Διασπορος

Έστησα στο δάσος κορμό μισοκαμένο τζιαι ξερό τζι ετσίλλησα τον πρόχειρα, προσεχτικά παγιδευτικά, ανάμεσα σε γρανιτόροτσους. Στο ξέφωτο τούτο μαζεύκουνται κάθε τόσο μιά σημμορία γαδάρων να παίξουν paintball, να πιούν ποτά τζιαι να πετάξουν τες πουκκάλλες τους όπου έβρουν, να άψουν φωθκιές τζιαι γενικά να κάμουν μαλακίες, ξημαρησιόν, meth κλπ. Ζημιές. Τρόμο. Επήα στο ξέφωτο μετά που μήνες τζι ανακάλυψα πως όι μόνον εβάλαν τζι άλλη φωθκιάν, εκαταστρέψαν το φράγμα τους κάστορες τζι εθκιώξαν τους. Ε, εθύμωσα. Έστησα τζι εγώ ο κακός παγίδαν να τους τιμωρήσω τους αλήτες. Ράμπο-καλιτέγνης στη ζούγκλα που λαλούν. Η τέχνη-παγίδα που έστησα εν απλή: το ανάποδον δεντρόν εν πολλα βαρετόν πουπανω τζι ελαφρύν πουκάτω τζι ίσια που το συγκρατούν οι πέτρες τζι όποιος του ντζιήσει να το ταράξει θα ππέσουν απότομα οι πέτρες που το κρατούν όρθιο τζι εννα ππέσει ο κορμός να τον λύσει τον απέναντι σάν θωρεί όπως το χάχαν. Είδα τζι έπαθα να τον σηκώσω τζιαι να τον στήσω. Θα έρτουν λοιπόν τ...

Άφτει τον καλοκομμένον πούρον με τον αναπτήραν του τον σίγουρα ακριβό τζιαι τραβά την πρώτην του ρουφκιάν τη ζαβόστομην ο παρέας που έχω να δώ δαμέ τζιαι 15 χρόνια. Φυσά τον με το αναιδέστατον ποφύσημαν που δικαιούται ο πνεύμονας αδρώπου με αυτοπεποίθηση της πούγκας, της δουλειάς τζιαι της βίλλας του. Ποττέ έν τον έκαμα χάζι στα σχολεία τότε Έτσι τυχαία εβρεθήκαμεν πόψε στην παραλιακήν τζιαι παιδική μας πόλη, σπίτι μιάς φίλης μας κοινής. Τζι αφού μου είπεν κάμποσα που τα κατορθώματα του -βλέπεις διοικά εκατομμύρια, ριάλια τους κινέζους- άρκεψεν να μου εξηγά την κρίση. Τζι έσιει γνώμη, νομίζει, βαρετή για ούλλα. Εν κοσμογύριστος. Για μέναν, λλία αρώτησεν. Τί να μάθει που εμέναν τον αχαμάκκην. Μόνον τζιαι μόνον που έμαθεν πως εν καλιτέγνης που λοούμαι εγινήκαν τα φρύθκια του καμάρες. Πώς να πιστέψει πως ο Διάσπορος, που ήταν τόσον έξυπνος στα σχολεία τότε, εθκιάλεξεν να καταρίψει τη ζωή του έτσι; "you mean you can make a living doing art? I always thought artists are...

'Πο ούλλα τα κακά έφτασα τζι έκαμα μου  ένα μήναν διμμένος πάς το κατάρτιν  του πλοίου τ' Οδυσσέα για να καταφέρω που τα καλά να κόψω το τσιάρον.   Αγρίεψεν το βλέμμαν σάν της αρκούδας της λυσσιασμένης, εγίνηκα κακούργος τζι αγενής. Έκαμα νύχτες ολόκληρες τζιαι μέρες σχοινοβάτης αιωρούμενος ψηλά κορτωτός να κρατώ ισορροπίαν πάς την κλωστήν της πελλάρας.  Τες μέρες να σφίγγουμαι να μέν το καταλάβει κανένας.  Τες νύχτες, ζόμπι.   Δύσκολον  να αντέξω το δίμμαν πάς το κατάρτιν τ' οδυσσέα που μ' έδισα για να μέν βουττήσω να πάω στες τσιγαροΣειρήνες.    Έγυρα διμμένος τζι ετζοιμήθηκα, τζι είδα ορόματα που την χώραν της πελλάρας θκυό τρείς φορές τζιαι παρολλίον να πιάω τα ορμάνια τζιαι τα βουνά. Έκαμα μισάθρωπος τζιαι μίζερος. Έκαμα μούργος, αγέλαστος, νευρικόπελλος, ανασφαλής, άπιστος σε όσα ήμουν σίουρος.  Ποούλλες τες αστάθειες ένωσα.  Τρικυμίες τζιαι μίσος για τον εαυτόν. Τί σου έναι η νικοτίνη.  Για μέναν πιό εθιστικόν πρ...

Θκυό χρόνια να με αφήσεις να σου κοντέψω. Βρίσκω σου δίτζιο , τί δουλειά έσιει ένας ναρκωμένος του τσιάρου να παρπατά μές τη φυλλωσιά σου την ιερή? Παρπατώ τζιαι γεμώννω αέραν τα πνευμόνια. Ξέρω τες ...

Λλίοι μπορούν να καταλάβουν.  Πόσον δύσκολον έναι. Έχτη μέρα, τζιαι καλή.  Φεύκει σιγά σιγά το δηλητήριον που τους νευρώνες του εγκεφάλου, τζιαι αρκέφκουν πάλε (που μόνοι τους) να (ξανα)παράγουν ντοπαμίνην, σεροτόνην.  Που ΜΟΝΟΙ  τους.  Ακούεις ρέ διάσπορε?  Εν τούτη η ελευθερία.  Απεξάρτηση.  Να μέν σε κυβερνά ο κύκλος της νικοτίνης, τούτη εν ελευθερία. Κάθε λεπτόν εν δύσκολον.  Μα εν ήδη η έχτη μέρα τζιαι στην έβδομην ετέλειωσεν το παραμύθιν.   Εκαθάρισεν το κορμίν.  Τζιαι πώς τα εκατάφερα, τόσον εύκολα τούντη φοράν?  Κάτι έναι διαφορετικόν  μέσα μου τούντη φορά.     Άλλες προσπάθειες αμέσως αποτυγχάνναν, επερνούσαν λλίες ώρες ατσιαρίας τζι ενίκαν με ο εθισμός, τόσον δυνατός έναι.  Μιά- θκυό μέρες τζι Ανάγκη του κορμιού ενίκαν τη θέληση.   Τζι όσον αντιστέκουμουν με τη θέλησην μου τη γαουρινήν, τόσον έβαλλεν γινάτιν τζι ο εθισμός να με νικήσει.  Ενίκαν με.  Ώς πρίν έξι μέρες. Τούντη φορ...

Σοβαρεύκουν τα πράματα στη γήν.  Θετικά νέα στον κόσμο, στην κοινωνία, λλία.  Ο καθένας θωρώ να κλείεται στον εαυτόν του που το άγχος των κακών νέων τζιαι της ανασφάλειας.  Κόμα πιό λλία περιμένω νέα καλά που την πατρίδα.  Τζι η υγεία των γονιών πάει σταθερά προς το χειρότερο.  Πράματα φυσιολογικά, του κύκλου της ζωής.   Θυμούμαι έτσι ώρες  παλιές χρονιές που η σκέψη μου μετά τες διακοπές ήταν "πόσους μαθητές να πιάσω φέτος για να έχω τζιαι χρόνον να δημιουργώ?"  Πού έτσι πολυτέλειες φέτος..? Αλλάξαν τα πράματα.  Φέτος που την πολλήν ανασφάλειαν, σάν καλόν μέλος της μαζικής κοινωνικής καταστροφής που μας ήβρεν δακάτω, αγχώθηκα τζι  εμάζεψα όποιον έξτρα μαθητήν ήβρα τζι εγέμωσα, δόξα τη θεό, δουλειά.  Όπως ελάλεν πάντα ο τζιύρης μου "άμαν έσιεις καλόν όνομαν, έν φοάσαι".   Αποδείχτηκεν σωστός ο γέρος.   Στη μέση της κρίσης, εγώ εκαταπιάστηκα να  δυναμώσω το στούτιο.  Οι υπολογισμοί για φέτος λαλούν θα έχω 48 μαθ...

Ήθελα μόνος πρώτα να μπορέσω να στροβιλιστώ, ξένος, να πιστέψω στο δικό μου έρωτα και μές την μέθη του θεού τώρα που χάθηκα να σου το ψιθυρίσω το  "χαίρω"  γνωστή μου αγαπημένη και νιόπαντρη. Παράξενα θα με κοιτάξεις,  "πώς μπορείς να χαίρεσαι, δέ βλέπεις που πεθαίνω?" -έτσι θα πείς μα γλυκά θα σ' το τραγουδήσει το νέυ μου "δές πώς με θάνατο γεννιέται ο έρωτας". Τα σπίτια στην πλατεία εφώτισε η πυρά στο Γάμο σου σε παίρνουνε δεμένη δυό άλογα εκεί να καείς Μή φοβηθείς τον πόνο Νύφη στο λένε τα νταούλια, τα χειροκροτήματα, στο λέω εγώ, ιδρωμένος μές το χορό μου κι αν δέν  πιστέψεις εμένα ίσως πεισθείς με το τραγούδι μου. Και να σταθείς ακίνητη,   χωρίς αντίσταση ή χτυποκάρδι γυμνοσάνδαλη, καιόμενη νύφη σήκωσε τα χέρια σάν η φωτιά θα κάψει το σχοινί δόθου στο γλέντι της  Νά!  δυό Εαυτές, η μιά ελεύθερη, η άλλη φυλακισμένη. δίνουν τη σάρκα  τους  τροφή στη φλόγα Θυμάσαι άρα...