Εψές εγέννησα έναν άδρωπον, μα δέ ξέρω κόμα τί να τον ονομάσω. Ούτε τί εννοεί. Κάτι τον ανυσηχεί πάντως..
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Σχόλια
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Με τα δικά μου μάθκια βλέπω θλίψη στο πρόσωπο του τζιαι οϊ ανησυχία. Όπως και να έχει το θέμα, είναι σπουδαίο ότι καταφέρνεις να κάμνεις τα άψυχα να δείχνουν παραπάνω συναισθήματα από ότι δείχνουν οι ανθρώποι στις μέρες μας. Μπράβο σου!
Κάσσανδρος ; Βασιλεύς Μακεδονίας, σκότωσε καί το γιο καί τη μητέρα του φίλου του, του Αλεξάνδρου - ίδρυσε βέβαια τη Θεσσαλονίκη, και το γεγονός αυτό και μόνο τού προδίδει ένα στοιχείο διορατικότητας. Ανησυχίας όμως, όχι. Για ονομασία, τί θα έλεγες : "το ζωντανό ακόμα βλέμμα του Οιδίποδα" ; Ας με συγχωρήσουν οι προλαλήσαντες. Ξενικός http://xenikos.blogspot.com
Ήρτα που τες θάλασσες τζιαι τες εκδρομές σήμερα τζιαι μετά που μιά βραδυάν εψές ολοφέγγαρη με νέους φίλους. Εκάμαμεν Συμπόσιον τζιαι ήταν ούλλοι τους ξέχυλοι ανήσυχον τιγρίσιον πνεύμαν τζιαι ιδέες, εν κοπέλλια που φακκούν της Αλήθκειας ππουνιές τζιαι καταλλιούν την (μετα μπύρας τζιαι μακαρονάδας ήταν η συζήτηση). Μα εχάρηκα τους πάρα πολλά. Σήμερα επήαμεν πρωταρά να δούμεν τους κρεμμούς του κάβο γκρέκο που τους επεθύμησα (αγνόησα το έκτρωμα το τουριστικό όσο εμπορούσα). Ήρτα πόψε να διαβάσω τα μπλόγκς τζαιι τα ήμεηλ μου τζιαι ανακάλυψα οτι μιά μπλοκοφίλη που εκτιμώ πολλά τζιαι που εθεωρούσα καλή μου φίλη ξαφνικά αποφάσισεν οτι όσα γράφω δαμέ στο μπλόγκ εξυπηρετούν κάποιο σκοπό μπόσικο/προδωτικό/προβοκατορικό/κλπ κλπ κλπ που τελειώννουν σε -κό. Γιατί? Επειδή έγραψα οτι εμοιράστηκα κάτι στιγμές με τους τούρκους που μένουν στο σπίτι μου, επειδή έθεσα θέμα προς συζήτηση με ερώτημα που ετσίγκλησε (αυτό ήθελα!) τζιαι επειδή βάλλω συνέχεια τες μουσικές μου στο μπλόγκ τζιαι γράφω ...
Άφηκεν μου πικρή γεύσην το πόστ μου εχτές. Έφκαλα τζιαι νεύρα, εγενίκευσα (ίσως παραπάνω απ ότι πρέπει) επρόσβαλα (τζιαι τον εαυτόν μου μέσα) εχτίζιασα. Για να μέν μου κάτσει το κακό στο στομάσιην μου τζιαι να σιειροτερέψει την παλιδρόμισην οξέων που με βασαννιά ούτως ή άλλως ορκίστηκα σήμμερα θα γυρίζω όπως το στοισειόν μές τα όρη τζιαι τα παραρά να έβρω τόπον που να μου "μιλήσει" στη ψυσιήν κατά 90%. Μόνον έτσι θα εξιλεωθώ, εσκέφτηκα. Εκόττησα τους μιτσιούς της γιαγιάς τους τζιαι επιάσαμεν το αυτοκίνητον να πάμεν κάπου. Όπου μας φκάλει η στράτα. Η καημένη η Αγάπη απόρησεν γιατί έν της εξήγησα τί πάμεν να κάμουμεν τζιαι ενόμισεν εννα πάμεν ρομαντικήν εκδρομήν τζι εχάρηκεν. (Ξέρει με καλά, τζαι αν της εμολόουν οτι πάμεν για obsessive search αυθεντικού τόπου για φαϊν όπως μόνον εγώ τον φαντάζουμαι, έν θα επήαιννεν μαζί μου με καμία δύναμη -" άτε, go do your thing dude" εννα μου ελάλεν με τα σιέρκα ψηλά παρετημένα αλα αμερικάνικα). Εφύαμεν προς Λεύκαρ...
Έσιει δυο-τρία χρόνια εκατάφερα να νικήσω μιάν μεγάλη μου εμμονή που έχω που μιτσής: Ποττέ μου, μα ποττέ μου να μέν χρησιμοποιώ αποχωρητήρια άλλους, ούτε κάν σε "φιλικά" σπίθκια. Εν τραύμα παιδικό. Ήμουν δώδεκα χρονών τζιαι είμαστε σε σπίτι φίλους τους γονιούς μου, ήρτεν μου να χέσω, επήα στην τουαλέττα τζιαι για κακή μου τύχη μετά που απόθεσα τα άχρηστα μου ανακάλυψα ότι εχάλασε ο νιαγάρας, δέν εμπορούσα να τραβήσω νερόν. Φρίκη. Εστάθηκα τζιαμέ με το κωλόχαρτο στο σιέρι, πανικοβλημένος, τζιαι δέν εμπορούσα να σκεφτώ λύσην. Έπιαννα νερό που το νιπτήρα με τες φούχτες μου τζιαι επέτασσα το μές τη λεκάνη πέρκιμον πάν κάτω. Τίποτε. Έν έβρισκα λύση. Μέχρι που εσκέφτηκα να αδειάσω τον κάλαθο αχρήστων (που ήταν γεμάτος λερωμένα χαρτιά) τζιαι να τον χρησιμοποιήσω ώς σίκλα. Μαγκάϊβερ κανονικός ο πελλός σου. Εν το μεταξύ είχε περάσει καμπόση ώρα τζιαι αρκέψαν να διερωτούνται ΤΙ κάμνω τόσην ώρα μές το μπάνιον. Εφωνάζαν μου...
Σχόλια
Διότι η ανησυχία του εν που θωρεί το μέλλον. Αλλά προτιμά να μεν πει τίποτε. Νομίζω.
Θλίψη. Η γλώσσα που μιλούν τα άψυχα εν για μένα πιό δυνατή που τους έμψυχους χρήστες της.
twistedtool
Αρέσκει μου το Κάσσανδρος, κρατώ το.
... γιατί η πολλή γνώση κάμνει τον άνθρωπο δυστυχισμένο
Αρέσκει μου. Επρόσεξες ότι το βάρος του εν στο κορμίν του αντί στην τζιεφαλή?
Ξενούδης
http://xenoudis.blogspot.com
Βασιλεύς Μακεδονίας, σκότωσε καί το γιο καί τη μητέρα του φίλου του, του Αλεξάνδρου - ίδρυσε βέβαια τη Θεσσαλονίκη, και το γεγονός αυτό και μόνο τού προδίδει ένα στοιχείο διορατικότητας. Ανησυχίας όμως, όχι.
Για ονομασία, τί θα έλεγες : "το ζωντανό ακόμα βλέμμα του Οιδίποδα" ;
Ας με συγχωρήσουν οι προλαλήσαντες.
Ξενικός
http://xenikos.blogspot.com