Διασπορος

Εχτές είχαμεν κατάστασην εχτάχτου ανάγκης στην πολιτείαν μας.  Ήρταν κάτι νέφη, καταιγίδες τεράστιες γεμάτες αέραν χογλαστόν τζι υδρατμούς.  Συνταγή καταστροφής βιβλικής που λαλούν τζιαι τα media.  Σάν εδίδασκα ήρτεν μου μύνημαν που την Αγάπην στο κινητό  "έρκουνται ανεμοστρόβιλοι, έλα έσσω".   Επέτησα τζι εκλειστήκαμεν μές το σπίτιν να καρτερούμεν μήπως μας κατεβεί κανένας στρούφαλλος μές τη γειτονιάν τζιαι κάμει μας τα καλοτζιαιρινά.  Εκάτσαμεν μακρά που τα παράθυρα έτοιμοι να την κάμουμε για το υπόγειο που στιγμή σε στιγμή.   Ευτυχώς για μάς τζιαι δυστυχώς για άλλους επήεν αλλού το κακόν, εμείς είχαμεν μιάν απλήν νεροποντήν στύλ 'κατακλυσμός του Νώε'  με συνοδείαν απίστευτου αέρα τζιαι με κεραυνούς κάθε δευτερόλεπτον.  Απίστευτο θέαμα.  Επέρασεν που κοντά μα δέν εσταμάτησεν δαμέ. Εγλιππάραμεν την με λλία λόγια.  Δακάτω άμαν κάμει στρόβιλους εν σοβαρή υπόθεση.  Έν μιλούμεν για καμιά στέγην τζιαι κανέναν κλωνίν μές το δρόμον...

Ήρταμεν Νέαν Υόρκην για το σ/κ να μείνουμε στους στενούς μας φίλους κάτω στο Μπρόνξ που ζιούν σε μιά γειτονιάν ευάερην τζιαι μαρμαρόσπαρτην πάνω σ' έναν λόφον που δεσπόζει του μανχάταν, γειτονιάν καμπόσον αρχαίαν με βικτωριανά σπίθκια   -άν και γεμάτην κόσμον κυρίως εκνευρισμένον κόσμον που φκάλλει τα νεύρα του με φωνές, καφκάες κλπ μές τους δρόμους τη νύχτα αφού δίπλα που τα σπίθκια τα βικτωριανά έσιει πολυκατοικίες-κουθκιά.   Έσιει τα συνηθισμένα προβλήματα της πόλης, έγκλημαν, φασαρία, πεξιές, κλπ κλπ.  Όι πως φοούμαι, η πόλη μας εντζιεν ήσυχη εμάς ένιγουέη οπότε η φασαρία εν γνώριμη. Εψές εκάμαμεν μπάρμπεκιου παϊδάκια στην αυλούδαν τζι εφάαμεν τα παρέαν με κάτι φοβερά τάκος που μιάν τακερίαν φανταστικά αυθεντικήν δαμέ δίπλα που το μενού εν μόνο στα ισπανικά γραμμένον  (τάκος με καρδίαν του σιοίρου εξαναφάετε?)   τζιαι  ερουφήσαμεν καμπόσες τεκίλες ψηλής ποιότητας ποτζιήνες που ρουφάς σιγά σιγά αντί να τες στυλλώννεις.  Δίπλα μας τα τραίνα να περν...

Τί έσιει τούτη η φωτογραφία που πρέπει να προσέξουμε? Τίποτε. Αν είμαστεν 3 χρονών τζι εμείς, τίποτε έν θα επροσέχαμε. Ο γιός μου τζι η κόρη μου σάν επερπατούσαμε στη γειτονιά είδαν ένα άλλο αγοράκι να παίζει μπάλα στην αυλή της εκκλησίας τους αφρικάνους μετανάστες που ετραουδούσαν κατανυχτικά μές την κρυαδούαν την ανοιξιάτικην κάτι μπλουζο-ύμνους πολλά σπουδαίους,  τζι επήαν να παίξουν αμέσως μαζί του. ("μαυρούιν", "αλητούδιν",  "ξαπόλυτον", "ξημαρισμένον") Τζι εν ένα που τα τεράστια καλά της πόλης μου, εν ότι εν άχρωμη.  Μεγαλώννουν τα κοπελλούθκια που ούλλες τες φυλές δίπλα δίπλα τζι έν ξεχωρίζουν το ένα πλάσμα που το άλλο βάσην του χρώματος του ή της οικονομικής του κατάστασης ή αν έναι οι γονιοί του άντρας-γεναίκα, ή άν έναι της τάδε θρησκείας. Τζιαι τούτον εν διαφορετικόν που το "ζούμεν δίπλα που μιάν μειοψηφίαν τζι 'ανεχούμαστεν' την. Το μέλλον της αθρώπινης φυλής εν δίχα σύνορα, υπερδυνάμεις, χρώματα, θρησκε...

Αφού ετέλειωσα το κύριο μέρος των κομμαθκιών τζι έφυεν πουπάνω μου η Έκφραση, τζι ήπια που την κούζαν της αγάπης καλά καλά τζι εφκέρωσα την, τζι εγέμωσα την πάλε με το δικόν μου το νερόν, ήρτεν τζι η ώρα του γέλιου. Το γέλιον πάντα συνοδεύκει την Έκφρασην, ξανακάμνει τον πλάστην άδρωπον. Οπότε έπιασα την Αγάπην τζι επήαμεν να δούμεν stand-up comedy, μιάν κατάπελλην κωμικόν, τη Lisa Lampanelli που εμφανίζεται συχνά στο Comedy Central.  Ήρτεν στην πόλην μας τζι εγέμωσεν το θέατρον χωρκανούς. Σάν εκάθουμουν στο θέατρον εκατάλαβα πως ποττέ μου έν εξαναπήα σε θέατρον για να διασκεδάσω.  Συνήθως εν για να εμπλουτίσω το πνεύμαν ή για να ακούσω μουσικές.  Εφάνηκεν μου παράξενον ναν το θέατρο μή-ελιτιστές, χωρκανούς, απλούς αθρώπους, μοτορτζιήες, υδραυλικούς, χτίστες.  Ένιωσα νάκκον ούφο τζι εμαράζωσα που την τύφλαν μου.  Να μέν έχω ξαναδεί τον "κόσμον"  που κοντά, τζι η μόνη μου επαφή με τα δημόσια ώς τωρά ναν ελιτιστική.  Έκαμεν μου καλό.  Έκατσα δ...

Στο επόμενο μπλόκ σπιθκιών δίπλα του δικού μου, έσιει έναν άντρο με αλήτες μιτσιούς που κάμνουν συχνά φασαρίες, εν μέλη της συμμορίας των μπλέ, οι οποίοι εν εναντιωμένοι με την συμμορία των κόκκινων  -ακούεται μωρίστικο αλλά σκοτώννουνται συχνά μεταξύ τους με ξύλα, πιστόλια, ππουνιές.  Πιάννουν κοπελλούες μιτσιές τζιαι κάμνουν τες πόρνες, πουλούν meth, ότι ξημαρισιά φανταστείς.  Πλάσματα που δέν έχουν τον ήλιο μοίρα, χωρίς γονείς ή υποστήριξη που κανένα, χωρίς μόρφωση, χωρίς κάτι να τους κρατά ζωντανούς.    Πολλές φορές δικαιολογώ τους, νιώθω τζιαι καμπόσην ενοχή για την δική μου τύχη να μεγαλώσω με αρκετήν αγάπην τζιαι  μόρφωση που μου επέτρεψεν να έχω σπουδαία ζωή τζιαι να ξέρω το καλό που το κακό.  Συνήθως έν πειράζουν "αθώους"  τζιαι παίζουνται μόνο μεταξύν τους. Έν ξεχωρίζουν με νόμους με καλό, με κακό, τζιαι ζούν μές τη δικήν τους κοινωνία. Έ, να μέν γιορτάσουν τα πλάσματα το νέον έτος με γκανγκστερικό στύλ? Εφέραν εψές  τα ποτά ...

Εψές κατα τα μεσάνυχτα έφκηκα έξω στη βεράντα για το τελευταίο πικροτσιάρο πρίν απλώσω την κορμάρα μου στο κρεβάτι για ύπνο τζι όπως εβάδιζα πάνω κάτω με την ελπίδα να ζεσταθώ λλίο τυλιμένος 3 παλτά τζιαι μάλλενα καππέλλα/γάντια (στα οποία βάλλω φωθκιά κάθε φορά) τζι ερέμβαζα όσο χαλαρά μπορούσα μές τους καπνούς τζιαι τες βρισιές.   Ξάφνου ακούω ένα θόρυβο τύπου "κρίτς κρίτς κρίτς". Ο ήχος "κρίτς κρίτς κρίτς" εν πολλά χαρακτηριστικά αλλόκοσμος όταν έρκεται που τα σκοτεινά πάς τη βεράντα του πλασμάτου.  Ή εν ζόμπι χωσμένο μές τα ξύλα του πατώματος που ξύνει τα νύσια του να τα κονίσει πρίν σε βάλει βούκκο, ή εν ποντικούδι, ή τερμίτης τεραστίων διαστάσεων, ή κάττος αδέσποτος, ή μήκακο ζώο μή κατοικίδιο του δάσους που εξέκοψεν μές την πόλη αφού το εξεγέλασεν το GPS του τζιαι μάσιεται να κάμει φωλιάν για να ππέσει σε χειμέρια νάρκη κάτω που τη βεράντα. Αφού απέκλεισα τες πρώτες πιθανότητες  (τα ζόμπι, οι ποντιτζοί, οι κάττοι τζι οι τερμίτες ψοφούν που την κρυάδα)...

Γέρο μετανάστη έλληνα, που έφυες για να γλυτώσεις το λυντσάρισμα  γέρο μετανάστη που έφυες να γλυτώσεις στην αμερική πρίν 50 χρόνια μα ο εαυτός σου σε ακολούθησε, η φύση σου η βρώμικη σε πόσους έκαμες κακό, γέρο? Στις γυναίκες σου έκαμες. Στα παιθκιά σου. Στους άλλους. Κανένας δέν σε αγαπούσε μόνο μίσος έσπειρες εχρώστας του κόσμου τα λεφτά στους χαρτοπαίχτες μαφιόζους εχρώστας όποιου εσυνεργάστηκε ποττέ μαζί σου ώς τζιαι τα μωρά της γειτονιάς εβούρας τα να τα δέρεις άμαν επερνούσαν που την αυλή σου εφήκαν σε οι γυναίκες σου τζιαι τα παιθκιά σου εφκήκαν πρεζόνια, κακοποιοί στο τέλος, πασιής, κκέλης, έμεινες έσσω μόνος σου για είκοσι χρόνια μίζερα τοκογλύφε, 'πλούσιε' της γειτονιάς έφερνες κάθε νύχτα πουτάνες ξιδόντησσες του δρόμου να σου ικανοποιούν τη δίψα που δέν ανακάλυψες ποτέ γιατί την είσιες. Έμαθες την ηρωίνη πιλέ, στα 60 σου. Έδερνες τες, εκακοποίας τες άγρια.  Μα η αστυνομία έν έκαμνεν τίποτε. Εκαλοπλήρωννες τους κερατάες. Τζιαι μιάν ημέραν, μόνος σο...

Την παρασκευή πρωί πρωί παρκάρω στο πίσω πάρκινκ του ιδιωτικού λυκείου που διδάσκω, το οποίο είναι μπροστά απο ένα ρυάκι ανάμεσα στα πρώτα δέντρα του δάσους.  Διδάσκω στα στούντιο κάτω απο τη βιβλιοθήκη του σχολείου -ένα κτίριο του '60, μπετόν, που δέν κολλά καθόλου με τα όμορφα τούβλινα εγγλέζικου στύλ άλλα κτίρια μπροστά.  Νευριάζει με η βιβλιοθήκη, εν μουντή πολλά. Ένας τεράστιος τοίχος άχαρος δεσπόζει του πάρκινκ.  Και σήμερα, δυό μαθητές με πολύχρωμα σπρέη κάνουν γκραφίτι πολύχρωμα. Χαίρομαι. Ρωτώ τα παιδιά "Τί κάμνετε?  Σας αφήσαν να καλλιτεχνίσετε στον τοίχο!???" Η κορού με τα φούξια μαλλιά μου λέει με ενθουσιασμό  "Ναί!" Σκέφτομαι μέσα μου πώς γίνεται ένα συντηριτικό σχολείο των $40,000 το χρόνο, ένα σχολείο με μόνο άριστους μαθητές που θα πάν μόνο χάρβαρτ και θα γίνουν μετά ηγέτες στην κοινωνία, πώς γίνεται να τους άφησε. Και προσθέτει η κοπελίτσα  "Μας άφησαν να ζωγραφίσουμε, έχουμε τρείς μέρες διωρία, μετά θα πρέπει να τα καλύψουμε...

Έχω νεύρα. Ήρθε το νέο κοντράτο (ετήσιο) για την ανανέωση της οικογενειακής ασφάλειας υγείας. Αφού δέν έχω μάστρο να μου προσφέρει ασφάλεια, την αγοράζω μόνος μου -έτσι κάμνουν οι αυτοεργοδοτούμενοι στη ΧΤΕρνία.   Κάθε Φεβράρη χάννω ύπνο μέχρι να μας στείλουν το λογαριασμό, τα τελευταία 5 χρόνια που αγοράζω ασφάλεια αυξάνεται η τιμή ραγδαία, θα μας πατήσουν στο λαιμό τελικά.  Κάθε χρόνο το κόστος ανεβαίνει κατα 15-20%!!  Πού θα πάει το πράμα?   Σε δυο τρία χρόνια δέ θα μπορώ πλέον να την πληρώσω, εννα κάτσουμε πάνω. Έχει την τιμή της η ελευθερία, η ζωή έξω που το σύστημα του γραφειοκρατισμού, του καπιταλισμού.  Διάλεξα να ζώ τη ζωή μου ελεύθερα, με 3 μήνες διακοπές το χρόνο, με δικό μου πρόγραμμα και ωράριο.   Αλλά το σύστημα έρχεται μιά φορά το χρόνο να με τιμωρά που δέν είμαι ρομπότ.  Δέ θέλεις να παίζεις με τα άλλα παιδάκια κύριε?  Νά ένα πάτσο να φέρεις τα μίλλια σου. Αννοίγω με τρόμο το φάκελο. "Σας πληροφορούμε ότι λόγω αυξήσεων σ...

Ο ήλιος έλαμπε χτές με την αισιοδοξία της άνοιξης και η πόλη με τα ψηλά κτίρια που λαμπυρίζουν έμοιαζε φρεσκοπλυμένη.  Περπάτησα για ώρες πολλές παρέα με τον αδελφό μου, λίγες ώρες, μέχρι να έρθει η καταραμένη στιγμή του αποχαιρετισμού.  Όταν βλέπεις κάποιον αγαπημένο σπάνια, τα λόγια μετρούν, διψάς να μοιραστείς ιδέες, ανησυχίες, ανακαλύψεις.  Κοιτάζεις κρυφά τον αγαπημένο να φωτογραφήσεις τις κινήσεις του, κρατάς τα χαμόγελα και τα αγγίγματα στον ώμο. Στο πάρκο τα παιδιά κάνανε παγοδρομίες και σταθήκαμε για λίγα λεπτά να τα κοιτάζουμε ακουμπημένοι στο κιγκλίδωμα της αρχαίας γέφυρας ανάμεσα στις ιτιές.  Το γρασίδι ακόμα είναι καφέ, πατημένο και αναμαλλιασμένο όπως ξεμυτά κάτω απο το βρώμικο χιόνι του φεβράρη. Και ο λιγοστός κόσμος της κυριακής περπατά νωχελικά, καλοκαίρι μας φαίνεται, 10 ολόκληροι βαθμοί, σωστός καύσωνας.  Ακόμα και οι άστεγοι που ξυπνούν σκεπασμένοι με εφημερίδες και άδεια κουτιά, νιώθουν μιά αίσθηση ελπίδας.  Τουλάχιστο δέ θα κινδυνεύ...

Ψές δέν είχα ύπνο (καφεϊνη+αδρεναλίνη+δημιουργία=υπερένταση), έπαιζα με το καινούργιο μου τηλέφωνο, κατέβασα προγράμματα, παιχνίδια, μαλακίες να περάσει η ώρα.  Πέτυχα και ένα ωραίο app του google που μου δείχνει την περιοχή μου. Το πρωί με τον καφέ μου δοκίμασα τα προγράμματα να δώ αν μου αρέσκουν, εδοκίμασα το στο τέλος το app του google.  Να δώ τη γειτονιά μου. Μα τί ωραία κόκκινα σημεία.  Τί να μας δείχνουν άραγε? Τα αξιοθέατα της πόλης? Τα θέατρα? Τα πάρκα? Παγωτατζιήδες? Όχι. Το σπίτι μου εν μές τη μέση όοολων εκείνων των κουκκίδων που σάν τον καταρράκτη μας περικυκλώνει.  Μιά μπλέ κουκκίδα που για να τη δείς θέλεις γυαλιά. Τί να είναι οι κόκκινες κουκκίδες? Είναι.... οι κατοικίες των δηλωμένων βιαστών και παιδεραστών της πόλης.  Εν υπόχρεοι όπου πάν να μείνουν να το δηλώνουν στες αρχές της πόλης και να μπαίνουν σε λίστα για να ξέρουν οι γείτονες με ποιούς έχουν να κάμουν. Δηλαδή εν άτομα που εβιάσαν μωρά, εκάμαν φυλακή χρόνι...

Σήμερα ήταν το πρωτάθλημα αμερικάνικου φούτπολ.   Φακκά μου.  Δέν καταλαβαίνω γρύ, ούτε θέλω να καταλάβω.   Αδειάζουν οι δρόμοι, απο χτές έχουν προετοιμάσει το σκηνικό 100εκ. τηλεθεατές για να παρακολουθήσουν το εθνικό σπόρ παρέα με άγευστες μπύρες και χιλιάδες θερμίδες.  Εκαλέσαν μας σπίτι τους κάτι γνωστοί μας που τα προάστια που έχουν μωρά μικρά να 'γιορτάσουμε' παρέα. Φακκούν μου τα προάστια, κάθε μέρα που τα κυκλοφορώ σάν διδάσκω παρακολουθώ τα, σιγουρεύω μέσα μου πως δέ θα μπορούσα ποτέ μου να ζήσω ευτυχισμένος σε τέτοιο περιβάλλον.  Ζούν οι προαστιόπληχτοι μές σε μιά ουτοπία, μιά παραμυθούπολη χωρίς αίσθηση κοινότητας ή γειτονιάς, χωρίς ουσιαστικές σχέσεις με άλλους.  Ο καθένας κλεισμένος στο υπέροχα σχεδιασμένο σπίτι του, με τα 1.5 μωρά του, τα δύο αυτοκίνητα  (ένα SUV, ένα mini van τεράστιο για να κουβαλά τα 2,000 πράματα που φορτώννουν τα μωρά τους) το κομμένο απο κηπουρούς γρασίδι μιά θάλασσα σπατάλης νερού. Μεγαλώννουν μωρά που δέ γνωρί...

Σούρουπο. Οι πόρνες της γειτονιάς έρχονται νυσταμένες να πιάσουν δουλειά, φτιάχνουν το μέηκαπ τους με το μικρό τους δακτυλάκι, βλέπω τους πρώτους πελάτες να σταματούν έξω που το παράθυρο μου με πινακίδες άλλης Πολιτείας, χωρίς ντροπή καθόλου και να φεύγουν βιαστικοί με συνεπιβάτη το σκιάχτρο-γυναίκα, για δέκα λεπτά.  Πάλι πίσω η πόρνη, ανέκφραστη. Οι πρώτοι μεθύστακες τρεκλίζουν ξεχνώντας με κάθε τους βήμα τον πόνο τους και τους λόγους που ρουφήσαν 39 βότκες απανωτές απο μικρά μπουκαλάκια -τα οποία πετούν στην καχεκτική μου μπροστινή αυλή, η οποία έχει ήδη δεχτεί τα κακκά 4-5 κοπρόσκυλων ράτσας pitbull που οι εμπόροι της μεθαμφεταμίνης σέρνουν μαζί τους όπου πάν για προστασία. Σούρουπο συνηθισμένο στην πολύπλοκη μας πόλη.  Ουρλιάζουν τα περιπολικά κάθε δεκάλεπτο με βιαστικούς μπάτσους αγχωμένους καθ' οδόν στο χώρο ενός συνηθισμένου εγκλήματος.  Ποιός άραγε να δέρνει πάλι απόψε τη γκόμενα του?   Ποί  ος πυροβολά τους αντιπάλους?  Ποιός έχει πεθάνει μόν...

Ούλλη μέρα οδηγώ.  Σε αυτοκινητόδρομους των 5 λωρίδων, σε δρομάκια της υπαίθρου στενά και φιδίσια γεμάτα λακκούβες, σε γειτονιές, πόλεις.  Την ώρα που οδηγώ, σκέφτομαι, ακούω μουσική, τίποτε δραματικό, εν πάρα πολλά ωραίο πράμα ο ελεύθερος χρόνος μόνος με τον εαυτό με υπόκρουση τον βόμβο της μηχανής και συνέχεια action στύλ ηλεκτρονικού παιχνιδιού με αυτοκινητούθκια.   Ένα πράμα που σκέφτουμαι συνέχεια εν πόοοοσοι αθρώποι οδηγούν πάς τούντη γή.  Δέ ξέρω γιατί, πιάννει με λύπη αμα θωρώ τόσες χιλιάδες ζωές γύρο μου να προσπαθούν να πάν κάπου για να συνεχίσουν το ρυθμό τους, ζωές που ποτέ δέ θα αγγίξω ή να μάθω τίποτε για τούτους.  Πλάσματα σάν και 'μένα, με οικογένεια, άγχη, αγάπη στη ζωή τους.  Που με αγνοούν και τους αγνοώ.  Πικρό συναίσθημα. Έσιει ομως κάτι πλάσματα μές το δρόμο που τα θωρείς με έκπληξη ξαφνικά να περνούν που δίπλα σου, δέν πιστεύεις πως υπάρχουν τέθκοια άτομα και κυκλοφορούν νόμιμα.  Εν χόμπυ μου όποτε δώ αυτοκίνητο λλίο περίε...

Τον αύγουστο μόλις ήρθαμε πίσω, έγραψα που με επιάσαν οι μπάτσοι   να περνώ με κόκκινο (άδικα, είχα αναγκαστεί να περάσω για να μέν κόψω τους απέναντι).  Πρόστιμο τσουχτερό, επίσης πόντοι στην άδεια και αύξηση της ασφάλειας του αυτοκινήτου που τα $1200 που πληρώννουμε το χρόνο στα $1800, για τα επόμενα 3-5 χρόνια.  Όι λαομόν.  Καλά, αν είχα λάθος θα εσιωπούσα, θα ερουφούσα τον πέο του κράτους σάν καλός πολίτης.  Δέν φταίω όμως που ο μπάτσος ενόμισεν οτι απλά επέρασα με κόκκινο (-εννοείται δέν εσήκωννε κουβέντα-).  Οπότε, ζήτω η αμερική, δακάτω δικαιούσαι αρνηθείς να πληρώσεις, τζιαι  να πάεις να πείς τα παράπονα σου του δικαστή σε ακρόαση.   Έτσι έκαμα.  Εννοείται επίσης οτι έν γίνεται να πάω κάπου τζιαι να μέν γίνει κάτι αξιομπλογκάριστο. Φτάνω στο επαρχιακό η ώρα 10, για το 'ραντεβού' μου στις 10:15.  Καλοντυμένος με μπλέ χρώματα (της ειρήνης μέσα-έξω, και της προστασίας που το κακό), ξύρισα τη γενειάδα που αφήννω εδώ και ένα μή...

Σκηνή στο μαζικής αλλαγής λαδιού καράζ την απρόσωπη αλυσίδα που λαλούν Jiffy Lube.  ("Λάδκιασμα στο Άψε Σβήσε".)   Κόσμος μπαίννει με τ' αυτοκίνητα στο ψηλοτάβανο χώρο που μοιάζει με νοσοκομείο.  Κρέμμουνται φιδίσια μακρυά λάστιχα που το ταβάνι που πάλλουνται με υγρά σάν τους ορρούς.  Λάδι της μηχανής, των στόπερ, του τιμονιού, των ταχυτήτων.   Οι μηχανικοί με στολές μπλέ σάν τους νοσοκόμους, αξύριστοι, κατάμαυροι τζιαι άλουτοι.  Κακοπληρωμένοι μετανάστες.   Περιμένεις την σειρά σου.  Παρκάρεις το αυτοκίνητο σου πάνω που το λάκκο, δίπλα που άλλα αυτοκίνητα με βιαστικούς που θέλουν να αλλάξουν το λάδι πρίν τη δουλειά.  Έξω βγήκε ο ήλιος πάνω απο τα κτίρια την αυγή.  Μυρίζει εξώστ τζιαι καφές για τους πελάτες ("please take a complimentary cup of coffee").   Μόλις παρκάρεις πετάσσουνται πάνω σου τρείς μηχανικοί, βάλλουν τες πληροφορίες σου στο κομπιούτερ με επαγγελματικό ύφος τζιαι θωρούν την ιστορία του αυτοκινήτου. Έρκεται στο...

....ανατολή ηλίου στο πάρκινγκ του Dunkin Donuts.  Πετά απο πάνω το περιστέρι, υπάρχει η περίπτωση να μου χέσει περιπαιχτικά πάνω στο αυτοκίνητο μου, άσπρο βρωμερό κομήτη στο παράθυρο ή στα μάτια.  Μου αρέσει αυτό το ρίσκο, και προσπαθώ να το φωτογραφίσω.  Δέν μου χέζει (σήμερα). Οι γερο κινέζοι παίζουν ντάμα.   "να σας φωτογραφίσω?"  Έν μιλούν αγγλικά, δέ θέλουν να φανεί το πρόσωπο, αυτό το καταλάβω εύκολα απο τις χειρονομείες τους (μα εκάβλιασες με?).  Μυρίζει καυσαέριο φρεσκοκαμμένο, ντόνατς της κανέλλας, καφέ με ζάχαρη, τσιγάρα  (οι κινέζοι πίννουν 555 σάν τους χτιστάδες του '70 στην κύπρο) . Ήλιε, εσύ που  είσαι τόσο σέξυ άντρας, ακόμα και όταν σκαρφαλώνεις πάνω στα βρωμοχτίρια που μου αρέσουν τόσο πολύ την αυγή πρίν γεμίσουν καημένους γραφειοδέσμιους γραβατάδες καταναλωτές καπιταλίστες οικογενειάρχες προαστειόπληχτους, ήλιε καβλιάρη, πώς γίνεται κάθε μέρα να θαυματουργείς πάνω μας, χωρίς να ζητάς τίποτε?   Τί διάολο Όν είσαι ...

Το λοιπόν. Η έξω ζωή έχει εν μυστήριο τρόπο να σε φέρνει πίσω στην πραγματικότητα την κατάλληλη στιγμή, πρίν να 'παραταξιδέψεις' και χαθείς μές τες σπηλιές του Νού χωρίς ελπίδα επιστροφής σύντομης. ήρθε σήμερα η πραγματικότητα να μου δώσει πάτσους, κλωτσιές, έπιασεν με που το γιακκά, έσουσεν με σάν τη μαριονέττα. Καλά το είπα το πρωί το "τέλος κεφαλαίου.." χαχαχα. Είμαι τελικά μεγάααλο ψώνιο. Ευκολόπιστος. Αγαθός. Γαϊδούρι παλαβό που πιστεύει ακόμα στην αθρωπιά, τη ττόκκα, που πιστεύει στην υποστήριξη μικροεπιχειρήσεων της περιοχής (Buy Local!!), που βλέπει μέσα τους ανθρώπους κυρίως τα απλά, τες αρετές κλπ. Αθώος μαννοκίκκηρος είμαι γιατί πασκίζω να διώξω τη δυσπιστία μου για τους 'άλλους' κάτω απο το πάπλωμα που μου προσφέρει η ικανότητα να βλέπω το όμορφο, το καλό. (sigh...) Επιάσαμεν τον κλέφτην που μας είχεν ανοίξει το σπίτι το χειμώνα τζι έκλεψεν μας τα ψιλά μας, το ipod μου, τζιαι κάτι προφυλακτικά (!!???) που το συρτάριν. Επιάσαμεν τον. Ε...

Εψές έμεινα βουνάρι που τες 10, πράμα ασυνήθιστο για μένα που είμαι νυχτοπάππαρος, άγρυπνος, τζιαι δημιουργός σκοτο-ηδονιστής. Ήταν η τελευταία νύχτα πρίν να αρχίσει η δουλειά τζι έπιασεν με μιά περίεργη κούραση πάς τον καναπέ, εκούρρωσα μές τα μαξιλάρια τζι ετυλίχτηκα την κουβέρταν μου την κεντητήν της γιαγιάς ώς τες πέντε το πρωί. Τζιήνον ήταν, έν είχα άλλον ύπνον. Αννοίω τα μάτια μου πρίν να φανεί ο ήλιος πίσω που το σπίτιν του γείτονα. Πρώτη μου σκέψη: Καφές στη βεράντα με το σετάρ για να αποχαιρετήσω τες διακοπές μου που τελειώννουν. Δώδεκα βδομάδες διακοπές έν φεύκουν εύκολα που το σύστημα σου. Εκάτσαν δίπλα μου τζι ετραβούσαν με που την άκριαν της φανέλλας, εφιλούσαν με στο λαιμό, υπόσχουνταν μου πράματα. Τίποτε εγώ. Βράχος. "Να φύετε τζιαι κανεί, ήρτεν η ώρα να διδάξω κόσμον, να βουρώ πάλε όπως τον πελλόν που πόλη σε πόλη μές τα σπίθκια του κόσμου, τζιαι να αρκέψω πάλε να γράφω μουσικές". Μετά που πολλά παρακάλλια έκλεισα τες διακοπές στο τέλος μές το σκάφ...

Είχε κίνηση στους δρόμους πόψε. Επιστρέφουμε που το σινεμά ζαλισμένοι, είδαμε το Inglourious Basterds του Ταραντίνο -αριστούργημα πολυδιάστατο- τζιαι είμαστε χαρούμενοι, αποχαυνωμένοι που το θέαμα τζιαι το πολλύ κράτς κρούτς το νευρικό με μία σίκλα μεγάλη πόπκορν ολοβούτηρη να βαρεί στο στομάχι, κοακόλες του λίτρου, σιοκολάτες δωδεκάιντζες κλπ -τα κλασικά αμερικάνικα εδέσματα του σινεμά. Έτυχεν να μέν έσιει άλλο κόσμο στην αίθουσα (η πόλη μας εν χωρκατέξ τζιαι τα intellectual movies έν τους κάθουνται) τζιαι είμαστεν μόνοι μας. Οπότε εκάμαμεν το σινεμά δικό μας. Γέλιον πολλύν. Πειράξιμον. Μέχρι τζιαι που έβαλα σιέριν της γυναίκας μου όπως εκάμναμεν στο γυμνάσιον άμαν επηαίνναμεν σε ραντεβού. Ετσιρίλλησεν. Χαχαχα. Έσιει καιρό να πάμε σινεμά δακάτω, αυτά έχει η ζωή με μωρά μικρά. Απολαύσαμεν το έργον πολλά τζιαι τωρά έχουμε χαμόγελο στα πρόσωπα στο αυτοκίνητο, η συζήτηση εν έντονη ούλλο θαυμασμό για την εξυπνάδα του Ταραντίνο που εκατάφερε να κάμει έργο που να διαβάζετα...