Διασπορος

Αυτοπροσωπογραφία  τους πέντε εαυτούς που μάχουνται...

Ε, εχάθηκα.  Ψήννω έναν έργον μεάλον για 100 ακκορτεόν τζι εξεζούμισεν με.  Επίσης βαστά με μεάλον τιπρέσσιο  τούντους μήνες εζάωσεν ο εγκέφαλος μου τζιαι δέν ισιώννει, έν εξανάδα.   Αποτέλεσμαν:   Έν έχω έμπνευσην να γράψω τζιαι να δώκω το παρών μου στη βλογόσφαιραν.  Συχχωράτε με φίλοι τζι αδερφοί. Πρί λλίες μέρες ήταν τα γενέθλια των μωρών.  Ο γιός μου εζήτησεν δώρον να του μάθω τον Ρόζ πάνθηραν.  Απολαύσετε το λεβεντούδιν μου που έσιει πολλύν ταλέντον στη μουσική,  -όι πως εν γιός μου αλλά εν λλία τα κοπελλούθκια που είδα ώς δάσκαλος να 'αρπάσσουν'  έτσι εύκολα τες νότες.  Εν  ΤΕΣΣΑΡΩΝ  χρονών σε παρακαλώ ο κότσιρος τζιαι παίζει ούλλη μέρα. Έν τον πιέζω καθόλου.  Δείχνω του, τζιαι μετά μάσιεται πορωμένος να φκάλει τα κομμάθκια.  Έσιει ρεπερτόριον 5 τραούθκια χαχαχα.  Κατίσχι του μιτσή εννα φκεί μαλαχτός αλόπως σάν τον παπάν του να βασανιέται μόνος του.

Δεντροθεά Τρία χρόνια σε παρακολουθώ να ζιείς τον κύκλον της ζωής σου κοντά στη λίμνην (πίσω του λόφου με το παράξενον όνομαν -"Misery Hill" τον λαλούν, εσκοτωθήκαν μεταξύ τους κάτι αδέρκια δαμέ, πρί 200 χρόνια.) Είδα σε ζωντανήν, ολοπράσινην Μισοπεθαμμένην Τζιαι πρί λλίες ημέρες, μισοθαμμένην.. Γιατί άραγες νά σιει η ζωή κύκλους? Τζιαι μιά στιγμήν να μέν ιμπόρουμεν να ζήσουμεν αληθινά?

Τούτο μόνο αξίζει να σώσουμε.

(  objet trouvé, ιντερνετ) Εν αληθινή η φωτογραφία, άραγες?  Θέλω νά ' ναι Τζι αν έναι αληθινή, εν Τέγνη άραγες η αφίσια γιά έν μύνημαν απλά μίσους?  Κάποιος που έν χωνεύκει το τεμπελοσόϊ μμου το καλιτεχνικόν θα το έγραψεν. Εν γι αυτόν πον τέγνη η φωτογραφία τούτη? Οξά εν τέγνη επειδής μ' άρεσαν εμέναν του καλιτέγνη τα μαύρα γράμματα τζι η λέξη "άρτ"   τζι έβαλα τη φωτό δαμέ για να τη δείτε?

Είπαν μας πάλε, όπως παλιά,  οι δυνατοί:  "πρέπει  να γινούν οδυνηρές θυσίες που το λαόν ολόκληρον,  για να σωθεί ο [*λεγόμενος*]  πολιτισμός μας". -τζι εννοούν το οι δυνατοί. Την περασμένην φοράν, εβάλαν μας ούλλους τζι εσκοτωθήκαμεν μεταξύ  μμας. Τούντη φοράν έν ιξέρω κόμα τί μας ζητούν. Να σώσουμεν ακούεις τον πολιτισμόν μας.  Μπάς τζιαι φτωσιύνουμεν τζιαι χάσουμεν τον έλεγχον της γής.  Μπάς τζιαι φάν μας οι ασιάτες. Να τον σώσουμεν καλό!   Τον πολύτιμον πολιτισμόν μας τζιαι τον τρόπον ζωής μας.  Εν πάνω  μας που έππεσεν η ευθύνη ούλλη -τζι ας μέν επολλοφταίξαμεν για την κατάντιαν του κωλοπολιτισμού μας εμείς.    Είπαν μας το πως καλά επεράσαμεν ώς τωρά μα ήρτεν η ώρα να πιορώσουμεν.  Εφάαμεν, ήπιαμεν, επιβιώσαμεν, έν επεινάσαμεν τόσα χρόνια.  Πτυχία επιάσαμεν, δουλειές καλές ήβραμεν.  Πράματα πολλά εγοράσαμεν, εξιμαρίσαμεν όσον κανένας άλλος στην ιστορίαν, τζιαι τελικά εκάμαμεν τα πίττε...

Ξαπολώ τους κόμπους έναν έναν τζιαι ππέφτει το σσιοινίν πάς το κατάστρωμαν. Τζι επιστρέφουν τα συναισθήματα μου που εχαθήκαν τόσον τζαιρόν. Ένα ένα. Πρώτα ήρτεν η Μοναξιά. Μια έλλειψη μεγάλη.