Διασπορος

Καλόν ναν το ταξίδιν το μοναχικόν. Τζιαι το κέδρενον μου το καράβιν στέρεον ας έναι, Ποσιερετώ την Ιθάκην. Έγραψα το έπος του πρώτου ταξιθκιού, τζιαι καθαρός σαλπάρω για τον Ατλαντικόν Ωκεανόν.  Τζιαμέ, στη μέσην του εν η πόλη που εν κύκλος μές τον κύκλον μές τον κύκλον. Τζι έτσι, ο Λώος ο πολεμιστής, παρέαν με τον Κανέναν, τον Άγριον, τον Συνθέτην, τον πετροπελετζιητήν τζιαι τους κωπηλάτες, εννα μείνουν στην Ιθάκην. Εγιώ ο Μάστορας φεύκω.  Τζιαι το ταξίδιν τούτον, μόνος σου το κάμνεις, με δίχα να το περιγράφεις. Γλέπε με τρισμέγιστε να σε γλέπω τζι εγώ.

Το καλοτζιαίριν, σάν ήμουν κύπρον, μές την πίκραν που εκουβαλούσα μιάν νύχταν μετά που έφκηκεν η απόφαση πως έν θα έρτουμεν πίσω κύπρον,  έκατσα με τη μάνα μου τζι εκουβεντιάζαμεν για τα πνευματικά.  Τζιήνη στη γλώσσαν της τζι εγώ στη δική μου.  Ζιβανία, μεζές, φεγγάρι του Ιούλη.    Είπα της για το μεγάλον μου ταξίδιν, τζι είπεν μου για το δικόν της.  Εκαταλήξαμεν να μιλούμεν για τα σύμβολα μές την τέχνην, τζι εζήτησα της μιά χάρην άμαν τζι είπαμεν για τες εικόνες που συμβολίζουν τα διάφορα στάδια της ανάπτυξης του αθρώπου.  Εζήτησα της κληρονομιάν έναν πίνακαν που να απεικονίζει το Ταξίδιν, όπως το θωρεί τζιήνη.  Έθελα την να με περιγράψει σάν άθρωπον, με τες πογιές της.   Άν τζι εν θρήσκα με έναν αθώον τρόπον, εδέχτηκεν τα παγανιστικά μου σύμβολα όταν της τα εξήγησα με γλώσσαν που καταλάβει.   Πρίν της πώ καληνύχτα εκάμαμεν παρέαν ένα μικρό σχέδιο με όμορφα πράματα που επέρασα μές τη ψυσιή μου αποτυπωμένα με μολύβι τζιαι σύμβολα αρχαία...

Ήρτεν τζιαι φέτος το πολυπόθητο σαββατοκυρίακο που πάμεν μόνοι μας στην πόλη χρυσοχούς στο ωραίο ξενοδοχείο με το σπά τους αγίους αναργύρους.  Μα αρέσκει μου πολλά.   Αφέθηκα στην περιποίηση με πολλή άνεση τούντη φορά, ώς τζιαι χαμάμ με τα πηλά εκάμαμεν.   Εχαλαρώσαμεν καλά με την Αγάπη, εχρειαζούμαστεν το, εμιλήσαμεν  -εν τζι η επέτειος του γάμου μας τούντες μέρες, είπαμεν τα δικά μας, ήβραμεν τα στα σημεία που εθέλαμεν να τα έβρουμεν, στα 'δύσκολα' που συζητούμεν.   Έκαμεν πολλύ καλό.  Η παρέα που επήαμεν μαζί τους ήταν πολλά σφιχτή τζιαι ξενέρωτη  (ενοχληθήκαν με την ελευθερία μου  -εγώ πειράζω κόσμον άμαν πάω κάπου..)   μα πάλε εμείς εκάμαμεν τα δικά μας. Τζιαι για δύο πολύτιμα πρωινά, πρίν ξυπνήσει η Αγάπη να της φέρω φραπέ στο κρεβάτι, κατά τες 6 εφορούσα τα ειδικά ρούχα της ερήμου που έφερα μαζί μου,  τζι έφκεννα τα βουνά δίπλα στο ξενοδοχείο που τον ποταμόν τον θειούχον ώς τη ράσιην του λόφου με τα αμπέλια τζιαι τες πορτοκαλιέ...

Στην Αίγυπτο, το '83. Ο βεδουίνος κρατεί τα ρέτινα του αλόγου μου τζιαι του αλόγου του παπά μου, είμαι δέν είμαι 11 χρονών.  Περπατά νωχελικά το άλογο μές τη χρυσή την άμμο, ήρεμα, τζι ο βεδουίνος μιλά μας με σπαστά αγγλικά, να εξηγήσει τα θαυμάσια που θωρούμε μπροστά μας.  Μπροστά στη Σφίγγα εκοντοστάθηκε, τζιαι οι λαιμοί ετεντωθήκαν για να μπορέσουν τα μμάθκια να συλλάβουν την έκταση της πέτρας τζιαι τη δύναμη που αναβλύζει που μές την ξαπλωμένη λιονταροθεά.   Δίπλα εν οι τρείς οι πυραμίδες.  Περπατά το άλογο πίσω που το μάστρον του τον μαυροντυμένον, τζι εγώ έχω τυλίξει την τζιεφαλή με ένα αραχνούφαντο κάλυμμα να μέν με τρώει ο ήλιος.  Είμαι αρχαίος. Ξεπεζεύκουμεν τζιαι τα άλογα φεύκουν μαζί με τον οδηγό τους που έχει καλοπληρωθεί τζιαι μας ευχαριστά που τα είκοσι του νύσια.  Εννα έχουν να φάν τα μωρά του πόψε. Έν μου μιλά καθόλου ο παπάς μου, έννεν πλάσμαν που χρησιμοποιά τη γλώσσαν συχνά για να εκφραστεί.  Αφήννει με μόνον μου να δούν τα μμά...

Σάν άλλος Οδυσσέας, ταξιδεύω μέσα μου εδώ και δύο χρόνια χωρίς ανάπαυλα.  Χωρίς τη δικαιολογία της Ιθάκης. Ταξιδεύω επειδή διψώ να μάθω πώς λειτουργεί ο εσωτερικός κόσμος, θέλω να σκιαγραφήσω έστω και με αμυδρές μολυβιές το χάρτη με τις θάλασσες, τα νησιά του εαυτού.   Είναι το ταξίδι αυτό μιά ηρωική περιπέτεια που ο καθένας μας επιλέγει να ζήσει με το δικό του τρόπο.  Κι αυτή η δίψα ενώνει τους ανθρώπους. Ο καθένας μας έχει φτιαχτεί απο το "Θεό"  (όχι αυτόν των ανθρώπων, όχι την εικόνα που έχουμε, τον Άλλον/Άλλη/Άλλο  που όνομα δέν έχει) απο το ίδιο υλικό που είναι φτιαγμένα τα άστρα, οι πλανήτες.  Όλα είναι Ένα στο σύμπαν, και όλα ακολουθούν τους ίδιους νόμους, το μεγάλο και το μικρό είναι τα ίδια.  Η Σκέψη, κι αυτή λειτουργεί με τους ίδιους νόμους. Μας ενώνουν οι ιστορίες που πλάσαμε για θεούς, ήρωες, περιπέτειες, νήμα κοινό τα συστήματα ηθών και εθίμων.  Στη βάση τους, όλα που φανταστήκαμε για να εξηγήσουμε την ύπαρξη μας απο τ...

Η αυτοσυγκέντρωση του ανθρώπου εν σάν ένα μεγάλο χωνί.  Όσο συγκεντρώννεται, τόσο πλησιάζει την μικρή τρύπα η προσοχή του στο τέλος του χωνιού.  Στην είσοδο του χωνιού -που εν μεγάλη, φορούν πολλά πράματα, καθημερινά, κοινωνικά.  Στην έξοδο, που εν μικρούλα, συγκεντρώννουνται ούλλα, φορεί να περάσει μόνο η ουσία. Έχω την ικανότητα (-κατάρα?-)  να μπορώ να συγκεντρώννω την προσοχή μου με ακράτητο πάθος, σέ ένα αντικείμενο, για μήνες.  Τούτο κάμνω τωρά.  Έν έχω πολλές σκέψεις εχτός μουσικής.  Έγινα άγριος, πρωτόγονος.  Αγρίμι του δάσους που λειτουργεί με ένστικτο.  Μουρμουρά ο νούς, αναβλύζει ουσίες, λύει τεχνικά προβλήματα, μαθαίνει τα προγράμματα πυρετωδώς στο κομπιούτερ, τη νέα γλώσσα.  Αλλά κατάλαβα εχτές πως είμαι ένα ζώο άγριο, πάνθηρας με μάτια πράσινα που ακολουθούν τη λεία μές το δάσος ακατάπαυστα μέχρι να την αρπάξουν. Εκατάλαβα πως έσιει βδομάδες να μιλήσω πλασμάτου που τον περίγυρο μου στο τηλέφωνο, να μοιραστώ όσα νιώθω. ...

Τέλος διακοπών.  Τέλος γιορτών πεθεροβρωμισμένων.   Τέλος επισκέψεων απο φίλους καρδιακούς και αδελφόν λεβέντην.  Εχτές, γεμάτος όρεξη για ζωή εσωτερική, ξύπνησα το πρωί με την παγωνιά και τα χιόνια έξω που το παράθυρο και είχα στο αφτί μου  ένα κομμάτι καινούργιο να μου μουρμουρά.  Τις τελευταίες τρείς μέρες άκουα μόνος μου τα βράδυα pink floyd -τα πρώτα τους 4 άλμπουμς (τα καλύτερα!) γιατί κάτι μου είπε πως το κλειδί της ηλεκτρονικής μουσικής για μένα αρχίζει απο τους Πατέρες της ψυχεδέλιας.  Άκουσα και άλλα διάφορα σπουδαία που μου έχει στείλει μιά ψυχή που καταλάβει την ηλεκτρονική.  Ώρες πολλές, χοροί πολλοί  (πουμέσα μου),  έμπαινα κάθε νύχτα μές την έκσταση του ήχου γεμάτος, έβγαινα Κουρδισμένος.  Σάν τον σαμάνο στον αμαζόνιο.  Και όλα πεντακάθαρα τα ερωτεύτηκε ο Νούς μου ο 'άλλος'.    Το λοιπόν ξύπνησα χτές, είχα μιά έντονη μελωδία στο μουσικό μου μέσα, και ζήτησα της Αγάπης μου να προσέχει τα μωρά μόνη της ούλλη μ...

Σύντροφε ταξιδιώτη: Η ύπαρξη έχει σχήμα σπιράλ, σάν γαλαξίας.   Η συνειδητότητα μας είναι σαν ένα αβγό, ένας μικρός πλανήτης που ζεί και περιστρέφεται γύρω απο το κέντρο του γαλαξία αυτού χωρίς να βλέπει πέρα απο την τροχιά της.   Η βαρύτητα αυτού του πλανήτη τραβά κοντά  της όλο το σύστημα σκέψης μας, την επαφή με την πραγματικότητα, τα Πιστεύω, τον τρόπο που φιλτράρουμε τον κόσμο.  Λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο του χωροχρόνου του σύμπαντος, φέρνει συγκέντρωση της ύλης η σκέψη,  κι έχει ορατό σύνορο που φτάνει μέχρι εκεί που ορίζει η ικανότητα μας να το παρατηρήσουμε με τα αισθητήρια μας όργανα.   Πού είναι ο ορίζοντας αυτός?   Δοκιμάστε να τον δείτε.  Πού είναι η ζώνη άνεσης?  Εκεί τελειώνει η γής σας, εκεί και η γραμμή του ορίζοντα.     Βλέπετε την τροχιά σας? Τί υπάρχει πέραν της δικής σας τροχιάς?   Τί υπάρχει στους άλλους βραχίονες του γαλαξία της ύπαρξης?? Κάθε φορά που έρχεται μιά ιδέα ξένη να εισβάλει στον οργ...

Ταξιδεύεις σ' ένα απέραντο κάμπο Μέσα σου. Επισκέπτης, κοιτάζεις μόνο.  Δέν είσαι κριτής, δέν επιβεβαιώνεις, ούτε κατακρίνεις. Δέν είσαι μάνα ούτε πατέρας.  Ούτε εραστής.  Ούτε δολοφόνος.   Απλά περπατάς στον Κήπο σου. Εδώ βράχοι.  Εκεί ελεώνες.  Δίπλα στα δεξιά μεγαλώνει το κριθάρι. Χωριά.   Οι κατοίκοι είναι οι αναμνήσεις σου μετενσαρκωμένες.  Κάθε μέρα ξαναζούν το θέατρο που τους ανάθεσες, ο κάθε χωρικός θυμάται τα λόγια και τις πράξεις του και ακολουθεί την μορφή του έργου, όπως ζητάς εσύ να το ζήσει.     Ήρωες σε αναζήτηση θεατρικού είναι. Αλλού κοιλάδες με ποταμούς προς τη θάλασσα. Και όταν σταθείς στο βράχο εκεί που η γραμμή της γαίας σου συναντά τον Ωκεανό, εκεί θα δείς τη Μούσα σου. Εσύ είσαι η Μούσα.

Κύκλος είμαστε, στη μέση κύκλου.  Σύμβολο του ήλιου.  Άστρο αυτόφωτο.  Ανάγκη δέν έχουμε κανένα για να επιβεβαιώσει ή να καταστρέψει την ευτυχία μας.  Φωτίζουμε και δίνουμε ζωή στους πλανήτες που στροβιλίζονται κοντά μας.  Και η έκρηξη μας τους δίνει ζωή, αλλά μόνο οταν έχουν τη σωστή προστασία για να μήν τους κάψει το ραδιενεργό μας υλικό.  Μόνοι οι άξιοι πλανήτες κοντά μας βρίσκουν τη Ζωή.  Οι άλλοι θα καούν, Άρης και Αφροδίτη θα γίνουν, κατάξεροι, καμένοι.   Μόνο η γή, που στέκεται στη σωστή απόσταση μπορεί να σταθεί δίπλα μας.  Γίνε γή.  Η ατμόσφαιρα της προστατεύει, δέχεται μόνο την ευεργεσία του άστρου, κι έτσι γεννιέται η ζωή.  Το άστρο δίνει συνεχώς, και η γή φιλτράρει μόνο αυτά που χρειάζεται, δέν κρίνει τα υπόλοιπα, τα φιλτράρει.  Γίνε γή. Και μαζί είμαστε φέγγαροι, μάνες, μήτρες.  Δεχόμαστε στην αγκάλη χωρίς όρους.  Ακούμε, καλοσωρίζουμε το φώς άλλων να λάμψε...

Κάτσε ακίνητος μές τη μέση του εαυτού σου, κοντά στο Ελεύθερο.   Εκεί που δέν επηρεάζει το ποιός είσαι το παρελθόν σου, τα γονίδια σου, εκεί που το μέλλον δέν υπάρχει.     Το Ελεύθερο είναι εκεί  που το Εγώ-Εσύ  δέν υπάρχουν, εκεί που ανθίζει το Μεγάλο Εμείς, η γραμμή που ενώννει όλους τους ανθρώπους που υπήρξαν ποτέ.  Στάθου στο πλάι εκεί κοντά στο ελεύθερο και κόψε τα ανθρώπινα δεσμά, τη σχέση με την ύλη, τις αλυσίδες του καθημερινού εαυτού.  Κολύμπα στη θάλασσα που δέ γνωρίζει όρια.  Χωρίς τίποτα να σε κρατά στερεό.  Χωρίς χαρακτήρα.  Χωρίς  υπάρχω. Εκεί στη σιωπή και τη ροή θα δείς καθαρά τί συμβαίνει. Κοίτα τους άλλους εαυτούς που κολυμπούν δίπλα σου.   Έχουν σχήματα, μορφές, αρχιτεκτονική ο καθένας δικιά του που την έπλασαν οι εμπειρίες και οι αποφάσεις κάθε στιγμής στη ζωή σου.  Έχουν αρχές και κωδικούς ξένους που μετά έγιναν δικοί.  Ανήκουν όλοι σε κάποιους ή στην ύλη.  Άλλοι είναι δυνατοί, έχο...

Επήαμε στην πεθθερά μου το σ/κ, στην πολιτείαν του βουνού τζιαι του πρασίνου που μολύνει με την παρουσίαν της. Είμαι τόσον 'αλλού' ψυχολογικά που δέν βρήκα τίποτε, μα τίποτε αστείον κατα τη διάρκεια της επίσκεψης. 'Εν έκαμα περίεργες σοξοερωτήσεις να τη τσιγκλίσω. Έβριξα, ούτε το φαϊν της έφαα, ούτε δκυό κουβέντες έκοψα. Εσκέφτουμουν τα πουμέσα μου, εσκέφτουμουν την όμορφη μούσα της έμπνευσης που μου εφύσησεν έσιει καμιάν εφτομάν τζιαι αννοίξαν οι εσωτερικοί κόσμοι τζι έμπηκεν αέρας μέσα βόρειος, κρυός σιόνιν, ολόφρεσκος. Άφηκα όσα εσκέφτηκα τζι έγραψα να ριζώσουν. Άλλαξα το δέρμα μου σάν την κουφήν. Ξανα-ανανεώθηκα, τζι εν ωραίον πράμαν. Είμαι σημαίνει ζωντανός, εν μεγάλη κουβέντα να θωρείς τον εαυτό σου να μέν κολλά, να έσιει ροή. Στο δρόμο (οδήγαν η γυναίκα μου) έφκαλα πολλές φωτογραφίες. (για να μέν βαρκούμαι, ή να της λαλώ συνέχεια ήνταλως να οδηγά.) Καλή βδομάδα.

Με έπεισε η γυναίκα μου να πάμε κολύμπι στη Λίμνη τη Σμαραγδένια.  Τόσα χρόνια αμερική αρνούμαι με πείσμα να κολυμπήσω σε λίμνη  ('βρωμεί'  'εν σιόνι το νερό'  'έν θωρείς πού πατάς'   'εννα πνιείς!!'  'σάν την κύπρον έν έσιει'   κλπ  κολλήματα που είχα)      Σήμερα ενέδωσα γιατί πήρα όρκο να δοκιμάζω νέα πράγματα κάθε μέρα χωρίς να αφήννω τα όρια μου να με καθορίζουν. Ταξίδι το λοιπόν στη λίμνη Walden την ιστορική, εκεί που είχε την καλύβα του στο δάσος ο διάσημος Thoreau τον περασμένο αιώνα αν τον ξέρετε, φιλόσοφος, ερευνητής, ποιητής, συγγραφέας.   Πεντακάθαρη η λίμνη.   Το νερό είναι πόσιμο, βλέπεις τον πάτο σάν κολυμπάς με τες πέστροφες.     Μυρίζει πεύκο, αγριολούλουδα και αέρας φρέσκος.  Πόσο λάθος είχα!!   Μαλάκα διάσπορε άφησες το πείσμα σου να σου κόψει την απόλαυση.  Στη βόρεια ΧΤΕρνία το τέλος του αυγούστου είναι όνειρο.  25 βαθμοί, χωρίς υγρασία.  Τα σύννεφα πηγαινοέρχονται απο πάνω μας σάν νεράϊδες προστάτριες ή σάν παχουλλά αγγελάκι...

...πάλε βάλλω τον κούρδο μου να παίξει το 'αλί, αλί τζιαι τρισαλί'  του.  Πάλε φεύκω.  Φτάννω τζιαι φεύκω μαζί, μεγάλη η σύγχιση. Τζιαι ο κούρδος μου μέσα μου, χωρίς πατρίδα γυρεύκει να να φκάλει που τα σωθικά του τούτον που του λείπει.  Ακούτε τον ούλλον, σεβαστείτε με σε τούτην μου τη στιγμήν, ώ  διαβάτες, σάν με δκιεβάζετε ακούτε τον κούρδον της ψυχής μου που πονεί με το γλυκόν πόνον που μόνον όσοι ξέρουν να νιώθουν ώς τζιαι το χαμόν σάν επιθυμιτό συναίσθημαν τζιαι δέν το φοούνται μπορούν να δακρύσουν με έτσι μουσική. Φεύκω φεύκω.    Κρατώ μέσα μου στον κήπον του μυαλού... Τα  γιασεμιά. Την αγκαλιάν της υγρασίας η ώρα δύο το πρωί στη βεράντα. Το χρώμαν του καρπουζιού. Τη γεύσην της τηγανιτής πατάτας. Το χαμόγελον, ούλλον πίκραν τζιαι περηφάνειαν, του παπά μου την ώραν που μου έδειχνεν με το χέρι μές τον κάμπο πού ήταν ο λάκκος, το σπιτούδιν με τες έγιες, τη φοινιτζιάν του πάππου του, κοντά στην Παλλουρερή.  Κοντά στο Δροσίστη.  Κοντά στη δωξαμένη.  Κοντά στο Σκολείο, μές τες...

Όταν βρεθείς με ενα "σειρά" σου κολλητό που το στρατό τζιαι συγκάτοικο στο κολλέγιο της μουσικής μετά,  όταν βρεθείς  με τες συμβίες παρέα τζιαι έτσι φίλο καρδιακό σε σπά πολυτελείας για να χαλαρώσεις οσον έν εχαλάρωσες τα προηγούμενα 3 χρόνια,       όταν κολυμπήσεις στα θειούχα νερά παρέα με το γέλιον κάτω που το ηλιόλουστο τεράστιο παράθυρο, τζιαι την ώρα που θα τυλιχτείς ττόρους κάτασπρους ενώ περιπαίζεις την σκεμπέν του άλλου στες σάουνες μεταξύ ανέκδοτων τζιαι πελλάρων θα αναπνέυσεις αφήννοντας τες δυσκολίες του χρόνου να εξατμιστούν με τον ιδρώτα σου τζιαι να ππέσουν μές το λάκκο,          όταν πιείς πολλά φραπέ κάτω που πετρόχτιστες βεράντες,          όταν περάσεις τόσον  όμορφα με τες συμβίες σε ψαροταβέρνες τζιαι παραλίες τα γεμάτα τσακριστόν ήχο του ταβλιού δειλινά κάτω που τους  ευκαλύπτους     όταν  ξαναβρείς  τη συνεχή διακριτική τρυφεράδα την τόσο δυσκολοέκφραστη καθημερινά αμαν έσιεις μικρά μωρά σάν να τζιαι η σχέση σας ξαφνικά εμύρισεν καινούργιο,       όταν π...

Ζύμην έπλασα και λουκουμά κατ' εικόναν και ομοίωσην. Κυπριακή ρουλέττα... "Κοπιάστε ρέ μιτσιοί, πουλώ μασιέρκα, ππάλες, αεροβόλα, ότι θέλετε".

Ξυπνούμε νωρίς. Εφτά βαλίτσες, ρούχα παιδικά, ρούχα δικά μας, παιχνίδια, φαγιά, αμαξούδες, καρεκλίτσες αυτοκινήτου. Θα φορτωθούμεν σάν τα γαούρκα. Πακκετάρουμεν τα πάντα με άψογην οργάνωσην (μακάρι ναν καλά η Αγάπη, εγώ είμαι άχρηστος) Αύριο πετούμε. Αντίο κρυάδα τζιαι νερά, εσαπήσαμεν φέτος, ακόμα η θερμοκρασία ώς τους 20-24 βαθμούς έφκηκε τζιαι βρέσιει κάθε μέρα για κάποιο λόγο. Πάμε στην κύπρον τη ζεστή τζιαι θαλασσοφίλητη, τη χρυσοκίτρινη μικρή πατρίδα που τόσα καλά έσιει αλλά τζιαι τόσα εκνευριστικά. Βαστά με ακόμα κούραση μεγάλη, τζιαι οι σκέψεις εν λλίες, ατροφικές. Πόσον εδούλεψα φέτος! Έσιει μιά βδομάδα κοιμούμαι καλά αλλά ακόμα έν εκατάφερα να φέρω τα μίλλια μου καθόλου. Γι αυτό τζιαι δέ γράφω σε κανένα. Άτε γειά σας. Θα τα πούμεν που κοντά..

Μετά που το κονσέρτον εφύαμεν για μίνι διακοπές μιάς νύχτας με τα μωρά να πάμεν αγροτουρισμόν σε φάρμαν στ' ανάθθεμαν περίπου 250 χλμ που δαμέ -είχαν την ενοικιάσει 3 οικογένειες φίλοι μας τζιαι εκαλέσαν μας να πάμεν να ποσκολιστούμεν, να μαειρέψουμεν, να παίξουν τα κοπελλούθκια κλπ κλπ.  Έν επολλοήθελα εγώ γιατί μονοήμερη με κοπελλούθκια σε χώρον που έν έσιει κάντζιελλα, ούλλο σκάλες ούλλον κινδύνους για μωρά 1 1/2 χρονού, δέ λογιέται "διακοπές"  τζιαι ήμουν τέζα ούτως ή άλλως.  Αλλά πρέπει να ακούμεν της γεναίκας μας, ξέρει καλύτερα.    Εμείναμεν το λοιπόν στη φάρμαν κάποιου τύπου που μεγαλώννει δύο είδη κατσέλλας, μιάν για κρέας τζιαι άλλην για γάλατα.  Κάμνει τυρκά τζιαι βούτηρο, παγωτό.   Επίσης τρυπά τους σφένδαμους που έσιει στην αυλήν του τζιαι κάμνει σιρόππιν (maple syrup)  που πάει πολλά με τες τηγανίτες.  Δυστυχώς έν μπορούσα να το δοκιμάσω λόγω της μαυρογέρημης της δίαιτας μου.     Η θέα που τη φάρμαν εν υπέροχη.  Ώς που φτάννει το μάτιν έσιει λόφους, χόρτα τζ...