Διασπορος

Απόψε εμαγείρεψα για να φάει η οικογένεια μου.  Έχω φήμην ότι μαγειρεύω "ποτζιήντα φαγιά τα παράξενα τα βαρετά" μεταξύ των συγγ-κενών γιατί χρησιμοποιώ μπαχαρικά εχτός του μαύρου πιπεριού, της ρίγανης, και της δάφνης (Άλλα μπαχαρικά; μα έσιη τζι'άλλα;!).  Δυστυχώς, όταν βάζεις μπροστά από τον Πατέρα Διάσπορο τον ΜονοΓευτήν πιάτο με φαγητό που δέν αναγνωρίζει εντός τριών δευτερολέπτων ως απλομαγειρευμένο πτηνό, τετράποδο, ή χορταρικό, συνοφρυώννεται, πιάννει το πιάτον που την άκριαν καχύποπτα, και πλησιάζει τη μούττη με τα ρουθούννια ορθωμένα, σε απόστασην ενός ποδιού το πολλύ.  "Κάτι βρωμεί" λέει, και τα μούτρα του αμέσως παίρνουν την μορφή τοπίου μετά που σεισμό 6 ρίχτερ.   Άρα συνήθως δέν τρώει τα φαγιά μου.   Σήμμερα το theme ήταν "Ταξίδι στη Θαϋλάνδη, τη χχώρα του Κκάρυ Iνδοκάρυδο και του Τζίντζιερ".  Πάνω χαρά της αδερφής και του αδερφού μου γιατί εκάμαν 5 χρόνια σπουδές στη ΧΤΕρνίαν όπου ετρώαν τούτα τα φαγιά συχνά, τζιαι επεθυμήσαν τα -τα εστιατ...

..στο δρόμο τον παλλιό, τον παραθαλάσσιο του Αγίου Θεοδώρου κυλούμεν σιγά με το αυτοκίνητο χωρίς μουσική υπόκρουση μες την πηχτήν τη ζέστη του μεσημεριού. Παραλία γεροντοκόρη, χωρίς λουόμενους, ποτζιήντες κρίμαν που μου αρέσκουν πολλά γιατί εν μόνες τους, κάτι τους λείπει, έχουν μμιάν παραξεννιάν και δέν τις θέλει κανένας.  Εμένα μμε ερεθίζουν.  Τούτη ήσιεν πολλές πέτρες για παράδειγμα τζιαι δέν κάμνει να πατάς για να κολυμπήσεις.  Μύριες. Στρογγυλοκαθισμένες επαίζαν στο κύμμα μόνες τους.  Άκρως ενοχλητικές- εδανγκώνναν τες πατούσες μας αδιάκοπα. Λλίος άμμος βαθυπράσινος ανεμοπατσισμένος, μικρογραφία των zen gardens τους Ιαπωνέζους.  Ερωτεύτηκα την.  Επέταξα μμιάν πέτραν να κάμω show της Αγάπης ότι είμαι μεσογειακός τζιαι ξέρω να κάμνω τες πέτρες να πετάσσουντε πας το κύμμαν.  Αποτυχία.  Αντί να δείξω τον αντρισμόν μου, ίνγκωσα παρολλίον έναν γλάρον που εκάθετουν αχάπαρος πας σε κάτι παλλιοκουνγκριά πασιά με αγιωμένα σίδερα -τάχα μώλος.  Έκραξεν, εζαοείδεν με, επουτουντούνισεν τα φτερά...

Άν έχεται 3 λεπτάκια χρόνον και καλά σπήκκερς, ακούτε να χαρείτε τούτον το φοβερόν κομμάτι για Βιολοτσιέλλον Μόνον του.  Βάρτε υπόψην όμως χα, κλείστε τα μμάθκια αννοίξετε τα φκιά.  Έσιη τζιαι πιό δυσνόητα κομμάθκια το κατάστημαν, αλλά πόψε τούτον άκουα το στο άιππο μμου τζιαι εφκιάχνουμουν, τζιαι έτυχεν τζιαι ήβρα το στην ΕσούΣωλήναν σε εχτέλεσην που μου εσήκωσεν την τρίχαν.   Το σόλο αυτόν, είναι γραμμένον από έναν κατάπελλον Θείον ασπρομάλλην πλατοσιηλάν , που εκτιμώ πολλά τζιαι συχνά συζητούμεν μες τη φφαντασίαν μου (μέσω μεταφραστή) τζιαι συμβουλεύκει με ήντα μπο ννα κάμω.   Η εχτέλεση είναι που έναν παιδίν μαλλιαρόν τζιαι παχουλλόν, που ξέρει τ'άντερα του πας το βιολοτσιέλλο μάσσιαλλα του (για να το παίζει τόσον καλά, δκιαβάζει 8 ώρες την ημέραν τζιαι σίουρα παραμελά τες ανάγκες  της/του   γκόμενας/ου τες νύχτες ο γάρος ξέρω τους τούντους μαλάκες τους πορωμένους). Όποτε ακούω τούτον το κομμάτιν ειδικά τζιαι άλλα του είδους του, ηλεκτρίζουμαι σαννα τζιαι είμαι παλλήκαρος ετ...

Όπως φαίνεται, ήρτα Λαιστριγονίαν τζιαι εννα πιώ όσον όμορφον και μοναχικόν ποτόν εν ήπια ούλλο χρόνον.   Απόψε κάθουμαι στην πίσω βεράνταν του πατρικού μου πας τες κλασσικές πλαστικές άσπρες καρέκλες γύρω που το κλασσικό τραπέζι, με παττίχα, σύκα, χαλλούμιν, πεπόνιν, και ψωμί φρέσκον που το φούρνον του Ππίριλλου.  Εν ησυχία.  Περνά μέσα μέσα κανέναν αυτοκίνητον με σφυριχτά τα λάστιχα (σίουρα κανένας χώρκατος 17χρονος με τη γκόμεναν του) που το τεράστιον Round-About που εχτίσαν οι Λαιστριγόνιοι μπροστά που το σπίτι μμου. Ύπνον ούλλοι.  Τα μωρά, η Αγάπη, οι γονείς μου, τα σκυλλάκια, οι παπαγάλοι.  Έπαιζα Σεττάρ (περσικόν όργανον, άκρως κλαμένον και ενοχλητικόν) ως τωρά (12πμ) τζιαι σταμάτησα μόλις άκουσα τον γείτον να αννοίει τα παντζούρια με νόημαν.  Εν με έβρισεν γιατί ξέρει μας 30 χρόννια τζιαι ξέρει ότι χάννουμεν λλίον τζιαι ανέχεται μας.  Έχω μεγάλο σεκλέττιν -η μουσική φταίει, τζιαι προσπαθώ να έβρω τρόπον να χαλαρώσω.  Επίσης έκαμα έφοδον ι στην Κάβαν του Σπιτιού, την οποίαν έχω ...

Η ιστορία του Κολοσσού επείραξε μμε, έλυσεν με.  Εννεν εύκολο μμου  να φανταστώ το τέλος της Οικογένειας μου, τη σήψην των επιτευγμάτων Της, τζιαι τη ζωήν που συνεχίζεται μετά που φεύκουμεν εμείς.  Έγραψα την γιατί είπεν μου ο τζιύρης μου προχτές που εσυζητούσαμεν ότι δέ θθέλει να γεράσει άλλο γιατί έν του αρέσκει η φάση, τζιαι εννα χάσει την αξιοπρέπειαν του αν αρρωστήσει σοβαρά τζιαι να μεν ηξέρει τί του γίνεται.  Μιλούμεν για έναν άθρωπο που χτυπά το σφυρί τζιαι το κοπίδι χαμαί τζιαι πετάσσουνται αζίνες.  Σπάζει τους κομμόροτσους σαν τα αθάσια τζιαι φκάλλει τους μορφήν ότι θέλει, σε ότι μέγεθος φανταστείς, εως 10 τόνους.  Έννεν άδρωπος που μπορεί να δεχτεί τα γεραθκειά με μοιρολατρικόν τρόπον. Εδήλωσε λλοιπόν πως άμαν καταλάβει ότι έν πάει πολλά καλά στην υγείαν, αντί να βασαννιά την Οικογένειαν του, εννα σκαλίσει έναν τάφον όπως του βασιλλιά Φιλίππου στη μμακεδονίαν που είδεν (μες σέναν λόφον, ημιυπόγειον, πέτρενον) τζιαι να χτίσει τον εαυτόν του μέσα, τζιαι να καρτερά το θάνατον ν...

....στον τζύρην μου, που πέτρες καταλλιή. ---------------------------------------- Το Παραμύθιν του Κολοσσού. ----------------------------------------- Μάστρε μου γλύπτη  αιωνοπνεύστη, αδρόν τα σιέρκα σου με φκάλαν τζιαι γενάν, κονταροφόρον, πρί χρόννια που 'σκαλίσασην  το δύστοκον κορμί μμου. Δεκαπεντάπηχον με ποίησες, αγέρωχα να ποταννιώ δίμετρες ζάμπες τζιαι δκυό μπράτσα  βαρυπάλαμα. Στο κήπευμα σσου το πετραίον ο κηδεμών, γλέπω το χείρωμαν σου Μάστρε, -αγάλματα χαζίριν εκατό. Τα λόγια σου τα υστερινά 'θθυμούμαι: "Ευθύνην σου αφήννω, ώ πέτρας ποίημαν, δαμέ να μείνης πυλωρός, του κήπου ακρίτας, σύνοικος τζιαι πρυμνήτης να'σαι τους άλλους πετρωμένους εκατό, δικαίως να κυβερνάς" Είπες τα τούντα λλία τζ' έσσιυψες. Δίπλα μου Τύμβον έχτισες κουτσά κουτσά με τον μαλάν,  τζιαί έμπης μέσα τζιαί 'κατσες. Στην τελευταίαν κέραμον πηλός ερίχτην τζιαι 'χτίστεις μες τα σκοτεινά, να καρτεράς ν' αναπαυτείς. Τα Χρόννια ερέξασιν τζιαι 'πήαν. Τζιαι τα παιδκιά σ...

Έ.  Μετά που μμιάν βδομάδαν  σωματικής προσαρμογής στην αλλαγήν της ώρας και των ρυθμών της ζωής, επιτέλους η Λαιστριγονία άρχισεν να μας κάθεται.   Δκυό ντούς την ημέραν, αλλαγές γκαρνταρόμπας που επιβάλλει ο αλμυρός ιδρώτας, παγωτά, 3 λίτρα νερόν την ημέρα. Πάει καλά το πράμαν.  Θα βγούμεν που το καβούκιν σιγά σιγά.  Εχτές μάλιστα εδώκαμεν τζιαι τα μωρά λλίον της γιαγιάς, τζιαι επήαμεν για καφέν στη μπαραλίαν οι δκυό μας με την Αγάπη. (απλή χαρά της ζωής που εκτιμάς παραπάνω όταν έχεις μωρά μικρά). Εκάτσαμεν ι στο Starbucks (άμπατζιαι ξεχάσουμεν τη γεύσην του καφέ της ΧΤΕρνίας), να πούμεν τα δικά μας, να κοιταχτούμεν γλυκά στα μμάτια, να τη ρρωτήσω πως είναι ο εσσωτερικός της κόσμος, να της διηγηθώ με παραστατικόν τρόπον και για πολλοστή φφοράν ιστορίες που μου έρκουνται όταν κάθουμαι παραλίαν τζιαι πιάσει με η υπερβολική δόση της καφεΐνης.  Εγέλασεν που τη χχαλαρότηταν το τρίγωνον μουσούδιν μου.  Εφάτσιησα πάσ' τη ζάμπαν μου ξαφνικά γιατί εσκέφτηκα "Δκιάολε τί ωραία να πίνν...