Διασπορος

Τζιαι μετά που το κομμάτιν της αναπνοής, έρκεται ο Χορός του Έρωτα.  Εχόρεψα τον εψές που τις δέκα, εδώθηκα του Έρωτα ώς τωρά, ξύπνιος ακόμα δεκατέσσερις ώρες μετά την αρκήν του, εξουθενωμένος.  Τζι έγραψα το μονονυχτού. Έγραψα πόψε, σήμμερα, για τον οργασμόν της ψυσιής, της ψυσιής που ξέρει να κραθκιέται άμαν κάμνει έρωταν, της ψυσιής που σάν δημιουργεί ξέρει να κραθκιέται τζιαι να πολλυνίσκει την έκσταση  της λλίη λλίη, ξέρει πώς να τραβήσει πίσω, να μέν τελειώσει, να καρτερά, τζιαι στο τέλος με την έκρηξην της πλυμανίσκει το σύμπαν με το σπέρμα της δημιουργίας. Πόψε είμαι ο Άντρας που ονειρεύκουμαι να γινώ.  Με ψυσιήν που βιώννει το πάθος τζιαι τον Έρωταν ώς τα βάθη του κορμιού.   Μπολιάζω σε πλάση μου με το σπέρμαν μου τζιαι τον οργασμόν μου. Τζι έτσι αννοίουν οι Πύλες της Παραδείσου.  Τούτον εν το Κλειδίν.

Ετέλειωσεν το κομμάτιν μου. Γιορτάζω πόψε τζιαι προσφέρω το. Το άλας μου εν άλας σας τζιαι το ψουμίν μου εν ψουμίν σας. Μάστορα μου, δάσκαλε μου σοφοδέχτη τζιαι ίλαρε μυσταγωγέ της έκστασης μακάρι ρόδα να βλαστήσουν ι στον τάφο σου. Εμύνησες μου δάσκαλε τζι εφέραν με οι ανέμοι Δάσκαλε έπλασα ποίημαν μουσικόν για την Αγάπην  Μιλώ με τη φωνήν τους Ούλλους πόψε δάσκαλε, ήρτα να φέρω ποίημαν ήρτα να φέρω μύνημαν που τους Αδρώπους ποίημαν μουσικόν  για τους Αδρώπους τζιαι τη λεβεντιά τζιαι για το πείσμαν πό' χουν να πασκίζουν ξέρουν τον πόνον ξέρουν τον πόλεμον ξέρουν το κκέφιν μιλώ για τζιείνους για τον  πόθον, για το θάνατον ούλλα που ζιούν πουμέσα τους σσιωπηλά οι αδρώποι τζιαι τούτον εν  το δώρο μμου το  μουσικόν που έφερα. ήρτα στο παραθύρι σσου με δίχα το τρωτόν κορμίν με δίχα εμέναν τζι είμαι η πέννα τζιαι το σάζι μου  πο' ν ξίσιηλον αγάπην μάστρε μου τζι είμαι τα κύμματα  η θάλασσα ο άμμος τζι ο άνεμος  ε...

Γελά μές τη φαντασίαν μου ένας κκέλης γέρο σιαμάνος τυλιμένος σάν την αρχαία περγαμηνή μές τες πορτοκαλιές του ρόπες.  Ερώτησα τον μετά που σιωπήν πολύωρην μιάν απλήν ερώτησην:  'Ήνταλος γνέθεις τα νήματα της ύπαρξης σου για να γινείς άθρωπος?', τζιαι γι αυτό γελά. "Ε, τούτο δέν μου το εξαναζητήσαν" "Αργαλειός". Αντρέπουμαι λλίο που έχω παλαβήν απορίαν.  Σκέφτουμαι πόσον αυτονόητη τζι αυτόματη πράξη έναι για τον καθένα η διαδικασία του "πώς πλάθεσαι άθρωπος", έτο ολά ξυπνάς κάθε  πρωίν τζιαι ζιείς,  τόσον εύκολον έναι.  Ξυπνάς τζι εν τα πουμέσα σου τα βαθκειά τα άϋλα τζιαι αρχαία Έναν  Πράμαν.   Ξυπνάς, είσαι  Εσύ.    Εσύ, είσαι έναν, τζιαι τούντο έναν ονομάζεται ταυτότητα, άθρωπος. Τζι ας εν μεγάλη ψευδαίσθηση τούτη η ταυτότητα τζι ας  μέν έναι Ένα Πράμα τα πουμέσα του πλασμάτου, έν το καταλαβαίνεις τζιαι πάλε ζιείς σάν να τζι είσαι Έναν.. Ούλλες οι λειτουργίες της ταυτότητας μας εν βασισμένες στην άγνοιαν της διαδικ...