Διασπορος

Γράμμα στον μαθητή μου Βενιαμίν: Λεβέντη μου. Τζιήνο που επερίμενα ήρτε.  Έσιει 3 χρόνια που θωρώ τη μάνα σου να ζηλεύκει τα πράματα που έκαμα για σένα.  Τζιήνη, που τόσες θυσίες έκαμεν να σε μεγαλώσει με τα προβλήματα του αυτισμού που γεννήθηκες, τζιήνη που ούλλη μέρα βουρά τες ανάγκες σου, η μάνα που ποττέ δέν εκατάφερεν να σε κάμει να της δείξεις αγάπην, τζι εζήλεψεν τη δική μας σχέση στο τέλος επειδή ένιωσεν ότι μέσα που τη μουσική που σου έμαθα εγεννήθηκεν το Συναίσθημα, τζιαι ανήκει σε μέναν ο χώρος τούντης επιτυχίας.  3 χρόνια έν με αντέχει η μάνα σου πλέον.  Ούτε καφέ μου κάμνει πιά, ούτε πισκόττα όπως την αρχή.   Ο ενθουσιασμός που είσιε όταν πρωτογνωριστήκαμε τζιαι εκατάλαβε τη δύναμη μου πάνω σου  -τη δύναμη του σωτήρα τζιαι του ενδιάμεσου της μουσικής τζιαι των αισθημάτων, έσβησε που τη ζήλεια.  Τζι αναπάντεχα, παράνομα, άδικα εχτές εσταμάτησεν σε που κοντά μου, αδικαιολόγητα,  8 μαθήματα πρίν το μεγάλο αντίο της αποφοίτησης. ...

Σήμερα το πρωί εβρέθηκα επιτέλους με τον Δάσκαλον, τζιαι εξέπλυνα την αντροπήν μου με το αθάνατον νερόν της ττόκκας τζιαι του χαμόγελου του κουρασμένου που μου εχάρισεν μόλις με είδεν, τζιαι έφυεν το βάρος μου πάνω μου που έσιει τόσον τζιαιρόν να τον γυρέψω.   Είχα φτάσει πρώτος στο σπίτιν του τζιαι εκαρτέρουν τον να έρτει που το φυσιοθεραπευτήν που επήεν. ( τα μπράτσα του εξεράναν τζιαι δέ σηκώννουνται πάνω, πόνοι αφόρητοι που το πολλύ conducting της ορχήστρας, τζιαι ο καημένος εν τζιαι διπλωμένος στα δύο, κατσούνιν, η μέση του εν κατεστραμμένη τζιαι θέλει κορσέ για να σηκωστεί.  87 χρονών, 1.87 ύψος, κυρτός, τεράστιος, μοιάζει πολλά του Μάρλον Μπράντο, κκέλης ασπρομάλλης τζιαι φεγγαρωπρόσωπος, με γελαστά μάτια ούλλον ψυσιήν, ντυμένος πάντα με κοστούμιν τζιαι καππέλλον του '50 ξημαρισμένον, τζιαι παστούνιν που ελιάν που του έφερα που την Κύπρον το 1996 τζιαι κόμα αντέχει τον.) ( Ο Δάσκαλος κατοικεί σε μιάν πολλά όμορφην πόλην δαμέ κοντά, σε έναν τεράστιον βικτωριανό σπίτι αρχαίο, ...

Άν έχεται 3 λεπτάκια χρόνον και καλά σπήκκερς, ακούτε να χαρείτε τούτον το φοβερόν κομμάτι για Βιολοτσιέλλον Μόνον του.  Βάρτε υπόψην όμως χα, κλείστε τα μμάθκια αννοίξετε τα φκιά.  Έσιη τζιαι πιό δυσνόητα κομμάθκια το κατάστημαν, αλλά πόψε τούτον άκουα το στο άιππο μμου τζιαι εφκιάχνουμουν, τζιαι έτυχεν τζιαι ήβρα το στην ΕσούΣωλήναν σε εχτέλεσην που μου εσήκωσεν την τρίχαν.   Το σόλο αυτόν, είναι γραμμένον από έναν κατάπελλον Θείον ασπρομάλλην πλατοσιηλάν , που εκτιμώ πολλά τζιαι συχνά συζητούμεν μες τη φφαντασίαν μου (μέσω μεταφραστή) τζιαι συμβουλεύκει με ήντα μπο ννα κάμω.   Η εχτέλεση είναι που έναν παιδίν μαλλιαρόν τζιαι παχουλλόν, που ξέρει τ'άντερα του πας το βιολοτσιέλλο μάσσιαλλα του (για να το παίζει τόσον καλά, δκιαβάζει 8 ώρες την ημέραν τζιαι σίουρα παραμελά τες ανάγκες  της/του   γκόμενας/ου τες νύχτες ο γάρος ξέρω τους τούντους μαλάκες τους πορωμένους). Όποτε ακούω τούτον το κομμάτιν ειδικά τζιαι άλλα του είδους του, ηλεκτρίζουμαι σαννα τζιαι είμαι παλλήκαρος ετ...

Ένας ευκολοκατανόητος συνθέτης σημμερινός που αξίζει να ακούσετε είναι ο Philip Glass. Του αρέσκει πολλά να βρίσκει όμορφες, παγκόσμιας απήχησης μελωδίες και να τες επαναλαμβάννει obsessively σχεδόν χωρίς παραλλαγές σε ούλλον στο κομμάτιν.  Επειδή οι μελωδίες του εν τόσον universal, πετυχχαίννει ο μινιμαλιστικός του τρόπος.  Τά κομμάθκια του εν σαν έναν καλοσχεδιασμένον χώρον που τον εδιακοσμήσαν με μίνιμαλ επίπλωσην.  Αντί να βαρκέσαι, πνάζει το αυτί σσου τζιαι μεινήσκει σου μια πίκρα με στο ννου σσου, τζιαι διερωτάσαι "Ήνταμπου έσιη τούτος ο άθρωπος τζιαι μαραζώννει με τόσον obsessive τρόπον;" Αλώπος εν πωτούτους που μετρούν τους στύλλους όπως περνούν, τες ρωγμές του πεζοδρομίου, τσιεκκάρει αν έσβησεν το κάζιν 12 φορές, ντζιήζει της μούττης του, μετά των αφκιών, μετά πισκαλλιά 3 φορές, τζιαι ύστερα να αρκέψει το γράψιμον. Έπιασεν δηλαδή τα αμμέ του τζιαι εγύρησεν τα σε καλόν...αν εκάμναμεν ούλλοι το ίδιον αντί να έχουμεν ανασφάλειαν με τα ζαβά μας, θα είμασταν τζιαι μεις ge...