Διασπορος

Αμάν πόσον όξινα εν τα μούτρα της σήμμερα, αγκρισμένα τζιαι παραμορφωμένα.  Ρουθουνίζει σάν το αγριογούρουνον, θωρεί με τζι οι κεραυνοί πετάσσουνται που το μέτωπον της τζιαι φακκούν δίχα αποτέλεσμαν πάς την Ασπίδαν μου.  Χασκογελώ τζιαι λαλώ πελλάρες.   Πόσο θυμόν έσιει ολάν!  Μα κρατώ Ασπίδαν τζιαι δέν με πιάννει, γελώ τζιαι πειράζω την.  Την Αγάπην μου πιάννει την όμως η κεραυνοβολία, έν μπορεί να καταλάβει πώς μπορεί η δρακούνα να εν τόσον κατζιάρα τζι αναίσθητη, έν το χωρεί ο νούς της. Δέ πόσο γεμάτη εν η σακκούλλα του θυμού, θυμού που μαζεύκεται 70 χρόνια μές το κορμίν της  θκιαόλας πλάθει της ρυτίδες γυρόν που τα φρύθκια συννεφκιασμένες ρυτίδες τζιαι χτιτζιόν σάν ναν ρυάκια που κάμνει ο βόθρος άμαν ξεχυλίζει που στουππωμένον λάκκον. Φακκά το πόδιν χαμέ σάν το μωρόν, τζιαι κάμνει σκηνήν.  Αφού χρειάζεται το.  Εν ναρκωτικόν ο θυμός.    Το δράμαν ταϊζει το τέρας της τζιαι κάμνει την να νιώθει καλλύττερα για λλίο.   Άκου άκου ...

Κοντεύκει το τέλος του χρόνου, τζι έχω καμπόσην πίεσην εν τέλλεια αγχωμένοι ούλλοι φέτος.  Θέλεις η οικονομία που κόμα εν ππεσμένη, θέλεις οι τιμές των φαγιών τζιαι της πεζίνας που φκέννουν πάνω κάθε μέρα, η ανασφάλεια, οι καταστροφές τζι οι επαναστάσεις του κόσμου, οι νέοι πολέμοι για την αυτοκρατορία της αμερικής που έχουν τον αντίχτυπο δακάτω, θέλεις, θέλεις ότι θέλεις να ναι, επελλάναν ούλλοι. Όπου πάω θωρώ βλέμματα αγριεμένα φοητσιασμένα.  Θωρώ 40 ψυσιές κάθε εφτομάδαν έσσω τους, τζιαι τζιήνες οι ψυσιές έχουν που 3 άλλους συγγενείς, άρα πάνω που εκατόν πλάσματα σχετίζουνται μαζίν μου με το άγχος τους μπροστά, την τύφλα τους.  Καταραμένες μου κεραίες που ρουφούν το άγχος του κόσμου.  Εβαρέθηκα.  Για τους παραπάνω είμαι αόρατος, έν υπάρχω, υπάρχει μόνον το άγχος τους τζιαι το συφφέρον τους. Ακυρώννουν μαθήματα τελευταία στιγμή τζι επιμένουν να μέν πιερώσουν -άν και τους το ξεκαθάρισα.  Πάλε έν καταλάβουν, θέλουν special treatment, τζιαι κατεβάζουν μούτρ...

Ώς γνωστόν, η πεθθερά μου εν δράκουλλας.  Έν έσιει άλλον πλάσμα σε τούντον κόσμον που να μου κάθεται τόσον πολλά στο στομάσιηιν σάν άθρωπος.  Εν όξινη, γαούριν, κατζιάρα, πικρόχολη, πικρόλοη κλπ κλπ.  Κάθε φορά που βρεθούμαστε, κάτι θα της φταίξει τζιαι κάμνει απίστευτα επεισόδια φωνών/κλάματος κλπ, κλπ κλπ. Το σάββατον εννα πάμεν να την επισκεφτούμε πάνω στα βουνά τα καταπράσινα που βόσκει κοντά στον καναδάν.  Έσιει που το σεπτέβρη να τη δούν τα κοπελλούθκια, εν τζιαιρός. Βάλλει με σε διλήμματα η επίσκεψη. Προχτές αποφάσισα πως θα αντιμετωπίζω τον εξωτερικόν κόσμον με τον καλλύττερον μου τζιαι βαθύν εαυτόν, τζιαι πάντα να λειτουργώ (κατα δύναμην αθρώπινην) με όση σοφίαν γίνεται.  Τζιαι το ultimate test θα έναι η πεθθερά.  Αναμένετε.  Θα φκεί πουπάνω της κατάστασης ο Διάσπορος ή θα ππέσει μές την αμαρτίαν..? Θυμάστε το σεπτέβρην το επεισόδιον με το τσιάρον που ετόλμησα να πιώ έξω στον κήπον της τζιαι απαγόρευσεν μου την είσοδον μετά.. ¨Ε, έσ...

Ξέρεις πως ήρτεν η ώρα να σου βάλουμεν straightjacket τζιαι να σε κλείσουμε στο κατάλληλο ψυχιατρείο... -Όταν ετοιμάζεται να κάμει ο άντρας σου εγχείρηση τζι εσέναν η μόνη έννοια σου εν αν θα πεθάνει τζιαι να μείνεις μόνη σου, τζιαι να του το λαλείς με δάκρυα βροχή αντί να τον υποστηρίζεις δείχνοντας εσύ δύναμη χαραχτήρα. -Όταν κάμει ο άντρας σου τη σοβαρήν εγχείριση στον πνεύμονα για καρκίνο, τζιαι μόλις έρτει στα σύγκαλα του φρέσκος που το χειρουργείο εσύ το πρώτο πράμα που κάμνεις εν να αρκέψεις  επεισόδια με τους γιατρούς τζιαι τες νοσοκόμες (του καλλύττερου νοσοκομείου της πολιτείας..)  επειδή το δωμάτιο ανάρρωσης έννεν ευάερο τζι ευήλιο, έν έσιει πολυθρόνα άνετη για να τζοιμηθείς, έν θέλεις να ακολουθήσεις κανόνες για το ωράριο επίσκεψης, έν θέλεις να τον ταϊσουν 'παλιοφαγιά' του νοσοκομείου, τζιαι βάλλεις φωνές μπροστά που τον κακορίζικο τον άθρωπο που προσπαθά να επιστρέψει στα εγκόσμια σε σημείο που εχρειάστηκεν να καλέσουν την ασφάλεια για να σε φκάλει που το ...

Πάμεν λοιπόν στην πεθθερά μου την περασμένη πέμπτη για το σ/κ, την αγαπημένη μου πεθερούλλα που ως γνωστόν μεινίσκει κοντά στη μαγεμένη λίμνη τζιαι μάλιστα κυκλοφορά τες νύχτες μές τα κύμματα της τζιαι κάμνει παρέα με το τέρας του λοχνές. Φτάννουμε, αεροφιλούμαστε  (κλείω τη μούττη να μέν τη μυριστώ τζιαι να νεουλιαστώ). Η πρώτη μέρα επέρασε χωρίς συμβάντα  (εχτός που το ρίγος που ένωθα όταν την έπιαννα με την άκρια του μμαθκιού να με θωρεί με ύφος έχιδνας).   Εφάαμεν πολιτισμένα, με πιάτα πορσελάνινα, 20 μαχαιροπήρουνα, 6 course dinner, ακριβώς όπως της αρέσκει.  Όλα στη σειράν τους, υπο έλεγχο.  Εχτός που εμέναν τον Άξεστον Κυπραίον.   Μα έπαιζα πελλόν.  Έν αντιδρούσα καθόλου στες πελλάρες που ελάλεν, για χάρην των κοπελλουθκιών μου.  Εσσιώπησα. Εννοείται, έν της έκατσεν το γεγονός ότι την αγνοούσα.  Άτομον που τρέφεται που το δράμαν τζιαι το δηλητήριο έν μπορεί να κάτσει έναν τόπον αμαν έν του διάς σημμασίαν.  Θέλει φωνές, γ...

Φτάσαμε πίσω αισίως που τα λημέρια της διαολοπεθεράς μου.  Τούντη φορά, ούτε με ενευρίασε άμεσα, ούτε είσιε χάζι.  Που την ημέρα που της εκόλλησα την τελευταία επίσκεψη, έβαλα την επιτέλους στη θέση της.  Τί σου είναι ο άθρωπος δηλαδή!  Ώς τωρά ούλλες οι μεθόδοι του ανωτέρου μου εαυτού είχαν αποτύχει παταγωδώς.   Εφέρουμουν της ευγενικά?  Παραπάνω αγένεια τούτη.  Ερώτουν την για τον εαυτό της?  Εμίλαν μόνο για τον εαυτό της.  Εσσιώπουν για να περάσουμε?  Παραπάνω εισηγήσεις για το "Πώς Πρέπει να Ζούμε Ως Οικογένεια". Εδικαιολογούσα την ώς πελλοκοτζιάκαρη, έμπειραζει?  Χειρότερα.   Που την ημέρα που της συμπεριφέρουμε σάν το γάρο, εμπήκε σε ένα παπούτσι στενό, τζιαι δέν τολμά να πεί κουβέντα. Επήεν κάτι να πεί εχτές για το ψεύτικο κινητό που παίζουν τα μωρά  -"βλάφτει τα, αππώννουνται"-  τζι αγριοείδα την, έκρυψε. Τελικά ρέ παιθκιά, έσιει αθρώπους που καταλάβουν μόνο με το απότομο τζιαι τη γαουροσύνη.   Αρνήθη...

Γέρο μετανάστη έλληνα, που έφυες για να γλυτώσεις το λυντσάρισμα  γέρο μετανάστη που έφυες να γλυτώσεις στην αμερική πρίν 50 χρόνια μα ο εαυτός σου σε ακολούθησε, η φύση σου η βρώμικη σε πόσους έκαμες κακό, γέρο? Στις γυναίκες σου έκαμες. Στα παιθκιά σου. Στους άλλους. Κανένας δέν σε αγαπούσε μόνο μίσος έσπειρες εχρώστας του κόσμου τα λεφτά στους χαρτοπαίχτες μαφιόζους εχρώστας όποιου εσυνεργάστηκε ποττέ μαζί σου ώς τζιαι τα μωρά της γειτονιάς εβούρας τα να τα δέρεις άμαν επερνούσαν που την αυλή σου εφήκαν σε οι γυναίκες σου τζιαι τα παιθκιά σου εφκήκαν πρεζόνια, κακοποιοί στο τέλος, πασιής, κκέλης, έμεινες έσσω μόνος σου για είκοσι χρόνια μίζερα τοκογλύφε, 'πλούσιε' της γειτονιάς έφερνες κάθε νύχτα πουτάνες ξιδόντησσες του δρόμου να σου ικανοποιούν τη δίψα που δέν ανακάλυψες ποτέ γιατί την είσιες. Έμαθες την ηρωίνη πιλέ, στα 60 σου. Έδερνες τες, εκακοποίας τες άγρια.  Μα η αστυνομία έν έκαμνεν τίποτε. Εκαλοπλήρωννες τους κερατάες. Τζιαι μιάν ημέραν, μόνος σο...

Πάω τριφτός, έπιασεν με γερά η πρώτη εφτομάδα διδασκαλίας.. Άρκεψα μαθήματα σ' εναν μιτσήν που έσιει πολλύν αφτίν, η οικογένεια του πάπου προς πάππον εν διάσημοι τραγουδιστές της κλασσικής ινδικής μουσικής -και τώρα μετανάστες στη ΧΤΕρνία- με πολλές λίρες τζι απαιτήσεις. Μιλούμε για μεγάλο ταλέντο. Αλλά, έσιει φοβερόν ADHD τζιαι εν κάπως αυτιστικός. Δύσκολη περίπτωση, έν κάθεται έναν τόπον, τζι έσιει πρόβλημα κατανόησης απλών οδηγιών. Ήρτα τους συστημένος επειδή έχω 'όνομαν' πως μου περνούν τα δύσκολα. Αλλά νομίζω άκκασα μεγάλο βούκκον δαμέ, εννα δυσκολευτώ πολλά. I love a challenge.. Επήα σε κάτι άλλους να τους αρκέψω προχτές, πάλε ινδούς (ήβραν με οι ινδοί φέτος!) που τη βόρειαν ινδίαν, μουσουλμάνους. Δύο μωρά, καλά μωρά. Καλόκρωστα, ήρεμα. Το ταλέντον τους εν λλίον, αλλά ενναν εντάξει. Έν φκάλλω σκάρτο φέτος, θέλω μαθητές γιατί εζώσαν με τα μαύρα φίθκια χεχεχε. Εχτές εμαείρευκεν η μάμμα τους κάρυ τζι έγινε το σπίτι τουμάνι. Θα περάσουμεν.. Ξαφν...

Το λοιπόν. Θα φέρω παπάν να μας κάμει αγιασμόν μές το σπίτι. Έφκηκεν η πίεση μου 5 βαθμούς που το άχχος μου τούντο σαββατοκυρίακο. Έν κανεί που με εγράψαν οι μπάτσοι τζιαι θα πληρώννω τη νύφη για δύο χρόνια, έν κανεί που ήρτεν η πεθθερά μου να "Δεί Τα Μωρά" τζιαι έεεεπρισεν μας τα με την αρνητικότητα τζιαι την επικριτική της δρακουνοπροσωπικότητα (άστα, έν έχω όρεξη για χιουμοριστική ανάρτηση με την Πεθθερά-Οξαποδώ), εψές σάν επήαιννα να κάμω λυτρωτικό μπάνιο να πλύννω που πάνω μου την κρούστα του δηλητηρίου που μου έφτυννεν η Οχέντρα ούλλη μέρα τζιαι να καθαρίσω το μπαρουτοκαπνισμένο μου σώμα, ακούω τον εξής θόρυβο που την τρύπαν του μπάνιου: "Γκλουυυυ, γκλ, γκλ, γκλουυυυ". Ντάξει έννεν τίποτε, λαλώ. Συνεχίζω το λουτρό μου με το ωραίο μου σαπούνι της λεβάντας τζιαι του γιασεμιού, το ωραίο μου ζεστό μπάνιο (εν 16 βαθμοί, ώχχχω μάνα μου) τζιαι αρχίζω να τραουδώ με την βαρύτονη μου φωνή μιάν άριαν που το Otello του Βέρντι που μου ήρτεν στο μυαλό. Ξαφνικά διά μο...

Ήρτα που τες θάλασσες τζιαι τες εκδρομές σήμερα τζιαι μετά που μιά βραδυάν εψές ολοφέγγαρη με νέους φίλους.  Εκάμαμεν Συμπόσιον τζιαι ήταν ούλλοι τους ξέχυλοι ανήσυχον τιγρίσιον πνεύμαν τζιαι ιδέες, εν κοπέλλια που φακκούν της Αλήθκειας ππουνιές τζιαι καταλλιούν την  (μετα μπύρας τζιαι μακαρονάδας ήταν η συζήτηση).  Μα εχάρηκα τους πάρα πολλά.  Σήμερα επήαμεν πρωταρά να δούμεν τους κρεμμούς του κάβο γκρέκο που τους επεθύμησα  (αγνόησα το έκτρωμα το τουριστικό όσο εμπορούσα). Ήρτα πόψε να διαβάσω τα μπλόγκς τζαιι τα ήμεηλ μου τζιαι ανακάλυψα οτι μιά μπλοκοφίλη που εκτιμώ πολλά τζιαι που εθεωρούσα καλή μου φίλη ξαφνικά αποφάσισεν οτι όσα γράφω δαμέ στο μπλόγκ εξυπηρετούν κάποιο σκοπό μπόσικο/προδωτικό/προβοκατορικό/κλπ κλπ κλπ που τελειώννουν σε -κό.   Γιατί?   Επειδή έγραψα  οτι εμοιράστηκα κάτι στιγμές με τους τούρκους που μένουν στο σπίτι μου, επειδή έθεσα θέμα προς συζήτηση με ερώτημα που ετσίγκλησε  (αυτό ήθελα!)   τζιαι επειδή βάλλω συνέχεια τες μουσικές μου στο μπλόγκ τζιαι γράφω ...

Εισηγήσεις πεθθερικές: Α'.   Για τα μωρά: -Γιατί δέ φορούν τα μωρά παπούτσια σκληρά μές το σπίτιν?  Εννα ζαώσουν τα πόθκια τους τζιαι να θέλουν στυλλούθκια όπως τον Forrest Gump  (...) -Γιατί τους εκόψετε τα πιπερό τζιαι τες πιππίλλες έτσι νωρίς, εννεν καλά, εννα κάμουν ψυχολογικά, θέμις εν τζιαι  άβολα τα ποτηράκια σας, σιονώννεται εύκολα το γάλαν, γοράστε καλλύττερα σάν να τζιαι εν λλίο φτηνιάρικα?   -να σας δώσω ριάλλια αν θέλετε, να πιάσετε τζιαι αληθινά παπουτσούθκια, άχχου  επηρέασεσ σας η κρίση αλόπως?. -Γιατί τους φοράτε  υπνόσακκους fleece ολόσωμους αντί να τα σκεπάζετε με πατανιούδες άμα κοιμούνται?  Βλάφτει τους γιατί νιώθουν ότι εν περιορισμένα τζιαι δεμμένα...  Ά, αν θέλουν ψυχοθεραπείες μετά που είκοσι χρόνια να ξέρετε πόθθεν τους εκάμετε τα προβλήματα ντάξει?  Μέν πείτε έσ σας το είπα χά.. -Γιατί έσιετε ακόμα την βρωμόκατταν τζιαι δέν την εδώσετε σε καταφύγιο (!!!  18χρονών κάττα)  τωρά που εκάμετε μωρά, έφ φοάστε τα μικρόβια?  (η κάττα επετάχτηκεν πάνω της τζιαι ήπι...

Πάω δουλειά σε λίγο.  Με περιμένει ο Ντύλαν ο Αμπάλατος Χασίκλας να το διδάξω πιάνον.   Έν εκοιμήθηκα καλά εψές ομως γιατί έχουμεν επισκέπτες που τα έγκατα της γής τζιαι ούλλη νύχτα εσουξουλούσαμμε -ήρτεν η πεθθερούλλα μου η καλικαντζιάρα να δεί τα αγγόννια της (έισιεν που το δεκέβρην να τη δούμεν, ευτυχώς ).  Θα γράψω πόψε λεπτομέρειες... Με λλίγα λόγια:  Δέν έβριξεν που την ώραν που ήρτεν ώς την ώραν που έφυεν.  Ώς τζιαι για έναν πελάτην της δικηγόρον κοντόν τζιαι άλουτον, που έσιει πρόβλημαν με τον εθισμό στο πορνό τζιαι θωρεί πορνό συνέχεια πάς το τηλέφωνον του ακόμα τζιαι την ώραν της δουλειάς τζιαι παίζει ικι ικι κικι με τον εαυτόν του πουκάτω που το γραφείον - είπεν μας η καρτάνα.  Ετρώαμεν, έτσι κάμνει πάντα.  Αηδίασα τζιαι δέν επήεννεν κάτω το κοτόπουλλο.   Είπεν μας (με λεπτομέρειες για το σάϊζ και την αντοχήν του)  τζιαι για το διευθυντήν του ψυχιατρικού τμήματος που αππιδά τες νοσοκομούδες μές τα αρμάρκα τζιαι μετά έρκετε θεραπείαν τζιαι κλαίεται της..   Άααααα.   Έθελα ν...

Εμίλησεν μου επιτέλους το άλλον πουλλάκιν (το μαύρον)  για το κομμάτιν που εν να γράψω. Επερίμενα το.  Ήρτεν τυχαία.  Ο συνμπλόγκερ Λάζαρος , τον οποίο δέ ξέρω ακόμα αρκετά καλά (αλλά φαίνεται μου εννα τον μάθω πολλά καλά), εμίλησεν,  νομίζω επισκέφτηκεν τον το πουλλάκιν τζιαι είπεν του να μου πέψει μήνυμα (ευχαριστώ σε Λάζαρε). Πιστεύω στο synchronicity.   Ο  Λάζαρος με το κκόμεντ του το εχτεσινόν αθθύμησεν μου την ταινίαν Tous les matins du monde, η οποία ήταν κρυμμένη μέσα μου χρόνια, της οποίας η μουσική συμβολίζει εναν καταιγιστικόν έρωτα/θάνατο που έζησα δύο φορές με το ίδιο ατομο on and off για δέκα χρόνια, άτομον που αποφεύγω να σκεφτώ πλέον.   Νιώθω ταύτισην με τους πρωταγωνιστές πικρήν, τζιαι με την μουσικήν, τζιαι την μοναξιάν τους. (Μάλιστα ένας που τους κύριους λόγους που εγίνηκα κλασσικός συνθέτης εν τούτη η ταινία σε συνδιασμό με τα γεγονότα που έζησα με το άτομον που είσιεν μανίαν με τούντην ταινίαν, άτομον που λόγω της καταστροφής μεταξύ μας αποφάσισα να μέν πάω πίσω κ...

Δυό φορές  το χρόνο πάμε για επίσκεψη στην πολιτεία που μένει η αξιαγάπητη μου πεθθερούλλα. Όμορφη πολιτεία, δασωμένη, ο παράδεισος του ορειβάτη, του σκιέρ, της snowboarder, της whitewater rafting fanatic.  Κάμνει υπερβολικήν κρυάδαν το χειμώναν.  Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι κυρίως άτομα με υπεραριστερές πεποιθήσεις, πρώην χίππιδες, αρκετοί είναι άλουτοι μες σε σπίθκια χωρίς θέρμανση ή υδραυλικά "έτσι για το οικολογικόν πιστεύω", μεγαλώννουν "χόρτο", άλλοι εν διανοούμενοι, καθηγητές στο πανεπιστήμιο (οι πιό άλουτοι!) , άλλοι εν βουνίσιοι γενάες κατάπελλοι που κόφκουν ξύλα κάθε μέρα, ψαρεύκουν πέστροφες να τες κάμουν παστές, τζιαι τρυπούν τους σφένδαμους -τα δεντρά που φκάλλουν σιρόππιν  για τες τηγανίτες- βράζουν το, βάλλουν το σε ποτσούθκια τζιαι πουλούν το.  Άλλοι έχουν κατσελλούδες τζιαι Λάμα ή κουδέλλες, φκάλλουν γάλατα τζιαι τυρκά βιολογικά πολλά γευσάτα, παγωτόν υπέροχο, τζιαι κουρέφκουν τα Λάμα τζιαι κάμνουν μάλλενα τρικά.  Έσιη τζιαι λλιόττερον ακραία πλάσματα...

Σήμμερα έφθασεν νωρίς το απογευμαν με την καλικαντζαροσυνοδείαν της από τα τρίσβαθα της γής η αξιαγάπητη πεθθερά μου για ολλιγόωρην επίσκεψην.   Τρακόσια χιλλιόμετρα εταξίδεψεν για να μας δεί.  Στο διάβα της εσκοτείνιασεν ο ουρανός, τζιαι εκατεβήκαν να την έβρουν οι ιππότες της αποκαλύψεως πας σε αππάρους μαύρους λυσσιασμένους μπροστά που το σπιτούδιν μου, εσσιωπήσαν τα πουλιά, εχωστήκαν οι λυμπούροι, εππέσαν τα φύλλα των δεντρών.  Μόλις με είδεν μπροστά της στο κατώφλιν ασουλούππωτον και αχτένιστον να τη θθωρώ με τη μμούττη μμου ελαφρά σουφρωμένην (επίτηδες το έκαμα, ξέρω έν της αρέσκει!)  ετέντωσεν τον νούρον της, εξεπεταχτήκαν κίτρινες φλόγες που τα φτιά της τζιαι εκτόξευσεν μου έναν φαρματζιερόν βέλος με ταχύτηταν φωτός που το στόμαν της,  έναν μυττερόν όξινο χχαμόγελο που εκαρφώθην πας τη κκελλέ μμου τζιαι έκαμεν κρανίο μου να ποτιτσινώσει τζιαι να θέλει να φύει πανικόβλητον.   Τί να κάμω όμως;   Να μέν δουν τη γιαγιάν τους τα μωρά; (Περιττόν να πώ ότι η πεθθερά μου δέ μμε συμπαθε...

Ημέρας γενεθλίων κάγριν με τρώει, παλιόν, δεκαοχτώ χρονών: ;Θυμάσε με τωρά, καλή μου Νύνφη πρώτη; ;Είδωλα φκάλλεις χάρτενα τζι εσύ,  που το καφέ συρτάριν; Κρυμμένος  μεσ' το πιάνον σου πεθύμησα να διπλωθώ, να κρυφακούσω σαν τζοιμάσ' αθώα,  φτερά πουλλιού στα χήλη σου, χαϊδεύκουν τ' όνομαν μου. ;Θυμάσε που κλεφτά τες νύκτες επαρπάτας τζι'απ' όπου 'δκιάλλαζες εσβύννασην οι στύλλοι τζι' εκλείαν τα νυχτολούλλουδα, οι σσιύλλοι εσσιωπούσαν τζι' έρκεσουν πάντα σου σσιυφτή, λιγνή, μαυροντυμένη  μες την μιτσιάν την κάμαρην να μ' εύρεις μαρανμένον; Μύριζες μελισσοτζερίν, έρωταν τζιαι νοθκειάν, κουκκουλλωμένη Άλλου μυστικήν, καλλήτερην αγάπην. ;Θυμάσε δάκρυα σιονωτά, φίθκια πώς εκρεμμούνταν που τα βαμμένα 'μμάθκια σου τζι' τρέχαν ως τα στήθη Γιατί ο Κακός  εφύτεψεν μωρόν ι στην τζιοιλιά σσου  έξι 'βτομάες έρκεσουν κοντά μου να πεθθείς (οι Τρεις σας πήετε στο Γιατρόν, οι Δκυό έν εστραφήκαν τζαι ο γιος σο...