Διασπορος

Χτές ακύρωσε το μάθημα τελευταία στιγμή μια οικογένεια με 3 παιδιά, και είχα 3  45λεπτα άδεια, και πληρωμένα.  Ευκαιρία να πάω στο δάσος, αφού όλοι μου οι μαθητές της Τρίτης ζούν σε υπέροχη πόλη, μές τη φύση.  Θα ήθελα να ζήσω σ' αυτή την πόλη, αλλά τα σπίτια είναι πολύ ακριβά, δέν πειράζει, καλύτερα επισκέπτης! Ανακάλυψα ένα νέο δάσος κατα τύχη.  Με φώναξε να πάω να το δώ.  Γίναμε καλοί φίλοι ήδη.  Εβγαλα πολλές φωτό, να λίγες, αύριο άλλες. Γέφυρα στο πουθενά, πάει όπου θέλεις Στη μέση του δάσους,  ξέφωτο  Το μονοπάτι, παρέα με το δράκο της έμπνευσης Ξάφνου, δίπλα στο λειβάδι, δρόμοι παράλληλοι οδηγούν στο άπειρο Πύρινη Αγάπη στην ουρά σου Το Δέντρο της Αιωνιότητας Μοναχικό το μονοπάτι Εχουν κάτι να πούν λιμνούλα παράξενη και πράσινη

....μόλις το ανακοινώσαν. Κόσμος πολλύς στους δρόμους, καμνουν παναήρκα!! Έλυσεν τον τον γέρον το Μακκέην. Στην τηλεόρασην κλαίει κόσμος.!

Σήμερα επήα στο βάλτον πάλε, έμεινα πολλές ώρες.  Παρέαν με έναν καλό φίλον, τον  Δέν Μιλά Πολλά Αλλά Λαλεί τα Ούλλα, τον συνθέτην, τζιαι την γυναίκαν του τη φυσιολάτρησσαν.  Ξέρω τον 15 χρόνια τον παρέαν.  Αμερικάνος, που την ενδόχωραν.  Τζιαμέ που εγεννήθηκε στην Οκλαχόμαν, το χωρκόν του ήταν ούλλοι φανατικοί χριστιανοί, ποτζιήνους που στην εκκλησίαν τους έρκεται λέει το άγιον πνεύμαν τζιαι κάμνει τους να τους πιαννει η έκσταση τζιαι πετάσσουνται ίσιαπανω τζιαι μιλούν σε 'Αλλες Γλώσσες τζιαι τρέμουν, σούζουνται, φύρνουνται κλπ.  Ο καημένος προσπαθεί να σάσει τη ψυχολογίαν του δαμέ τζιαι 20 χρόνια.  Έγινεν συνθέτης για να φκάλει πουμέσα του τα δηλητήρια.  Αγαπώ τον πολλά.  Έσιει ένα φώς τζιαι μιά ηρεμίαν που έν έχουν πολλοί.  Έσιει τζιαι πολλύ χιουμορ. (Μοιάζει κατα παράξενον τρόπον του John Cleese που τον Monty Python)  Βρεθούμαστεν κάθε μερικούς μήνες, τζιαι περπατούμεν παρέαν στην άγρια φύση, κουβεντιάζουμεν για τη συνθεσην. Εν ορειβάτης, ψηλός, δυνάμενος, τζιαι λαλεί το η ψυσι...

Αργά το απόγευμα, στο δεκαπεντάλεπτο  που έκλεψα μεταξύ δυό μαθητών.  Χτές δέν πήγα στον αγαπημένο υδατοφράχτη. Είχα ξεχάσει το παλτό μου και τα γάντια.  Θερμοκρασία:  2c.   Στάθηκε αδύνατο να περπατήσω μόνο με το πουκάμισο. Δέν πειράζει.   Είδα μετά τη δύση και το Σκοτάδι, και μου ξυπνήσαν τις κατάλληλες σκέψεις μέσα μου. Αυτό που ήθελα, με βρήκε.  Αυτό που με ήθελε, το βρήκα. Αποχαιρετισμός.  Σ' αγαπώ. Wandrers Nachtlied II  Το Νυχτερινό του Οδοιπόρου  II Über allen Gipfeln   Ist Ruh, In allen Wipfeln Spürest du Kaum einen Hauch Die Vögelein schweigen in Walde. Warte nur, balde Ruhest du auch.              Ψηλά στους λόφους απλώνεται ησυχία Και στις κορφές των δέντρων το  αεράκι που ψιθυρίζει ίσα που ακούς τα πουλάκια σιγήσαν στο δάσος Περίμενε, και σύ  σε λίγο στην ηρεμία  θα βρεθείς Μήνε ακίνητος στο σκοτάδι και μή μιλάς καθόλου ούτε του ίδιου του εαυτού μην του μιλάς Κοίτα τη νύχτα μόνο Παραδόθου κι αυτή θα σου τα πεί όλα που θέλεις ν' ακούσεις. Όμορφο  κινέζικο γιν γιάνκ ...

Άτε, ευχαριστώ κοπέλλες για την πρόσκλησην να γράψω τζιαι γώ 7 αλήθκειες, άρεσεν μου, φκάλλει με τζιαι λλίον που τες σοβαρές σκέψεις που έχω να κάμω.   Θα εμπορούσα να γράψω τζι αλλα.  Κανεί όμως, εγίναμεν ρεζίλιν!!! 1.  Επειδή είμαι μουσικός, δέν μπορούν τα σιέρκα τζιαι τα δάχτυλα μου να κάθουνται έναν τόπον τζιαι κάτι πρέπει να κάμνουν συνέχεια.  Εν αππωμένα, έχουν υπερενέργειαν.  Δουλεύκουν ανεξάρτητα του υπόλοιπου κορμιού, τζιαι έχουν γλώσσαν δικήν τους, εναέριαν. την ώραν που μιλώ, μιλούν τζιαι τζιείνα, σχηματίζουν τις λέξεις στον αέραν όπως τες χορεύτριες, διούν πάτσους το έναν του άλλου, κάμνουν καμπύλα σχήματα για να δείξουν τί εννοώ.  Τις υπόλοιπες ώρες διευθύνουν φανταστικές μικροσκοπικές ορχήστρες χωρίς να τα κόφτει πού βρισκόμαστεν τη δεδομένη στιγμή, παίζουν αερόπιανον, ή κρατούν την μολυβόπενναν συνέχεια μήπως έρτει καμιά ιδέα να την γράψουν.    Τες νύχτες αρέσκει τους να ποσκολιούνται με ξηρούς καρπούς, έχουν μάλιστα φετίχ ιδιαίτερον με την αφή των φυστουτζιών -τζιήνων π...

Κήπε, έρχομαι.   (....Να ξέρεις τί πρέπει να κάνεις, αλλά να πονά, να μήν το θέλεις)

Μιά υπερδύναμη με τη ροή προσωρινά βαριεστημένη. Μα, κάτω απο την επιφάνεια, χίλια πόδια βάθους ατάραχα (λέμε) περιμένουν, ξέρουν την σωστή κατεύθυνση.  --"Θάλαττα, Θάλαττα!" Στην άκρη του κόσμου το Σπίτι.   Ακρίτας. Καύσιμο είναι το Πείσμα.  Χιχιχιχι.   Ο Παράδεισος χωρά σ' ένα βαγόνι.   Εφτά παράθυρα όμοια, και μιά πόρτα! Ένα άλλο εμπόδιο στην όχθη του ποταμού. Φυλακή σχεδόν.   Κοίτα τους!   Οι ευέλικτοι και Πιστοί της Ζωής, οι Ξύπνιοι σκάλα αόρατη έφτιαξαν γύρω απ' το εμπόδιο, κοίτα τους πολυμήχανους!  Χωρίς να καταστρέψουν το νικήσανε! Ο άλλος, που τη σκάλα δέν τη Βλέπει, άδικα  έστησε καυγά με τα σίδερα σαν το λιοντάρι σε κλουβί. Τρείς δρόμοι παράλληλοι. Αυτός που φεύγει Αυτός που έρχεται (κι οι δυό τους άκαμπτοι στο χωροχρόνο) Αυτός του Τώρα, ο άστατος και δυσκολόβατος, σε αναγκάζει να βλέπεις πού πατάς, να προσέχεις όλα τα μικρά ν΄αγαπάς. Και οι τρείς, Ένα, ενιαίο. στο αθάνατο καθρεφτίστηκε συννεφιά. Δές τί άκακο το χάδι της -την επιφάνεια μόνο αγγίζει! ..αύριο...