Διασπορος

Καλόν ναν το ταξίδιν το μοναχικόν. Τζιαι το κέδρενον μου το καράβιν στέρεον ας έναι, Ποσιερετώ την Ιθάκην. Έγραψα το έπος του πρώτου ταξιθκιού, τζιαι καθαρός σαλπάρω για τον Ατλαντικόν Ωκεανόν.  Τζιαμέ, στη μέσην του εν η πόλη που εν κύκλος μές τον κύκλον μές τον κύκλον. Τζι έτσι, ο Λώος ο πολεμιστής, παρέαν με τον Κανέναν, τον Άγριον, τον Συνθέτην, τον πετροπελετζιητήν τζιαι τους κωπηλάτες, εννα μείνουν στην Ιθάκην. Εγιώ ο Μάστορας φεύκω.  Τζιαι το ταξίδιν τούτον, μόνος σου το κάμνεις, με δίχα να το περιγράφεις. Γλέπε με τρισμέγιστε να σε γλέπω τζι εγώ.

Πρώτα εν το Χάος, το ένστιχτο, η λειτουργία χωρίς γνώση. Τζι έρκεται μιάν μέραν η νόηση, "Έν Είμαι Μόνον Ζώον". Ούλλα αρκέφκουν που μιάν αμφιβολίαν που εξελίσσεται σε Μάχην ενάντια στον εαυτόν.  Άμαν καταλάβεις πως όσα σε κρούζουν εν στρατοί που σε πολιορκούν, αρκέφκεις να παλεύκεις τζι εσύ. Τζι αν φανείς τυχερός τζιαι καλός πολεμιστής, καταλαβαίνεις πως όσα σε πολεμούν εν πλασμένα που την ίδιαν ύλην που είσαι πλασμένος τζι εσύ. Εν τραγικόν.  Όσα μισάς για σέναν, είσαι εσύ.  Όσα σε τρών, είσαι πάλε εσύ.  Τζιαι δέν θα φύουν ποττέ, είσαι Εσύ. Τζι όση γνώσην τζιαι να αποχτήσεις, ψυχολογικήν, πνευματικήν, το μόνον που κάμνεις εν να συνεχίζεις τον πόλεμον σε πιό ψηλά επίπεδα με δυνατόττερα όπλα, πολλές καταστροφές. Τζι αν φανείς τυχερός, σοφός, αν μεγαλώσεις τζιαι γεράσει η ψυσιή σου μές τους πολέμους, στο τέλος θα κάτσεις στο τραπέζιν να μιλήσεις του Οχτρού.  Στην αρκήν θα εναι απλά ένα παιχνίδι, τζιαι θα προσπαθεί να γελάσει ...

Χωρίς να ανακαλύψουμε τον Δεύτερο Εαυτό, δέν μας βοηθά καθόλου η γνώση, ούτε η εμπειρία. Χωρίς το τραύμα του Διαχωρισμού, δέν μπορούμε να έβρουμε το μονοπάτι μας. Ποιός αντέχει τον Διαχωρισμό τζιαι τον πόνο, την σχιζοφρένεια που φέρνει ο καθρέφτης όταν βρεθούμε ενάντια στον εαυτό? Ποιός μπόρει αληθινά να αγαπήσει έτσι οχτρόν? Άντεξε τον Μεγάλον Πόνον. Η Θηλυκή Ενέργεια προσφέρει το στήθος της να πιείς το γάλαν της Αγάπης τζιαι να γίνεις 1, 2, 3, 4 μαζί. Το γάλαν της αγάπης εννα γινεί δημιουργία, Λόγος τζιαι Ποίηση.

Άς καταλάβουμε πως η Συμμετρία μαζί με τη Μή-Συμμετρία εν η γλώσσα της φύσης, τζιαι μαζί του ανθρώπου. Τα αντίθετα όταν βρεθούν μές την ίδια μήτρα άς μεταμορφωθούν σε νέα ύλη. Εμείς έχουμε το Σπέρμα.  Εμείς έχουμε τη Μήτρα. Είμαστε οι αντιφάσεις τζιαι το κακό, δίπλα στο όμορφο. Χωρίς το κακό μέσα μας, την ασυμμετρία, έν δουλεύκει η συνταγή. Ξέχωρα το ένα που το άλλο, το κακό τζιαι το καλό πολεμούν. Η πολικότητα του 2 δημιουργά κίνηση τζιαι ροή. Δημιουργά ένταση όμως. Το  3  εν το κοπελλούιν της Μήτρας.  Εν τρίγωνο που βασίζεται στον άθρωπο. Έξερεν το ο Πυθαγόρας τζι η σχολή του.  Η τελειότητα του τριγώνου, του  Π,  εν η σοφία του συμμετρικού με το μή-συμμετρικό παρέα. Εν εφτά τα liberal arts. γραμματική Λ ογική Ρ ητορική Α ριθμητική Α στρονομία Μ ουσική Γ εωμετρία. Μαζί με τες πέντε αισθήσεις δημιουργούν το τρίγωνο της συμμετρίας-μή συμμετρίας. Το μεγάλο Ρόδο της ανθρωπότητας εν βασισμένο στες 7 κλασσικές τέ...

(Andy Goldsworthy) Είμαστε μιά δράκα πέτρες σκόρπιες, κόρες του γιαλού.  Η μάνα μας εγέννησεν μας που μές την μήτραν της φωθκιάς, χωρκόν μας εν η ράσιη του ηφαιστείου. Θκυό μας τες ίδιες, ποττέ έν θα 'βρεις .  Εφρόντισεν για τούτον ο σοφόγερος ο ποταμός που μας εσμίλεψεν καλά τα κορμιά σφιχτά σάν μας εκράταν μές την ηδονήν της κατρατζιύλας,  τζιαι στην υγρήν αγκάλην του που εμάθαμεν την Πομονήν. Άσπρες, μπλετούες πέτρες, γρίζες, μαύρες πετρούες είμαστεν.  Θκυό τες ίδιες έν θα 'βρεις να τες βάλεις δίπλα δίπλα.  Λαλούν οι γέροντες αν τους ρωτήσεις, το Μυστήριον έναι ούλλες πως ταιρκάζουμεν. Έρκεται αστρόφερτον το Σιέριν του Ποιητή, θκιαλέει, ισορροπά τες μεταξύν τους, γεννιέται που το Χάος ένα Μεγάλο Σχήμα.. Τζι αν βάλουμεν μπροστάρην μας το Σχήμαν τούτον του Ποιητή το Μεγάλον, οδηγόν μας, ποττέ δέ θα ξαναμαλλώσουμεν, ποττέ δε θα ξανασκοτωθούμεν. Εν έτσι όπως έναι το σχήμαν, Τέλειον.  Τζι αν ήταν άλλοσπως, πάλε Τέλειο θα ήταν. Ούλλους φορεί του...

Όσοι συνάουν γνώσην τζι εμπειρίες τζι εκαλλυττερέψαν τον εαυτόν τους ας σιονώσουν την Αγάπην τους για να την πιούν τζι άλλοι. Όποιος πίννει το αθάνατον νερόν τζιαι διά σε άλλους να πιούν που την κούζαν του ποττέ του έν διψά.