Διασπορος

Το εργαστήρι μετά που τη μάχη, ένα χρόνο εκράτησε σχεδόν, καρτερά να το καθαρίσω πρίν να φύουμε.  Μα τί ωραία, θωρώ πραγματικά τη ξημαρισιά τζιαι το χάος που δημιουργεί η κάθε μάχη που κάμνω μές τη ψυσιή μμου!  Έννεν θεωρίες, ούτε σκέψεις.  Εν υλική η μάχη, φαίνεται πάς τα καταλυμένα εργαλεία, τη μαρμαρόσκονη που καλύπτει τα πάντα -θυμίζει μου τους ασπρόλοφους κοντά στον Κοτσιάτη-    εν ολόκληρην Κύπρον που εκατάλυσα δαμέσα.  Εκαθάρισα πουμέσα, εξημάρισα έξω, τζι εγέννησα τέχνην.  Απλή διαδικασία. Σε στενό δωμάτιο, κάτω που το γή,  στο σιειρόττερο σημείο του σπιθκού μου -μές το υπόγειο, το υγρό, το γρανιτένο, έχτισα τον Καταλύτη τζιαι τον Μεταφραστή.  Με βίαια εργαλεία που κόφκουν, χτυπούν, ακκάννουν την αιώνια ύλη της πέτρας. Τζι έδωκα έτσι τη πνοήν τζιαι φωνήν στον κόσμον τον εσσωτερικόν που μόνο σε μορφήν σκαλισμένη μπόρει να πεί την ιστορίαν του. Σφυρί, κοπίδι, μάρμαρο.  Μολύβι.  Απεριόριστες δυνατότητ...

Τη δευτέρα, του αγίου βαλεντίνου δηλαδή, πρίν πάμε να φάμε έξω με την Αγάπη, εκάλεσεν μας ο σκηνοθέτης του έργου που ελαλούσαμεν προχτές να πάμε στο θέατρο του.  Εννα "θκιεβάσουν"  το λιπρέττο για να δούν ήντα απήχηση θα έσιει στο κοινό.  Τζι εκάλεσεν με ώς φιναλίστας που είμαι να πάω να πάρω μιά πρώτη γεύση.  "Τζιαι μετά μιλούμε", είπε.  Φαίνεται πάει καλά το πράμα.  Έστειλα του κάτι μουσικές πολλά ζαβοκομμένες πελλές που έγραψα για να του δώσω παράδειγμα της σκέψης μου, τζι αρέσαν του.  Γιά να ούμεν. Οπότε, άρκεψα έρευναν τζιαι προετοιμασία. Ο συνθέτης εν καλά να βυθίζεται μές τους κόσμους που μάσιεται να πλάσει, αλλιώς έν φκέννει η μουσική με ειλικρίνεια τζιαι πάθος.  Ο συνθέτης ζιεί πολλές ζωές, δανεικές, βιώννει τες ώς το κόκκαλον, τζιαι μετά ξαπολά τες.  Εν τυχερό πλάσμα ο συνθέτης.  Εν ηθοποιός που μπαίννει στο πετσίν του ρόλου, αλλά εν παραπάνω που ηθοποιός, εν Θεός, Πλάστης, γεννά κόσμους που το μηδέν τζιαι βάλλει τους δικο...

Όι ρέ, μαστορκές που έκαμα σήμμερα που ήμουν γριππωμένος τζι ετάκκωσα τη δουλειά.   Εν απίστευτο πόσα πράματα μαθαίννει ο άθρωπος άμαν αποφασίσει να σπρώξει τους ορίζοντες του τσάς νάκκο, αμέσως έρκουνται σιονωτά τα επόμενα δώρα της φύσης.  Ά, τζι εν ακόμα πιό απίστευτο πόσοι  περνούμεν τη ζωή μας ολόκληρη χωρίς να τους σπρώχνουμε συχνά τζιαι με 'ρίσκο'.  Εν τόσον άνετο να είσαι ο εαυτός σου που κάθετι καινούργιο φαίνεται 'ξένο'.  Τωρά που έχω του κόσμου τα εργαλεία επλάτυνεν ο κόσμος μου.  Τζι άρκεψα να σκέφτουμαι "ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΕΝΩΣΩ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ".    Εκατασκεύασα λοιπόν σήμερα  -ώς νεόφυτος πελεκάνος που είμαι-  το πάσh ξύλινο κουτί-προσθήκη με μερτισιέδες για στον πάγκο μου για να συγκρατά τζιαι να περιορίζει   τη σκόνη τζιαι τα χαλίτζια άμαν κόφκω πέτρα με το πριόνι (όσο γίνεται, μιλούμε για ΤΟ  ττόζι δαμέ) τζιαι να την απορροφά η ειδική ηλεκτρική σκούπα που κρεμμάζω μές την κρεμμάλλα στ' αριστερά...