Διασπορος

Βουβοί και οι τρείς μας, ταξιδεύουμε προς το αεροδρόμιο, δέν τρέχω, απολαμβάνω τον ήλιο που μισοκρύφτηκε πίσω απο τα κτίρια και τους δυό ουρανοξύστες .  Ουρανέ, πολικό το μπλέ σου σήμερα. Κρύο, -15 η θερμοκρασία.  Απάνθρωπο το κρύο, σφίγγουμε τα δόντια κοιτώντας μηχανικά το χειμωνιάτικο τοπίο, τα ασημένια γυμνά δέντρα, το αλάτι που σκόνισε το δρόμο ψές, τα χιλιάδες ξύλινα σπίτια που τρέχουν δίπλα απ' τον αυτοκινητόδρομο, τα κόκκινα φουγάρα των εργοστασίων (ακόμα και οι υδρατμοί, ο καπνός, όλα έχουν παγώσει).   Παντού χιόνι, στροβιλίζει χωρίς λύπηση στις ρωγμές των γρανιτόβραχων, στις στέγες και την άκρη του δρόμου.  Γύρω μας άσπρο πέπλο πένθιμο.  Το καταλαβαίνουμε. Φτάσαμε.  Δέ μ' αφήνουν να παρκάρω για να πάμε για καφέ.  Θέλουν να τελειώνει το μαρτύριο όσο γίνεται συντομότερο.  Αφήνω τ' αυτοκίνητο προσωρινά.  Τρείς βαλίτσες στο πεζοδρόμιο περιμένουν ανυπόμονα. Σε κανένα δέν αρέσουν τα αντίο.  Δεκαεφτά χρόνια αντίο λέμε, αυτή τη λέξη που τόσο μισούν οι μάνες. Κλαίει, με σφί...

Εχτές έφαα την ημέραν ούλλην να γυρίζω ευτυχισμένος μες τον λάλλαρον σ'έναν ξέφωτον του δάσους κάπου βαθκιά στην πράσινην μου Πολιτείαν, για να δώ την ετήσιαν, τεράστιαν outdoor έκθεσην τέχνης, αττίκας, τζιαι παντός παλλιοπραμάτου που εκοσμούσεν κάποτε σπίθκια αθρώπων που τωρά ήεν πεθαμμένοι, ή κάθουνται σε γεροκομείον τζιαι θωρούν γυρόν με απλανές τζιαι ασπίνθηρον βλέμμα.   Αρκετές ώρες μακριά από την πόλην μου, η τοποθεσία τούτη κοιμάται ούλλον το χρόνον περιτριγυρισμένη από σιόννια, σφένδαμους, πεύκα, χαμηλούς λόφους, αρκούδες, ελάφκια, και πολλά λλίους αθρώπους -μόνον κάτι πελλοί μένουν τζιαμέ γυρόν, γιατί βρίσκουντην να ζιούν χωρίς ανέσεις ή πολλήν επαφήν με τον κόσμον, με τις κατσελλούες τους, τα τριφίλλια, το τράχτον τους, τζιαι δέν έχει το image τους να κάμει πολλά με την εικόναν των αμερικάνων που έχει ο average consumer ο ευρωπαίος.  Εν πλάσματα χαμογελαστά τζιαι ίλαρα, δέν πειράζουν μούγιαν.  Εχτός που το ττάκ τακ τακ τους δρυοκολάπτες, επικρατεί απόλυτη ησυχία εντεκάμισ...