Διασπορος

Φορώ, πάλε, του γλύπτη το κατασχισμένον το πουκάμισον το πράσινον  το πολλοτριμμένον π' άφηκα πέρσυ μές τ' αρμάριν τζ' ήβρα το να με καρτερά πλυμμένον, ανυπόμονον,  του μαραζιού του περσινού πουκάμισον πον πάς τους νώμους μου νάκκο σφιχτόν τζιαι ξοβαμμένον τζιαχαμέ που τό' φαν τρίψε τρίψε η πέτρα τζι ο νήλιος του καλοτζιαιρκού.  Τζειμέσ' τ' αρμάριν πό' κατσεν τζι επέρασεν σιειμώναν μόνον του κρεμμάμενον στα σκοτεινά, εσκέφτειν το μαράζιν, εξέρασεν το, εξιμάρησεν,  επλύθθηκεν, τζι εντύθηκεν -καμαρωτός γαμπρός-   να καρτερά να έρτω πάλε, εγιώ η νύφφη του, να το φορήσω. Τζιαι μές τη μπλού τη σίκλαν μου του χτίστη  τζοιμούνται μήνες τα εργαλεία μου του καταλύτη πετροφά.  Ξυπνώ τα.   Μιάν εφτομάδαν πελεκώ τες ασπρόπετρες.  Με την ανατολή, ξυπνώ, τζιαι παίζω των μωρών μου, τζιαι γλέπω την Αγάπη μμου.  Το μεσομέρι γίνουμαι ο Δράκος, ζώννουμαι 'ργαλεία, χάννουμαι μές τον κόσμο μμου τον πλούσιον π' άκρην έν έσιει, τζι ώς το δείλις με τη θέλησην ...

Τούτος εν ο Δράκος μου.  Ετέλειωσα τον σήμμερα.  Έτριφα τον έσιει που το πρωίν να γυαλλίσει.   Άρκεψεν πέρσυ το σεπτέβρην την ημέραν που ήρτα πίσω τούντο έργο, τζιαι κάθε φοράν που μου εμίλαν εκόντευκα του τζι επίντωννα λλίο λλίο.  Εν μάρμαρο της περιοχής, σκλερόν πολλά, επαίδεψεν με κάμποσον.  Εν αυτοπροσωπογραφία της φάτσας της ψυσιής μου. Τούτος ο Δράκος μου εν ο Μάστρος της Ελευθερίας, για λλόου του γράφω τζιαι σκαλίζω,  τζιαι δείχνει μές τη σφίξην του την ευθύνην της ελευθερίας, του είναι βάρος δυσκολοκουβάλητον η ελευθερία τούτη τζιαι σφίγγεται με ούλλην του τη δύναμην να την τραβήσει πίσω του για να παρπατήσει.  Τεντώννει το λαιμόν, σφίγγει τα δόγκια του τζιαι τραβά το σώμαν του . Έτσι εν η ελευθερία.  Πολύπλοκη κατάσταση νού.  Τζι ο έτοιμος άθρωπος μόνον μπόρει να σηκώσει το βάρος της, τζιήνος που έσιει μύς δυνάμενους να την αντέχουν. Σιερετώ.

Καλόν ναν το ταξίδιν το μοναχικόν. Τζιαι το κέδρενον μου το καράβιν στέρεον ας έναι, Ποσιερετώ την Ιθάκην. Έγραψα το έπος του πρώτου ταξιθκιού, τζιαι καθαρός σαλπάρω για τον Ατλαντικόν Ωκεανόν.  Τζιαμέ, στη μέσην του εν η πόλη που εν κύκλος μές τον κύκλον μές τον κύκλον. Τζι έτσι, ο Λώος ο πολεμιστής, παρέαν με τον Κανέναν, τον Άγριον, τον Συνθέτην, τον πετροπελετζιητήν τζιαι τους κωπηλάτες, εννα μείνουν στην Ιθάκην. Εγιώ ο Μάστορας φεύκω.  Τζιαι το ταξίδιν τούτον, μόνος σου το κάμνεις, με δίχα να το περιγράφεις. Γλέπε με τρισμέγιστε να σε γλέπω τζι εγώ.

Πρώτα εν το Χάος, το ένστιχτο, η λειτουργία χωρίς γνώση. Τζι έρκεται μιάν μέραν η νόηση, "Έν Είμαι Μόνον Ζώον". Ούλλα αρκέφκουν που μιάν αμφιβολίαν που εξελίσσεται σε Μάχην ενάντια στον εαυτόν.  Άμαν καταλάβεις πως όσα σε κρούζουν εν στρατοί που σε πολιορκούν, αρκέφκεις να παλεύκεις τζι εσύ. Τζι αν φανείς τυχερός τζιαι καλός πολεμιστής, καταλαβαίνεις πως όσα σε πολεμούν εν πλασμένα που την ίδιαν ύλην που είσαι πλασμένος τζι εσύ. Εν τραγικόν.  Όσα μισάς για σέναν, είσαι εσύ.  Όσα σε τρών, είσαι πάλε εσύ.  Τζιαι δέν θα φύουν ποττέ, είσαι Εσύ. Τζι όση γνώσην τζιαι να αποχτήσεις, ψυχολογικήν, πνευματικήν, το μόνον που κάμνεις εν να συνεχίζεις τον πόλεμον σε πιό ψηλά επίπεδα με δυνατόττερα όπλα, πολλές καταστροφές. Τζι αν φανείς τυχερός, σοφός, αν μεγαλώσεις τζιαι γεράσει η ψυσιή σου μές τους πολέμους, στο τέλος θα κάτσεις στο τραπέζιν να μιλήσεις του Οχτρού.  Στην αρκήν θα εναι απλά ένα παιχνίδι, τζιαι θα προσπαθεί να γελάσει ...

Χωρίς να ανακαλύψουμε τον Δεύτερο Εαυτό, δέν μας βοηθά καθόλου η γνώση, ούτε η εμπειρία. Χωρίς το τραύμα του Διαχωρισμού, δέν μπορούμε να έβρουμε το μονοπάτι μας. Ποιός αντέχει τον Διαχωρισμό τζιαι τον πόνο, την σχιζοφρένεια που φέρνει ο καθρέφτης όταν βρεθούμε ενάντια στον εαυτό? Ποιός μπόρει αληθινά να αγαπήσει έτσι οχτρόν? Άντεξε τον Μεγάλον Πόνον. Η Θηλυκή Ενέργεια προσφέρει το στήθος της να πιείς το γάλαν της Αγάπης τζιαι να γίνεις 1, 2, 3, 4 μαζί. Το γάλαν της αγάπης εννα γινεί δημιουργία, Λόγος τζιαι Ποίηση.

Άς καταλάβουμε πως η Συμμετρία μαζί με τη Μή-Συμμετρία εν η γλώσσα της φύσης, τζιαι μαζί του ανθρώπου. Τα αντίθετα όταν βρεθούν μές την ίδια μήτρα άς μεταμορφωθούν σε νέα ύλη. Εμείς έχουμε το Σπέρμα.  Εμείς έχουμε τη Μήτρα. Είμαστε οι αντιφάσεις τζιαι το κακό, δίπλα στο όμορφο. Χωρίς το κακό μέσα μας, την ασυμμετρία, έν δουλεύκει η συνταγή. Ξέχωρα το ένα που το άλλο, το κακό τζιαι το καλό πολεμούν. Η πολικότητα του 2 δημιουργά κίνηση τζιαι ροή. Δημιουργά ένταση όμως. Το  3  εν το κοπελλούιν της Μήτρας.  Εν τρίγωνο που βασίζεται στον άθρωπο. Έξερεν το ο Πυθαγόρας τζι η σχολή του.  Η τελειότητα του τριγώνου, του  Π,  εν η σοφία του συμμετρικού με το μή-συμμετρικό παρέα. Εν εφτά τα liberal arts. γραμματική Λ ογική Ρ ητορική Α ριθμητική Α στρονομία Μ ουσική Γ εωμετρία. Μαζί με τες πέντε αισθήσεις δημιουργούν το τρίγωνο της συμμετρίας-μή συμμετρίας. Το μεγάλο Ρόδο της ανθρωπότητας εν βασισμένο στες 7 κλασσικές τέ...

Όσοι συνάουν γνώσην τζι εμπειρίες τζι εκαλλυττερέψαν τον εαυτόν τους ας σιονώσουν την Αγάπην τους για να την πιούν τζι άλλοι. Όποιος πίννει το αθάνατον νερόν τζιαι διά σε άλλους να πιούν που την κούζαν του ποττέ του έν διψά.

Χρειάζεται ο γέριμος ο αυτοέλεγχος. Χωρίς τες αλυσίδες του θα εσκοτώνναμεν όποιον μας ενευρίαζεν. Χωρίς το σφιχτόν του σιέρι θα την εφκάλλαμεν έξω όποτε εσκεφτούμαστεν για το σέχς. Οπότε μαθαίνουμεν που μιτσιοί τον αυτοέλεγχο, διούν μας μιάν μέγγενην τζιαι μαθαίνουν μας να την σφίγγουμεν γυρόν που τα ένστιχτα. Όποιος φκέννει 'εχτός ελέγχου'  έν μπόρει να λειτουργήσει καλά μές την κοινωνίαν. Μα αν θέλεις να μάθεις τη γλώσσαν της ψυσιής τζιαι να σου φανερωθεί ο κρυφός κόσμος του μυαλού, πρέπει να ξέρεις ήνταλως να ξαπολάς τον έλεγχο. Το  Εγώ, εν έλεγχος. Η σκέψη, εν έλεγχος. Έν μας εμάθαν πως γίνεται να Ξαπολύσεις τον έλεγχο χωρίς να τον χάσεις. Τζι όποιος μάθει να τον ξαπολά δίχα να πράττει εχτός ελέγχου, εν θκιαλεχτός του θεού.

Ο τοίχος της παραδείσου.  Άμαν τον έβρεις τζιαι καλοσωρίσουν σε οι πολεμιστές σου, ποσιερετάς τους τζι ύστερα φκάλλεις τα ρούχα σου, αποθέτεις τα όπλα, τζιαι αννοίεις την πόρταν. Ρέσσεις μέσα γονατιστός, τζιαι πρώτα βρέθεσαι σ' ένα δάσος με άγρια βλάστηση σάν καλή ώρα ποτούτα που έχουμεν δακάτω, με τες αρκούδες, τα πούμα, ζώα αδάμαστα.  Ρέσσεις γονατιστός τζιαι παρπατείς στα τέσσερα σου για τρία χρόνια. Η δουλειά σου έναι α.  να μέν χαθείς.  β.  να κάμεις μονοπάθκια προς τους ποταμούς. γ. να έβρεις φαϊν τζιαι νερόν.   δ. να φιλέψεις με τα ζώα.   ε. να μέν σου γυρίσει ο πέλλαρος. Τζι άμαν μάθεις το δάσος καλά, παθκιάν παθκιάν, δεντρόν τζιαι θάμνον, εννα σε φκάλουν τα μονοπάθκια σου πάνω σε κάτι λόφους, τζι ύστερα θα έσιει τιτσιρογήν, σάν τα ασπροβούνια της Κκόσιης.  Σήκου στα θκυό σου πόθκια τζιαι παρπάτα, τζι ας έναι δύσκολον.  Πάει ένα χρόνον η εξορία που το δάσος.  Πρέπει να αντέξεις.  Στα ασπροβούνια εν μέρα ούλλη μέρα, τζι...

Ο γιός μου εν υπερ-ευαίσθητος, εδώκαν πάνω του γονίδια δυνάμενα της ευαισθησίας τζιαι που τες θκυό πλευρές της οικογένειας.  Εν πλάσμαν που θωρεί μές τα μμάθκια τον άλλον τζιαι καταλαβαίνει τον εσωτερικόν του κόσμον αμέσως, τζι ας εν 3μιση χρονών μόνον το μωρόν.  Ευτυχώς, έχουμεν διάλογον τζιαι μιλά για τα συναισθήματα του ήδη μαζίν μου, έχω του πλασμένον έναν χώρον να τα διυλίζει τζιαι να τα βιώννει. Προχτές πχ που είμαστεν στη σπηλιάν της δρακούνας, ήρταν κάτι συγγενείς τζι εκαθούνταν αμίλητοι σε κύκλον μές τη μιζέριαν.  Κανένας έν έθελεν να κουβεντιάσει αφού ούλλους έσιει τους τσιλλημένους.  Ο γιός μου ήρτεν τζι εκούρρωσεν μές τα αγκάλια μου τζι εψιθύρισεν μου "Παπά, αντρέπουμαι" "Αντρέπεσαι?  Εν εντάξει, έν τους ιξέρεις, κάτσε δαμέ λλίον τζιαι παρατήρα τους τζι εννα ξιαντραπείς." "Παπά αντρέπουμαι.  Φοούμαι τους, τα πρόσωπα τους εν νευριασμένα.  Εν μαζίν μου που εν νευριασμένοι?" "Όι πουλλίν μου, εν με τον εαυτόν τους που εν νευριασμένοι...

Σκέφτουμαι θκυό ρήματα που ορίζουν την ύπαρξην του πλασμάτου. "Είμαι" "Κάμνω" Οι παραπάνω μας στιγμές της ζωής εν βασισμένες στο δεύτερο.  Πράξεις, σκέψεις, όνειρα, σχέδια, αισθήσεις, συναισθήματα, σχέσεις.  Ούλλα.  Περνούμε την ώρα μας πράττωντας.  Ακόμα τζι όταν ξεκουραζούμαστε, πράττουμε αφού ο νούς μας κόμα εν γεμάτος σκέψην.  Η καθημερινή συνειδητότητα εν γεμάτη  Πράξη τζιαι Κάμνω. Εν πολλά εύκολη η Πράξη.  Το  Κάμνω, έρκεται μας φυσικά τζι απλά. Το   Είμαι εν δυσκολοαπόχτητον αγαθόν. Είμαι σημαίνει αφήννω τον οργανισμόν μου να σταματήσει να πράττει, τζιαι το μυαλό να μέν λειτουργεί με τη σκέψη.  Μές το βαθύν διαλογισμόν το μυαλό σιωπά, τζιαι τότε ο άθρωπος μπορεί να ζήσει την Ανυπαρξία, την Αγάπη που έννεν συναίσθημα.  Οι κινέζοι λαλούν τούντην κατάστασην ύπαρξης, Qi.  Τσιή, στα κυπριακά.  Έν την αισθάνουνται οι αισθήσεις τούντην κατάσταση. Πάω στην επιστήμην τωρά. Συγκεκριμένα στην κβαντικήν φυσ...

σάν παρπατάς του κόσμου τα χωράφκια  αννοιχτόκαρτος, χουαρτάς τζιαι θκιαμοιράζεις φούχτες φούχτες, σπόρον τη δική σσου αγάπην τζιαι δείς την να βλαστά σάν το κιρτάριν της καλογρονιάς, Στάθου, τζιαι πότισ' την, κάμε παρέαν, φίλον σου τον περβολάρη, τζιαι μάθε του την τέγνην της σποράς στάθου για λλίον τζιαι καρτέρα την αγάπη σσου να πρασινήσει νάκκον τζι ύστερα φύε. μέν μείνεις  ώς το χρυσογιούνην πέρκιμο σσου χαρίσουν οι ρεσπέρηες μερτικόν για να γεμώσεις πάλε το καλάθιν σου μέν ηζητάς μοιράσιν της εσοδείας. φύε, συνέχισε εσού να παρπατάς τα μονοπάθκια της μεσαρκάς, εσού είσαι Μάρτης, σπορέας  μόνον τζι ότι διάς, σπόρον, νερόν, εν τζιήνη η αγάπη τζι όι το θέρος. Εσέναν η κοφίνα  σσου γεμώννει μόνη της ανάγκην έν έσιει τον περβολάρην γιά την εχτίμησην αθρώπων. Οι σπόροι σου εν μάλιν του θεού τζιαι των αγγέλων τζιαι η κοφίνα σου γεμώννει για να την κουβαλάς στη ράσιην σου σάν παρπατάς του κόσμου τα χωράφκια να σπέρνεις, να φτζιερώννεις, τζιαι πάλ...

Την ώραν που νιώθει ο άθρωπος έντονα συναισθήματα  αννοίουν οι εσωτερικές πόρτες του μυαλού τζιαι μπορεί να περάσει μυνήματα στο εσωτερικόν της ψυσιής.  Εν τεχνική τούτη που ανακαλύψαν οι αρχαίοι σοφοί, τζιαι ακόμα δουλεύκει  -ο άθρωπος έν άλλαξεν, μέν το ξιάννουμεν τούτο. Την ώραν που βιώννει  άθρωπος τον πόνον τον  πολλύν, ή τη χαράν, ή έκστασην, θυμόν, την επιθυμίαν, αννοίει σάν την πόρταν τζι ακούει τον το υποσυνείδητον με εκατόν αφτιά ανοιχτά σάν αιδοία.  Τζι ότι του πεί, πιστεύκει το. Εν μήτρα το υποσυνείδητο. Εν χείλη του αιδοίου το έντονο συναίσθημα. Εραστής με φαλλό εν ο άθρωπος που εν αυτογνώστης. Ο άθρωπος που έσιει αυτογνωσίαν χρησιμοποιά τες σπάνιες στιγμές τούτες που αννοίει το αιδοίο του μυαλού  για να επικοινωνήσει με το πουμέσα του ή με το πουμέσα άλλους. I Πρώτο βήμαν εν η αυτογνωσία. Η ικανότητα να βιώννει κάποιος τα συναισθήματα του τζιαι ταυτόχρονα να μπόρει να τα παρατηρά. Να έναι μέτοχος τζι αμέτοχος ταυτόχρονα. ...

Παρπατούμε στο δάσος ανάμεσα στες φάρμες με τες αίγιες τζιαι τ' άλογα. Εν η πρώτη εξόρμηση στη φύση φέτος, μιάς τζι άρκεψεν η άνοιξη να μας χαμογελά τζι η θερμοκρασία έφκηκε σε υποφερτά επίπεδα.  Το τελευταίο σιόνι λάμπει μεταξύ των φούντων του χόρτου που μάσιεται να βλαστήσει. Εν πολλά τα μαθήματα στο δάσος.. Πολλές τζι οι ερωτήσεις. "Γιατί παπά εξέρανεν το χόρτο?  Γιατί έσιει δίπλα του πράσινο?" "Πού πάν τα φύλλα άμα ππέσουν?" "Πού ήταν οι πάπιες τόσον τζιαιρόν?" "Γιατί έννεν καλά να σύρνουμεν πέτρες των αίγιων?" Τζι οι απαντήσεις απλές για να τες καταλάβει το μωρόν, τριάμιση χρονών που έναι.   Έσιει τζιαι ωραία βραχούθκια γρανιτένα το δάσος. Άμα φκέννει κάποιος μιτσής πάς σε βράχον, μέν τον αχχώσεις.  Μέν δείξεις πως έσιεις έννοιαν αν θα ππέσει.  Κράτα το άχχος  σου μακρά τζιαι το βλέμμαν προδίδει ανησυχίαν αν δέν νιώθεις που τα καλά χαλαρός.   Βοήθα τον μιτσήν με πλάγιον τρόπον να μέν το καταλάβει, τζι άμα φκεί στην μούττη...

Μάχουμαι να συμβιβάσω την ειρήνην που νώθω πουμέσα μου με την πραχτική ζωή την καθημερινή. Έχω ένα όνειρο πολλά μεγάλο.. Ιδεαλιστικό. Πιστεύκω πως εν δυνατό να φέρει ο άθρωπος αρμονία στη ζωήν του.  Ναν ο ίδιος πουμέσα τζιαι πόξω σε κάθε του στιγμή τζιαι να λειτουργεί οδηγημένος που το κέντρον του τζι όι που τη λογικήν τζιαι τα συναισθήματα μόνο. Πιστεύκω γίνεται να έσιει η ζωή εποχές, σιειμώνες, άνοιξην τζιαι καλοτζιαίρι, κάθε εποχή να έσιει τα φρούτα της τζιαι τη δουλειάν της, τζι άθρωπος ναν ο γεωργός, να σπέρνει να θερίζει ανάλογα. Εδοκίμασα φέτος την αρμονίαν τούτη.  Το φθινόπωρο ήταν η Εποχή της Πέτρας.  Έσπειρα εικόνες τρισδιάστατες, υλικόν της γής, προσπάθειαν του κορμιού. Τζι ο σιειμώνας ήταν η εποχή της Άυλης Μουσικής, που εφραίνει τες χορδές της καρδίας. Τζι η άνοιξη εν η εποχή της καινούργιας σκέψης που εβλάστησεν που τη σποράν της Πέτρας τζιαι της Μουσικής. Τζιαι τα χωράφκια μου εν τα σιέρκα μου τζιαι ο κόσμος ο πουμέσα. Φυτεύκω, βλαστούν,...

Επήρα τη μάνα μου αεροδρόμιο πρί λλίες ώρες. Ήταν η πιό καλή επίσκεψη που θυμούμαι τα τελευταία χρόνια.  Ετσιάττησεν να έρτει η Μάνα τες μέρες που έγραφα μουσικήν της ψυσιής τζιαι ετζιύλουν σάν το νερόν, του ποταμού, ανοιχτός, έτοιμος να κλείσω τους κύκλους της σχέσης Γιός-Μάνα. Πόσον αλλάζει τον έτοιμον άθρωπον η ανίατη ασθένεια, κάμνει τον σοφόν τζιαι γαλήνιον.  Σοφή η μάνα Λεμονιά.  Θωρεί πέραν της ζωής, της σχέσης, θωρεί τον Άθρωπον αντί το γιόν.   Ήρτεν να με συναντήσει στα ίδια χωράφκια που σπέρνω τζι εγώ, τζιαι έτσι Εξισωθήκαμεν.   Θαυμάζω την πολλά για τον πνευματικόν της κόσμον που απόχτησεν μόνο με εμπειρίαν τζιαι βάσανο, δίχα γνώσην των βιβλίων γιά των δασκάλων, τζι έν έσιει πλούτη να συγκριθούν με τούντον κήπον που ποτίζει για δέκα χρόνια τωρά η Λεμονιά. Τζι έτσι, δίχα προσπάθειαν εβρέθηκεν ο κήπος μου με τον δικόν της τζι είπαν τα. Εδέχτηκα την αγκαλιάν της δίχα να ζητώ, άθρωπος προς άθρωπον, συνταξιδιώτης προς συνταξιδιώτην, δικός τζιαι μου...

Άνοιξη,  τζι ούλλα που εν καμωμένα που ύλη ξαναγεννιούνται φρεκοπλυμμένα μές την τελευταίαν παγωνιάν του Μάρτη τζιαι ξυπνούν, ποσσιεπάζουν έξω που τον προσωρινόν τάφον του σιονιού για να συνεχίσουν τον κύκλον της ζωής. Μουσκομυρίζει δεντροχυμούς το δάσος σάν το παρπατάς, τζι αν προσέχεις καλά την ώραν που τραππιδάς τζιαι φκέννεις πάς τους βράχους νώθεις μές τες φούχτες σου τα φουσκωμένα βυζιά της μάνας σου της γής γεμάτα γάλαν της Άνοιξης.  Όποιος το πιεί το γάλαν της, ξαναγεννιέται. Εξιάσαμεν άραγε εμείς οι αθρώποι την τέγνην της  ανα-γέννησης? Άμαν κοντέψει ο Απρίλλης, νώθουμεν μές τα κόκκαλα μας την ανάγκην να ποτίσουμεν το εσσωτερικό μμας με τη βροσιήν της Μάνας τζιαι να φυτέψουμεν στον κήπον της ψυσιής σπόρους τζιουνούρκους ποννά φέρουν πλούσια εσοδείαν το καλοτζιαίρι? Πότε εξιάσαμεν να ακολουθούμεν με το κορμί μμας τον κύκλον της φύσης?  Πότε εξιάσαμεν πως άμαν έρκεται η ώρα της άνοιξης σημαίνει ήρτεν η ώρα να χορέψουμεν το χορόν της αλλαγής? Αλλάσσ...

Αμανές,  Άνοιξε Μάνα Λεμονιά (φωνήν καλήν έν μου έδωκεν ο πλάστης, μα όσα έν λαλεί η καλοφωνή, λαλεί τα η ψυσιή.) άνοιξε μάνα Λεμονιά   άνοιξε την αγκάλη σου στο φύλλωμαν σσου   το πικρόν τζιαι γνώριμο μμου να χαθώ . Άθθισε μάνα Λεμονιά μου άθθισε μές τον κήπον μου   τζι αν ώς το δείλις μαραθθείς εννα κραώ στη φούχτα μμου κόμα τη μυρωθκιάν σου, μόνος μου άμαν παρπατώ στα σκοτεινά της νύχτας της ψυσιής τους λεμ'αθθούς σσου να φιλώ πάλε να χάννουμαι, εραστής, στα αγκάλια  τα γλυτζιά σου . Να αφεθείς, ψυσιή μου... Δίνουμαι στην Γυναίκα.  Δίνουμαι στην ομορκιάν της, τζιαι κλαίω που όσον τζι αν ποθώ, έν ιμπορώ δική μου να την κρατήσω.  Ξαπολώ την ομορκιάν, λυτρώννουμαι, τζιαι ζώ την μαζί.   Δίνουμαι στον Έρωταν, τζιαι Ξαπολώ τον.  Δικός μου έννενε να τον κρατήσω.  Μόνον τη μυρωθκιάν του. Ο  οργασμός μου εν τζιαι Τάφος.  Η χαρά, εν λύπη.  Το μοιρολόϊ, θρίαμβος.  Η απελευθέρωση εν πόνο...

Τί είναι τζιείνον το μυστήριον που έχουν οι γεναίτζιες, που τόσον μας τραβά? Οι μανάες μας πρώτα, μετά οι έρωτες μας. Τί εκπέμπουν που εν τόσο ποθητό για τη ψυσιήν του άντρα, τόσο γλυκό? Ήντα υπόσχεση διά η αγκαλιά τους τζιαι το χάδιν τους? Τζιαι πόσην αντίστασην βάλλουμεν για να μέν χαθούμεν μές τες αγκαλιές τζιαι να δείξουμεν αδυναμίαν? Εδώθηκες πραγματικά ποττέ σου σε Γυναίκαν? Πραγματικά.  Όι το κορμί σσου μόνον.  Όι με την Ανάγκην. Εχάρηκες ποττέ σου μιά Γυναίκαν μόνον τζιαι μόνον για το μυστήριον που εκπέμπει τζιαι τη γλυκάδαν της? Τζιαι τί σημαίνει 'εχάρηκες'? Ποιόν εγωισμόν κουβαλούμεν άμαν έρτουμεν αντιμέτωποι με τη γλυκάδαν που μας εμποδίζει να αφεθούμεν?  Τί απειλά η γλυκάδα τούτη?

Στον ορίζονταν άμα σταθείς, έσιει μιάν πόρταν.  Αν είσαι άντρας εσού που στέκεσαι μπροστά της, φαίνεται σου η πόρτα να έσιει κλειδωνιάν.  Αν είσαι γεναίκα, φαίνεται σου να έσιει σιέριν.  Είμαι άντρας, τζι έτσι φαίνεται μου πως η πόρτα του ορίζοντα έσιει κλειδωνιάν.  Η κλειδωνιά τούτη έσιει σχήμαν αδοίου, τζιαι συμβολίζει τη Γονιμότητα, τη Γυναίκα σε παγκόσμια κλίμακα. Πόσην ανάγκην έχουμεν τις γυναίκες αλήθκεια.. Που μιτσιοί κρεμμούμαστεν πάνω στην ανάγκην μας τζιαι τον πόθον μας για τη θηλυκήν ενέργεια τούτη, τζιαι ποττέ μας έν θωρούμε που τα καλά τί σημαίνει Γυναίκα.  Έτσι εν η φύση, τζιαι το μόνο που έχουμε να κάμουμε εν να την αναγνωρίσουμε τζιαι να μιλήσουμε για τούτη.  Έτσι αννοίει η κλειδωννιά. Στον ορίζοντα άμα σταθείς τζιαι δείς την πόρτα, νιώσε ταπεινά πόσην ανάγκην έσιεις τη Γυναίκα, κατάλαβε την, τζιαι μίλα αληθινά για τούτην την ανάγκην.  Μίλα με πόθον, πάθος μεγάλο.  Μέν βάλεις τον εγωισμό μπροστά, μόνο την αλήθκεια σου. ...