Διασπορος

Ο τοίχος της παραδείσου.  Άμαν τον έβρεις τζιαι καλοσωρίσουν σε οι πολεμιστές σου, ποσιερετάς τους τζι ύστερα φκάλλεις τα ρούχα σου, αποθέτεις τα όπλα, τζιαι αννοίεις την πόρταν. Ρέσσεις μέσα γονατιστός, τζιαι πρώτα βρέθεσαι σ' ένα δάσος με άγρια βλάστηση σάν καλή ώρα ποτούτα που έχουμεν δακάτω, με τες αρκούδες, τα πούμα, ζώα αδάμαστα.  Ρέσσεις γονατιστός τζιαι παρπατείς στα τέσσερα σου για τρία χρόνια. Η δουλειά σου έναι α.  να μέν χαθείς.  β.  να κάμεις μονοπάθκια προς τους ποταμούς. γ. να έβρεις φαϊν τζιαι νερόν.   δ. να φιλέψεις με τα ζώα.   ε. να μέν σου γυρίσει ο πέλλαρος. Τζι άμαν μάθεις το δάσος καλά, παθκιάν παθκιάν, δεντρόν τζιαι θάμνον, εννα σε φκάλουν τα μονοπάθκια σου πάνω σε κάτι λόφους, τζι ύστερα θα έσιει τιτσιρογήν, σάν τα ασπροβούνια της Κκόσιης.  Σήκου στα θκυό σου πόθκια τζιαι παρπάτα, τζι ας έναι δύσκολον.  Πάει ένα χρόνον η εξορία που το δάσος.  Πρέπει να αντέξεις.  Στα ασπροβούνια εν μέρα ούλλη μέρα, τζι...

α (Φωτό στο σπίτιν της κυρίας C, που μου έκαμεν τη χάρη να με φκάλει σάν εδίδασκα το γιόν της) Μα τί παράξενα ζώα που είμαστε εμείς οι όρθιοι πίθηκοι.!  Όσα έν έμαθα για τη φύση του πλασμάτου τόσα χρόνια που σκέφτουμαι τζιαι δέρνω το νού μου τζιαι κουβεντιάζω  θκιεβάζω γράφω,   εκατάφερε να μου τα μάθει η πελλάρα μου που ήρτε σε σπάνια στιγμή ελαφρότητας να με γαργαλήσει. Σταθμός πρώτος:    Σούπερμαρκετ στα πλουσιοπροάστεια που διδάσκω. Συνθήκες σταθμού:  Lunchtime, γεμάτο προαστειόπληχτους αγχωμένους που βουρούν να ψουμνίσουν πρίν να πιάσουν τα κοπελλούθκια που το σχολείο. Μπαίννω μέσα με τα (μώβ) φτούθκια μου, πιάννω όσο σοβαρό τζιαι φυσικό ύφος γίνεται  (επήρε μου 2 λεπτά να μου περάσει το γέλιο τζιαι να τολμήσω να μπώ στο σούπερμαρκετ)  πιάννω χαλαρός το συντόμι ανάμεσα στα μαρούλια τζιαι περπατώ με άνεση προς τα ψωμιά.   Σταματώ δίπλα που άλλους πελάτες, κάμω πως κοιτάζω κάτι στο ράφι.   Τίποτε, έν με ζαοθωρεί κανένας. ...

Γράμμα προς το κορμί μου, γραμμένο την ώραν της Φωθκιάς: Περπατώ πόψε στην κόψη του ηφαιστείου μου  μές το θειάφι, τους γκριζοκαπνούς, πατώ ξυπόλυτος πάς τες πετρούες τες σουβλερές.  Πόσο ξένη φαίνεται  η γή τζιαμέ που έν βλαστά χορτάρι, τζιαμέ που ούτε ζωύφια πετούν, ούτε πουλιά.  Ξεγελά σε.  Λαλείς  "μα εν τζιαι τούτη η γή δική μου?"    -Επάτησα πολλές φορές δαμέ.  Εν κυκλικό το μονοπάτι, περνά που δάση εύφορα, που Κήπους, που σπαρτά, πάει τζιαι που την έρημο, τη θάλασσα, τόπους που σε γεμώννουν χαρά, που σε κάμνουν να νιώθεις καλά, που σε φορτώννουν Ωραίο για σένα.  Άς γελάσω.   Έτω, στο τέλος ο χάρτης σου πάντα καταλήγει πάντα δαμέ στο ηφαίστειον.  Έτσι έναι.  Κάθε φορά που το περνώ, κάτι μαθαίνω.  Θωρώ τα έγκατα της γής μου που κοντά, τζιαι κάθε φορά καταλαβαίνω τα καλλύττερα.    Εν τζιαι το ηφαίστειον ζωή ρέ.   Τί σημαίνει εν κατάξερον, επικίνδυνον, βρωμεί, κρούζει, εν μαύρον.  Τί σημαίν...

Καίγομαι.  Είμαι το καύσιμο τζιαι το οξυγόνο μαζί.  Είμαι η ενέργεια που πυροδοτεί την έκρηξη.  Είμαι η έκρηξη. Κρούζω σάν τα ξύλα της ελιάς που απλώσαν τα πύρινα τους διαμελισμένα κόκκινα κάρβουνα μές σε φούρνο πέτρινο την ώρα που η αύρα τους ταξιδεύκει σάν το κύμα στο πρόσωπο του ψήστη σάν εν έτοιμος να βάλει μέσα το ψητό. Καίγομαι που Επιθυμία. Πόσην έχουμε εμείς οι τρωτοί κρυφή επιθυμία, ανεκπλήρωτη, επιθυμία διπλωμένη στα έγκατα σάν το πετροκάρβουνο που κάποτε ήταν δάση πρωτόγονα σε κήπους πρωτόπλαστους.   Ήρταν οι καταστροφές οι φυσικές του ανθρώπου, οι αλλαγές του κλίματος, οι μετεωρίτες που εππέσαν πάνω μας,  τζιαι τα δάση εβρεθήκαν κομμένα, πεταμένα  μές τον ομαδικό τους τάφο σάν τα πτώματα μετά που ολοκαύτωμα.   Ήρτεν η λάβα του ηφαιστείου να τα καλύψει.  Τζιαι ο κήπος με τη σοφία του εβλάστησεν ξανά πάς το μαύρο εύφορο χώμα, εξεχαστήκαν τα δάση. Κρυφά ετζοιμηθήκαν κάτω που το φλοιό, τζιαι πουπάνω τους η ζωή εσυνεχίστηκε...

Γέρο μετανάστη έλληνα, που έφυες για να γλυτώσεις το λυντσάρισμα  γέρο μετανάστη που έφυες να γλυτώσεις στην αμερική πρίν 50 χρόνια μα ο εαυτός σου σε ακολούθησε, η φύση σου η βρώμικη σε πόσους έκαμες κακό, γέρο? Στις γυναίκες σου έκαμες. Στα παιθκιά σου. Στους άλλους. Κανένας δέν σε αγαπούσε μόνο μίσος έσπειρες εχρώστας του κόσμου τα λεφτά στους χαρτοπαίχτες μαφιόζους εχρώστας όποιου εσυνεργάστηκε ποττέ μαζί σου ώς τζιαι τα μωρά της γειτονιάς εβούρας τα να τα δέρεις άμαν επερνούσαν που την αυλή σου εφήκαν σε οι γυναίκες σου τζιαι τα παιθκιά σου εφκήκαν πρεζόνια, κακοποιοί στο τέλος, πασιής, κκέλης, έμεινες έσσω μόνος σου για είκοσι χρόνια μίζερα τοκογλύφε, 'πλούσιε' της γειτονιάς έφερνες κάθε νύχτα πουτάνες ξιδόντησσες του δρόμου να σου ικανοποιούν τη δίψα που δέν ανακάλυψες ποτέ γιατί την είσιες. Έμαθες την ηρωίνη πιλέ, στα 60 σου. Έδερνες τες, εκακοποίας τες άγρια.  Μα η αστυνομία έν έκαμνεν τίποτε. Εκαλοπλήρωννες τους κερατάες. Τζιαι μιάν ημέραν, μόνος σο...

Οι σκέψεις που κάμνω για τα όρια με γεμίζουν όρεξη να τα γαργαλήσω, να τους πώ 'ελάτε'. Εαυτέ μου Πόσο συνηθίζεις τον καθημερινό σου κόσμο...   Ζείς μέσα στο κρέας σου το υλικό και το νοητό σε μιά ρουτίνα ισοζυγισμένη που πάλεψες μέσα απο εφηβείες πολλές να αποχτήσεις για να βρείς την ποθητή σταθερότητα που μας πουλήσαν οι γονείς/δασκάλοι/ιερείς/φίλοι/φύλο/αγνώστοι. Θυμάσαι τις περιόδους ανασφάλειας και αστάθειας με τρόμο.  Θυμάσαι τα συναισθηματικά λάθη με ντροπή και απαξίωση.  Διψάς για ακόμα περισσότερη ασφάλεια του Είναι, για διόρθωση των ψυχολογικών κολλημάτων, για ωρίμανση.  Τί ζητάς τελικά?  Να ισιώσουν οι κόγχες της ατέλειας σου?  Να σβήσεις το ανθρώπινο απο πάνω σου? Πότε θα πάρεις ρίσκα με τα συναισθήματα? Θα σταματήσεις ποτέ να αγνοείς τη στιγμή για χάρη του ποθητού Αύριο του γεμάτου 'θέλω'  'θα γίνω'  'θα φτάσω'   'θα λυτρωθώ'   'θα επιλύσω'   'θα αποκτήσω'  'θα κερδίσω'  ?? Θα σταματήσεις να θυμάσαι...

Βαρκούμαι τες γιορτές.  Πολλά.  Ειδικά στην αμερική που μας τα πρίζουν να αγοράζουμε 100 δώρα.   Νιώθω άβολα που ούλλες οι οικογένειες των μαθητών μου γεμίζουν τσάντες με σοκολάτες, μπρελόκ πιάνου, δωροκάρτες του στάρπακς, μετρητά, μαλακίες.  Που υποχρέωση μόνο το κάμνουν.   Διούν φιλοδώρημα σε ούλλους τους δασκάλους τους, σε ούλλους που συνεργάζουνται μαζί τους.  Γιατί?   Έν θέλω.  Τη δουλειά μου κάμνω, δέ χρειάζουμαι άχρηστα πράματα ή λεφτά.  Θα προτιμούσα να μου εδιούσαν την απόλυτη τους προσοχή για μισή ώρα, να με ευχαριστήσουν αληθινά για τούτα που προσφέρω στα παιδιά τους.  Να με Δούν λίγο. Βαρκούμαι την έξαψη των ημερών.  Τα στολίδια στους δρόμους.  Τα φώτα.  Την συγκέντρωση της σκέψης της κοινωνίας, αυτή την ένωση της ενέργειας στο 'αγοράζω', στο 'τρώω', στο 'δωρίζω'.  Είναι τόσο άδειο αυτό το γενικό παραλήρημα.   Δέν έχει νόημα. Θα προτιμούσα να καθούμαστε όλοι γύρω απο τραπέζι, να επικοινωνήσουμε. ...

Κύκλος είμαστε, στη μέση κύκλου.  Σύμβολο του ήλιου.  Άστρο αυτόφωτο.  Ανάγκη δέν έχουμε κανένα για να επιβεβαιώσει ή να καταστρέψει την ευτυχία μας.  Φωτίζουμε και δίνουμε ζωή στους πλανήτες που στροβιλίζονται κοντά μας.  Και η έκρηξη μας τους δίνει ζωή, αλλά μόνο οταν έχουν τη σωστή προστασία για να μήν τους κάψει το ραδιενεργό μας υλικό.  Μόνοι οι άξιοι πλανήτες κοντά μας βρίσκουν τη Ζωή.  Οι άλλοι θα καούν, Άρης και Αφροδίτη θα γίνουν, κατάξεροι, καμένοι.   Μόνο η γή, που στέκεται στη σωστή απόσταση μπορεί να σταθεί δίπλα μας.  Γίνε γή.  Η ατμόσφαιρα της προστατεύει, δέχεται μόνο την ευεργεσία του άστρου, κι έτσι γεννιέται η ζωή.  Το άστρο δίνει συνεχώς, και η γή φιλτράρει μόνο αυτά που χρειάζεται, δέν κρίνει τα υπόλοιπα, τα φιλτράρει.  Γίνε γή. Και μαζί είμαστε φέγγαροι, μάνες, μήτρες.  Δεχόμαστε στην αγκάλη χωρίς όρους.  Ακούμε, καλοσωρίζουμε το φώς άλλων να λάμψε...

Μερικές σκέψεις σκόρπιες, περίεργες που Είδα απόψε.. Τυχερός είναι ο άθρωπος που έχει στο λειβάδι της φύσης του ποταμάκια πολλά, άλλα να κυλούν παράλληλα, άλλα να ενώννουνται να κολυμπούν παρέα, και άλλα να χύνουν το νερό τους σε λεκάνες ανάμεσα σε βουνά.  Τυχερός όποιου η φύση διαχωρίζει τα μέρη της ζωής του σε στεγανά σάν του υποβρυχίου δωμάτια, η δουλειά ζεί στη μιά μεριά, τα χόμπυ στην άλλη, η οικογένεια αλλού, κι όλα μαζί προχωρούν χωρίς να πολυεπηρεάζουν την εικόνα που έχει για τον εαυτό.  Πρέπει να είναι μεγάλη ικανοποίηση να μήν έχεις την ανάγκη να συγκεντρώσεις τον εαυτό σου, όλες του τες πτυχές σε μιά γραμμή που να ενώννει όσα Είσαι κι όσα Κάνεις. Αν οι ποταμοί σου που διασχίζουν τις κοιλάδες του Κήπου έχουν καημό να βρεθούν μεταξύ τους, να σμίξουν τα νερά τους και για χιλιάδες χρόνια της ύπαρξης σου αυτός ο σκοπός τους αναταράσσει, τους φουρτουνιάζει γιατί ο έρωτας που τους ανακινεί είναι ανεκπλήρωτος χωρίς τη συντροφιά τους διπλανούς ποταμούς, αν γεννήθηκες ...

Ήμουν στο δάσος εχτές τζι  έφκαλλα πάλε φωτογραφίες  τζι εκατέβηκα ένα λοφούδι σε μιά λαξιάν που έτρεσιεν νερό για να δώ που κοντά ένα θάμνο πολλά ωραίο.  Ε,  επίσης ήμουν κατουρημένος πολλά τζιαι επροσπάθουν να έβρω έναν τοπούδι να ξαλαφρώσω Σάν εκάθουμουν δίπλα του θάμνου τζι έκαμνα όμορφες ρομαντικές σκέψεις χαϊδεύκωντας  τες ραβδώσεις των φύλλων με το βλέμμα τζιαι κατευθύνοντας  το υγρόν πύρ στο χώμα,  επρόσεξα ένα ζώο μικρό μαυρόασπρο κάπου τέσσερα μέτρα μακρυά, να έρκετε κουνιστό, λυγιστό, τζιαι να σιύφκει για να πιεί νερό με την ησυχία του με την ουρά την φουντωτή στον αέρα.  "Αμάαααν", σκέφτουμαι τζιαι κόφκεται μου η ροή,  "Επιάσαν μας". Ένα ζώο μαυρόασπρο με φουντωτή ουρά, το περιβόητο skunk, ασβός, -τζιήνος που το μίκυμάους "Ρόζ Πάνθηρας" που εθωρούσαμεν παλιά, τζιήνος που εβρώμεν, ο 'γάλλος' τάχα που εβούραν την καττούαν συνέχεια πουπίσω να τη γαμήσει τζι έν του εκάθετουν.   Φανταστου τωρά τη σκηνή:  Εγώ δίπλα που το θά...

Πόψε βαστά με το σεκλέτι. Η πεθυμιά. Σκέφτουμαι την πεθυμιά. Πεθυμώ να πεθυμώ. Σταματώ. Αφουγκράζομαι. Μετά, Επιθυμώ. Επιστρέφω. Καταπιέζω την πεθυμιά πρίν γίνει επιθυμία. Ξαναφουγκράζομαι. Η καταπίεση εν σάν την κατάβαση στο βυθό, σπάζει τα τύμπανα, τις αρτηρίες, σπουρτούν τα υγρά, τσακίζουν τα κόκκαλα. Αφήνω την να φύει την καταπίεση. Έρκεται η Επιθυμία. Στην δύση της καταπίεσης, την ανατολή της Επιθυμίας, εκεί, ζώ μιά λεπτή γραμμή ελευθερίας που κρατά ένα χιλιοστό δευτερολέπτου. Αρκούμαι με τη γνώση του. Γιατί εν στη φύση του ανθρώπου να καταπιέζει την πεθυμιά? Γιατί βάλλουμεν έτσι όρια? Γιατί ο χρόνος στο μεταξύ της καταπίεσης τζιαι της Επιθυμίας να γεννά ελευθερία? Αν μπορούσαμε να νιώσουμε το χιλιοστό σάν να ταν αιωνιότητα? Αν κάθε στιγμή μας αιωρούμαστε σ' εκείνο το μεταξύ, στο λίκνο της απόλυτης σιωπής, τότε τί? Περπατώ χέρι στο χέρι. Κοινός ο προβληματισμός. ------------------------------------ Η πεθυμιά μου εν σάν το σπόρο που φυτεύκεται μές την καρδί...

Εχτές ήταν δαμέ ο πεθερός μου. Επειδή εν το τελευταίο σ/κ πρίν τη δουλειά, είπα να κάτσω να σκεφτώ, να βάλω σε τάξη όσα έμαθα το καλοκαίρι, τζιαι να φέρω το συνειδητό μου σε έκσταση για να τα χωνέψει. Μερικά πράματα έν τα μαθαίνουμε με τη σκέψη... Πρέπει να ζήσει ο εαυτός εμπειρία για να καταλάβει το Καινούργιο. Εγώ άμαν έχω να Νιώσω, μαειρεύκω. Αποφάσισα οτι σήμερα θα φκώ πας σέναν βράχο μαγειρικόν που έσιει χρόνια που τον φοούμαι. Αποφάσισα να κατακτήσω το χάμ-χοιρομέριν το καπνιστόν, όι τζιήνον που ξερανίσκει τζιαι γίνεται κορτάτζιην. Το Άλλον, που το σιγοψήννεις όσπου να γίνει λουκούμι, κόφκεται με το κουτάλι τζιαι μουσκομυρίζει καπνόν, πικάντικες μυρωθκιές, τζιαι λιώννει η μυλλούδα του μές τον μύν. Για να κατακτήσεις αυτόν το βράχο θέλεις επιστήμην, λογικήν, αισθήσεις, αγάπην, αντοχήν, σιγουριάν, αυτοπεποίθησην, πελλάραν, καφέδες, πύρες, τσιγάρα, ράσιην, πόθκια, μμάθκια, φτιά, αφήν, όσφρησην, διαίσθησην, εσώσθησην, εξώσθησην, έρωταν, πειθαρχίαν, νομοταγήν, επαναστατικότηταν, απο...

Έκατσα στη βεράντα τζι εν αργά το βράδυ, οι σιλουέττες των σπιθκιών γυρόν μου τρυπούν τον έναστρον ουρανόν σάν τες φούχτες που με ενωμένα τ' ακροδάκτυλα προσεύχουνται η καθε μιά στον δικόν της θεό. Προσεύχουμαι τζι εγώ στον διόνυσον μου πόψε. Παίζω μουσικήν που την περιοχήν του Κορασσάν, πάς τα βουνά τους κούρδους της περσίας. "Κορασσάν" σημαίνει "ποτζιή που έρκεται ο Ήλιος". Έρκουμαι. Επέρασεν ο Αλέξαντρος που τζιαμέ το 300 κάτι, κάποτε ονομάζαν την περιοχήν Τραξιανή. Έσιει πολλήν ιστορίαν η μουσική τους τζιαι ενώννει σε με το σύμπαν ο ήχος της. Έπαιζα 6 ώρες τούντη φράση σήμερα, obsession σαμανικό. Εν μουσική των πολεμιστών που αφήννουν τες οικογένειες τους τζιαι πάν έφιπποι να κάμουν κλεφτοπόλεμο τους καταχτητές. Έσιει πολλύν παράπονον, αλλά αναβλύζει που μέσα της τζι έναν πείσμαν μαυροντυμένον ούλλον μασιαίρκα αρχαία, μιά αυτοπεποίθηση στητή σάν το πεύκο εν η μουσική τους Κορασσιώτες. Στην πολλήν ώρα που παίζει το κορμί σταματά ο εα...

Εχάλασεν το καταραμένο Blogger τζιαι όι μόνον έν με άφηννεν να δώ κανέναν google blog,  εστέρησεν μου την ανάρτηση που θα έκαμνα για την επεισοδιακή μου μέρα.   Άρα αντί μεγάλης ανάρτησης με ξέχυλα αισθήματα και περιγραφές, θα τα γράψω μυστήρια/συνοπτικά τα συμβάντα. ...την αυγή επήα στο Χωριό  με τον παπά μου.  Ώς τες 11 εγυρίζαμεν μές το λάλλαρον. Εξαναείπεν μου τα κατατόπια/τοποθεσίες/σπίτια συγγενών/χωράφκια φίλων/παρατσούκλια/σινεμά/γήπεδο/σύλλογος/καφενές δεξιούς αριστερούς/ελιές κλπ κλπ,  για να τα απομνημονεύσω.   Σχεδόν.  Σχεδόν.    Άρχισεν το Χωριό να ζεί επιτέλους μές το νούν μου.  Εγώ θα το ασπρογιάσω όμως, θα σάσω τα πλιθθάρκα, θα ξαναφυτέψω αμπέλια τζιαι ρέντες.  Θα ξιστουππώσω τους λάκκους, θα φέρω ουρανοκατέβατους χωρκανούς.  Όπως κάμνει ο γεροποιητής θα κάμνω τζι εγώ.  Είμαι έτοιμος, οι εικόνες εφυτευτήκαν μές τον Κήπον του Νού μου. ....επήαμεν στο χωράφιν του πρόπαππου.  Εμείναν μόνο χαλάσματα.  Έδειξεν μου το κρησφύγετον των κοπελλιών.  Επατήσαμεν τα κάτσαρα.  'Ε...

Ζύμην έπλασα και λουκουμά κατ' εικόναν και ομοίωσην. Κυπριακή ρουλέττα... "Κοπιάστε ρέ μιτσιοί, πουλώ μασιέρκα, ππάλες, αεροβόλα, ότι θέλετε".

Επήα το λοιπόν να δώ τον 'Μπρούνο'  με τον Σάσια Μπάρον Κόεν αλλιώς 'Μπόρατ'  σε προηγούμενην του ταινίαν.  Παρακολουθώ την καριέραν του Κόεν που το 2001 γιατί έκαμνεν έναν σιόου στο  HBO  που είσιεν χάζι, ίσχεν σκέτς με τον Μπόρατ τον άξεστο χωρκάτη wannabe δυτικό,  τον Μπρούνο τον μοδάτον γκέυ wannabe icon, τον Άλι Τζή τον μαμμόθρεφτο wannabe βαρετό γκάγκστερ που εν λλίο βλάκας,     κλπ  κλπ οπότε είμαι αρκετά γνώστης της 'κουλτούρας' τζιαι του τρόπου σκέψης του Μπάρον Κόεν.   Κόφκει ο νούς του πελλού.  Έσχει ταλέντον. Αρέσκει του να περιπαίζει τες στερεότυπες ιδέες  που μας φυτεύκει η κοινωνία για ορισμένα άτομα ή γκρούπς.  Περιπαίζει το political correctness τζιαι κάμνει το θεατήν να νιώσει άβολα με τον εαυτόν του γιατί έρκεται αντιμέτωπος με το δικόν του ρατσισμό, ή την homophobia του πχ. Στον Μπόρατ επερίπαιζεν τους εβραίους  - εν το μεταξύ ο Κόεν εν ο ίδιος ορθόδοξος εβραίος.   Επερίπαιζεν μας εμάς όσους έχουμεν ηλίθιες μεσαιωνικές προκαταλήψεις για τους ...

Εν δύο το πρωί.  Έν εχω ύπνο γιατί ακολούθησα τες συμβουλές σας τζιαι εχαλάρωσα με κουρούδιν τρίωρον το απόγευμα... Έπαιζα ακκορτεόν τέσσερις ώρες πόψε έξω στη βεράντα, προσπαθώ να μάθω το κομμάτιν μου που έγραψα για τον πατέρα διάσπορο -έγραψα το ναν δύσκολον ο κερατάς τζιαι εσκόρσαρεν με.  Την τετάρτην έχω πρόβαν με τους άλλους μουσικούς  (ούτι, βιολί, κρουστά, φλάουτο)  τζιαι πρέπει να το μάθω καλά.  Έδρωσα καλά.  Έκαμνα τζιαι παττιχοδιάλειμμα κάθε ώρα, έσπασα -βλάφτει η παττίχα ρε παιθκιά?  Έφαα τζιαι κούννες, έφαα τζιαι ροδάτζινον.  Αλκοόλ γιόκ.  Κομμένο. Έρκουμαι το λοιπό ννα ππέσω, τζιαι επήα να κάτσω στο 'μέρος'  με τον κλασσικόν κυπριακό καλοκαιρινό τρόπο εν το μέσω της νυχτός, δηλαδής ημίγυμνος, σωβρακάς τζιαι υγρασιόπληχτος.  Έκατσα να ησυχάσω στο λυκοφώς του μπάνιου, ένιωσα το γνώριμο μέγεθος/σχήμα/ύψος του 80'ς αποχωρητηρίου που τα παιδικά μου χρόνια  (σημαντικά τούτα τα μικρά)  να με αγκαλιάζει σχεδόν μητρικά, τζιαι άρκεψα να διαβάζω τα διάφορα περιοδικά που μ...

Σπίτι μόνος μου τζιαι κουρνιάζω αξύριστος μές την τένταν της υφαντής κουβέρτας σαν κάθουμαι στη πρωινή δροσιάν τζιαι τον ήλιον που μπαίννει κρυφά στο βαθυμπλέ δωμάτιον με τες αραχνοϋφαντες κουρτίνες.  Αφού το φραπέ απαγορεύεται, πίννω κρύο αμυγδαλόνερο τζιαι πείθω τον εαυτόν μου οτι αρέσκει μου.   Λείπουν  ούλλοι επήαν στο πάρκο να παίξουν.  Εγώ περιμένω να περάσει η ώρα κολυμπώντας μές το σιρόππι της βαρεμάρας μου.  Έχω μόνο 2 ώρες δουλειά το απόγευμα αντί 10, έκλεισε το σχολείο που πάω τες παρασκευές το πρωί, τζιαι σιγά σιγά σβύννουν οι μηχανές μου.  Δυστυχώς οι δυνάμεις μου μιά μιά κάμνουν φτερά τζιαι φεύκουν.   Το χαμόγελον μου έν θέλει να κάτσει στο πρόσωπον μου.   Η όρε \ξη μου της ζωής εχώστηκεν .    Είμαι άδειος, τζιαι δέν έχω διάθεσην ούτε φίλους να δώ ούτε κανέναν.   Στο κομπιούτερ παίζει ήρεμη  μουσική της Κωνσταντινούπολης με νταούλια βιολιά τζιαι χορωδίες ούλλο σεκλέττι.  Να γράψω ανάρτηση?  Σκέψεις έν έχω, τζιαι οι προβληματισμοί νεουλιάζουν με.  Γιατί εν τόσο βαρετή η τζ...

Το μαγικόν Αδρωπούιν Του Νού  που κατοικά μές τη κκελλέν μου (όπως τζιαι στη δική σσας)  τζιαι κάμνει κουμάντον, τούτος ο  πυλωρός στον Κήπον του Νού, τούτος ο μάστρος της έμπνευσης τζιαι της δημιουργίας που κατοικεί τον νούν τον ανήσυχον που του αρέσκει να φτιάχνει ζωήν που το μηδέν, έχει  ένα κακό συνήθειο:  Φκαίννει έξω που το λαγούμιν του για να με συνεπάρει πάντα σε ώρες άπρεπες τζιαι σε τόπους εντελώς επικίνδυνους ή ακατάλληλους.  Φκαίννει όταν το καλώ για να με βοηθήσει να εμπνευστώ (όταν δηλαδή το επικαλέσω με τελετουργικόν τρόπο), ή ακόμα τζιαι ακάλεστο για να μου δώσει κεραυνοβόλα  κατανόηση του  Έσσω μου, προσπαθεί   το καημένον  πέρκι με γλυτώσει που τον εαυτόν μου τζιαι ελευθερωθώ επιτέλους που τα δεσμά που με δίννουν μιά ζωή τα εσσωτερικά.    Εν καλές οι σοφίες του, ξέρει τζιαι πολλή μουσική παραπάνω που μένα, μοιράζεται τη μαζί μου.  Το ευχαριστώ. Δυστυχώς άμα πεί τζιαι εμπνευστεί τζιαι κλωτσήσει για να φκεί προς τα έξω το αδρωπούιν ανεμοφυσά στην ύπαρξη μέγας αέρας, στρ...

Πάει ακόμα μιά Πέμπτη δύσκολη.  Εμείναν μόνο αλλο πέντε ως το τέλος της χρονιάς μου.  Άντεξε Διάσπορε.   Ο βούρτουλας έππεσεν πάς τη ράσιην τους μαθητές σήμμερα, ετοιμάζω τους για το ρεσιτάλ τους σε 3 βδομάδες τζιαι χρειάζουνται λλίγην πίεση να δρώσει το φτίν τους. Σημαίνει η δουλειά έγινε πιό έντονη, συνέχεια στήννω τους συναισθηματικά, κάμνω τους κερκίδαν τζιαι προσπαθώ να τους τονώννω το ηθικό αλλά μαζί να τους αχχώσω αρκετά για να δκιαβάσουν τζιαι να παίξουν με συναίσθημα. Βαρκούμαι πόψε.     Ήμουν τόσο κουρασμένος που ούτε κκέφιν είχα να πετάξω ποσκούπιδα στην πλουσιούπολη.   Έν είχα κκέφιν.   Τουλάχιστον εψές ετέλειωσα επιτέλους το βυζαντινο-κυπριακο-περσικο-τουρκικο κομμάτι που έγραφα (τζιαι μάλιστα χωρίς βοήθειαν που τες μούσες, οι οποίες εχωστήκαν τζιαι δέν ήρταν να με σώσουν τούτην τη φορά)  για να το αφιερώσω  στον παπάν μου οταν πάμε κύπρο τον Ιούλη.  Έφυεν τζιαι τούτον.   Μπορώ να πώ οτι επέτυχα το πάντρεμαν  τούτων ούλλων των μουσικών πολλά, εσκέφτηκα βαθκειά πρίν να αρκέ...