Διασπορος

Σήμερα αποφοίτησεν επιτέλους ο καλύτερος μου φίλος (εξαναείπα σας για τούτον), ο Γιάννης ο Συνθέτης (τζιαι Βραχοκαβαλλάρης νέττος μερακλής με τον οποίον πάμεν μαζί στα δάση, πελεκάνος ταλαντούχος, τζιαι μάστρος της πέτρας -έχτισεν μου ένα πάτιο πέρσυ το καλοκαίρι στην αυλή με σχεδόν χίλιες πέτρες για τες οποίες είχαμε φκάλει σχέδιο που ελάλεν ακριβώς πώς να τες τοποθετήσει, ενα πολύπλοκο αφηρημένο σχέδιο ψυχοπλακωτικό βασισμένο στο fibonacci number series, τζιαι εκατάφερεν τα ο ππεζεβέγκης να το κάμει -εμάσιετουν ένα μήνα, τόσον με αγαπά), ο οποίος επέρασεν τα κάστια του Ιώβ ώσπου να καταφέρει να πιάσει το μάστερ του.  Πόψε εστάθηκεν περήφανα μόνος του στη σκηνή με το κοστουμούδιν του το τριμμένο, 1.90 άδρωπος, εκάλεσεν τους μουσικούς που ετοιμαζούνταν να παίξουν τα κομμάθκια του μπροστά που τον κόσμον τζιαι το jury του να σιωπήσουν, εχαμογέλασεν με την άκραν των χειλιών του, επέρασεν τη φούχταν του που τα καστανά του μαλλιά, που το τετράγωνον του πηγούνι, εμιτσοκάμμισεν της γυναίκας ...

Σημάδια στον πάγο.  Αυτός είμαι.  Μπορείς να ηρεμίσεις τώρα Διάσπορε.

Σήμερα δέν εμπόρεσα να οδηγήσω να πάω δουλειά, εσιόνιζεν τζιαι δέν είχα όρεξη να οδηγώ για ώρες γλυστρώντας σάν το έλκηθρο πάς τον αυτοκινητόδρομο με 10χλμ την ώρα ταχύτητα, δέν θέλω να σκοτωθώ τζι ας όψουνται τα δολλάρια.  Η διασπορογειτονιά καλύφτηκε πάλε κάτω που καμπόσο χιόνι, πουπουλένιο αφράτο τζιαι σχεδόν ολόασπρο.   Εν όμορφα.   Έφκαλα την μέρα μές το σπίτι με τα μωρά.  Απόλαυσα την παρέαν τους.  Πάει ακόμα μιά κλασσική καταιγίδα.   Ευτυχώς ήρτεν ο κυρ Μάϊκ ο Γλήορος ο χιονοαποψιλωτής  με την τεράστια υπερενέργεια που του διούν οι κρυσταλλοαμφεταμίνες που καπνίζει κάθε 1-2 ώρες, δέν εκαταλάβαινεν που κρυάδαν ή κούραση, εσκούπισεν την παγωμένη μύξα που το μουστάτζιν, άρπαξεν το τεράστιο φτυάρι (απαγόρεψα του να πιάννει τη φυσομηχανούδα άμα εν τόοοοσο χάλια), τζιαι επέταξεν το σιόνιν ούλλον έξω που την αυλή μου σε είκοσι λεπτά (εμένα θα μου έπαιρνεν -αν ήταν καλά η πλάτη μου-  2 ώρες).  Επλέρωσα τον, εχαμογέλασεν μου με το ξιδόντικο στόμα, έφυεν.  Πάει να τα πιεί, να τα καπνίσει....

Περπατούμεν κάθε μέρα πάς τη γή χωρίς να αφήνουμε πίσω αχνάρια.  Η λίγδα του δρόμου δέ μας θυμάται.  Η σκόνη -που ζωγραφίζει ανάγλυφα, προσωρινά το σχήμα της σόλας του παπουτσιού μας- δέ μας ξεχωρίζει που τον επόμενο διαβάτη.   Το έδαφος δέ μας αντιστέκεται καθόλου.  Αφήννει μας να ακολουθήσουμεν την τροχιάν που το σπίτι στο αυτοκίνητο, τη δουλειά μας, τα κουτσοδούλεια μας τζιαι πίσω στο σπίτι, χωρίς τριβή ή κανένα είδος δυσκολίας.  Πατούμεν το, τζιαι τα πόθκια μας πέρνουν μας τζιαμέ που θέλουμεν, εύκολα, χωρίς να βασανιούνται ή να μας υπενθυμίζουν με το ξύπνιον τρόπο της Προσπάθειας οτι είμαστε όντα ζωντανά, με σώμα, μάτια, αισθήσεις, μύς, ψυσιή.  Γι αυτό δέν προσέχουμεν πού πάμεν ή ποιοί είμαστε.   Σε άλλο δάσος σήμερα, μακρυνό τζιαι αγαπημένο. Τσαλαβουττώ στο μαλακό χιόνι.  Κοντά στο νερό.   Μετά δυσκολίας.  Προχωρώ. Η αναπνοή σάν του ζώου.  Οι μύς σφίγγουν, ξυπνούν. Τα μάτια παρατηρούν προσεχτικά, διαβάζουν το  κρυμμένο υπέδαφος, οδηγούν. Στο μυαλό μόνο μιά σκέψη: "Βλέπε Μπροσ...

Έχω γαουρινό πείσμα.  Τί σημαίνει "δέν μπορώ να πάω στο δάσος??"   Επροσπάθουν για μιά βδομάδα κάθε μέρα.   Εδυνάμωσα ξανά τα νεύρα της σπονδυλικής μου. Χτές εκατάφερα επιτέλους να πάω στο δάσος τζιαι το βάλτο, χωρίς να πονήσω τη πλάτη μου -άντεξα το τσαλαβούττημα μές το χιόνι για μιάν ώραν ολόκληρη στους -10.    Ενίκησα.  Είπαν μου "γειά σου τα πουλλάκια, οι κάστορες που εκοιμούνταν πουκάτω που το φράγμαν τους παχουλλοί τζιαι μισομεθυσμένοι που το κρύο, τζιαι είπαν μου "καλημέρα Διάσπορε λεβέντη μας" τα ξερόδεντρα μές το νερόν το παγωμένον.  Εστάθηκα στο τέλος του μονοπατιού τζιαι άφησα τον αέρα να μου γλυκοφιλήσει τα μάγουλα -το χειμώνα ο αέρας δέ μυρίζει (η όσφρηση γυρεύκει μυρωθκιές αλλά δέν τες βρίσκει, εν ούλλα πεθαμμένα στη φύση οσα έχουν μυρωθκιάν εχτός των περιττωμάτων των ζώων), μάλλο γεύσην έσιει ο αέρας, παγωμένη γεύση, τζιαι αφήν (νιώθει τα νυχούθκια του έντονα το δέρμα σου), εν βίαιος τζιαι ξιππασμένος, αρκετά απειλητικός -μάλιστα μπορεί να σε σκο...

Εφτάσαμε παρέα στο μακρυνόν ορίζοντα επιτέλους, καλέ μου μαθητή Βενιαμίν.   Εφτάσαμεν τζιαμέ που γεννιούνται τα χρώματα τζιαι πεθανίσκουν.  Τζιαμέ που έθελα να σε φέρω.  Εσύ θα διασχίσεις τη λεπτή γραμμή να πάεις στο άγνωστον το δικό σου, μα εγώ θα κάμω μεταβολή, θα πάω πίσω στην αφετηρία να έβρω άλλον που με χρειάζεται.  Τέσσερα χρόνια επεράσαν που το πρώτο μας μάθημα, τέσσερα χρόνια τζιαι εκατόν ογδόντα μαθήματα.  Θυμάσαι τότε που σχεδόν έν εμίλας, ούτε εθώρες κανένα στα μμάθκια;  Άτε Βενιαμίν.  Είσαι έτοιμος.  Έπαιξες την συμβολική Hammerklavier του Μπετόβεν σήμμερα, χωρίς να σου πώ δασκαλιτζιήν λέξην, ούτε τί να κάμεις σου έδειξα, πώς να εκφρασεις τη μουσική, ούτε τί να έσιει να διορθώσεις.  Ελείψαν μου τζιαι οι ιστορίες για τη ζωή του Μπετόβεν, τα ανέκδοτα, οι τεχνικές εξηγήσεις για τη φόρμα των κομμαθκιών, ούλλα όσα σου έχω περιγράψει τα απορρόφησες, δέ θέλεις να τα ξανακούσεις.  Δέν μου αρέσκει έτσι τζι αλλιώς να επαναλαμβάνω τα ίδια παραμύθκια σάν το γέρον που θυμάται τη ζωή το...

Ασφυξία.  Ναυτία.  Ωιμέ. Σήμερα που είχα το καλόν το μάτι ανοιχτό (το άλλον το μάτι, το κρυφόν που θωρεί τα αόρατα τζιαι τα άϋλα, που εν όπως το περισκόπιο πάνω που την τζιεφαλή)  επρόσεξα οτι οι αθρώποι ούλλοι έχουν μιά σκιά γκρίζα μπροστά τους που τους θολώννει τη Χαράν της Ζωής, η οποία σκιά ξεκινά ώς κύλινδρος που φκέννει που τον κώλον τους, συνεχίζει ώς σκούλουκος τυλιχτός γυρόν τους, τζιαι η οποία φαίνεται  μόνον άμαν αννοίξεις καλά το μμάτι το σοφό.  Άμαν της κοντέψεις της σκιάς θα προσέξεις οτι εν φορτωμένη βαλίτσες δερμάτινες γεμάτες γκρίζα προβλήματα στοιβασμένα που βουζουνίζουν κλειδωμένα μές τες βαλίτσες σάν τα ιπτάμενα λυμπουρούθκια.  Κόμπλεξ, αδυναμίες, απωθημένα, τέντωμα, πίκρα, απογοήτευση, ατέλειωτες δουλειές, επιθυμίες.   Θωρώ τα ούλλα τα ζιζάνια που τους βασανιούν.  (Οικονομικά, αγαμίες, ξύλο συζυγικό, διαστροφές, άγχη για το μέλλον τζιαι το παρόν, βαρυφορτωμένα προγράμματα, χαμός εαυτού, αναμνήσεις κολλεγίου ελευθερίας ψεύτικης, μοίρα, ανεκπλήρωτα όνειρα, μικρότητες...