλιτος έκαμεν τον κύκλον του, εποφκάρτηκα, τζι εκλείσαν οι πόρτες της δημιουργίας.

Τζι ήρτεν η ώρα της εκκόλαψης.

Εν σημαντικό να ξέρει ο άθρωπος τα όρια του.

Εβρέθηκα τωρά στη μέση μιάς άνοιξης βροχερής δακάτω στη βόρεια αμερική, να βαρκούμαι τους παραπάνω μου μαθητές τζιαι τες απαιτήσεις τους γονιούς τους, να θέλω να ξεκουραστώ.

Ακούω εισηγήσεις...

ο σπόρος της αγάπης

2011-04-12T09:50:00.000-04:00

σάν παρπατάς του κόσμου τα χωράφκια αννοιχτόκαρτος, χουαρτάς
τζιαι θκιαμοιράζεις φούχτες φούχτες, σπόρον τη δική σσου αγάπην
τζιαι δείς την να βλαστά σάν το κιρτάριν της καλογρονιάς,
Στάθου, τζιαι πότισ' την,
κάμε παρέαν, φίλον σου τον περβολάρη, τζιαι μάθε του την τέγνην της σποράς
στάθου για λλίον τζιαι καρτέρα την αγάπη σσου να πρασινήσει νάκκον
τζι ύστερα
φύε.
μέν μείνεις ώς το χρυσογιούνην πέρκιμο σσου χαρίσουν οι ρεσπέρηες μερτικόν
για να γεμώσεις πάλε το καλάθιν σου
μέν ηζητάς μοιράσιν της εσοδείας.
φύε,
συνέχισε εσού να παρπατάς τα μονοπάθκια της μεσαρκάς,
εσού είσαι Μάρτης, σπορέας μόνον
τζι ότι διάς, σπόρον, νερόν, εν τζιήνη η αγάπη
τζι όι το θέρος.

Εσέναν η κοφίνα σσου γεμώννει μόνη της
ανάγκην έν έσιει τον περβολάρην γιά την εχτίμησην αθρώπων.

Οι σπόροι σου εν μάλιν του θεού τζιαι των αγγέλων
τζιαι η κοφίνα σου γεμώννει για να την κουβαλάς στη ράσιην σου
σάν παρπατάς του κόσμου τα χωράφκια
να σπέρνεις, να φτζιερώννεις, τζιαι πάλε μόνη της μές την αγκάλην του θεού να ξισιυλά.

Το αιδοίο του Νού.

2011-04-11T08:03:00.003-04:00

Την ώραν που νιώθει ο άθρωπος έντονα συναισθήματα αννοίουν οι εσωτερικές πόρτες του μυαλού τζιαι μπορεί να περάσει μυνήματα στο εσωτερικόν της ψυσιής. Εν τεχνική τούτη που ανακαλύψαν οι αρχαίοι σοφοί, τζιαι ακόμα δουλεύκει -ο άθρωπος έν άλλαξεν, μέν το ξιάννουμεν τούτο.

Την ώραν που βιώννει άθρωπος τον πόνον τον πολλύν, ή τη χαράν, ή έκστασην, θυμόν, την επιθυμίαν, αννοίει σάν την πόρταν τζι ακούει τον το υποσυνείδητον με εκατόν αφτιά ανοιχτά σάν αιδοία. Τζι ότι του πεί, πιστεύκει το.

Εν μήτρα το υποσυνείδητο.

Εν χείλη του αιδοίου το έντονο συναίσθημα.

Εραστής με φαλλό εν ο άθρωπος που εν αυτογνώστης.

Ο άθρωπος που έσιει αυτογνωσίαν χρησιμοποιά τες σπάνιες στιγμές τούτες που αννοίει το αιδοίο του μυαλού για να επικοινωνήσει με το πουμέσα του ή με το πουμέσα άλλους.
I
Πρώτο βήμαν εν η αυτογνωσία.

Η ικανότητα να βιώννει κάποιος τα συναισθήματα του τζιαι ταυτόχρονα να μπόρει να τα παρατηρά.

Να έναι μέτοχος τζι αμέτοχος ταυτόχρονα. Θέλει καλόν καθρέφτη για να καταφέρει κάποιος έτσι πράμα.

Η αυτογνωσία εν καθρέφτης.

Εύκολο κάποιος, τυφλά να αφήκει να τον παρασύρει το ρεύμαν των συναισθημάτων, το δυνατό συναίσθημα τζιαι να χαθεί μές τα ένστιχτα του, ζώον που αντιδρά, -τζι όποιος έζησεν πόνον ή νεύρα καταλάβει το τούτο καλά.

Που τη φύση του ο άθρωπος εν πλασμένος έτσι, να χάννεται μές το δυνατό συναίσθημα τζιαι να αντιδρά με το ένστιχτο. Που την άλλην, εν μές τη φύσην να νώθει το συναίσθημαν τζιαι να το πνίει, να το καταπατά, να το παρατηρά μόνο δίχα να το φκάλλει έξω. Εν θκυό πράματα αντίθετα. Το έναν κάμνει τον άθρωπο Ζώο που αντιδρά δίχα λογική, τζιαι το άλλο κάμνει τον πέτρα που έν νώθει τίποτε.

Για να γινεί θεός ο άθρωπος πρέπει να μάθει να χτίζει γέφυρες προς το υποσυνείδητο.

Να μάθει την τέχνην του ψυχικού αυτοερωτισμού..

Τζιαι τα υλικά του Χτίστη εν τα δυνατά συναισθήματα τζιαι η αυτογνωσία. Εν χείλη του αδοίου που αννοίουν τη ψυσιή τα συναισθήματα.

Τζιαι το υποσυνείδητο Μήτρα.

Η πράξη που φέρνει την αυτογνωσία κοντά στα χείλη του αιδοίου, εν ο φαλλός.

Ο φαλλός εν ο σπόρος που φυτεύκει ο αυτογνώστης μές το υποσυνείδητο του την ώρα που εν ανοιχτά τα χείλη.

Μόνο με την Αγάπη αννοίουν τούτα τα χείλη.

Μόνο με την Αγάπη έρκεται ο φαλλός σε στύση.

Η εκσπερμάτωση εν λόγια όμορφα που λαλεί ο αυτογνώστης του εαυτού του την ώρα που τον αννοίουν τα συναισθήματα.

Τζιαι άμα φυτευτεί το Σπέρμα μές το υποσυνείδητο, τη Μήτρα, γεννά το μυαλόν ουσίαν πολλήν. Ποίηση. Τέχνη.

Ταξίδι στο κέντρο, που θκυό κατευθύνσεις.

2011-04-09T09:14:00.000-04:00

Στο κέντρον του εαυτού, έσιει έναν Ναόν. Έξω στην πεδιάδα, ανάμεσα στα σιτάρκα τζιαι το κύμμαν του ανέμου, στέκουν οι πέτρες του Ναού, τζι αν τες δείς, πουλλίν αν είσαι δηλαδή, που ψηλά, κάμνουν κύκλον μές τον κύκλον μές τον κύκλον σε σχήμαν γαλαξία. Στο κέντρον του κύκλου εν ένα χτίσμα κυλινδρικό που φτάνει ώς τον Ουρανό, χτίσμα ούλλον παράθυρα τζιαι ασπρόσκαλες. Κάποιοι είπαν τούτον τον ναόν Βαβέλ, τζι είπαν εκαταστράφηκεν. Μα αλήθκεια, κόμα εν τζιαμέ.

Εν το αρφάλιν της ύπαρξης οι πέτρες τούτες τζιαι ο πύργος, τζιαμέ που συναντιούνται το κορμίν τζι ο νούς με την άλλην πλευράν του αθρώπου -τη νόησην τζιαι τη ψυσιήν, τζιαμέ στο αρφάλιν καρτερά άδειος τούτος ο Ναός, χτισμένος τον τζιαιρόν που εφάνηκεν ο άθρωπος πάνω στη γήν τζι εδόθηκεν του δώρον να έσιει Νόησην για να αισθάνεται τον κόσμον έξω του τζιαι μέσα του.

Ο πλάστης που τον έχτισεν τον στέρεον ναόν τούτον, έκαμεν τον να ζεί αιώνια, τζι εν τζιαμέ η Πόρτα που οδηγά στην αιωνιότητα.

Θκυό ευκαιρίες έσιει ο άθρωπος να δεί τούτον τον ναόν.

Η μιά εν εύκολη.. Σάν πεθανίσκει, τις τελευταίες του στιγμές ταξιδεύκει στο κέντρον του εαυτού, διά γυρόν του κύκλου με τες πέτρες, τζιαι φκέννει τες σκάλες του ναού να ταξιδέψει προς το Αιώνιον. Μιά στιγμή παίρνει τούτο, τζιαι σβήννει το τζιερί σου. Τζι εν αργά.

Η δεύτερη ευκαιρία εν πολλά πιό δύσκολη.

Σάν εν ζωντανός, μπορεί ο άθρωπος να αρκέψει θκυό ταξίθκια δύσκολα.

Το έναν καραβάνι ξεκινά που τα απύθμενα βάθη, με οδηγόν τη ψυσιήν.
Το άλλον καραβάνι ξεκινά που την επιφάνεια, με οδηγόν το κορμίν.

Μιλούν θκυό διαφορετικές γλώσσες το κορμίν τζι η ψυσιή..

Τζι αν τα καταφέρουν να βρεθούν στο αρφάλιν παρέα φκέννουν τον πύργον προς την αιωνιότητα. Η τέγνη έναι να κάτσουν ήρεμα τζιαι να μάθουν να μιλούν τη γλώσσαν ο ένας του άλλου για να μπορέσουν να μοιραστούν τη γνώση που θα τους επιτρέψει να ανοίξουν την πόρταν του πύργου. Παρέα φκέννουν τες σκάλες του Αιώνιου, τζιαι παρέαν τες κατεβαίνουν. Όποτε θέλουν.

Τούτος ο πύργος ανοίκει μας ούλλους, τζιαι το ταξίδι για να φτάσουμε τζιαμέ που τες αντίθετες κατευθύνσεις του κορμιού τζιαι της ψυσιής, εν ο σκοπός που είμαστεν Ζωντανοί.

Στο Δάσος με το γιό μμου.

2011-04-03T19:22:00.000-04:00

Παρπατούμε στο δάσος ανάμεσα στες φάρμες με τες αίγιες τζιαι τ' άλογα.

Εν η πρώτη εξόρμηση στη φύση φέτος, μιάς τζι άρκεψεν η άνοιξη να μας χαμογελά τζι η θερμοκρασία έφκηκε σε υποφερτά επίπεδα. Το τελευταίο σιόνι λάμπει μεταξύ των φούντων του χόρτου που μάσιεται να βλαστήσει.

Εν πολλά τα μαθήματα στο δάσος..

Πολλές τζι οι ερωτήσεις.

"Γιατί παπά εξέρανεν το χόρτο? Γιατί έσιει δίπλα του πράσινο?"

"Πού πάν τα φύλλα άμα ππέσουν?"

"Πού ήταν οι πάπιες τόσον τζιαιρόν?"

"Γιατί έννεν καλά να σύρνουμεν πέτρες των αίγιων?"

Τζι οι απαντήσεις απλές για να τες καταλάβει το μωρόν, τριάμιση χρονών που έναι.

Έσιει τζιαι ωραία βραχούθκια γρανιτένα το δάσος.

Άμα φκέννει κάποιος μιτσής πάς σε βράχον, μέν τον αχχώσεις. Μέν δείξεις πως έσιεις έννοιαν αν θα ππέσει. Κράτα το άχχος σου μακρά τζιαι το βλέμμαν προδίδει ανησυχίαν αν δέν νιώθεις που τα καλά χαλαρός.

Βοήθα τον μιτσήν με πλάγιον τρόπον να μέν το καταλάβει, τζι άμα φκεί στην μούττην τζιαι τρίψει λλίον τα σιέρκα του πάς το ρότσον, σφιχτεί καμπόσον, πονήσει, τζιαι καταφέρει τα τζιαι δεί τον κόσμον που ψηλά για πρώτη φορά, μέν του κρατείς το σιέριν. Λλίον κούμπα τη φούχτα σου στο γόνατον του, έτσι για ασφάλειαν εξ αποστάσεως, ή καλλύττερα ξαπόλα τέλλεια τζι έσιει έννοια σάν χαμογελάς μαζίν του. Εννα του κάμει καλόν. Ο κόσμος, που ψηλά, φαίνεται απέραντος που τη μούττην του βράχου, τζι αν εκατάχτησεν ο μιτσής μόνος το βράχον για να δεί τον κόσμον που ψηλά, εύκολα επέρασεν στο νούν του το μύνημαν της φύσης για την Δουλειάν τζιαι την Προσπάθειαν, το Τίμημαν, η Αμοιβή. Τζιαι σάν τον βοηθάς, χάθου μές τον ενθουσιασμόν του, να είσαι ολόκληρος παρών, έλα στη θέσην του τζι ενθουσιάστου, χάρου, γέλα που καρδίας.

Να είσαι Παρών.

Λαλεί τα ούλλα το χαμόγελον.

Τζι άφησ' τον ύστερα να παρπατήσει μπροστά σου λλίον, να μέν σε θωρεί στο πεδίον της όρασης του, τζιαι να παίρνει τες αποφάσεις για το κάθε του βήμαν, κόψε πίσω εσύ τζιαι παρακολούθα δίχα να μιλάς, δίχα οδηγίες. Τζι ας φάει χώμαν, χόρτα, τζι ας ππέσει καμπόσες φορές. Αν το κάμεις σωστά, εννα γυρίζει πίσω κάθε λλίον τζιαι να θωρεί το ήρεμον σου πρόσωπον, θα νώθει την ασφάλειαν μα όι τες αλυσίδες.

Τζι έτσι, φίλοι μου, έτσι εν καλά να μεγαλώννουμεν τζι εμείς, σάν τα μωρά μας τη Ψυχούλλα μμας.

Άμαν καταφέρουμεν να γινούμεν οι ίδιοι Τζιύρης μας τζιαι Μάνα μας, έτσι τζι εμείς να της φερτούμεν της Ψυχούλλας μας σάν το μωρόν μας, να μάθει να φκέννει σε ψηλά σημεία τζιαι να παρπατεί τον ορίζονταν, δίχα άγχος ή φόον.

Η Λογική εν ο Τζιύρης, τζι η Ροή της Στιγμής εν η Μάνα. Τζι οι θκυό μαζίν άμα λειτουργούν μέσα στο πλάσμαν, μεγαλώννει η Ψυχούλλα του σωστά.

Δύσκολος ο συνδιασμός..

2011-03-31T09:10:00.000-04:00

Μάχουμαι να συμβιβάσω την ειρήνην που νώθω πουμέσα μου με την πραχτική ζωή την καθημερινή.

Έχω ένα όνειρο πολλά μεγάλο..

Ιδεαλιστικό.

Πιστεύκω πως εν δυνατό να φέρει ο άθρωπος αρμονία στη ζωήν του. Ναν ο ίδιος πουμέσα τζιαι πόξω σε κάθε του στιγμή τζιαι να λειτουργεί οδηγημένος που το κέντρον του τζι όι που τη λογικήν τζιαι τα συναισθήματα μόνο.

Πιστεύκω γίνεται να έσιει η ζωή εποχές, σιειμώνες, άνοιξην τζιαι καλοτζιαίρι, κάθε εποχή να έσιει τα φρούτα της τζιαι τη δουλειάν της, τζι άθρωπος ναν ο γεωργός, να σπέρνει να θερίζει ανάλογα.

Εδοκίμασα φέτος την αρμονίαν τούτη. Το φθινόπωρο ήταν η Εποχή της Πέτρας. Έσπειρα εικόνες τρισδιάστατες, υλικόν της γής, προσπάθειαν του κορμιού.

Τζι ο σιειμώνας ήταν η εποχή της Άυλης Μουσικής, που εφραίνει τες χορδές της καρδίας.

Τζι η άνοιξη εν η εποχή της καινούργιας σκέψης που εβλάστησεν που τη σποράν της Πέτρας τζιαι της Μουσικής.

Τζιαι τα χωράφκια μου εν τα σιέρκα μου τζιαι ο κόσμος ο πουμέσα.

Φυτεύκω, βλαστούν, θερίζω, πεθανίσκουν, ξαναφυτεύκω, ξαναθερίζω. Εν αρμονία τούτη.

Το δυσκολόττερον έναι να έρτουν τούτα σε αρμονίαν με το καθημερινό. Με την γήινη αγάπη για τα μωρά μου, τη γυναίκα μου, τους μαθητές μου. Το καθημερινό προκαλεί συναισθήματα κάμποσα -όι ούλλα θετικά, τζιαι φέρνει σε ανισορροπία τα όμορφα του Νού, εύκολα τα φέρνει σε ανισορροπία. Μα χωρεί τα η ύπαρξη ούλλα παρέα, της ψυσιής τζιαι της καθημερινής ζωής. Φτάννει μόνον ο ταξιδιώτης να καταλαβαίνει πως η αρμονία έν σημαίνει να γινείς ειρηνικό ζόμπι τζιαι να χαμογελάς σάν τον χάχαν ούλλη μέρα. Η αρμονία έσιει τζιαι νεύρα μέσα, τζιαι αδυναμίες, τζι αγάπην πολλήν. Η αρμονία εν αποδοχή του Τί Είναι, έννεν ουτοπία νιρβάνας..

Το μυστικόν του αθρώπου εν ένα. Άκου το κέντρο σου τζιαι θα σου πεί τί είδους αρμονίαν σε θέλει να έβρεις, τζιαι μετά πάλεψε να την ανακαλύψεις τζιαι να την θρέψεις.

Η κληρονομιά της μάνας Λεμονιάς.

2011-03-29T12:53:00.000-04:00

Το καλοτζιαίριν, σάν ήμουν κύπρον, μές την πίκραν που εκουβαλούσα μιάν νύχταν μετά που έφκηκεν η απόφαση πως έν θα έρτουμεν πίσω κύπρον, έκατσα με τη μάνα μου τζι εκουβεντιάζαμεν για τα πνευματικά. Τζιήνη στη γλώσσαν της τζι εγώ στη δική μου. Ζιβανία, μεζές, φεγγάρι του Ιούλη. Είπα της για το μεγάλον μου ταξίδιν, τζι είπεν μου για το δικόν της. Εκαταλήξαμεν να μιλούμεν για τα σύμβολα μές την τέχνην, τζι εζήτησα της μιά χάρην άμαν τζι είπαμεν για τες εικόνες που συμβολίζουν τα διάφορα στάδια της ανάπτυξης του αθρώπου. Εζήτησα της κληρονομιάν έναν πίνακαν που να απεικονίζει το Ταξίδιν, όπως το θωρεί τζιήνη. Έθελα την να με περιγράψει σάν άθρωπον, με τες πογιές της. Άν τζι εν θρήσκα με έναν αθώον τρόπον, εδέχτηκεν τα παγανιστικά μου σύμβολα όταν της τα εξήγησα με γλώσσαν που καταλάβει. Πρίν της πώ καληνύχτα εκάμαμεν παρέαν ένα μικρό σχέδιο με όμορφα πράματα που επέρασα μές τη ψυσιή μου αποτυπωμένα με μολύβι τζιαι σύμβολα αρχαία.

Έν της εξαναείπα τίποτε. Άφηκα την να δουλέψει δίχα άλλην επιρροή, τζιαι προχτές που έφευκεν έδωσεν μου τον πίνακαν. Εδούλεψεν τον πάνω σε ξύλον του δρύ, με πογιές τέμπερα, δηλαδή σκόνη πογιάς νεκατωμένη με αυκόν, όπως κάμνουν τες εικόνες. Έτσι της ήρτεν.

Τζιαι με την απλήν της γλώσσαν απεικόνισεν τον τρόπον που είδεν το Ταξίδιν μου όταν της το επερίγραψα, τζιαι μαζίν το δικόν της το ταξίδι.

Πλάσμαν που εν γεναίκα τζι άντρας μαζί: Ο Σκοπός του Ταξιθκιού. Να ενώσει ο άθρωπος μέσα του τα αντίθετα που κουβαλά, τζιαι να τα κάμει ένα. Τότε έσιει επιλογήν να λειτουργά Ολόκληρος ή μόνο "σύν" ή μόνο "πλήν". Τριάδα.

Ο Άντρας βαστά σπαθίν/φαλλόν, θωρεί μπροστά, οδηγά το άρμαν, σπέρνει.
Η Γυναίκα θωρεί πίσω τζιαι μελετά, σκέφτεται, αποφασίζει, κρατά σουραύλιν της μουσικής.

Δράκος: Η έκσταση της ψυσιής, η Έμπνευση, το όχημα που παίρνει τον άθρωπο μακριά που τα εγκόσμια.

Φούρνος με τον πρίγκηπα μέσα: Στην πνευματική δουλειά, αφήννει ο άθρωπος το μισόν του κορμίν να κρούζει που τον έρωταν για τη δουλειά, τζιαι τ' άλλο μισό ναν κρυόν, να μέν παρασυρτεί τζιαι να κρούσει ολόκληρος. Επίσης, ο φούρνος εν τζιαι μελισσοφωλιά, αρχαίο σύμβολο της Δουλειάς τζιαι της συνεργασίας που πρέπει να μάθει ο άθρωπος μέσα του για να εξελιχτεί. Εν επίσης σύμβολο της Καύσης που πρέπει να γινεί για να γινούν Ένα Πράμα όσα μαθαίνει ο άθρωπος.

Τάφος: Ο άθρωπος θάφκει τα στοισιά του, τους παλιούς εαυτούς πρίν περάσει τον Τοίχον για να έβρει τη ψυσιήν του.

Τοίχος με Πόρτα: Η Είσοδος της Ψυσιής. Για να καταφέρει ο άθρωπος να πάει να έβρει τη ψυσιήν του πρέπει να ρέξει που τούντον ορίζονταν καβάλλα το δράκον του.

Θάμνος μπροστά του τοίχου: Η Προστάτης μου Άγγελος σε τούτον το ταξίδι.

Πόλη πίσω που τον τοίχον: Εννιά σπιτούθκια, Εννιά στάδια εξέλιξης της ψυσιής μετά που ο άθρωπος περνά την μεγάλην πόρτα τζιαι μπαίνει στο Βασίλειον του.
Το κάθε σπίτιν έσιει τζιαι μιάν δοκιμασίαν να περάσει ο άθρωπος, βράχους να φκεί. Εν παράλληλα μέρα τζιαι νύχτα σε τούντην πόλην, τζι η πόλη εν στον Ορίζονταν χτισμένη. Τζιαι στο έννατον το σπίτι άμα περάσει ο άθρωπος τη Δοκιμασία, βρίσκει το πετράδιν του, την Άδεια να Ξέρει τον Εαυτόν τζιαι να πηγάζει όσα πλάθει που το βάθος της ψυσιής.

Ευχαριστώ σε, Λεμονιά για την πολύτιμην τούτην κληρονομιάν.

Προς την Ολοκλήρωση.

2011-03-28T10:03:00.000-04:00

Επήρα τη μάνα μου αεροδρόμιο πρί λλίες ώρες.

Ήταν η πιό καλή επίσκεψη που θυμούμαι τα τελευταία χρόνια. Ετσιάττησεν να έρτει η Μάνα τες μέρες που έγραφα μουσικήν της ψυσιής τζιαι ετζιύλουν σάν το νερόν, του ποταμού, ανοιχτός, έτοιμος να κλείσω τους κύκλους της σχέσης Γιός-Μάνα.

Πόσον αλλάζει τον έτοιμον άθρωπον η ανίατη ασθένεια, κάμνει τον σοφόν τζιαι γαλήνιον. Σοφή η μάνα Λεμονιά. Θωρεί πέραν της ζωής, της σχέσης, θωρεί τον Άθρωπον αντί το γιόν. Ήρτεν να με συναντήσει στα ίδια χωράφκια που σπέρνω τζι εγώ, τζιαι έτσι Εξισωθήκαμεν. Θαυμάζω την πολλά για τον πνευματικόν της κόσμον που απόχτησεν μόνο με εμπειρίαν τζιαι βάσανο, δίχα γνώσην των βιβλίων γιά των δασκάλων, τζι έν έσιει πλούτη να συγκριθούν με τούντον κήπον που ποτίζει για δέκα χρόνια τωρά η Λεμονιά.

Τζι έτσι, δίχα προσπάθειαν εβρέθηκεν ο κήπος μου με τον δικόν της τζι είπαν τα.

Εδέχτηκα την αγκαλιάν της δίχα να ζητώ, άθρωπος προς άθρωπον, συνταξιδιώτης προς συνταξιδιώτην, δικός τζιαι μουσαφίρης, γιός τζιαι ξένος. Ήταν παράξενη αγκαλιά, καλωσόρισμαν τζι αντίο μαζί. Εξανάζησα μιάν νύχταν την εμπειρίαν της γέννησης μου, πορίζιν της Λεμονιάς, τζι είδα την Αλήθκειαν.

Έν έχουμεν τίποτε πλέον να μοιράσουμεν με το Εγώ, Λεμονιά, ούτε ζητούμεν ο ένας που τον άλλον αγάπην της φύσης τζι ανάγκην της μάνας τζιαι του παιθκιού, ούτε να επιβαρύνουμεν με τες ευθύνες της μνήμης την ανθρώπινην μας σχέσην. Έμεινεν μας η αλήθκεια, θκυό κήποι που θωρούν ο ένας τον άλλον τζιαι σιέρουνται.

Η Ολοκλήρωση έρκεται τζιαι βρίσκει με σάν το νερόν που τζιυλά. Έννεν δραματική διαδικασία. Τζιαι κλείει αλλο ένας λοαρκασμός, τζι ένας κύκλος 38 χρονών.

'Ανοιξη

2011-03-27T14:32:00.000-04:00

Άνοιξη, τζι ούλλα που εν καμωμένα που ύλη ξαναγεννιούνται φρεκοπλυμμένα μές την τελευταίαν παγωνιάν του Μάρτη τζιαι ξυπνούν, ποσσιεπάζουν έξω που τον προσωρινόν τάφον του σιονιού για να συνεχίσουν τον κύκλον της ζωής.

Μουσκομυρίζει δεντροχυμούς το δάσος σάν το παρπατάς, τζι αν προσέχεις καλά την ώραν που τραππιδάς τζιαι φκέννεις πάς τους βράχους νώθεις μές τες φούχτες σου τα φουσκωμένα βυζιά της μάνας σου της γής γεμάτα γάλαν της Άνοιξης. Όποιος το πιεί το γάλαν της, ξαναγεννιέται.

Εξιάσαμεν άραγε εμείς οι αθρώποι την τέγνην της ανα-γέννησης?

Άμαν κοντέψει ο Απρίλλης, νώθουμεν μές τα κόκκαλα μας την ανάγκην να ποτίσουμεν το εσσωτερικό μμας με τη βροσιήν της Μάνας τζιαι να φυτέψουμεν στον κήπον της ψυσιής σπόρους τζιουνούρκους ποννά φέρουν πλούσια εσοδείαν το καλοτζιαίρι?

Πότε εξιάσαμεν να ακολουθούμεν με το κορμί μμας τον κύκλον της φύσης? Πότε εξιάσαμεν πως άμαν έρκεται η ώρα της άνοιξης σημαίνει ήρτεν η ώρα να χορέψουμεν το χορόν της αλλαγής?

Αλλάσσει η φύση, τζι αν θέλουμεν τζι εμείς την αλλαγήν τζιυλά πιό εύκολα το νερόν της μές τ' αυλάτζι την άνοιξη.

Μα φίλε μου, εν τόση η πίεση που γυρό μμας να είμαστεν συνέχεια σταθεροί αθρώποι που απλά κάμνουν τη δουλειάν τους τζιαι βουρούν τες σχέσεις τους, τζιαι συνέχεια έχουμεν την παράλογη πίεση να είμαστεν οι Ίδιοι αλλιώς έν μας αναγνωρίζουν όσοι μας θωρούν. Έν έσιει χώρον να ευδοκιμήσει η βαθκειά σκέψη τζι η αλλαγή μές την καθημερινή ζωή. Τζι έτσι εμάθαμεν με τες αλλαγές που έρκουνται σιγά σιγά, ή τζιαι ποττέ τους, μέν προσβάλουμεν κανέναν, να μέν ιξεχωρίσουμεν που το σύνολον άμπα τζιαι ξιπαίξουν μας. Χα, άμαν είσαι παθητικό ζώο παθητική ζωή θα ζήσεις, τζιαι έν θα γευτείς το κρασίν του θεού ποττέ σου. Όσον αφήννουμεν τα γεγονότα τζιαι την εμπειρία της ζωής να μας διδάξουν μαθήματα χωρίς τη συμμετοχή μας τόσον πιό σταθεροί γινούμαστε. Τζιαι ο σταθερός ο άθρωπος εν σάν τη λίμνην που έκαμεν βόρβορα. Βρωμεί, τζι εν ψοφισμένη κάτω που την επιφάνειαν της.

Έτσι, παθητικά μας εμάθαν να ζούμε.

Ευτυχώς που η επιλογή εν ελεύθερη.

Καλή μμας άνοιξην.

Νύχτα γέλιου

2011-03-26T08:42:00.000-04:00

Αφού ετέλειωσα το κύριο μέρος των κομμαθκιών τζι έφυεν πουπάνω μου η Έκφραση, τζι ήπια που την κούζαν της αγάπης καλά καλά τζι εφκέρωσα την, τζι εγέμωσα την πάλε με το δικόν μου το νερόν, ήρτεν τζι η ώρα του γέλιου.

Το γέλιον πάντα συνοδεύκει την Έκφρασην, ξανακάμνει τον πλάστην άδρωπον.

Οπότε έπιασα την Αγάπην τζι επήαμεν να δούμεν stand-up comedy, μιάν κατάπελλην κωμικόν, τη Lisa Lampanelli που εμφανίζεται συχνά στο Comedy Central. Ήρτεν στην πόλην μας τζι εγέμωσεν το θέατρον χωρκανούς.

Σάν εκάθουμουν στο θέατρον εκατάλαβα πως ποττέ μου έν εξαναπήα σε θέατρον για να διασκεδάσω. Συνήθως εν για να εμπλουτίσω το πνεύμαν ή για να ακούσω μουσικές. Εφάνηκεν μου παράξενον ναν το θέατρο μή-ελιτιστές, χωρκανούς, απλούς αθρώπους, μοτορτζιήες, υδραυλικούς, χτίστες. Ένιωσα νάκκον ούφο τζι εμαράζωσα που την τύφλαν μου. Να μέν έχω ξαναδεί τον "κόσμον" που κοντά, τζι η μόνη μου επαφή με τα δημόσια ώς τωρά ναν ελιτιστική. Έκαμεν μου καλό. Έκατσα δίπλα που πλάσματα με μαλλιά '80ς, πλάσματα υπέρβαρα με τη μπύρα στο σιέρι τζιαι με το τάγκα να φαίνεται στην κωλοσχισμήν τους, δίπλα που μουστακαλλήες, αλήτες τζιαι σκρόφες, δίπλα που νοικοτζιυρές ιρλανδέζες που εφυρνούνταν του γέλιου άμαν τες επείραζεν η Λίσα.

Η κωμικός ετάραξεν μας. Εμίλαν την κοινή γλώσσα της κουλτούρας, δηλαδή για διάσημους της τηλεόρασης, κουτσομπολιά για τες housewives, επείραζεν τους ισπανούς, τους ομοφυλόφιλους, τους άσπρους, τους μαύρους, έν άφηκεν πλάσμαν να μέν το πειράξει. Καθόλου political correctness η Λίσα.

Αφέθηκα τζι εγίνηκα μέλος του Κόσμου τζι εγέλασα πολλά. Το τσακριστό γέλιον της Αγάπης δίπλα μου έκαμεν με να γελάσω διπλά.

Αμανές. Άνοιξε Μάνα Λεμονιά.

2011-03-24T13:29:00.001-04:00

Αμανές, Άνοιξε Μάνα Λεμονιά
(φωνήν καλήν έν μου έδωκεν ο πλάστης, μα όσα έν λαλεί η καλοφωνή, λαλεί τα η ψυσιή.)

άνοιξε μάνα Λεμονιά

άνοιξε την αγκάλη σου

στο φύλλωμαν σσου

το πικρόν τζιαι γνώριμο μμου

να χαθώ.

Άθθισε μάνα Λεμονιά μου

άθθισε μές τον κήπον μου

τζι αν ώς το δείλις μαραθθείς

εννα κραώ στη φούχτα μμου κόμα

τη μυρωθκιάν σου,

μόνος μου άμαν παρπατώ

στα σκοτεινά της νύχτας της ψυσιής

τους λεμ'αθθούς σσου να φιλώ

πάλε να χάννουμαι,

εραστής,

στα αγκάλια

τα γλυτζιά σου .

Να αφεθείς, ψυσιή μου...

Δίνουμαι στην Γυναίκα. Δίνουμαι στην ομορκιάν της, τζιαι κλαίω που όσον τζι αν ποθώ, έν ιμπορώ δική μου να την κρατήσω. Ξαπολώ την ομορκιάν, λυτρώννουμαι, τζιαι ζώ την μαζί. Δίνουμαι στον Έρωταν, τζιαι Ξαπολώ τον. Δικός μου έννενε να τον κρατήσω. Μόνον τη μυρωθκιάν του.

Ο οργασμός μου εν τζιαι Τάφος. Η χαρά, εν λύπη. Το μοιρολόϊ, θρίαμβος. Η απελευθέρωση εν πόνος.

Τζιαι το κλειδίν της παραδείσου αννοίει, κλειώννει, με τον ίδιον τρόπον.

Η Γυναίκα

2011-03-24T08:37:00.000-04:00

Τί είναι τζιείνον το μυστήριον που έχουν οι γεναίτζιες, που τόσον μας τραβά?
Οι μανάες μας πρώτα, μετά οι έρωτες μας.

Τί εκπέμπουν που εν τόσο ποθητό για τη ψυσιήν του άντρα, τόσο γλυκό?

Ήντα υπόσχεση διά η αγκαλιά τους τζιαι το χάδιν τους?

Τζιαι πόσην αντίστασην βάλλουμεν για να μέν χαθούμεν μές τες αγκαλιές τζιαι να δείξουμεν αδυναμίαν?

Εδώθηκες πραγματικά ποττέ σου σε Γυναίκαν?

Πραγματικά. Όι το κορμί σσου μόνον. Όι με την Ανάγκην.

Εχάρηκες ποττέ σου μιά Γυναίκαν μόνον τζιαι μόνον για το μυστήριον που εκπέμπει τζιαι τη γλυκάδαν της?

Τζιαι τί σημαίνει 'εχάρηκες'?

Ποιόν εγωισμόν κουβαλούμεν άμαν έρτουμεν αντιμέτωποι με τη γλυκάδαν που μας εμποδίζει να αφεθούμεν? Τί απειλά η γλυκάδα τούτη?

Η κλειωννιά του ορίζοντα

2011-03-23T08:47:00.000-04:00

Στον ορίζονταν άμα σταθείς, έσιει μιάν πόρταν. Αν είσαι άντρας εσού που στέκεσαι μπροστά της, φαίνεται σου η πόρτα να έσιει κλειδωνιάν. Αν είσαι γεναίκα, φαίνεται σου να έσιει σιέριν. Είμαι άντρας, τζι έτσι φαίνεται μου πως η πόρτα του ορίζοντα έσιει κλειδωνιάν. Η κλειδωνιά τούτη έσιει σχήμαν αδοίου, τζιαι συμβολίζει τη Γονιμότητα, τη Γυναίκα σε παγκόσμια κλίμακα.

Πόσην ανάγκην έχουμεν τις γυναίκες αλήθκεια..

Που μιτσιοί κρεμμούμαστεν πάνω στην ανάγκην μας τζιαι τον πόθον μας για τη θηλυκήν ενέργεια τούτη, τζιαι ποττέ μας έν θωρούμε που τα καλά τί σημαίνει Γυναίκα. Έτσι εν η φύση, τζιαι το μόνο που έχουμε να κάμουμε εν να την αναγνωρίσουμε τζιαι να μιλήσουμε για τούτη. Έτσι αννοίει η κλειδωννιά.

Στον ορίζοντα άμα σταθείς τζιαι δείς την πόρτα, νιώσε ταπεινά πόσην ανάγκην έσιεις τη Γυναίκα, κατάλαβε την, τζιαι μίλα αληθινά για τούτην την ανάγκην. Μίλα με πόθον, πάθος μεγάλο. Μέν βάλεις τον εγωισμό μπροστά, μόνο την αλήθκεια σου. Απομυθοποιώντας τον ίδιο τον εαυτό, αννοίεις την πόρτα για να δείς την δική της την αλήθκεια της Δημιουργίας.

Η δημιουργία εν Γυναίκα. Τζι η αλήθκεια της, ο σκοπός της, εναι να αγκαλιάζει Σπόρους, τζιαι να τους βλαστά μέσα της, να κυοφορεί, να τους γεννά. Τζι ύστερα να τους σκορπά στον κόσμον.

Τζι η δουλειά σου εσέναν, άντρα, έν άλλη.

Πέ πρώτα την αλήθκεια σσου, για να Δείς.

Το μυστικόν τ' ορίζοντα

2011-03-22T10:00:00.001-04:00

Αφού το δαχτυλάκιν εν σφαμένον τζι η μουσική καρτερά στους άλλους κόσμους να έρτω να την ξαναέβρω, ήρτεν η ώρα για λλίες σκέψεις τζιαι πορίσματα.

Έξι εφτομάδες γράφω μουσικήν καπάλι, τζι έννεν μουσική φυσιολογική της διασκέδασης, ούτε των επιφανειακών συναισθημάτων που κουβαλά το πλάσμαν. Εν μουσική αρχαία, ύμνος του θεού, της ψυσιής τζιαι του μεγάλου έρωτα για όσα φαίνουνται γυρόν μας τζιαι για όσα έν φαίνουνται.

Επήα ταξίδι στα βαθκειά, εντύθηκα με τσιούππες άσπρες, άφηκα τα γένια να μεγαλώσουν, εσσιώπησα το νούν μου για να μάθει να Ακούει, αγάπησα το ξένον, έκλαψα για το Μή Δικό μου, είπα "λάθος η Φύση ποττέ της έν κάμνει", τζι εταξίδεψα ώς το σύνορον.

Στο σύνορον που επήα ταξίδιν ήβρα πλάσματα ξένα μου που μου εφανήκαν δικά. Τζιαι είπαν μου για μουσικήν δικήν τους, ήχους αλλόθρησκους τζι αλλόκοσμους. Αγάπησα την, τζιαι με τούτην την Αγάπην εγέμωσα. Τζι άμαν εγέμωσα Αγάπην, η Αγάπη εγέμωσεν με με τη μουσική που μου εδωρίσαν για να περιγράψω τον πόνον τζιαι τη χαράν αθρώπους δικούς μου, μα τζιαι άλλους, που έννεν κυπραίοι, που έννεν οικείοι.

Έκαμα στον ορίζονταν παρέα με γενάες ήρεμους αθρώπους, ασκητές τζιαι μοναχούς, σε κάμαρες πετρόχτιστες πάς τα βουνά του Κορασσάν τζιαι της ανατολίας, έκαμα παρέαν με μουσικούς της ενετίας μές τα χωρκά της πάφου, πέρσες, ασσύριους, σούφηες, μπεχτάσιηες, εμίλησα με όσους αγαπούν το θεόν μιλώντας τη γλώσσαν της ιερής μουσικής του σάζ τζιαι του σετάρ, που δόγμαν έν την ορίζει, ούτε σύνορα, ούτε διαφορές.

Μπόρει ο άθρωπος να ταξιδέψει έτσι τζιαι να μιλήσει τες γλώσσες άλλους αθρώπους, να καταλάβει έστω τζιαι λλίο τί σημαίνει να φορείς τα ρούχα άλλου? Μπόρει, υπάρχει τρόπος, τζι εν τούτος ο τρόπος που φέρνει ειρήνην ι στον κόσμον τζιαι κατανόησην.

Ο τρόπος τούτος ήταν παγκόσμιος κάποτε, ήταν η Γλώσσα της Παράδεισου, μα εχάσαμεν τον οι αθρώποι που τα σιέρκα μας όταν η παράδεισος αποφάσισεν πως έν μας αξίζει να έχουμεν έτσι Γνώσην μούχτη τζι έθκιωξεν μας. Μόνον αν τον κερδίσει το πλάσμαν τον τρόπον τούτον δικαιούται να μιλά με γλώσσες άλλων αθρώπων.

Έσιει ικανότηταν η ψυσιή του πλασμάτου να αφήννει το κορμίν, να ταξιδεύκει στα βαθκειά νερά, να πηαίννει ώς τον ορίζονταν της τζιαι να θωρεί πάρακατω. Στο πάρακατω ζιούν οι ψυσιές των άλλων αθρώπων, τζι αν ισταθεί το πλάσμαν στον ορίζονταν τούτον τζιαι σσιωπήσει τον εγωισμόν του, τζιαι γεμώσει αγάπην, ανταλλάσσει Ιστορίες με τους άλλους. Μαθείνει να θωρεί τζι ακούει τους παλμούς των άλλων των ψυχών, μαθθαίννει πολλά πράματα, καταλάβει. Τζι όταν στραφεί πίσω που το ταξίδι, φέρνει μαζίν του τη Γνώσην των άλλων, μπολιάζει τα δεντρά του με την ουσίαν τη ξένην τζιαι γίνεται δική του.

Πάτα ι στον ορίζοντα, ψυσιή μου, δίχα φόο. Κάμε το φόον αγάπην τζι άκου. Ψιθυρίζουν οι άλλοι τζι άκου. Ο κόσμος ο αληθινός εν τζιαμέ τζιαι καρτερά μας. Η παράδεισος.

Πτού που την αρκήν..

2011-03-20T17:13:00.000-04:00

Έγραψα πρί λλίον τζιαιρόν ένα πόστ που ελάλεν περίπου "κάθε φορά που πλάθω κάτι σημαντικό, κάτι σπάζει αμέσως κατα τύχην για να μου χαλάσει τη χαράν μου" τζι ότι έν γίνεται κουμπάρε να εν σύμπτωση. Πόσες φορές να με μουνουχίσει το ίδιον μου το κορμίν τέλλεια πάς τη χαράν μου.

Επαναλαμβάνω το πόστ πόψε. Εξαναγίνηκεν το κακόν.

Εμάχουμουν το μεσημέρι να ετοιμαστώ να πάω να γράψω το τελευταίον κομμάτιν της σειράς, τον Οργασμόν της Ψυσιής δηλαδή, τζι είπα 'ας πάω να μαειρέψω κάτι να φάν τα μωρά, να μέν είμαι τέλλεια άχρηστος πατέρας σήμερα'. Σάν έκαμνα τηάνισην να μαειρέψω σπανακόρυζον, έπιασα να ανοίξω την κονσέρβα της τομάτας τζιαι δέν την άννοιεν το ανοιχτήριν καλά, τζι εγώ ο βλάξ που πετώ σε άλλους ουρανούς τζι ο νούς μου εν λλίος, άρπαξα έναν πηρούνιν με νεύρα να το μπαρρώσω μές τα σιείλη της κονσέρβας να την ανοίξω με τη βία πρίν κρούσουν τα κρομμύθκια μου. Κάμνει μιάν απότομην κίνησην η κονσέρβα, τζιαι σε κλάσματα του δευτερολέπτου έκοψα το καλόν μου το δαχτύλιν βαθκειά ώς το κόκκαλον τζι εγίνην η κουζίνα μου σκηνή εγκλήματος με γαίματα παντού.

Εγλύτωσα την που τες ραφές μόνον τζιαι μονον που πείσμαν, έν θέλω να μου ντζίζουν τα πολύτιμα μου δάχτυλα οι βελόνες του κάθε τζιαμπά νοσοκόμου στο χτιτζιονοσοκομείον μας. Μα το καλόν μου το δαχτυλάκιν, τζιείνον που κρατά την πένναν για να παίζω μουσικήν, έφκηκεν εχτός μάχης. 6 εκατοστά πλάτος μασιερκάν, 1 εκατοστό βάθος.

Μόλις το ετύλιξα προσεχτικά τωρά, τζιαι γαμώ το σιήστο μου θα πάω πάνω να γράψω, τζι ας πιτίσει γαίμαν πάς το σεττάρ μου το δαχτύλιν, εγώ τη χαράν μου έν την πουλώ έτσι εύκολα.

Το Όμορφον

2011-03-19T10:30:00.000-04:00

Βαστά με τ' αγκάστριν της δημιουργίας, τζιαι η γέννα έν λαλεί να τελειώσει. Ο έρωτας έν λαλεί να κοπάσει. Ηρεμώ λλίον, τζι ύστερα πάλε διώ μέσα να ξαναερωτευτώ που την αρκήν, ενώννεται το σπέρμαν με το ωάριον του θεού, πλάθω μέσα μου ζωήν τζιαι γεννώ την. Κύκλος χωρίς τελειωμόν.

Βαστά με αγκάστριν μεγάλον του θεού, τζιαι αγάπη πολλή.

Τζι όσον παραπάνω κακό θωρώ γυρόν μου μές τον κόσμον, τζι όσα βάσανα έσιει η φύσης μας πας τούντη γήν, παραπάνω θέλω να φέρνω στη ζωήν Όμορφα πράματα.

Τζι όσην κατζίαν θωρώ, τόσον παραπάνω νιώθω την υποχρέωσην να γεννώ. Δέτε γυρό σσας, δέτε το μπλόγκ του ασέρα σήμμερα με το βίτεο που δείχνει την κατζίαν του κόσμου τζιαι την αχαπαροσύνη να καταλάβετε, εν για τούντην υποχρέωσην που μιλώ. Έν θα νικήσουν τζιήνοι που κουβαλούν το κακόν. Εννα νικήσουμεν εμείς, που γεννούμεν το Όμορφον. Φτάννει να νώσουμεν την υποχρέωσην τζιαι να έβρουμεν το σμαράγδιν μας, τον τρόπον που μας έδωκεν η φύση του καθενού ιδιαίτερον τρόπον για να δημιουργά ομορκιάν. Έννεν ανάγκη ναν τέχνη το Όμορφον. Εν τζιαι κατανόηση, βοήθεια για τον άλλον, εν τζιαι καλοσύνη, πράξεις απλές. Το Όμορφον εν κατάσταση του μυαλού που σπάζει τους τοίχους μεταξύ αθρώπων. Τζι ούλλοι έχουμεν τα εργαλεία να το πλάσουμεν.

Τζι αφού με επροίτζισεν ο πλάστης μου να μιλώ τες γλώσσες του Όμορφου τζιαι να πολλυνίσκω το καλόν μές τον κόσμον, τραβώ με τις λύρες μου τζιαι τα σάζ μου το χορόν τζι όποιος ακούει σηκώννεται τζιαι χορεύκει παρέα μμου.

Ο Χορός του Έρωτα

2011-03-18T12:11:00.000-04:00

Τζιαι μετά που το κομμάτιν της αναπνοής, έρκεται ο Χορός του Έρωτα. Εχόρεψα τον εψές που τις δέκα, εδώθηκα του Έρωτα ώς τωρά, ξύπνιος ακόμα δεκατέσσερις ώρες μετά την αρκήν του, εξουθενωμένος. Τζι έγραψα το μονονυχτού.

Έγραψα πόψε, σήμμερα, για τον οργασμόν της ψυσιής, της ψυσιής που ξέρει να κραθκιέται άμαν κάμνει έρωταν, της ψυσιής που σάν δημιουργεί ξέρει να κραθκιέται τζιαι να πολλυνίσκει την έκσταση της λλίη λλίη, ξέρει πώς να τραβήσει πίσω, να μέν τελειώσει, να καρτερά, τζιαι στο τέλος με την έκρηξην της πλυμανίσκει το σύμπαν με το σπέρμα της δημιουργίας.

Πόψε είμαι ο Άντρας που ονειρεύκουμαι να γινώ. Με ψυσιήν που βιώννει το πάθος τζιαι τον Έρωταν ώς τα βάθη του κορμιού.

Μπολιάζω σε πλάση μου με το σπέρμαν μου τζιαι τον οργασμόν μου.

Τζι έτσι αννοίουν οι Πύλες της Παραδείσου. Τούτον εν το Κλειδίν.

Εκπνοή..

2011-03-16T01:40:00.000-04:00

Στα βαθκειά νερά, κουβεντιάζω με το κύμμα, τζιαι θκιεβάζω τες ιστορίες..
Πόψε, εμίλησα με τον Γουλιέλμο, που ήταν συνθέτης το 14ο αιώνα, Φλαμανδός τζιαι Παριζιάνος μαζίν. Έγραφεν για την αγάπην του θεού, με γλώσσαν της μουσικής λαμπερήν τζιαι ήσυχην.

Πόψε που εμίλουν με τον Γουλιέλμον, άφηκεν μου μιά μελωδία γραμμένη στο βραχούιν του, τζι είπεν μου με χαμόγελο να τη δοκιμάσω στα σετάρ να την ιξαναζωντανέψω. Ακούεις λαλεί εν το αντίδοτο για το προηγούμενο μου κομμάτι που ήταν γεμάτο φωθκιά τζιαι λαύρα τζι εκατάκρουσεν με που τον έρωτα.

Ο έρωτας ο κατακόκκινος, ο χορός του διόνυσου που με όργια κλιμακώννεται θέλει μετά ύπνον τζιαι αγκαλιές, γαλάζια θάλασσαν να τον χαϊδέψει στα μαλλιά να ηρεμήσει τζιαι να κατεβεί που το ζενίθ του. Τζιαι με το χάδιν, να κρατήσει τη φωθκιάν ζωντανή, τα κάρβουνα ζωντανά κόμα, μα να μέν έσιει φλόγες τζιαι καπνούς.

Είπαμεν τα καλά με το Γουλιέλμον, εφίλησα τον, είπα του θα τον ιμνημονέψω με το κομμάτι μμου, εχαμογέλασεν πλαθκειά τζι εξαναχάθηκεν. Βουττώ πάλε στο πέλαγος τζι εκολύμπησα λλίον πάρακατω, είσιεν ένα λεβέντη βυζαντινόν της ίδιας εποχής, ήταν σιδεράς ο άθρωπος, ανώνυμος, αρκάτης, τζι εκράταν έναν φυσερόν σάν το ακκορτεόν, μεγάλο. Έδωκεν μου το τζι είπεν "θέλεις φυσερόν? Αναπνέει το φυσερόν, αργά, τζιαι ήρεμα, έτσι κρατούμεν τη φωθκιά ζωντανή μα ήσυχη. Θέλει τέγνην, τζιαι σιέριν απαλόν μα σίουρον για να κραάς τη φωθκιά ζωντανή". Έδειξε μμου.
Έσφιξα του το σιέριν τζιαι εφύλαξα το φυσερόν.

Τζι έκατσα πόψε σ' έναν νησούιν που ο χρόνος τζιυλά πιό αργά που τον κανονικόν, νησούι γεμάτον Μούσες που με χαϊδεύκουν, κάτω που ένα δεντρόν με το σεττάρ μου να μνημονέψω το Γουλιέλμον που μου έδωκεν έτσι όμορφην μελωδίαν να την γεννήσω, τζιαι το σιδεράν που μου έδωκεν φυσερόν να κρατήσω ζωντανήν τη φωθκιάν.

Μιλώ πόψε για έναν μέρος της ψυσιής πεντακάθαρον, ολόφωτον, τέλειον, που έσιει ο κόσμος ούλλος μέσα του..

Για τους κόσμους της έμπνευσης.

2011-03-15T10:30:00.001-04:00

Η ζωή η καθημερινή εν μιά ξέβαθη θάλασσα, όμορφη μέν, γεμάτη πετρούες πολύχρωμες, λογιών ψαρούθκια τζιαι χαρές, μα πάλε ξέβαθη. Πατά το πλάσμαν τον άμμον τον κυμματιστόν μές τον αφρόν, τζιαι βουττά ώς το γόνατον του, μαθαίνει να κυβερνά το κορμίν μές την ασφάλειαν που προσφέρουν τα ξέβαθα, τζι έτσι εν η ρουτίνα της ζωής. Προσιτή, υπο έλεγχον, μαθαίνεται εύκολα τζιαι καθόλου έν σπρώχνει τον άθρωπον να μεγαλώσει το πνεύμαν του ή να δυσκολέψει το κορμίν του για να μάθει τες ίδιες του τες δυνάμεις. Έσιει το η φύση μας να γυρεύκουμεν τα ξέβαθα. Έτσι, αποφεύγουμεν τον περιττόν κίνδυνον να βρεθούμε σε νερά που έν ιξέρουμεν να κουμαντάρουμεν. Μαθαίνει η φύση μας τη σιγουριά, την επανάληψη, εν τρόπος επιβίωσης τζι αποφυγής του άγχους, του κινδύνου. Έσιει πολλούς που ζιούν μές τα ξέβαθα, τζι έτσι το συναίσθημαν της κοινότητας δυναμώννει τζιαι κάμνει τη ρουτίναν ναν αποδεχτή, ναν εντάξει, αφού τόσοι τζιαι τόσοι παίζουν παρέαν μας στον αφρόν με τες πετρούες τζιαι τα κοχύλλια.

Συνωστισμός μεγάλος.

Άλλους αρέσκει τους.

Μα άλλοι πνίουνται μες τον συνωστισμό τζιαι δέν τον αντέχουν.

Τζι όποιος πνίεται τζιαι σικκιρτίζεται, μαθαίννει να γυρεύκει τρόπον να ξεφεύγει που τα ξέβαθα τζιαι την πολυκοσμίαν. Όποιος εμπνέεται που κάτι μεγαλλύττερον που τον εαυτόν του μαθαίννει να ρωτά "Γιατί" τζιαι γεννιέται του μιά δίψα, μιά περιέργεια, δικλά τζιαι θωρεί μακρά, πέρα που τον ορίζονταν ποτζιεί που ανατέλλει ο ήλιος τζιαι λαλεί "τί έσιει ποτζιεί άραγες σου"? "Μπορώ να κολυμπήσω τζιαι να ξεφύγω? "Ποιοί άλλοι επήαν στα βαθκειά, εν τζιαμέ κόμα"? "Αν πάω τζι εγώ στα βαθκειά εννα τους έβρω?" "Ήντα πλάσματα έναι όσοι εφύαν τζιαι επήαν ταξίδι στα βαθκειά?"

Ούλλα αρκέφκουν που έναν απλό συναίσθημαν δυσφορίας. Που γίνεται περιέργεια.

Τζιαι μετά γίνεται απόφαση. Αλλάσσει η φύση. Τζι ο σικκιρτισμένος, γίνεται Περίεργος.

Τζι αν έσιει μύς δυνατούς ο Περίεργος, κάμνει μιά βουθκιάν αποφασιστικήν τζιαι κολυμπά στα βαθκειά με σίουρες απλωτές ελπίζοντας να φτάσει τον ορίζονταν, τζι ας ξέρει πως ο ορίζοντας πάντα εννα προχωρά μπροστά του τζι έν μπορεί να τον φτάσει.

Στα βαθκειά νερά γίνουνται μαγικά πράματα.

Όσοι επεράσαν που δαμέ, αφήκαν την ιστορίαν τους γραμμένη πάς τους βράχους, πάς τα νησούθκια, γραμμένη, χάρτης για τους επόμενους. Τζιαι κολυμπώντας βρίσκει ο Περίεργος μπροστά του τα μαθήματα τους προηγούμενους εξερευνητές τζιαι τους χάρτες για το Άγνωστο.

Τζι αφού ορίζοντας έν υπάρχει, ώς που κολυμπά ο Περίεργος εννα βρίσκει νησούθκια με τες ιστορίες τους αντρείους, τζιαι θα αφήννει τη δικήν του ιστορίαν πίσω.

Τζι έτσι, γεννιέται μιά γραμμή που ενώννει ούλλους τους εξερευνητές μαζίν, τζι έχουν τον τρόπον τους να επικοινωνούν μέσα που τους αιώνες με άλλους εξερευνητές.

Έν έχουμεν πατρίδαν.
Ούτε θρησκείαν.
Ούτε μίσος.
Ούτε όρια.

Διονυσιακός Χορός

2011-03-13T03:13:00.002-04:00

Ετέλειωσεν το κομμάτιν μου.
Γιορτάζω πόψε
τζιαι προσφέρω το.

Το άλας μου εν άλας σας
τζιαι το ψουμίν μου εν ψουμίν σας.

Μάστορα μου, δάσκαλε μου σοφοδέχτη
τζιαι ίλαρε μυσταγωγέ της έκστασης

μακάρι ρόδα να βλαστήσουν ι στον τάφο σου.

Εμύνησες μου δάσκαλε τζι εφέραν με οι ανέμοι

Δάσκαλε
έπλασα ποίημαν μουσικόν
για την Αγάπην

Μιλώ με τη φωνήν τους Ούλλους πόψε δάσκαλε,
ήρτα να φέρω ποίημαν
ήρτα να φέρω μύνημαν
που τους Αδρώπους
ποίημαν μουσικόν για τους Αδρώπους
τζιαι τη λεβεντιά
τζιαι για το πείσμαν πό' χουν να πασκίζουν
ξέρουν τον πόνον
ξέρουν τον πόλεμον
ξέρουν το κκέφιν
μιλώ για τζιείνους
για τον πόθον, για το θάνατον
ούλλα που ζιούν πουμέσα τους σσιωπηλά οι αδρώποι

τζιαι τούτον εν το δώρο μμου το μουσικόν που έφερα.

ήρτα στο παραθύρι σσου με δίχα το τρωτόν κορμίν

με δίχα εμέναν

τζι είμαι η πέννα τζιαι το σάζι μου

πο' ν ξίσιηλον αγάπην μάστρε μου

τζι είμαι τα

κύμματα

η θάλασσα

ο άμμος

τζι ο άνεμος

είμαι βουνόν

μιλώ με τη φωνήν τους Ούλλους πόψε δάσκαλε

τζι ήρτα να σου το δώσω το μουσικόν,

Ερμή της παραδείσου μου
πάρ' της τη μουσική μμου
τζιαι πέ της αγαπώ την.

ΧΟρός Ποδητός, του θκιάσπορου ο Κήπος.
Γραμμένον μεταξύ 6 Μαρτίου τζιαι 13 Μαρτίου, που ήταν η μέρα που εγεννήθηκεν
η ψυχούλλα μου ξανά.

Το άβατον του κόσμου

2011-03-11T09:53:00.000-05:00

Γράφω για την αγάπην με τες ώρες κάθη μέρα, τζι εν η ψυσιή μου σ' έκστασην σάν παρπατά το άβατον του κόσμου τ' άλλου.
Θωρώ πουμέσα μου τζι έφεξεν Φώς.

Εν μέθη τούτη η αγάπη. Ζαλίζει, κρούζει σε.
Εν του Θεού το πιό γλυτζιύν τζιαι θκιαλεχτόν κρασίν η αγάπη,
μιά κούζα ξήσιηλη πο'ν λείφκει ποττές. Ποτόν αθάνατον.

Οι διψασμένοι θέλουν την να τους δροσίσει
μα έν την θωρούν.
Ούτε τζιαι τζιείνοι που ποθούν, γιά που ζητούν παρακαλεστικά
έν ιμπορούν να την κρατήσουν.

Για να την νώσεις την αγάπην τούτην πρέπει να σσιωπήσεις
να μέν θέλεις Τίποτε
να μέν ζητάς,
Εν αντροπιάρα τούτη η αγάπη, τζιαι χώννεται τους απαιτητικούς.

Αν της κοντέψεις φεύκει.

Αν πλάσμαν άλλον ποθήσεις γιά θελήσεις να καταχτήσεις
έν σου φανερώννεται.

Σσιώπα! Χόρεψε με το ρυθμό της πλάσης τζιαι καρτέρα.
Ποννα κλάψεις, ποννα ποιήσεις κάτι όμορφον με το κορμίν τζιαι να το δείς, να κλάψεις για το όμορφον, ποννα πονήσεις για τον άθρωπον, ποννα ντζιήσεις της πέτρας τζιαι να δείς πως εν αρφή σου, ποννα σταματήσεις να κρίνεις την αδυναμίαν του αθρώπου, ποννα θκιώξεις την ιδέαν του λάθους ή της αμαρτίας, ποννα δείς τους άλλους αληθινά, τότε θα σου κοντέψει η αγάπη. Γίνου τζι εσού αντροπιάρης τζιαι συνάχτου, παρατήρα μόνο τζιαι καρτέρα.

Θα σου κοντέψει τότε η αγάπη.

Ζητά σε τζιείνη πρώτα να την πιείς
σσιύφκει την τζιεφαλήν της
ντζιήζει τα σιείλη σου τζιαι καρτερά

τζι αν είσαι διψασμένος, άνοιξε τζιαι πιέ δίχα χαράν.

Η αγάπη τούτη έννεν συναίσθημαν, εν Κόσμος με τους νόμους τους δικούς του.

Τζι οι νόμοι τούτοι ενώννουν το μιτσόττερον πράμαν με το μεγαλλύττερον, τζι είσαι τζι εσού μέρος της αλυσίδας τούτης, του κύκλου. Τούτη εν η αγάπη, το νήμαν που μας μπλέκει ούλλους με ούλλα που υπάρχουν.

Δεύτερον μέρος.

2011-03-07T02:53:00.000-05:00

Έκατσα εχτές, τζι έμεινα μόνος μου μές τα σκοτεινά, εφόρησα τα ρούχα του δερβίσιη, τζι ετέλλειωσα το δεύτερον μέρος.

Εν ο χορός του Άντρα τούτος. Όι του άντρα του απειλητικού, τζιήνου που εν δυνάμενος μα τζιαι μαλαχτός μαζίν. Που εν συγκρατημένος μα ξέρει πότε εν ώρα να δείξει αντριλλίκκι.

Χορεύκει ο Άντρας το χορόν της Φωθκιάς. Στο σιέριν του βαστά κότσιηνο μαντήλι.

Ο Άντρας ετοιμάζεται να πάει ταξίδιν, τζιαι θ' αφήκει πίσω το κορμίν του το τρωτό, μές τη φωθκιά να κρούσει. Η φωθκιά εννα ελευθερώσει το πνεύμαν του για να πετήσει να έβρει τα άλλα. Σιέρεται που πεθανίσκει τζι ας εν πικρός χορός.

Στη συναυλία

2011-03-06T07:38:00.000-05:00

Εψές επήαμε στη μεγαλούπολη να δούμεν τη συναυλία της χορογράφου με το κομμάτι μου τζιαι άλλα work in progress. Όι ρέ την πελλή δουλειά σπουδαία που έφκαλε! Πρώτα πρώτα άρεσεν μου ο τρόπος που επαρουσίασε τη συναυλία. Αφού ήταν informal η βραδυά, παρουσίαση βασικά κομμαθκιών που δουλεύκει πάνω τους με τες χορεύτριες της, ήταν πολλά interactive τζιαι φιλική η ατμόσφαιρα. Εμίλησεν μας πρώτα για τες διάφορες τεχνικές του χορού τζιαι τους τρόπους που δουλεύκει το σώμαν για να χορέψει, τζι εδείξαν παραδείγματα του κόσμου σάν επίνναμεν κρασιά τζι ετρώαμεν. Τζι ύστερα εμίλησεν μας για τον τρόπο που ακούει τη μουσική τζιαι μεταφράζει την σε κίνηση. Ο συνθέτης ακούει ήχους, τζιήνη ακούει τον ήχο τζιαι θωρεί τον ο εγκέφαλος της να αλλάσσει σε κίνηση. Θκιάολε τί σου είναι ο νούς του αθρώπου ά?

Έκαμε σπουδαία δουλειά πάντως με το κομμάτι μμου. Εν ένα κομμάτι σκοτεινό, που μιλά για το Φόβο τζιαι την προσπάθεια ξεφύγει ο άθρωπος που το Φόβο. Κλειστοφοβικό κομμάτι, άγριο ώρες ώρες, πονεμένο. Ανακάλυψεν μέσα της η χορογράφος το Φόβον, τζι εκατάλαβεν τον τρόπον να χορογραφήσει τη μουσική μμου. Εθκιάλεξεν την καλλύττερην της χορεύτρια να το χορέψει, μιάν κορούδαν δυνατήν πολλά, ζωντανήν που ξέρει να χορεύκει με το σώμαν τζιαι το αίσθημαν μαζί, με χάρην τζιαι νόημα που φκέννει που βαθκιά. Ετάραξεν με, ήταν τόσον έντονη τζιαι ολοζώντανη . Εν πολλά παράξενα μετα-ερωτικόν πράμαν να χορεύκει κάποιος τη μουσική σσου, εν σάν να την αγκαλιάζει μιά έκφραση του εαυτού σου αντρίκια αλλά απαλή τζιαι να την οδηγά, τζιαι να αφήννεται ακριβώς σάν τον έρωταν. Όι μόνον έκφρασεν όσα είπα με τη μουσική, επίντωσεν τζι άλλα που εκάμαν το κομμάτιν να ανθίσει. Πάμε στη Νέα Υόρκη τον Ιούνη.

Πίσω στη δουλειάν

2011-03-04T08:51:00.000-05:00

Τζιαι τωρά που ετέλειωσεν η εισαγωγή, το κάλεσμαν, το μικροσύμπαν που έπλασα τζι εγέννησα αθρώπους μές τη φαντασίαν, τωρά που επλαστήκαν οι Παίχτες των Οργάνων, θα χτίσουμεν μαζίν την έκσταση.

Τωρά, θα χτίσουμεν μαζίν την έκσταση τζιαι την Αγάπην του θεού, της φύσης.

Θωρώ τους πρωτόπλαστους μου που κάθουνται σε φωτισμένες πλιθθοκάμαρες πάς τες καρέκλες τες τόνενες τζιαι κουρτίζουν τα όργανα ούλλη μέρα.

Εμένα ξέρουν μόνο, είμαι ο κόσμος τους τζιαι η γή τους, τζι η Μάνα τους. Προσεύχουνται, πίννουν τζιαι τρών, τζι εμένα ξέρουν μόνο. Τζιαι καρτερώ τους να κατανοήσουν πως εγώ έν υπάρχω όπως με νομίζουν. Τότε μόνον εννα αρκέψει η Μουσική.

Άμα θυμώννω, λαλούν βρέσιει μές τον κόσμον τους.

Άμαν ιγλυκανίσκω, νομίζουν έρκεται χαρά.

Τζι ότι φανταστούν πως λαλώ εν αμαρτία, εν αμαρτία.

Τζι ότι τους πώ με σύμβολα πως εν καλόν, εν καλόν.

Στον κόσμον μου που έπλασα, πρωτόπλαστοι μου, αμαρτία δέν υπάρχει, ούτε κακόν. Τζι ο άθρωπος που έπλασα στον κήπον μου εν αντρόγυνος, μισός βιλλόπλαστος μισός μητρογέννητος με δίχα εγωισμόν.

Έσιει στον νούν την ικανότηταν να δεί πως Τζιείνος που εν πουπάνω του έννεν κανένας όγρακος που κρίνει. Τζιαι καρτερώ τον να το Δεί.

Τούτοι οι πρωτόπλαστοι οι αντρόγυνοι, έχουν την άδειαν να δούν πως άμα θέλουν εννα κάμουν τον δικόν τους τον παράδεισον τζιαι κήπον μές το νούν.

Τζιαι τότες εννα παίξουν τα όργανα.
Τότες εννα αρκέψει η μουσική.

Τζιαι καρτερώ εγιώ. Εκατό σιηλιάες χρόνια επεράσαν τζιαι καρτερώ χωσμένος μές το σύννεφον. Εννα το καταλάβουν.

Τζιαι τότε εννα αρκέψει που μόνη της η μουσική.

Πάει το πρώτον το κομμάτιν μ' εκατό σεττάρ σεκλέττιν.

2011-03-01T23:09:00.000-05:00

Ετέλειωσεν το πρώτον κομμάτιν πόψε. Όι ρέ, εγέννησα το με την όρεξη μμου.
Μιάν εφτομάδαν στη σπηλιάν, έφκηκεν που την άλλην.

Εν προσευχούλλα στον θεόν ήλιον τζιαι το φεγγάριν τη θεά, που μας διούν ζωήν τζιαι κρατούν μας ισοζυγισμένους.

Πρώτα υμνούν τους τα σιερούθκια μου με τα περσικά σεττάρ, τα σάζ (μιτσήν cura, μεσαίον baglama, μεάλον divan) τζι ύστερα υμνώ με την φωνάρα μμου την κυπριακήν τζιαι χορωδιακήν.

"Αφέντη μου Γρουσόμαλλε
Φέξε να Δώ.
Νύφφη μου Μάνα τ' Ασημιού
Φέξε να Δώ."

Μετά που τούτον το κομμάτιν (άμαν εσυναχτήκαν οι πιστοί δηλαδή τζι επροσευχηθήκαν) θα έρτει το επόμενον, ο χορός της έκστασης τον οποίον θα γράψω την άλλην εβδομάδαν.

Ήντα χαρά!

2011-03-01T20:06:00.000-05:00

Ήντα ωραία να 'σαι για λλίο θεός τες νύχτες τζιαι να γράφεις μουσικήν.. Τζιαι πρίν τον πλάσεις τον δικό σσου κόσμον να τον ονειρεύκεσαι με ανοιχτά τα μμάθκια τζιαι να τον παρπατάς που θάλασσα σσε θάλασσαν. Πρίν τον φορήσουν άλλοι, πρί δδώκεις βούληση στα χώματα τζιαι στες φρεσκοπογιατισμένες πόλεις, πρίν κατοικήσει πλάσμαν μέσα του. Σάν το παιχνίιν του κοππιούτερ εν τζιαι τούτη η τέγνη. Μαν δικό σσου.

Τζιαι μόλις ακουστούν δειλές δειλές πατημασιές αθρώπων πό' ρκουνται στα χωράφκια τους να σπείρουν, χάννεσαι 'σου, κουλλουρεμμένος μές τες τρύπες της αυκής τζιαι καρτεράς να δείς αν τους αρέσκει ο κόσμος που τους έπλασες.

Ήντα ωραία. Να' σαι θεός. Να ξαπολάς τον κόσμο σσου να κάμει ότι θέλει..

Χάρτες της δημιουργίας

2011-02-28T09:09:00.000-05:00

Μετά που εννα πασκίσεις με τον τρόπον του πλασμάτου, τζι εννα δέρεις το ννούν καμπόσον, τζι εννα 'φήκεις να βλαστήσει η έμπνευση σου πάς το χώμαν το καρπερόν της τέγνης σου, καρτέρα, καρτέρα τζι άλλον, κάμε πομονήν. Κόμα έν ετέλειωσεν η Ποίηση. Κάμε πομονήν, άντεξε, έν ήρτεν η ώρα τ' Οργασμού. Καρτέρα. Τζι αν το κορμίν πονήσει, συχχώρα το. Συχχώρα όσες αδυναμίες φανούν στο πρόσωπο σου, τζιαι πρόσεχε το κορμίν, ξεκούρασ' το. Δώσ' του κορμιού φαϊν, ύπνον, γέλιον. Τζιαι πρόσεχε σου παραπάνω τη ψυσιήν, δώσ' της τροφήν με τες αισθήσεις του Τωρά, για να ξιάσει πως ταξιδεύκει σε τόπον άγνωστον της τζιαι πως φοάται μόνη της μές τα νερά τα ξένα.

Μετά που εννα πασκίσεις με τον τρόπον του πλασμάτου, καρτέρα. Έν ήρτεν η ώρα για να Χύσεις. Καρτέρα, βάστα, τζι άμα φύει νάκκον η γλύκα εννα καθαρίσουν ούλλα. Μέν σε συχχίζει που μόλις αρκέψεις να θωρείς ενναν ούλλα κομμαθκια πουμέσα σου, οι πράξεις, η τέγνη, η έμπνευση. Μέν σε συχχίζει που οι διαδικασίες της ποίησης που έπιασες να πλάσεις εν κομμαθκιασμένες. Εν πόννεν έτοιμες. Μέν τες Χύσεις κόμα. Κάμε πομονήν τζι εννα πιντωθούν. Άμαν κάτσει η στρίνα σου καλά τζιαι ηρεμήσει το κορμίν, εννα 'ρτει άρμαν πύρινον που τον ουρανόν, βάρκα γρουσή με τροχούς ασημοντυμένους, έναν αππάριν άσπρον δεξιά, τζι έναν μαυρίν στ' αριστερά. Ποννά' ρτει το άρμαν, μέν το φοηθείς. Ούτε να χαρείς. Ούτε να λυπηθείς.
Εσού κράτα καλά τον οργασμό σου, τζιαι πετάχτου, κάτσε πάς την πράσινην πολυθρόναν.
Τζι άμαν ιφκείς το άρμα σσου τζιαι κάτσεις, κουμάνταρε τα ρέτινα καλά. Κάλπασε ώς τους εφτά ουρανούς να δείς την πλάση σσου που τα ψηλά. Η πλάση σου, δέ όμορφε μου, εν Έναν.

Η Αγάπη του Θεού δέ εν γραμμένη στ' άστρα, τζιαι τ' όνομαν του ψιθυρίζει μές την έκρηξην τους την αιώνιαν.

Η Αγάπη του Θεού εν το κενόν, το νήμαν που κεντά το Φώς.

Η Αγάπη του Θεού τυλίει τα χώματα, τα βουνά, τες θάλασσες, χαδεύκει τα μαλλιά του γαλαξία, έτην, τζιαμέ, χαδεύκει σε τζι εσέναν.

Ξαπόλα τότε τα ρέτινα. Κλείσε τα μμάθκια τζιαι τα τρία.

Με το δεξίν το σιέριν, πιάσ' το βίλλο σσου καλά. Δίπλα του, με τ' αριστερόν, ψάξε καλλύττερα, εννα 'βρεις το πουττί σσου. Πότισ' τον με το σπέρμα σσου, τζιαι με το σπέρμαν του θεού, αγκάστρωσε τη μήτρα σου την άστρινην. Τζιαι τότε κατέβα τ' ουρανού.

Εν έτοιμη η Ποίηση, τζιαι Μίλα.