Διασπορος

Η κρυψώνα μου στον ποταμό κάτω που το πεζούλι το κούγκρενο περιμένει με κάθε βδομάδα ανυπόμονα σάν την ερωμένη την κρυφή. Αριστερά που το καταδικασμένο δέντρο.  Πίσω που την Κλαμουρισμένη Κερασιά.  Το καταδικασμένο δέντρο κάθε χρόνο γύρνει παραπάνω, μιά μέρα (σίουρα εννα είμαι δαμέ οταν συμβεί)  εννα βουττήσει στο νερό με φωνή μεγάλη να ποταμιστεί.  Ούλλη μέρα θωρεί το θάνατον του στα μμάθκια τζιαι περιπαίζει τον.  Ας μάθουμε τζι εμείς. Κατεβαίνω τα σκαλιά τελετουργικά. Γίνουμαι τζιαι γώ δέντρον πασιόφυλλον θωρώ κλωννιά να βλαστούν που τους αγκώνες τζιαι τα δάκτυλα μου.  Θωρώ ρίζες να κωλοσύρνουνται κάτω που τα πόθκια μου ξαπόλυτες.   Κάθουμαι τζιαι τρυπώ τα χώματα. Αφήννω να ππέσουν που πάνω  μου τα προστατευτικά κομμάθκια του χοντροφελλού  μου: η οικογένεια, το σπίτι, οι ευθύνες, οι μαθητές, οι συνθέσεις, η κατζία, η καλοσύνη, η δύναμη, τα χαμόγελα, η τρυφεράδα, οι γνώσεις, η ημιμάθεια, οι εμμονές, η α-ταξία, ούλλα πετάσσω τα πάς το κουγκρίν να λιαστούν τζιαι να με αφήκουν ήσυχο.  Κο...

Έχουμεν σύντομες διακοπές.  Κάμνω μίλλες δηλαδή.   Θυμούμαστεν τούντες μέρες στη ΧΤΕρνίαν τον Μάρτιν Λούθερ Κίγκ που τον εσκοτώσαν οι εξτρεμιστές, τζιαι εν εθνική επέτειος, κλείουν τα σχολεία, κλείω τζιαι γώ γιατί έχουν το έθιμον δακάτω οι οικογένειες να πηαίννουν σκί με τα κοπελλούθκια τους τζιαι δέν έχω μούγια να διδάξω.   Πιάνον κλειστόν.  Στόμαν κλειστόν.  Μουσικοψυσιή κλειστή.   Όλον το τριήμερο σαββατοκυρίακο είναι αφιερωμένο στην αναγέννηση της καρδίας (με περίπατον καλέσματος θετικής ενέργειας), την αναδιοργάνωσην της Διασποροοικίας (με αποχιόνιση, καθαριότητα γενική, λογιστικά, οργανωτικά τζιαι άλλα βαρετά θέματα που δυστυχώς πρέπει να υποφέρω λόγω του ότι έχω δική μμου δουλειά), αναζωογόνηση της Καταπονημένης Μετατεκνικής Σχέσεως (με μονονύχτιες διακοπές χωρίς τα λατρευτά μας δίδυμα, να ξεφύγουμεν λίγο, να κάμουμεν κικικικικικι χωρίς διακοπή ή άγχος -έτσι για να τα λαλούμεν ωμά- τζιαι να φάμεν breakfast in bed pancakes με μούρα που εν ο καμός της Αγάπης, μετά που θα ξυπνήσουμ...

Αναμνήσεις καλοκαιρινές.  Τότε που ήταν εύκολος ο περίπατος στον ποταμό. Πόσες σκέψεις μου ακούσαν τα σκαλιά;;; Η φυσιοθεραπεία άρχισε να δουλεύει.  Κάμνω τις ασκήσεις μου κάθε μέρα δύο φορές τζιαι διπλώννουμαι κόμπον χαμέ αγκομαχώντας σαν το ζώον, ππέφτω μετά πάς την τεράστιαν ειδικήν μπάλα που με βοηθά να δυναμώσω τους ραχιαίους τζιαι τους κοιλιακούς που χρόνια τωρά υποφέρουν σιωπηλά, τζιαι σιγά σιγά απαλύνω τον πόνον.    Ένιωσα στο είναι μου σήμερα οτι είμαι έτοιμος να πάω για περπάτημα μετά που σχεδόν ένα μήνα αποχής.  Φυσικά, σήμερα που ένιωσα την ανάγκη-ικανότητα να χρησιμοποιήσω το σώμαν μου ώς μέσον ευχαρίστησης, περπατήματος τζιαι ώς αισθητήριον όργανον της ψυσιής, κάμνει πάρα μα πολλήν κρυάδαν.  Ήταν -11 το πρωί, αλλά με το wind chill factor ένιωθες σαν να ήταν -22 είπαν μας.  Άρα το περπάτημαν σε έτσι θερμοκρασίαν θέλει μεράκκιν, τεχνικήν, τζιαι δύναμη.   Σκέφτηκα: Να πάω στο δάσος;  Όχι, δέν είμαι βλάκας.  Αν με πιάσει η ράσιη μου στη μέσην του δάσους τζιαι δέν μπορώ να κιν...

Πρώτα  Πρίν το βασίλεμα ουράνια μελωδία αόρατη στο Δάσος. Ακούς τις Λύρες, βαλανιδιά πεντάμορφη; Αρχαία όργανα, σουραύλια και βόμβυκες με πόθο απλώσανε χορδές, κολώνες αέρινες κύματα τα χέρια τους τρυπήσαν τη  σιωπή χόρεψε μαζί τους! Στον ουρανό τρείς ερωδιοί σε τρίγωνο σχηματισμό ανοίξαν ασημένια τα φτερά τους στο ακίνητο μπλέ με χάρη πετούν! κορδέλα στον ορίζοντα απλώθηκε Τρείς, κι ο λαιμός τυλίγεται για μιά στιγμή οχτώ φορές σχηματίζει την αιωνιότητα! -γι αυτούς που Βλέπουν- χάραξε  το στερέωμα η γαλήνια μουσική Άκου το Κάλεσμα της. Στο βάθος εκεί που σμίγει το αιθέρινο με το χώμα η  χρυσοπότιστη γή ξαναγεννιέται Άχ πόσο έχει ποθήσει να μεθύσει Τινάζει το κορμί της και στο χορό της μουσικής πάλλεται Ξυπνούν τα Δέντρα καμπυλωτή κίνηση αργή ξυπνά κι ο πόθος απλώνει μοσχοβολιστή την συννεφοουρά του μουγκανίζει ψιθυριστά τυλίγει τους κορμούς μπαίνει στο χώμα  Να οι ρίζες! κι αυτές ξυπνήσαν αναστενάζουνε  τινάζουν παθιασμένα τη λήθη απ' τα φύλλα τους και στο ρυθμό τ' ουρανού γυμν...

Στον ποταμό, κλεφτά, για δέκα λεπτά πήγα την Τετάρτη το πρωί.  Τέσσερα πουλάκια κάθονταν. Μου άρεσαν.  Τα φωτογράφισα.  Γκρίζα μερα, βροχερή, μυρίζε χειμώνας.  Άλλος έρωτας κι αυτός!   Τα χρώματα αλλάξαν, γλυκάναν, η γή ετοιμάζεται να δεχτεί το χιόνι και την παγωνιά.   Θα ξαναπάω αύριο, ευτυχώς δέ δουλεύω, προβλέπεται κι αλλη βροχή, ωραία!  Δε θα έχει κανένα στον ποταμό, θα τον απολαύσω.    Ήθελαν να μου πούν κάτι τα πουλάκια.  Δέν κατάλαβα το μύνημα τους αμέσως, πήγα σπίτι, έβαλα τις φωτό στο κομπιούτερ, άλλαξα το γκρίζο και το χρωμάτισα καφέ.  Δέ ξέρω γιατί.  Κοίταζα. Τίποτα.  Δέν μιλούσε.  Δέν είχα ποίημα.  Νευρίασα. Ξεχνώ τη φωτογραφία. Πίσω στη δουλειά. Χτές, ο μαθητής μου ο αγαπημένος, ο επιστήμονας που είναι και συνθέτης, πιανίστας φιλος καλός, μου ζήτησε να αυτοσχεδιάσω μουσική βασισμένη σε θέμα του Μπετόβεν, για να δεί πώς γίνεται.  Δεν το κάνω συχνά αυτό δημόσια, (δηλαδή να αυτοσχεδιάζω, να "μιλώ" με τη γλώσσα άλλου συνθέτη),  είναι ρίσκο, αννοίγεσαι πολύ για να αυτ...

φώτιζε μας  πάντα προσεκτικοί, τα νερά φουσκώννουν απότομα Έρως χρωματιστός χορεύει με τα χέρια ανοιχτά  συνομιλία του γυμνού με του ντυμένου με χιούμορ αλλά και με στοργή οι κόκκινοι καρποί δίπλα που τον ποταμό μετά ανέβηκα πας το πεζούλι στα δεξια εβούρησα, έν έππεσα μέσα! (εθωρούσαν με περίεργα, γιατί;) Οι σοφές πόρτες του Ναι και του Οχι Να το χταπόδιν μου, το αγαπημένο σύμβολο της Αλλαγής

Την Αυγή περπάτησα σαράντα μέρες δεκάξι Κήπους φύτεψα (νιούς όμορφους) Το μάτι  τ' ουρανού κοιτάζει  βλοσυρά την νύχτα την Αφέγγαρη Στον Μέγα Ποταμό. Έφτασαν με τα χέρια απλωμένα κι ανοιχτά  σε Μέγα Κύκλο στάθηκαν μπρατσοπιασμένα τα εφτά τα Δέντρα. ο Αόρατος Συνθέτης ο Λώος ο Μάστρε Χτίστης η Γαλάνή ο Κανένας ο Άγριος ο Ζώος κι ο Εγώ Τον Έρωτα και Θάνατο να τον χαρούν. Αριστερά, τ' αθάνατο νερό Ατάραχο. Δεξιά, μανιασμένοι ψυχομαχούν οι στρόβιλοι το Έρεβος κάτω τους Κάμπος απέραντος τριφύλλι βλάστησε στον ορίζοντα στο σβέρκο πίσω Στους Καταρράχτες που δέν κοιμούνται ποτέ ξενύχτισα αγριεμένος. Στέκομαι τώρα στο γρανίτη γυμνός. λικνίζομαι επικίνδυνα στο ένα χέρι σφίγγω το δοξάρι  στο άλλο τη σφεντόνα μου και το βιολί ποταμισμένο στους καταρράχτες τραγουδά πεστρέφι των  Σειρήνων  Αφρίζει το Θηρίο.  "Στην αγκαλιά μου πέσε" Μέγας ο πειρασμός. Μα η Φεγγαροθεά στην άλλη άκρη της γής που' ναι κρυμμένη μύνημα έστειλε 'δελφικό, της Γαλανής μου. "Όχι τους καταρράχτες...

ο καταρράχτης  (Ο ποταμός) Σήμμερα στον ποταμόν που επήα το πρωί για να σκεφτώ, έκαμνεν ψύχραν.  Έτο το  φθινόπωρον που ήρτεν, τζιαι τα δεντρά σχεδόν αρκέψαν να αυτοχρωματίζουνται τζιαι να κορτώννουν πανύψηλα τζιαι όμορφα.    Εθαύμασα τα.  Η πρωινή ομίχλη εμύριζεν πρασινάδαν τζιαι οι ερωδιοί επετούσαν χαμηλά κοιτάζοντας τον εαυτόν τους να καθρεφτίζεται πας το ολόγυαλλον νερό που ακόμα ετζοιμάτουν. Περπάτημα με συνοδεία μεσαιωνικής μουσικής.  Ο Θείος ο Γουλιέλμος ο Μασσός με τα όμορφα του τραγούδια.  Χαμογελώ λίγο, φεύκει μου το άγχος (ειχα φύει βουρητός που το σπίτι μετα που έντονο πρωινό με τα μωράκια, τζιαι την προσπάθεια να μαγειρέψω σε χρόνο ρεκόρ κοτόπουλο με πιζέλι γιαχνί τζιαι να φύω -έτσι είχαμεν συμφωνήσει με την Αγάπην μου) Ο ήλιος εχαϊδεψεν μου τα φτιά επιτέλους, τζιαι έθκιωξεν την κρυάδαν που ένιωθα επειδή όπως το βλάκα δέν άκουσα της γεναίκας μου να πιάσω τρικόν (είναι 13c  τα πρωινά) Άρχισεν ο όμορφος μου περίπατος στο μονοπάτιν το κούγκρενον του ποταμού.  Αρέσκει μου να ...

Τί ήρεμος που είσαι σήμερα ποταμέ μου.   Κάτι θέλεις να μας διδάξεις μαλλον μαζί μας πώς να σε πάρουμε;