Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα λ

Η συναυλία των μαθητών

Εικόνα
Είχα επιφυλάξεις φέτος για τη συναυλία.  Κάθε χρόνο θωρώ αλλαγές τεράστιες στα κοπελλούθκια τζιαι τες οικογένειες.  Όι καλές αλλαγές.  Θωρώ που φορτώννουν τα καημένα με χίλια πράματα, σπόρτ, activities, εκάμαν τους μηχανές σιγά σιγά.  Θωρώ τους να έχουν τόοοοσο γεμάτες ζωές που αρκέψαν να μέν διούν πολλή σημασία στες συναυλίες, έχουν τόσες πολλές τζι άρχισε να χάννει την Ουσία.  Παλιά οι μαθητές εζωγραφίζαν μας καρτούδες, εδιούσαν μικρά δωράκια, υποκλινούνταν στο τέλος του κομμαθκιού, ευχαριστούσαν μας πολλά οι οικογένειες. Αλλάζουν τα πράματα σιγά σιγά.  Ο κόσμος γίνεται απόμακρος, το Λειτούργημα που τους διούμε γίνεται απλά μιά υπηρεσία που πληρώννουν.   Τούτο σε γενικές γραμμές.  Έν στέκει για ούλλους, ευτυχώς! Έπρεπε όμως να απομακρυνθώ συναισθηματικά λλίο που τον τρόπο που θωρώ τη συναυλία, έτσι ώστε να μπορέσω να πάρω τα καλά τζιαι να αγνοήσω τα κακά.   Τελικά ήταν σωστή επιλογή.  Αντί να μαραζώννω για τα πράματα που αλλάζουν,...

Η φωθκιά του σεττάρ να φκάλλει το φόον

Φκάλε τα ρούχα σου. Χόρεψε μές τα κάρβουνα μου να δείς το Φόον σου κατάμματα.

Βενιαμίν, καλό σου ταξίδι λεβέντη μου.

Γράμμα στον μαθητή μου Βενιαμίν: Λεβέντη μου. Τζιήνο που επερίμενα ήρτε.  Έσιει 3 χρόνια που θωρώ τη μάνα σου να ζηλεύκει τα πράματα που έκαμα για σένα.  Τζιήνη, που τόσες θυσίες έκαμεν να σε μεγαλώσει με τα προβλήματα του αυτισμού που γεννήθηκες, τζιήνη που ούλλη μέρα βουρά τες ανάγκες σου, η μάνα που ποττέ δέν εκατάφερεν να σε κάμει να της δείξεις αγάπην, τζι εζήλεψεν τη δική μας σχέση στο τέλος επειδή ένιωσεν ότι μέσα που τη μουσική που σου έμαθα εγεννήθηκεν το Συναίσθημα, τζιαι ανήκει σε μέναν ο χώρος τούντης επιτυχίας.  3 χρόνια έν με αντέχει η μάνα σου πλέον.  Ούτε καφέ μου κάμνει πιά, ούτε πισκόττα όπως την αρχή.   Ο ενθουσιασμός που είσιε όταν πρωτογνωριστήκαμε τζιαι εκατάλαβε τη δύναμη μου πάνω σου  -τη δύναμη του σωτήρα τζιαι του ενδιάμεσου της μουσικής τζιαι των αισθημάτων, έσβησε που τη ζήλεια.  Τζι αναπάντεχα, παράνομα, άδικα εχτές εσταμάτησεν σε που κοντά μου, αδικαιολόγητα,  8 μαθήματα πρίν το μεγάλο αντίο της αποφοίτησης. ...

Πατέρα: Σε Αγαπώ πολλά, τζιαι πόψε είπα σου το με τη μουσική.

Αύριο θα γράψω σε κάποια φάση πολλά μεγάλο πόστ για τη σημερινή μέρα. Εκάμαμεν τα εγκαίνια του πάρκου του παπά μου, τζιαι ήταν μαγικά. Έπαιξα το 20λεπτον  μου κομμάτιν το περσικο-κυπριακο-βυζαντινόν τζιαι επέτησεν που πάνω μας της ορχήστρας έναν πνεύμαν τζιαι ευλόγησεν το χώρον ούλλον, έφκηκεν ψυσιη πολλή. Έκλαιεν ο παπάς μου.  Εμίλησεν μετά τζιαι είπεν όμορφα πράματα.   Εγώ είπα του αγαπώ τον, με μουσικόν τρόπον, τζιαι εκατάλαβεν το.   Έν θέλω τίποτε άλλον που τη σχέση μας.  Ολοκληρωθήκαμεν τωρά.. Σάν πόψε, ένιωσα μόνο στο γάμο μου, τζιαι στη γέννηση των παιδιών μου.   Κατάνυξη, αγάπη διάχυτη παντού. Είμαι έτοιμος για τα πάντα που σήμερα, μου επαραδόθηκεν η σκυτάλη. Σ' ευχαριστώ πατέρα, όμορφε, παράξενε, δυνατέ μου πατέρα που τες πέτρες καταλλιείς. Σ' ευχαριστώ μουσική που μου έδωσες μέσα πλούσια να εκφράζω τα ανέκφραστα τζιαι τες Ουσίες. Σ' ευχαριστώ εαυτέ που αφέθηκες τζιαι έπαιξες όσον ποτέ άλλοτε. Σας ευχαριστώ όσους ήρθατε.  Εχάρηκα το μα πάρα πάρα πολλά.

Έρως πατημένος στο πεζοδρόμιο.

Εικόνα
Ανώνυμε βάνδαλε του πεζοδρομίου βιαστικέ στην πόλη μου τί ήθελες να πείς με τα κάπως απρόσεχτα πιτημένα τζιαι τετριμμένα σου σλόγκαν που επογιάτισες χαμαί? Γιατί τα έγραψες τούτα τα δύσκολα τζιαι έκατσα τζιαι εθώρουν τα ξανά τζιαι ξανά απορημένος? Ή είσαι πολλά μιτσής τζιαι δέν κόφκει ο νούς σου ή είσαι μίνιμαλιστ γκούρου πεζοδρομιακός. Είσαι άσχετος, ή πάνσοφος? Εν μπορώ να ησυχάσω.  Να κάτσω να καρτερώ στο καλτερίμιν πέρκι φανείς να σε ρωτήσω τί εννοούσες, ώ   found object σοφέ του δρόμου?   Εθωρούσαν με οι περαστικοί περίεργα έτσι που εκοντοστάθηκα.  Επιάαν με τα κυπριακά μου με την αντροπήν τζιαι έφυα. Έγραψες -μαλλον-  πρώτα το LOVE  ,   LiberE .  χωρίς το rty   -το Ε μάλιστα κεφαλαίον, σάν λανθασμένη και αταίριαστη κραυγήν απόγνωσης.  (as in:   "libereeeeee MΕεεεεε" ? free me from Love? Or, "love, free me")   -Αγάπη, ελευθέρωσε με  ή Ελευθέρωσε με απο την Αγάπη?  Αλλά μετα άλλαξες γνώμη τζιαι επρόσθεσες LIBERErty ανορθόγραφα.  Έβαλες τζιαι underline  σάν το...
Εικόνα
Με είδε σήμερα το χάραμα που περπατούσα σαν χαμένος η Ιέρεια του Δέντρου στο     Δάσος Χωρίς Φύλλα και με λυπήθηκε.  Θέλησε να μου φανερώσει την αλήθεια.   Κατέβηκε σκαλί σκαλί την ουράνια της ασημένια σκάλα πατώντας στον φελλό της αρχαίας  ιτιάς με χάρη και προσοχή, άφησε την πνοή της να τυλίξει το δάσος σάν ομίχλη ανοιξιάτικη μυρωδάτη κι έλυσε τα μαύρα της μαλλιά με τίναγμα του σβέρκου ατίθασο.   Με κοίταξε αμίλητη.   Άφησε  το χέρι της να ακουμπήσει απαλά τον ώμο μου, σκούπισε τον ιδρώτα μου με λινό λευκό μαντήλι, χαμογέλασε, χάϊδεψε   με κατανόηση  τον άγριο καλπασμό της  καρδιάς μου ("έλα τώρα, ησύχασε καλέ μου, ένα μήνα παιδεύεις τη ψυχούλα σου" -είπαν τα ακροδάκτυλα).     Τα λόγια που (γεύση είχανε σφιχτοκαρπού ελιάς αγίνωτου, πικρού, στυφού) κυλήσαν απ' τα χείλη της: ....Δέν είσαι πιά ο Έρωτας....  ....Δέν είσαι πιά ο Διόνυσος....  ....άστους να κοιμηθούνε τώρα.... Μετά μου είπε μιά λέξη για να ψάξω,    "Qi" ...πρόσεξε το Qi .... ...γιατί εσένα καλέ μου ...

Φύγαν απότομα, χωρίς προειδοποίηση.

Το κομμάτι ετέλλειωσε Διάσπορε.  Έπαιξες στα χαρτιά την Συνείδηση σου.  Θέλησες να μιλήσεις με το άπιαστο.   Βυθίστηκες  σε δάση επικίνδυνα.   Μάζεψες υλικό.  Ήρθαν οι μούσες.  Έγραψες αυτό που έμελλε να γράψεις.           Και τώρα θα πληρώσεις καλέ μου. Σκηνή Α': Σήμερα. Μέρα βροχερή και γκριζοπράσινη στο ξέφωτο.    Τα σύννεφα επιδεικνύουν τις σφιγμένες τους γροθιές.  Ένας μεθυσμένος Διάσπορος, ντυμένος μισός παγώνι μισός φίδι ουροβορό κλωθογυρίζει στα βαλτόνερα και τρεκλίζει αγριεμένος αψηφώντας τα μαστίγια τ' ουρανού στο αγαπημένο του μονοπάτι σ' ένα χωράφι έρημο προανοιξιάτικο εκεί στο λόφο με τα πεθαμένα χόρτα, τα ψηλόλιγνα σκούρα συνοφρυωμένα χόρτα του χειμώνα, αυτά τα λείψανα απολιθώματα του Πρίν.  Με κάθε του βήμα λυγίζουν αγκομαχώντας τα στάχυα, καμπυλώνουν μπροστά του σάν αργά και κουρασμένα τόξα.   Στο πλάϊ του οι δυό Μούσες γυμνές κι αλυσοδεμένες.   Κλαίνε.  Ο Διάσπορος, με βλέμμα λύκου κτητικό, αντρίκιο βλέμμα πλέον σαν μάσκα γκροτέσκα  του     Εγώ.ΑγρΖ.Καν.Γαλ...

Απόβλητος Φωτο-γρίφος

Εικόνα
Κούνιες άμοιρες, άψυχες, κούνιες χωρίς σκοπό,  άπνοες, αρχέτυπα ακαμψίας απολιθωμένα στη βάση του Είναι, πόσα χρόνια ακόμα θα με βασανίζετε??   Η μιά, η αριστερή, μοιρολογά, επαραδόθηκε, τεντώνει αδύναμα τα σιδερένια χέρια να σφίξει στην αγκάλη της τη γή:   "I Give In..."  "Ι Give Up", λένε τα μάτια,  σκουριασμένα, διψασμένα.  Τα μάτια  κοιτούν  τον ουρανό και περιμένουν 'κάτι',  χωρίς ελπίδα ή βούληση δική τους.     Η άλλη, η δεξιά,  η ατίθαση  αυτή  θέλει να ζήσει, άχ αυτή η πεισματάρα, στραβώνει το σώμα, πασκίζει να ξεφύγει -άδικα, χωρίς ελπίδα, σιδεροδεμένη.   "Ι don't belong here..."  "Δέ μου αν-οίκει τίποτε, κανένας" To  'Π'   τις κρατά αλυσοδεμένες, βλοσυρό σάν τη λογική του πυθαγόρα που αντιπροσωπεύει. Αργοπεθαίνουν επιτέλους, τις βλέπεις? Με θέα το μπλέ.  Το άπιαστο μπλέ.    Κούνιες, στο μπλέ δέ θα μπορέσετε να κολυμπήσετε ποτέ σας. Κούνιες σήμερα σας εγκατέλειψα για λίγο, κρέμασα  τ' άσπρα μου ρούχα του νεόφαντου...

Αινιγματικό.

Διαβάτη εαυτέ,  δώσε προσοχή. Θα ζήσεις αγάπη μου καλέ μου πραγματικά, ολοκληρωτικά, με πάθος, αληθινά, ζωές πολλές μαζί  αν μάθεις να μεγεθύνεις το χρόνο  έτσι μόνο θα ζήσεις το    Τώρα, τη στιγμή, το Είμαι. θα μεγαλώσεις το Χρόνο αν αφεθείς και πετάξεις δίπλα του σάν ίσος του, με την ίδια ταχύτητα. Αιωνιότητα θα σου φανεί η Στιγμή, ολόκληρη ζωή θα αισθανθείς να περνά και να μήν περνά. θα ζήσεις, ολοΖώντανος, αθάνατος  για όσο θελήσεις "...τη στιγμή που τρέμοντας τεντώνει το σώμα σάν τόξο μεσαιωνικό, σαν τη σφεντόνα του δαυίδ, το χιλιοστό του δευτερολέπτου πρίν  το κορμί  φτερνιστεί ή φτάσει σε οργασμική κορύφωση..." "....τη στιγμή ακριβώς που πεθαίνει η ηρεμία και γεννιέται ο θυμός ή το ανάποδο..." "...την στιγμή αμέσως πρίν  να ξεσπάσει η  φορτισμένη συγκίνηση σε θύελλα δακρύων..." "...τη στιγμή που η αλυσίδες της λογικής πέφτουν και γυμνώνεται η ψυχή..."  "....τη στιγμή  που αλλάζει το βλέμμα απο 'αγαπώ' σε 'δέ σ' αγαπώ...

To become empty. To allow absence.

Να το πέμπτο ποίημα της σειράς.    Τούτον εκόστισεν. V This bitter deadthing  I had swallowed     this Everything her shadowthing    it  left me tore itself away like her Abandonment and out of their  red cavities it took my arms and flew somewhere secret with her lover and with it out of my oyster took  my oyster teeth and i stood   tooth and arm-less it  took my mouth bones  and i was suddenly missing  ribs and jaw bones they flew in an arc like boomerangs behind them flew the teeth tongue  cheeks  eyeballs i saw them break the horizon like  carrion birds there were suddenly Things  absent from me like black  holes where planets angry as Saturn once sat it took with it the valleys and the limestone caves it pulled out the  lemon tree orchards  and olive groves  it dragged them burned them  streaking across the sky the way a space-shuttle burns  lavawood ashes hammered down it rained flesh for forty days and nights flooding the lung valleys spleen rocks and  island liver nations and ...

To sublimate, to vaporize, to abandon

Νά απόψε που βγήκε το τέταρτο ποίημα της σειράς.   Επίντωσα 3 μικρά ποιήματα τζιαι έπλασα το όσον έθελεν.  Στο σύνολο θα είναι πέντε τελικά αλλά θα μεγαλώνουν ώσπου πάσην.   Το I, II, III, εν πιό κάτω..... Δέν ήθελε να βγεί αλλά έφαα καλαμάρι τηγανιτό σε ταβέρνα της Μικρής Ιταλίας, με κύριο πιάτο μαύρη πάστα μελανιού με σκόρδο + σουπιές, ελαιόλαδο, και ένα μπουκάλι pinot grigio.Κατάνυξη, ήταν να κλάψω επήρεν με στην Κύπρο για κάποιο λόγο. Εμίλησεν μου το καλαμάρι! Εϊβα, τζιαι απου καταλάβει..... IV (Scene:  A cloudless ceiling.    A table full of lost things recovered.  A chorus of mourning Furies.  On a hermaphrodite deathbed he breathes  out this long folded secret:    "twas never yours, my love, this dreadful  thing, this thing black was hers and only hers ") I know this  at last: I swallowed breathed drank    her   bitterthing. It was Hers Not mine     her  devil motherbird tumor was not mine        her   love  unconditionally sharp taloned    winged, beaked ten...

To obsess, possess, fixate upon, to be surrounded by, to clutch.

....Σχεδόν ετέλειωσα σήμερα το πρώτον κομμάτιν για πιάνο + χορευτές που γράφω, με θέμαν τους διάφορους τρόπους που ο άθρωπος κουβαλά τα 'βάρη' του, τους σταυρούς του.  Το πρώτον μου  κομμάτιν έχει να κάμει με την εμμονήν .    Την πρωτόγονην εμμονήν που κουβαλούμεν μέσα μας, τρώει μας,  τραγανούμεν την τζιαι μείς συνέχειαν, την εμμονήν που είναι  ά-λογη, χωρίς γλώσσα, μουγγή, την εμμονήν που θωρούμεν κάθε φοράν τζιαι που διαφορετικές γωνιές χωρίς να καταλήγουμεν πούποτε, χωρίς να λύουμεν τα δεσμά της.   Επιμένουμεν να κουβαλούμεν τους ρότσους μας με εμμονήν, αγαπούμεν τους, έν θέλουμεν να τους αποχωριστούμεν, τζιαι σκεφτούμαστεν τους συνέχεια θωρούμεν τους που ούλλες τες πλευρές.  \ Για να εμπνευστώ, έγραφα ποίησην παράλληλα με τις νότες πάς τη δομήν του κομμαθκιού μου, έθελα να δώ αν φκέννει η έμπνευση πάς σε δύο μέσα ταυτόχρονα.   Νομίζω εκατάφερα το.   Ά, το πρώτον μου κομμάτιν είναι τριφασικό, άρα έγραψα τρία ποιήματα που βασικά εν  'θέμα και παραλλαγές' το ένα του ά...

Δεύτερη μέρα, γράψιμο, παραισθήσεις.

Αρρωστά με το κομμάτιν που γράφω. Εμάχουμουν 8 ώρες εψές, επάσκισα για να φτάσω στον πρώτο μου στόχον, τα δύο λεπτά μουσικής.  (πρέπει να γράψω 7 λεπτά ώς τες 15 του Μάρτη, άρα 2-3 τη  βδομάδα).  Εμπήκα στον κόσμον του για τα καλά.  Τζιαι τί το έθελα μάνα μου.   'Εννεν κόσμος σταθερός ή χαλαρός, εν κόσμος ούλλον γωνιές στρογγυλές, άχρωμος, με τταβάνια που σε τσιλλούν κλειστοφοβικά, έμμονες ιδέες, ά-λογες διαστάσεις, τζιαι προκαλεί μου αναγούλες, αναταραχή, αστάθεια, λίγο φόβο, τζιαι άλλα περίεργα αισθήματα τα οποία απολαμβάνω γιατί κάμνουν με να Νιώθω Ζωντανός τζιαι εχτός πραγματικότητας.  Έτσι έναι άμα γράφεις τούντο είδος μουσικής.   Θέλω να περιγράψω τον κόσμον που έπλασα.  Πρώτα, να σας παραδεχτώ ότι έχω ελαφρά μορφή   συν-αισθησίας , δηλαδή άμαν ακούω ήχους 'θωρώ' σχήματα τζιαι χρώματα, άμαν κάμνω κινήσεις 'ακούω' ήχον (εν κάπως μπερδεμένες οι αισθήσεις μου με λλία λόγια_) Άρα μπορώ να προκαλέσω εύκολα παρ-αισθήσεις του εαυτου που έχουν να κάμουν με ήχον, χωρίς...

Η μέθοδος, σε πολλά στάδια.

Εικόνα
Ήλιε, δώσε μου τροφή. Πρώτα ήρτεν η επιθυμία :   (είπες μου "γράψε μου κομμάτιν για τρείς χορευτές, οι δύο τους εν μαζίν με ζουμερόν πάθος, τζιαι ο τρίτος περιτριγυρίζει τους, ούλλον γωνιές τζιαι ακκαμιές, στο τέλος τζιαι οι τρείς πιντώννουνται σε Έναν) Μετά ήρτεν η σκανδάλη , η χορδή του τόξου, το φυτίλλιν: (ήρτεν η πρώτη επέτειος, τζιαι η δεύτερη, τζιαι η τρίτη, εκολύμπησα μέσα τους ούλλους, στη χαράν τους τζιαι τον πόνον που είχαν.) Μετά έγραψα ποίηματα για τούτα ούλλα. Τζιαι το καύσιμον, η παρουταποθήκη, ο υδατοφράχτης, η παταρία, αλλάξαν ούλλα την ενέργειαν τους σε κινητικήν, τζιαι σάν το ρεύμαν ηλεχτρίσαν τα μόρια του μυαλού ούλλα. Μετά έγραψα τραούθκια πάς το σεττάρ που επεριγράψαν το καύσιμον τούτο. Μετά άκουσα τα τραούθκια, τα οποία εγίναν σήμμερα  Καύσιμον Πυρηνικόν (πουπίσω τους εν φυλαμένα ούλλλα όσα είπαμεν!)  Εχτές εχόρεψα το.   Εχτές έπιασα ρολον χαρτί 50 μέτρα τζιαι εξιποτύλιξα το χαμέ, ετζίζαρα το κομμάτιν μου πάνω με το κάρβουνον. Τη νύχταν μετά, το Καύσιμον ...

Δύο τραγούδια του διάσπορου, μνημόσυνα.

Πρώτα έγραψα το τούτον, εναν απόγευμα, μνημόσυνον απλό, για κάτι στάχτες που εμείναν.  Απόβλητα.  Έν πονεί τζιαι τόσον, έσιει γλυκάδαν  (Δέν έσιει τον έντονον πόνον τζιαι το θυμόν τζιαι τον έρωταν που έσιει το δεύτερον μου κομμάτιν στο κάτω το βίτεο, τζιήνον πονεί πολλά, σφάζει, ελπίζω να αφιερώσετε χρόνον τζιαι προσοχή, μοιράζουμαι το μαζί σας πολλά προσεχτικά με ευαίσθητον τρόπον, ευάλωτον, δείχνω μέσων του ακριβώς πώς είμαι πουμέσα -τζιαι όποιος έσιει φτιά, ακούει, τζιαι όποιος έσιει παρόμοιαν ψυσιήν, καταλάβει).   Αν δέν είχαμεν τόπους μές τη μνήμη μας κακοτράχαλους, βάλτους, γερημίες, χωράφκια με λάκκους τζιαι παλλούρες, ρότσους, χέρσους λόφους τζιαι λαξιές, τί θα εκάμναμεν?? Ποττέ δέ θα εμπορούσαμεν να τραβήσουμεν που την πηγήν του νού έμπνευσην να δημιουργήσουμεν! Ευχαριστώ σε ζωή για όσα έφερες, τζιαι ας μέν τα εθώρουν ότι εν για καλόν, τότε. Ευχαριστώ σου νού που τα εφύλαξες τζιαι μπόρεις να με ξαναπάρεις τζιαμέ να τα ξαναζήσω έστω για μιά νύχτα σάν να ήμουν πάλε τζιαμέ. Ε...

Έκρηξη

Σήμμερα όπως οδήγουν να πάω να διδάξω σε μιάν πόλην δαμέ κοντά, σχεδόν εποτζοιμήθηκα μες τον highway τζιαι άρκεψα να θωρώ όνειρο (το αυτοκίνητον οδηγούσαν το τα σιέρκα μου μόνα τους -κάμνουν το συχνά για να μου κάμουν χάρην, γιατί μες το αυτοκίνητον έρκουνται μου πολλές ιδέες α-συνείδητες, το ίδιον τζιαι μες το μπάνιον).  Μες το όνειρο το στιγμιαίο,  ο highway  τζιαι ο γέρο-ποταμός εσμίξαν τζιαι εγίναν έναν πράμαν στον ουρανόν κουλλουρεμένον, συννεφιασμένον ούλλον μαυρίλαν -η οποία δεν ήταν όμως καθόλου απειλητική.  Εσυναχτην το σύννεφον μπροστά μου ούλλον, τζιαι αφηννιασμένον άρρωσεν μου αγαπητικά, εσηκώστηκεν θεόρατον, τζιαι με τεράστιον κρότον, πουμπουρκές, φωνές, έρωταν, καλοσύνην, έππεσεν πάνω μου όπως το βουνόν, πετροκαταρράχτης  ουρανόπλαστος. Εσταμάτησα το αυτοκίνητον για να μέν ι σκοτωθώ, ένιωσα ότι ήταν Το Αυτόν που Περιμένω τόσες μέρες. Πρώτα έπιασεν με νευρικό χάχανο σαν να με εκαρκαλλιούσαν.  Το σύννεφον ετύλιξεν με τζιαι είπεν μου ήρτεν η ώρα να του δώσω το φτίν μου να μο...

Άκουσμα

Ξεκουλλουρώθηκε μέσα μου χτες Αυτός που γράφει, ο Σίγουρος.  Μιλά με τα Αόρατα σήμερα. Συνοφρυώνεται ηγετικά.  Κάλεσε όλους τους εαυτούς, τους έβαλε ρόλους και θέσεις.  Όλοι αφουγκράζονται τώρα.   Στις θέσεις τους και οι εφτά, σαν τα πιόνια στη σκακιέρα. Άκουσε ο Μάστορας να του λέει το Σύμπαν πώς να γράψει, σε γλώσσα άλλη τα είπε, και τώρα χαίρεται την ένταση της στιγμής πριν την Έκρηξη, μέχρι να βρεί το κλειδί να τα μεταφράσει.  (πολλές θα είναι οι εκρήξεις, άλλες μικρές, άλλες ακράτητες, Αυτός που γράφει, ο Σίγουρος, σαν γυναίκα λειτουργεί μέσα στο ψυχισμό, το καταλαβαίνω, κι έτσι είναι η ψυχή του συνθέτη) Εδώ στο βυθό όλα είναι ακίνητα.   Στο Θάνατο της συνείδησης κολυμπώ, και το βλέμμα, έντονο, ετοιμάζεται να Δεί το Φώς. Στον αέρα μπροστά μαζεύεται η Ουσία, σαν σύννεφο με όλα τα χρώματα μέσα.  Πίσω μου αιωρούνται όσα μαζεύω ένα μήνα και βάλε.  Ετοιμάζονται να χυμίξουν ο ένας τον άλλο με πάθος μεγάλο.   Άρχισα χτές το πραχτικό μάζεμα πληροφοριών, το μουσικό σκάψιμο, σκέφτηκα τες πρ...

Συνέχεια ανακαίνισης (Μέσα τζιαι Έξω)

Εχτός που τα εσωτερικά που σκέφτουμαι που ακούουνται λλίον περίεργα σε όποιον δέν με ξέρει, σκέφτουμαι τζιαι τα εξωτερικά.  Η αλλαγή του ατόμου που μέρα σε μέρα τζιαι που χρόνο σε χρόνο, πρέπει να κατοπτρίζεται σε ούλλες τες πτυχές, μέσα-έξω, για να εν αληθινή.  Άρα, όπως προχωρώ στη σκέψη μου, σάζω τζιαι τα έξω.  Περπάτημαν, χαλάρωμαν, ήρεμες πράξεις.  Μαζί με τες δραματικές σκέψεις που εν έντονες, χρειάζεται το πλάσμαν τζιαι κάτι απαλό στα έξω, να τες παλανσάρει.  Αλλιώς γίνεται μονόπλευρον, δογματίζει, τζιαι μόνο ζημιά έρκεται. Σιέρουμε πολλά τα εξωτερικά.  Έστω τζιαι τα επιφανειακά όπως την ανακαίνισην του σπιθκιού μου που έξω ή ούλλην τη δουλειάν που έκαμα να το διακοσμήσω με τη γυναίκαν μου με λλίον budget πολλήν φαντασίαν, ευρήματα σε παλλιατζίδικα που τα πογιατίζουμεν ή σάζουμεν, τζιαι άλλα αππωμένα χόμπυ πογιάς (έχουμεν πελλούς τοίχους --στο μπάνιον με τα άσπρα είδη, εκάμαμεν τους τοίχους hot pink πολλά έντονον, έχουμεν πορτοκκαλλοκόκκινον σαλόνι, καθιστικόν τζίτρινο με άλλον ...