Η θλίψη.
Αυτοπροσωπογραφία τους πέντε εαυτούς που μάχουνται...
Τέλος κεφαλαίου.
Ήρτα που τες θάλασσες τζιαι τες εκδρομές σήμερα τζιαι μετά που μιά βραδυάν εψές ολοφέγγαρη με νέους φίλους. Εκάμαμεν Συμπόσιον τζιαι ήταν ούλλοι τους ξέχυλοι ανήσυχον τιγρίσιον πνεύμαν τζιαι ιδέες, εν κοπέλλια που φακκούν της Αλήθκειας ππουνιές τζιαι καταλλιούν την (μετα μπύρας τζιαι μακαρονάδας ήταν η συζήτηση). Μα εχάρηκα τους πάρα πολλά. Σήμερα επήαμεν πρωταρά να δούμεν τους κρεμμούς του κάβο γκρέκο που τους επεθύμησα (αγνόησα το έκτρωμα το τουριστικό όσο εμπορούσα). Ήρτα πόψε να διαβάσω τα μπλόγκς τζαιι τα ήμεηλ μου τζιαι ανακάλυψα οτι μιά μπλοκοφίλη που εκτιμώ πολλά τζιαι που εθεωρούσα καλή μου φίλη ξαφνικά αποφάσισεν οτι όσα γράφω δαμέ στο μπλόγκ εξυπηρετούν κάποιο σκοπό μπόσικο/προδωτικό/προβοκατορικό/κλπ κλπ κλπ που τελειώννουν σε -κό. Γιατί? Επειδή έγραψα οτι εμοιράστηκα κάτι στιγμές με τους τούρκους που μένουν στο σπίτι μου, επειδή έθεσα θέμα προς συζήτηση με ερώτημα που ετσίγκλησε (αυτό ήθελα!) τζιαι επειδή βάλλω συνέχεια τες μουσικές μου στο μπλόγκ τζιαι γράφω ...
Σχόλια
η ομοιοτητα στην τεχνικη και στο χρωμα δειχνει επισης τις ομοιοτητες: ουλλοι εν το ιδιο απλα ο καθενας λειτουργει απο και στον χωρο που του δινετε, εν αρκετα fluid το ιδιο το εργο, "τζιλα" ευκολα και η παραπανο ενταση εν στο frame που εβαλες που αντικατοπτριζει βασικα τους πεντε ευατους οι να μαχουνται μεταξυ τους αλλα να ενωνουν τις δυναμεις τους για να ξεπερασουν τα ορια που τους επιβληθηκαν στην προσπαθεια τους να διεκδικισουν πιο πολλη χωρο για να ωριμασουν αφου εν στριμωγμενοι τζιμεσα τζι.
νηφαλια.
Ξενούδης