Διασπορος

Ήρτεν τζιαι φέτος το πολυπόθητο σαββατοκυρίακο που πάμεν μόνοι μας στην πόλη χρυσοχούς στο ωραίο ξενοδοχείο με το σπά τους αγίους αναργύρους.  Μα αρέσκει μου πολλά.   Αφέθηκα στην περιποίηση με πολλή άνεση τούντη φορά, ώς τζιαι χαμάμ με τα πηλά εκάμαμεν.   Εχαλαρώσαμεν καλά με την Αγάπη, εχρειαζούμαστεν το, εμιλήσαμεν  -εν τζι η επέτειος του γάμου μας τούντες μέρες, είπαμεν τα δικά μας, ήβραμεν τα στα σημεία που εθέλαμεν να τα έβρουμεν, στα 'δύσκολα' που συζητούμεν.   Έκαμεν πολλύ καλό.  Η παρέα που επήαμεν μαζί τους ήταν πολλά σφιχτή τζιαι ξενέρωτη  (ενοχληθήκαν με την ελευθερία μου  -εγώ πειράζω κόσμον άμαν πάω κάπου..)   μα πάλε εμείς εκάμαμεν τα δικά μας. Τζιαι για δύο πολύτιμα πρωινά, πρίν ξυπνήσει η Αγάπη να της φέρω φραπέ στο κρεβάτι, κατά τες 6 εφορούσα τα ειδικά ρούχα της ερήμου που έφερα μαζί μου,  τζι έφκεννα τα βουνά δίπλα στο ξενοδοχείο που τον ποταμόν τον θειούχον ώς τη ράσιην του λόφου με τα αμπέλια τζιαι τες πορτοκαλιέ...

Η  λιβελούλλη, φύλακας αυστηρός του μονοπαθκιού στο πευκόδασος, η πυθία των λουλουδιών, ελιάζετουν σε μιάν πέτρα δίπλα στο βάλτο.  Σάν επαρπάτουν αμέριμνος τζιαι ετσάκκιζα πευκοβελόνες με τα σάνταλα μου είδα τα φτερούθκια της, τα φουστάνια της τα τούλινα επαίζαν με τα χρώματα του ουράνιου τόξου.  Εσταμάτησα. Εξάπλωσα στο χώμαν προσεχτικά  να μέν τη ξιππάσω.   Εθώρουν την τζιαι εθώρεν με για πέντε λεπτά στα μμάθκια. Λαλεί μου στο τέλος (έν άντεξεν):   "Στους κύκλους που χάννουνται μές τον κύκλο ταξίδεψε.  Κύκλος εσύ. " Τζιαι επέτησεν μακρυά.

             Επήα στο δάσος σήμερα να δώ ξανά τον αγαπημένο μου Βράχο.    Νά τον. Έσιει που το Νιόβρη να το δώ, ήταν χωσμένος κάτω που τα σιόννια. Έν άλλαξεν τίποτε!   Γκρίζος, πράσινος, παγωμένος, σκνιφός, ραγισμένος, λαμπερός όπου ο γρανίτης περιέχει χαλαζίαν.   Στέκει δαμέ που τον τζιαρόν του τεράστιου παγετώνα που έλιωσεν, επλύμανεν τον τόπον τζιαι τον έφερεν κωλοσυρτόν που τα βουνά πρίν τόσες χιλιάδες χρόνια.  Φθίρεται τόσο σιγά σιγά που σίγουρα νομίζει εν αθάνατος, έτσι ξεκάρφωτος που κάθεται στην κορυφή του λόφου.  Απέκτησεν σοφία χωρίς να το θέλει λόγω της τυχαίας του σχεδόν-αθανασίας.  Παρατηρά τους περαστικούς να ζούν τες ζωές τους τζιαι να πεθανίσκουν κάθε λλίο.  Τζιήνος χαμένος στη μοναξιάν του απλά θωρεί τους να περνούν.   Κάθε μερικές εκατοντάδες χρόνια, συμπαθά κάποιον τζιαι βοηθά τον. Μόλις με είδεν πρίν τρία χρόνια αγάπησεν με.  Εφώναξεν μου να κάτσω πάνω του, να τον χαϊδέψω, είπεν μου να νιώσω με τα δάκτυλα όσπου να Δώ τον εαυτόν μου στον καθρέφτην του. Εκαρτέραν με υ...

Βρέχει.  Βρέχει.   Έπιασα το αυτοκίνητον εχτές να πάω βόλτα γιατί είχα 2 ώρες ελεύθερες τζιαι επήα στη φύση.  Έν είχα τη δύναμη να περπατήσω πολλά μές τα πηλά τζιαι τα νερά, ετεμπέλιασα πλέον.  Λλίον με τον Τταντήν τον Ττογιόταν,  λλίον περπατητός. Ξέφωτο στο δάσος.  Γρανιτένιο τοιχούδιν.  Δαμέ δεξιά εν χωράφιν βιολογικής καλλιέργειας, κοινόχρηστον για το χωρκόν. Όποιος θέλει δηλώννει οτι θέλει κομμάτιν για το χρόνον, έρκεται τζιαι φυτεύκει λαχανικά με τα κοπελλούθκια του για να τους μάθει τί πάει να πεί Γή, προσπάθεια, αδρωπιά.  Φυτεύκουν τομάτες, μαρούλια, κολοκούθκια.  Αμαν εν καλός ο καιρός πάντα έσιει αυτοκίνητα πολλά τζιαι γονατιστούς Χτέρνιους μές τα αυλάτζια.   Σήμμερα είμαι μόνος μου, τζιαι οι δρυοκολάπτες που ττακκουρούν ενοχλητικά ττζιαι τρυπούν τα δέντρα κάπου στο βάθος.  Ηχώ.  Μυρίζει το φρέσκο χόρτο, μυρίζουν τα φύλλα, οι κορμοί.  Ευωδία απο αγριολούλλουδα, πασχαλιές, το χώμα που εξύπνησε. Δέ ξέρω το όνομα σσου φυτόν.  Το μόνον που ξέρω εν οτι είδα σε τζιαι έθελα πολλά να...

Ανώνυμε βάνδαλε του πεζοδρομίου βιαστικέ στην πόλη μου τί ήθελες να πείς με τα κάπως απρόσεχτα πιτημένα τζιαι τετριμμένα σου σλόγκαν που επογιάτισες χαμαί? Γιατί τα έγραψες τούτα τα δύσκολα τζιαι έκατσα τζιαι εθώρουν τα ξανά τζιαι ξανά απορημένος? Ή είσαι πολλά μιτσής τζιαι δέν κόφκει ο νούς σου ή είσαι μίνιμαλιστ γκούρου πεζοδρομιακός. Είσαι άσχετος, ή πάνσοφος? Εν μπορώ να ησυχάσω.  Να κάτσω να καρτερώ στο καλτερίμιν πέρκι φανείς να σε ρωτήσω τί εννοούσες, ώ   found object σοφέ του δρόμου?   Εθωρούσαν με οι περαστικοί περίεργα έτσι που εκοντοστάθηκα.  Επιάαν με τα κυπριακά μου με την αντροπήν τζιαι έφυα. Έγραψες -μαλλον-  πρώτα το LOVE  ,   LiberE .  χωρίς το rty   -το Ε μάλιστα κεφαλαίον, σάν λανθασμένη και αταίριαστη κραυγήν απόγνωσης.  (as in:   "libereeeeee MΕεεεεε" ? free me from Love? Or, "love, free me")   -Αγάπη, ελευθέρωσε με  ή Ελευθέρωσε με απο την Αγάπη?  Αλλά μετα άλλαξες γνώμη τζιαι επρόσθεσες LIBERErty ανορθόγραφα.  Έβαλες τζιαι underline  σάν το...

Έθελα να σκεφτώ σήμμερα.   Ήταν ωραία μέρα, 15 βαθμοί επιτέλους.   Εφόρησα τα αδιάβροχα μου τζιαι επήα να τσαλαβουττήσω λλίον στο δάσος τζιαι τον βάλτον.  Πρίν να σκεφτείς, πρέπει να καθαρίσεις τελετουργικά.  Να κατεδαφίσεις την κρούστα που εμποδίζει το μυαλό να Δεί.  Αν δέν υποβάλεις το κορμί σε δυσκολίες εχτός της καθημερινότητας, δέ ξυπνά ποττέ του το Αδρωπούιν του Μυαλού για να σκεφτείς αληθινά. Επήα επίτηδες σε τόπον που εμπορούσα να βολλήσω μές τα πηλά ή να ππέσω μές τους νερόλακκους να σπάσω κανέναν πόιν.   Ή να με ακκάσει ο κάστορας (λέμε) ή  καμιά κουφή.   Ναί.  Εξύπνησα αμέσως.   Εφάτchισεν η καρδία. Ήμουν Τζιαμαί.  Μόνον Τζιαμαί. Άννοιξεν το μμάτιν το Άλλον. Μετά: Επρόσεξα οτι τα χόρτα του βάλτου (βλ. πρώτη φωτό)  είχαν κορμιά ζαωμένα στο σχήμαν του βαρετού σώματος του σιειμώνα.  Ελύγισεν τα τζιαι εσχημάτισεν τα το βάρος του σιονιού.  Δέ μονοπάθκια στριφτά όπως τες κουφάδες ανάμεσα τους!   Έμεινεν τους το σχήμαν του σιειμώνα!  Εκολλήσαν τζιαμέ, ο σιειμώνας έφυεν αλλά τα χόρτ...

Επήαμεν κάτω στην πόλη της πεθθεράς περίπατο. Άφηκα "τες κοπέλλες τζιαι τα κοπελλούθκια" να πάν να δούν τα καταστηματούθκια (έσιει ωραίο shopping, ωραία arts + crafts, κεριά, χιπποκαταστήματα, ρούχα μοδάτα για εξηντάρες κλπ)  γιατί έν άντεχα άλλον έπιασεν με κλειστοφοβία, αγοραφοβία, γλωσσοφοβία, σιγανοπερπατοφοβία, τσιριλλιχτοφωνηφοβία) -τζιαι έκοψα καντούνια.  Επήρεν μου 10 λεπτά να φέρω τα μίλλια μου.  Έστειλεν μου text η Αγάπη μου {i get it, take ur time, i feel th same}    οπότε έν ένιωσα ενοχές που έφυα.  Έφκαλα φωτογραφίες, εχαμογέλασα σε κόσμον που έν έξερα, τζιαι έφαα παγωτόν κρυφά έν άντεξα γιατί η περιοχή φημίζεται για το υπέροχον παγωτό τζιαι γάλα.  Στο δρόμο   όπως εκατάπιννα τη βανίλλια μμου , ένας χίππης λεβέντης που ήταν τρρρρομερά high,  έπαιζεν ντίτζεριτου (αυστραλέζικο πνευστό που ακούεται σάν πόρτος κώλου του ελέφαντα + αυλός μαζί ,  σκέττη κωμωδία παρολλίον να πνιώ)  Έδωκα του τα ψιλά μου.   Μισήν ώραν περπάτημα, yessss!   Εν ωραία η πόλη έσιει πολλά πελλ...

Στον γρανιτένιο βράχο που ξάπλωσα το πρωί με μισόκλειστα τα μάτια ήρθε το δάσος, έκατσε δίπλα μου και μου ψιθύρισε στ' αυτί: "Διάσπορε, σπάζε συχνά την κρούστα του Εαυτού που σε κρατά φυλακισμένο, εν-αυγομένο, κι αγάπησε με.  Θα σωθείς." Άφησα το κορμί μου στο βράχο, πέταξα ψηλά πάνω απο τα σύννεφα, Είδα και Σώθηκα. -------------------------------------------------------------------------------- Άρχισε επιτέλους το χιόνι ν' αποτραβιέται, κι ο ήλιος -δειλά, υπομονετικά σάν καλός εραστής- ξεσκεπάζει το σώμα της γής και τραβάει το λευκό σεντόνι του πάγου έτοιμος να τρυγήσει ξανά τα κάλλη της.   Αναγέννηση.   Λειώνει ο πάγος, γεννά ρυάκια εφήμερα στο ξέφωτο, και τα πεσμένα φύλλα που σάν ύφασμα δερμάτινο ψαλιδισμένο είχανε ντύσει τους ώμους του δάσους το χειμώνα, ξυπνούν και συνεχίζουν την αποσύνθεση τους ανενόχλητα, χωρίς να βαρυγκομούν ή να πενθούν για την κατάντια τους τους -δέν  τα ενοχλεί  που η προσωρινή τους χειμωνιάτικη Επέκταση του Κύκλου της Ζωής τελείωσε ξαφνικά...

Περπατούμεν κάθε μέρα πάς τη γή χωρίς να αφήνουμε πίσω αχνάρια.  Η λίγδα του δρόμου δέ μας θυμάται.  Η σκόνη -που ζωγραφίζει ανάγλυφα, προσωρινά το σχήμα της σόλας του παπουτσιού μας- δέ μας ξεχωρίζει που τον επόμενο διαβάτη.   Το έδαφος δέ μας αντιστέκεται καθόλου.  Αφήννει μας να ακολουθήσουμεν την τροχιάν που το σπίτι στο αυτοκίνητο, τη δουλειά μας, τα κουτσοδούλεια μας τζιαι πίσω στο σπίτι, χωρίς τριβή ή κανένα είδος δυσκολίας.  Πατούμεν το, τζιαι τα πόθκια μας πέρνουν μας τζιαμέ που θέλουμεν, εύκολα, χωρίς να βασανιούνται ή να μας υπενθυμίζουν με το ξύπνιον τρόπο της Προσπάθειας οτι είμαστε όντα ζωντανά, με σώμα, μάτια, αισθήσεις, μύς, ψυσιή.  Γι αυτό δέν προσέχουμεν πού πάμεν ή ποιοί είμαστε.   Σε άλλο δάσος σήμερα, μακρυνό τζιαι αγαπημένο. Τσαλαβουττώ στο μαλακό χιόνι.  Κοντά στο νερό.   Μετά δυσκολίας.  Προχωρώ. Η αναπνοή σάν του ζώου.  Οι μύς σφίγγουν, ξυπνούν. Τα μάτια παρατηρούν προσεχτικά, διαβάζουν το  κρυμμένο υπέδαφος, οδηγούν. Στο μυαλό μόνο μιά σκέψη: "Βλέπε Μπροσ...

Έχω γαουρινό πείσμα.  Τί σημαίνει "δέν μπορώ να πάω στο δάσος??"   Επροσπάθουν για μιά βδομάδα κάθε μέρα.   Εδυνάμωσα ξανά τα νεύρα της σπονδυλικής μου. Χτές εκατάφερα επιτέλους να πάω στο δάσος τζιαι το βάλτο, χωρίς να πονήσω τη πλάτη μου -άντεξα το τσαλαβούττημα μές το χιόνι για μιάν ώραν ολόκληρη στους -10.    Ενίκησα.  Είπαν μου "γειά σου τα πουλλάκια, οι κάστορες που εκοιμούνταν πουκάτω που το φράγμαν τους παχουλλοί τζιαι μισομεθυσμένοι που το κρύο, τζιαι είπαν μου "καλημέρα Διάσπορε λεβέντη μας" τα ξερόδεντρα μές το νερόν το παγωμένον.  Εστάθηκα στο τέλος του μονοπατιού τζιαι άφησα τον αέρα να μου γλυκοφιλήσει τα μάγουλα -το χειμώνα ο αέρας δέ μυρίζει (η όσφρηση γυρεύκει μυρωθκιές αλλά δέν τες βρίσκει, εν ούλλα πεθαμμένα στη φύση οσα έχουν μυρωθκιάν εχτός των περιττωμάτων των ζώων), μάλλο γεύσην έσιει ο αέρας, παγωμένη γεύση, τζιαι αφήν (νιώθει τα νυχούθκια του έντονα το δέρμα σου), εν βίαιος τζιαι ξιππασμένος, αρκετά απειλητικός -μάλιστα μπορεί να σε σκο...

Έχουμεν σύντομες διακοπές.  Κάμνω μίλλες δηλαδή.   Θυμούμαστεν τούντες μέρες στη ΧΤΕρνίαν τον Μάρτιν Λούθερ Κίγκ που τον εσκοτώσαν οι εξτρεμιστές, τζιαι εν εθνική επέτειος, κλείουν τα σχολεία, κλείω τζιαι γώ γιατί έχουν το έθιμον δακάτω οι οικογένειες να πηαίννουν σκί με τα κοπελλούθκια τους τζιαι δέν έχω μούγια να διδάξω.   Πιάνον κλειστόν.  Στόμαν κλειστόν.  Μουσικοψυσιή κλειστή.   Όλον το τριήμερο σαββατοκυρίακο είναι αφιερωμένο στην αναγέννηση της καρδίας (με περίπατον καλέσματος θετικής ενέργειας), την αναδιοργάνωσην της Διασποροοικίας (με αποχιόνιση, καθαριότητα γενική, λογιστικά, οργανωτικά τζιαι άλλα βαρετά θέματα που δυστυχώς πρέπει να υποφέρω λόγω του ότι έχω δική μμου δουλειά), αναζωογόνηση της Καταπονημένης Μετατεκνικής Σχέσεως (με μονονύχτιες διακοπές χωρίς τα λατρευτά μας δίδυμα, να ξεφύγουμεν λίγο, να κάμουμεν κικικικικικι χωρίς διακοπή ή άγχος -έτσι για να τα λαλούμεν ωμά- τζιαι να φάμεν breakfast in bed pancakes με μούρα που εν ο καμός της Αγάπης, μετά που θα ξυπνήσουμ...

Είπα σικκιμέ σήμερα, αγνόησα τον κίνδυνο της κρυάδας τζιαι του δάσους γιατί δέν άντεξα άλλο μακρυά του.  Έθελα να δώ το βάλτο μου που το περιτριγυρίζουν τα πεύκα.  Έθελα να νιώσω πάλε άθρωπος ζωντανός, να ρουφήσω την ουσίαν της φύσης.  Πόσην παρέαν εκάμαμεν το φθινόπωρο δάσος μου!   Έθελα να ξαναπατήσω τες γρανιτόπετρες του γνώριμου μονοπαθκιού.  Είδα τα ούλλα στο νού μου, ντοκιμαντέρ ολόκληρο.  Είδα με να στέκουμε στην είσοδο του βάλτου τζιαι να ακούω τον αέρα να μιλά στην αρχαίαν του γλώσσα.  Στην είσοδο, στο ξέφωτο.  Σάν ασημένια κορδέλλα στεφανώννει το μονοπάτι μου τον παγωμένο  βάλτο σφίγγοντας πάς το μέτωπον του νερού βράχους τζιαι μισοφαημένα δεντρά.  Πάντα στην άκρη του επικρατεί μιά ησυχία μουρμούρα, θαμνώδης τζιαι χαδιάρα.   Εκάθουμουν το πρωί αγουροξυπνημένος στα βραστά μου τζιαι έπιννα νέσκαφε με γάλαν τζιαι ζάχαρη λίγον πρίν να ξυπνήσουν τα δίδυμα,  τζιαι ένιωσα την έλξην της εικόνας τούτης.  Σάν κάβλα πρωινή, έμπηκεν μου η ιδέα τζιαι άρπαξεν το μυαλόν μου με τα νυχούθκια ...

Αναμνήσεις καλοκαιρινές.  Τότε που ήταν εύκολος ο περίπατος στον ποταμό. Πόσες σκέψεις μου ακούσαν τα σκαλιά;;; Η φυσιοθεραπεία άρχισε να δουλεύει.  Κάμνω τις ασκήσεις μου κάθε μέρα δύο φορές τζιαι διπλώννουμαι κόμπον χαμέ αγκομαχώντας σαν το ζώον, ππέφτω μετά πάς την τεράστιαν ειδικήν μπάλα που με βοηθά να δυναμώσω τους ραχιαίους τζιαι τους κοιλιακούς που χρόνια τωρά υποφέρουν σιωπηλά, τζιαι σιγά σιγά απαλύνω τον πόνον.    Ένιωσα στο είναι μου σήμερα οτι είμαι έτοιμος να πάω για περπάτημα μετά που σχεδόν ένα μήνα αποχής.  Φυσικά, σήμερα που ένιωσα την ανάγκη-ικανότητα να χρησιμοποιήσω το σώμαν μου ώς μέσον ευχαρίστησης, περπατήματος τζιαι ώς αισθητήριον όργανον της ψυσιής, κάμνει πάρα μα πολλήν κρυάδαν.  Ήταν -11 το πρωί, αλλά με το wind chill factor ένιωθες σαν να ήταν -22 είπαν μας.  Άρα το περπάτημαν σε έτσι θερμοκρασίαν θέλει μεράκκιν, τεχνικήν, τζιαι δύναμη.   Σκέφτηκα: Να πάω στο δάσος;  Όχι, δέν είμαι βλάκας.  Αν με πιάσει η ράσιη μου στη μέσην του δάσους τζιαι δέν μπορώ να κιν...

Σχεδόν 2 πόδια χιόνι σε τρείς μέρες.  Αποκλεισμένοι στο σπίτι. Η διασπορογειτονιά αδιάβατη.  3 ώρες καθαρισμα χιονιού. Θερμοκρασία -9.   Γιορτάσαμε τα γενέθλια των παιδιών μου με τους παππούδες τους κυπραίους, και την αμερικάνα γιαγιά-οξαποδώ (έρχεται το πόστ προσεχώς)    Ένας ένας, οι γείτονες αρχίζουν το έργο τους το αντρίκιο.  Ιδρώτας, μύξες παγωμένες, λαχάνιασμα.   Το λευκό τυλίγει με ρυθμό, με χάδι.  Όλα τα άσχημα γίνονται όμορφα.  Εξ-ίσωση ουρανοκατέβατη. Στο τέλος της δεύτερης καταιγίδας, αποφάσισα να δοκιμάσω τα χιονοπάπουτσα μου στο δάσος. Ένιωσα υπεράνθρωπος!  Μα τί ωραίο συναίσθημα να τσαλαβουτάς στο χιόνι χωρίς να βουλιάζεις!!!!   Πολλά κουραστικό σπόρτ όμως, ειδικά για συνθέτες πρώην καπνιστές. Εφόρεσα όλα τα "ειδικά" ρούχα, πήρα μαζί μου τα απαραίτητα σε σακίδιο (λίγο επικίνδυνη εξόρμηση, η καταιγίδα δέν είχε τελειώσει ακόμα, αλλά είχα τεράστια επιθυμία να δώ) Έβγαλα μόνο 2-3 φωτογραφίες γιατί επαγώναν τα χεράκια μου.   Ησυχία, ειρήνη.  Κοιμάται το δάσος μου, οι...

Έτσι απρόοπτα το χάραμαν, ήρτεν σήμμερα η παγωνιά τους -13c  τζιαι εχτύπησεν μας το τζάμιν με τα σιερούθκια της τα τρεμάμενα.  Άνοιξα ένα μάτι.  Έν εκαρτέρουν τόσην κρυάδαν που το Δεκέβρη.  Συνήθως έρκεται τον Φεβράρην.  Μα, έτην, ήρτεν. "Ψψψψτ".  Χτυπά ξανά, με σήματα μόρς.  Αννοίω τζιαι το άλλο μάτι. "Εγερτήριο Διάσπορε, ξύπνα", γράφει με το νυχούδιν της πάνω στους παγοκρύσταλλους του παραθύρου.  "Ήρτεν η ώρα της δοκιμασίας".   Χαμογελά μου.   Πάμε. Φορώ τα ειδικά ρούχα που κάμνουν για τούτες τις θερμοκρασίες, έγινα κουπέπιν με 4 layers τεχνικά, γάντια των 3 ιντζών πάχος, μάσκαν προσώπου σαν τον τραπεζοκλέφτην, πιάννω τζιαι το παστούνιν μου, τζιαι εβρέθηκα στο δάσος.  Άνετος.  Τα ρούχα αξίζαν τα λεφτά. Περπατώ αλά κυπριακά, σαν να τζιαι είμαι στην παραλίαν το καλοτζιέριν, έν καταλάβω τίποτε τζιαι παίζω τον ωραίον του εαυτού μου.   Νικώ τα στοιχεία της φύσης, νιώθω άντρας με ωραίον τρόπο.  Γελώ. Μόνος μου!  Κανένας, μα κανένας δέν ήταν στο δάσος σήμερα.  ...