Διασπορος

Ξαναβάλλω το Χορόν τον Ποδητόν που έγραψα πρίν κανένα θκυό μήνες.  Γιορτάζω τον χρόνον που επέρασεν τζι εν τούτον το κομμάτιν που με εκφράζει καλλύττερα. Χτίζεται σταθερά σάν την ηδονήν τζιαι ξεσπάζει 2-3 φορές, με τρόπον για μέναν ιδανικόν, σάν την ηδονήν που μόνον οι γυναίκες μπορούν να νιώσουν (τυχερές!  όι μιά φοράν μπάμ τζιαι κάτω σάν εμάς..) Θυμούμαι ούλλες τες νύχτες που το έγραφα, τα μμάθκια μου τα κουρασμένα η ώρα θκυό το πρωίν που ετέλλειωννα, πόσην που την προσοχήν μου μου ερούφαν σάν το άκουα τζιαι έσβυννεν ο κόσμος, τες οπτασίες που εθώρουν, τους γέρους που εκάτσαν μαζί μμου να μου ψιθυρίζουν μουσική μές το φτίν, θυμούμαι τα τζιαι σιέρουμαι που γίνεται το αθρώπινον κορμίν να πλάθει ήχον τζιαι να αισθάνεται. ΈΝ τζιαι θέλω τίποτε άλλον.  ΕΝΑΣ  σας να μοιραστεί μαζί μμου τούντην ηδονήν, τζι έκαμα τη δουλειάν μου. ΕΝΑΣ σας να κάτσει να συγκεντρώσει ούλλην του τη χαράν μιά νύχταν, να πιεί ζιβανίες, ή άλλα πράματα,  τζιαι να βάλει τούτον το κομμάτ...

Πόψε παίζουν το κομμάτιν μου σ' έναν που τα σημαντικά θέατρα χορού της Νέας Υόρκης, τζιαι μάλλον θα έσιει review του μπαλέττου μου στους New York Times.  Στ' αρχίδια μου.  Ούτε φουσκώννει ο εγωισμός μου, ούτε με κόφτει.  Κρατώ την ανάμνησην των 4 εφτομάδων που μου επήρεν να γράψω το όμορφο μμου κομμάτιν, τζι εν αρκετόν.    Τζι έρκεται που φυσικού του τούτον, έννεν πως ακολουθώ κανέναν σύστημαν σεμνότητας.  Απλά εν στ' αρχίδια μου τούντα πράματα, ασήμαντα.  Τα 2 λεπτά χειροκρότημαν έν έχουν ψυχικήν αξίαν.  Έν συγκρίνεται το 'πράβο' με την ηδονήν του γραψίματος.  Έν φορτώννεται η ψυσιή πλούτη με την επιβράβευσην, μόνον ο εγωισμός, τζιαι τούτος εν προσωρινόν πράμαν που βιώννει το κορμίν.  Την επιβράβευσην της ψυσιής που πασκίζει να δημιουργά κάθε λεπτόν, παίρνουμεν την μαζί μμας στην αιώνια ζωήν.  Είπεν μου το το πουλλάκιν τούτον. ΈΝνεν πως έν εδοκίμασα.  Έννεν πως έν εγνώρισα την 'επιτυχίαν'  (στα κλασσικά μέτρα μιλούμεν) ...

Έ, να μέν ηγράψω τζιαι 2-3 κομμάθκια πρίν να φύω? Κάθουμαι μές το εργαστήριν μου της μουσικής, άφτω τζιερκά, χαδεύκω τα είδωλα, συγκεντρώννω τες αναμνήσεις, αφήννω με να πικραθθώ τζιαι να γεμώσω παράπονον, τζιαι γράφω.  Γράφω τζιαι εν γεμάτη η κούζα.  Τελειώννω τζιαι φκερώννει. Αφήννω την πίκραν να μιλήσει.  Τζι όσον της διώ φωνή, φεύκει που πάνω μου τζιαι φήννει με αθώον τζιαι καθαρόν.  Ο έρωτας, ο θάνατος, τζι η έκσταση εν συγγενείς κοντινοί. Πάμε.  Κομμάτιν πρώτον. Ήντα γλυτζιά που εναι η πίκρα..

Πράβο σας λεβέντες μου μαθητές που εκαταφέρετε να παίξετε καλά τα κομμάθκια σας.  Έσιει θκυό μήνες που σας πιέζω να πάτε πιό ψηλά που το άνετον σημείον της γνώσης.  Είπα σας "πάμεν ταξίδιν"  τζι ήρτετε με εμπιστοσύνην.  Μιάν έσπερνα ενθάρρυνσην, μιάν επότιζα με αυστηρόν ύφος, σιγά σιγά εγίνηκεν η δουλειά τζι η σοδειά εν πλούσια.    Τζι όσα εφύτεψα με γνώσην τζιαι προσοχήν, ήρταν πίσω μαζεμένα εχτές ανθισμένα.  Το καλάθιν της χαράς εν γεμάτον.  Πράβο για την πρόοδον σας.  Κοσπέντε ζευκάρκα μμάθκια εχαμογελάσαν μου μετά που την τελευταίαν νόταν που επαίξαν τα εξασκημένα σιέρκα.  Τί άλλο θέλει το πλάσμαν? Είμαι ιδιαίτερα περήφανος για τα κοπελλούθκια που έννεν average, σιέρουμαι τους αυτιστικούς μου που με τόσην προσπάθειαν πολεμούν να μάθουν τζι επαίξαν όσον καλλύττερα μπορούν, σιέρουμαι όσους έχουν προβλήματα μάθησης για το ήθος τους τζιαι την αγνήν τους αγάπην για τη μουσική.  Σιέρουμαι τους που παρ' όλην τους τη δυσκολίαν πάντα π...

Αμανές,  Άνοιξε Μάνα Λεμονιά (φωνήν καλήν έν μου έδωκεν ο πλάστης, μα όσα έν λαλεί η καλοφωνή, λαλεί τα η ψυσιή.) άνοιξε μάνα Λεμονιά   άνοιξε την αγκάλη σου στο φύλλωμαν σσου   το πικρόν τζιαι γνώριμο μμου να χαθώ . Άθθισε μάνα Λεμονιά μου άθθισε μές τον κήπον μου   τζι αν ώς το δείλις μαραθθείς εννα κραώ στη φούχτα μμου κόμα τη μυρωθκιάν σου, μόνος μου άμαν παρπατώ στα σκοτεινά της νύχτας της ψυσιής τους λεμ'αθθούς σσου να φιλώ πάλε να χάννουμαι, εραστής, στα αγκάλια  τα γλυτζιά σου . Να αφεθείς, ψυσιή μου... Δίνουμαι στην Γυναίκα.  Δίνουμαι στην ομορκιάν της, τζιαι κλαίω που όσον τζι αν ποθώ, έν ιμπορώ δική μου να την κρατήσω.  Ξαπολώ την ομορκιάν, λυτρώννουμαι, τζιαι ζώ την μαζί.   Δίνουμαι στον Έρωταν, τζιαι Ξαπολώ τον.  Δικός μου έννενε να τον κρατήσω.  Μόνον τη μυρωθκιάν του. Ο  οργασμός μου εν τζιαι Τάφος.  Η χαρά, εν λύπη.  Το μοιρολόϊ, θρίαμβος.  Η απελευθέρωση εν πόνο...

Τζιαι μετά που το κομμάτιν της αναπνοής, έρκεται ο Χορός του Έρωτα.  Εχόρεψα τον εψές που τις δέκα, εδώθηκα του Έρωτα ώς τωρά, ξύπνιος ακόμα δεκατέσσερις ώρες μετά την αρκήν του, εξουθενωμένος.  Τζι έγραψα το μονονυχτού. Έγραψα πόψε, σήμμερα, για τον οργασμόν της ψυσιής, της ψυσιής που ξέρει να κραθκιέται άμαν κάμνει έρωταν, της ψυσιής που σάν δημιουργεί ξέρει να κραθκιέται τζιαι να πολλυνίσκει την έκσταση  της λλίη λλίη, ξέρει πώς να τραβήσει πίσω, να μέν τελειώσει, να καρτερά, τζιαι στο τέλος με την έκρηξην της πλυμανίσκει το σύμπαν με το σπέρμα της δημιουργίας. Πόψε είμαι ο Άντρας που ονειρεύκουμαι να γινώ.  Με ψυσιήν που βιώννει το πάθος τζιαι τον Έρωταν ώς τα βάθη του κορμιού.   Μπολιάζω σε πλάση μου με το σπέρμαν μου τζιαι τον οργασμόν μου. Τζι έτσι αννοίουν οι Πύλες της Παραδείσου.  Τούτον εν το Κλειδίν.

Στα βαθκειά νερά, κουβεντιάζω με το κύμμα, τζιαι θκιεβάζω τες ιστορίες.. Πόψε, εμίλησα με τον Γουλιέλμο, που ήταν συνθέτης το 14ο αιώνα, Φλαμανδός τζιαι Παριζιάνος μαζίν.  Έγραφεν για την αγάπην του θεού, με γλώσσαν της μουσικής λαμπερήν τζιαι ήσυχην. Πόψε που εμίλουν με τον Γουλιέλμον, άφηκεν μου μιά μελωδία γραμμένη στο βραχούιν του,  τζι είπεν μου με χαμόγελο να τη δοκιμάσω στα σετάρ να την ιξαναζωντανέψω.   Ακούεις λαλεί εν το αντίδοτο για το προηγούμενο μου κομμάτι που ήταν γεμάτο φωθκιά τζιαι λαύρα τζι εκατάκρουσεν με που τον έρωτα. Ο έρωτας ο κατακόκκινος, ο χορός του διόνυσου που με όργια κλιμακώννεται θέλει μετά ύπνον τζιαι αγκαλιές, γαλάζια θάλασσαν να τον χαϊδέψει στα μαλλιά να ηρεμήσει τζιαι να κατεβεί που το ζενίθ του.  Τζιαι με το χάδιν, να κρατήσει τη φωθκιάν ζωντανή, τα κάρβουνα ζωντανά κόμα, μα να μέν έσιει φλόγες τζιαι καπνούς. Είπαμεν τα καλά με το Γουλιέλμον, εφίλησα τον, είπα του θα τον ιμνημονέψω με το κομμάτι μμου, εχαμογέλασεν πλαθκειά ...

Ετέλειωσεν το κομμάτιν μου. Γιορτάζω πόψε τζιαι προσφέρω το. Το άλας μου εν άλας σας τζιαι το ψουμίν μου εν ψουμίν σας. Μάστορα μου, δάσκαλε μου σοφοδέχτη τζιαι ίλαρε μυσταγωγέ της έκστασης μακάρι ρόδα να βλαστήσουν ι στον τάφο σου. Εμύνησες μου δάσκαλε τζι εφέραν με οι ανέμοι Δάσκαλε έπλασα ποίημαν μουσικόν για την Αγάπην  Μιλώ με τη φωνήν τους Ούλλους πόψε δάσκαλε, ήρτα να φέρω ποίημαν ήρτα να φέρω μύνημαν που τους Αδρώπους ποίημαν μουσικόν  για τους Αδρώπους τζιαι τη λεβεντιά τζιαι για το πείσμαν πό' χουν να πασκίζουν ξέρουν τον πόνον ξέρουν τον πόλεμον ξέρουν το κκέφιν μιλώ για τζιείνους για τον  πόθον, για το θάνατον ούλλα που ζιούν πουμέσα τους σσιωπηλά οι αδρώποι τζιαι τούτον εν  το δώρο μμου το  μουσικόν που έφερα. ήρτα στο παραθύρι σσου με δίχα το τρωτόν κορμίν με δίχα εμέναν τζι είμαι η πέννα τζιαι το σάζι μου  πο' ν ξίσιηλον αγάπην μάστρε μου τζι είμαι τα κύμματα  η θάλασσα ο άμμος τζι ο άνεμος  ε...

Έκατσα εχτές, τζι έμεινα μόνος μου μές τα σκοτεινά, εφόρησα τα ρούχα του δερβίσιη, τζι ετέλλειωσα το δεύτερον μέρος. Εν ο χορός του Άντρα τούτος.  Όι του άντρα του απειλητικού, τζιήνου που εν δυνάμενος μα τζιαι μαλαχτός μαζίν.  Που εν συγκρατημένος μα ξέρει πότε εν ώρα να δείξει αντριλλίκκι. Χορεύκει ο Άντρας το χορόν της Φωθκιάς.  Στο σιέριν του βαστά κότσιηνο μαντήλι. Ο Άντρας ετοιμάζεται να πάει ταξίδιν, τζιαι θ' αφήκει πίσω το κορμίν του το τρωτό, μές τη φωθκιά να κρούσει.  Η φωθκιά εννα ελευθερώσει το πνεύμαν του για να πετήσει να έβρει τα άλλα.  Σιέρεται που πεθανίσκει τζι ας εν πικρός χορός.

Εψές επήαμε στη μεγαλούπολη να δούμεν τη συναυλία της χορογράφου με το κομμάτι μου τζιαι άλλα work in progress.  Όι ρέ την πελλή δουλειά σπουδαία που έφκαλε!  Πρώτα πρώτα άρεσεν μου ο τρόπος που επαρουσίασε τη συναυλία.  Αφού ήταν informal η βραδυά, παρουσίαση βασικά κομμαθκιών που δουλεύκει πάνω τους με τες χορεύτριες της, ήταν πολλά interactive τζιαι φιλική η ατμόσφαιρα.  Εμίλησεν μας πρώτα για τες διάφορες τεχνικές του χορού τζιαι τους τρόπους που δουλεύκει το σώμαν για να χορέψει, τζι εδείξαν παραδείγματα του κόσμου σάν επίνναμεν κρασιά τζι ετρώαμεν.  Τζι ύστερα εμίλησεν μας για τον τρόπο που ακούει τη μουσική τζιαι μεταφράζει την σε κίνηση.  Ο συνθέτης ακούει ήχους, τζιήνη ακούει τον ήχο τζιαι θωρεί τον ο εγκέφαλος της να αλλάσσει σε κίνηση.  Θκιάολε τί σου είναι ο νούς του αθρώπου ά? Έκαμε σπουδαία δουλειά πάντως με το κομμάτι μμου.  Εν ένα κομμάτι σκοτεινό, που μιλά για το Φόβο τζιαι την προσπάθεια ξεφύγει ο άθρωπος που το Φόβο.   Κλ...

Δωδεκάωρο σήμερα.  Γράψε, σχίσε, ξαναγράψε, ηχογράφα, λύσε τεχνικά θέματα, ξαπόλα, ξαναπιάε, νευρίασε, χαλάρωσε, έλα σ' έκσταση, έλα σ' οργασμό, σβήσε τον οργασμό με νεύρα, ξαναέλα σ' έκσταση, τράβα ποτζιή, τράβα ποδά, κομμαθκιάστου, κούρτισε όργανα, πολέμα με το κοππιούτερ, πολέμα με τη φύση την πουμέσα, αγάπα την φύση ώς τζιαμέ που έν πάει άλλο. Τζι ήρτεν η γλυτζιά η εξουθένωση. Ώς που τζι εσσιωπήσαν ούλλα. Τζιαι εγινήκαν μιά ειρήνη ποτζιήνη που ανατρισιάζει το κορμί σου τζιαι κάμνει σε να κουλλουρευτείς στο κρεβάτι σου σε στάσην εμβρύου, τζιαι μετά σηκώννεσαι τζιαι είσαι έτοιμος πλέον. Ήρτεν που την έρημον, άμαν εσσιωπήσαν ούλλα μύνημαν αρχαίον, πνεύμαν της ερήμου καλόβολον ντυμένον δερβίσιης ασπροντυμένος. Έπιαν με στο χορόν, εγάμησεν με, εγάμησα τον, εγινήκαμεν αντρόυνον, ήπιαμεν παρέαν, εγελάσαμεν, εκλάψαμεν την κατάντιαν του αθρώπου, εχαρήκαμεν την έκστασην που κουβαλά μέσα του το ίδιον το κορμίν που έσιει την ικανότητα να σκοτώννει άλλους αλλά έσιει τζιαι ...

Γεννώ μιάν μουσικήν που έν έσιει πολλούς φραγμούς, ούτε τζιαι φόρμαν κανονικήν.  Φκέννει μου δυσκολονόητη τούτη η μουσική, ιδιότροπη, ουράνια πλωμένη, τζι έγραψα εκατό σεττάρ μαζίν να υφαίνουν το χαλίν τους το πολύχρωμον, τζι έσιει το χαλίν μιάν λογικήν που μόνον εγώ καταλάβω.  Εν εκατό μελωδίες ταυτόχρονες, εκατόν τραούθκια λεσμένα παρέα.  Τί να προλάβει να ακολουθήσει το φτίν?  Θέλει συγκέντρωσην μεγάλην. Μα εν πολλά, πολλά δύσκολο να σταματήσει ο συνθέτης το μυαλόν του που κάθε νότα να ρωτά  "εν να καταφέρω να καταλάβουν τούντη φράση"?   Εμάθαμεν γαμώτο με το σκιάχτρον του καταναλωτή ναν πουπάνω μας συνέχεια, να βάλλουμεν νερόν ι στο κρασίν μας για να γινούμεν κατανοητοί.  Καταλάβω το γιατί.  Εν της φύσης, θέλουμεν να γίνουνται αποδεχτά τα έργα μας που άλλους γιατί έτσι παίρνουν αξία, ντζιήζουν κάποιον άλλον τζιαι έτσι νώθουμεν πως έχουμεν "κάτι τις" να δώκουμεν του κόσμου να διασκεδάσει ή να εφραθθεί.  Τζιαι τί να κάμω?  Να κόψω τε...

"Κάτσε Διάσπορε να σε κεράσω Τσιά με πιπέρι καφτερό, αφού εν το τελευταίο μάθημα του γιού μου πρίν τες διακοπές κάτσε να μιλήσουμε λλίο τζι έχω ιστορία να σου πώ", λαλεί η φίλη μου η Σουνάντα τζιαι προσφέρει μου ζεματιστό τζιαι υπέροχα αρωματικό φλυντζάνι με κρέμα, βότανα τζιαι τσάϊ ινδικό.  Εν ντυμένη με φανταχτερά μεταξωτά, πόψε έσιει συναυλία χορού τζι εν έτοιμη. Πάει πολλά καλά ο γιός της.  Θαύμα κανονικό.  Παρά τες αναπηρίες που του εφόρτωσεν τον εγκέφαλο η φύση, έσιει τη μουσικήν άφθονη μέσα του, δυνατά γονίδια.  7 χρονών τζι έμαθα του ούλλες τες κλίμακες, τες συγχορδίες, ρουφά τα σάν τον πελλόν ούλλα, με τεράστιο ενθουσιασμό.  Τζι η μάνα του ξέρει το.  Παίζει τζιαι μότσαρτ λλίον ο μιτσής, λάμπει το προσωπάκι του, τα καφέ του μμάθκια εν γεμάτα αγάπη,  τζι ας μέν μιλά, τζι ας μέν είπεν ποττέ του "σ' αγαπώ" κανενού.  Μακάρι να' ταν ούλλοι μου οι μαθητές έτσι.  Έσιει 2-3 βδομάδες προσπαθώ να του δείξω ήνταλως να παίζει με χάρη.  Εν ...

Είχα επιφυλάξεις φέτος για τη συναυλία.  Κάθε χρόνο θωρώ αλλαγές τεράστιες στα κοπελλούθκια τζιαι τες οικογένειες.  Όι καλές αλλαγές.  Θωρώ που φορτώννουν τα καημένα με χίλια πράματα, σπόρτ, activities, εκάμαν τους μηχανές σιγά σιγά.  Θωρώ τους να έχουν τόοοοσο γεμάτες ζωές που αρκέψαν να μέν διούν πολλή σημασία στες συναυλίες, έχουν τόσες πολλές τζι άρχισε να χάννει την Ουσία.  Παλιά οι μαθητές εζωγραφίζαν μας καρτούδες, εδιούσαν μικρά δωράκια, υποκλινούνταν στο τέλος του κομμαθκιού, ευχαριστούσαν μας πολλά οι οικογένειες. Αλλάζουν τα πράματα σιγά σιγά.  Ο κόσμος γίνεται απόμακρος, το Λειτούργημα που τους διούμε γίνεται απλά μιά υπηρεσία που πληρώννουν.   Τούτο σε γενικές γραμμές.  Έν στέκει για ούλλους, ευτυχώς! Έπρεπε όμως να απομακρυνθώ συναισθηματικά λλίο που τον τρόπο που θωρώ τη συναυλία, έτσι ώστε να μπορέσω να πάρω τα καλά τζιαι να αγνοήσω τα κακά.   Τελικά ήταν σωστή επιλογή.  Αντί να μαραζώννω για τα πράματα που αλλάζουν,...

Φκάλε τα ρούχα σου. Χόρεψε μές τα κάρβουνα μου να δείς το Φόον σου κατάμματα.

"Ενδόπλασμα" Τελειώνω τούντες μέρες το κομμάτι που άρκεψα πρίν μιά βδομάδα, μέρος της σειράς ηλεκτρονικών/ακουστικών μειγμάτων που γράφω.    Το περασμένο σ/κ έγραψα το σεττάρ, τζιαι έκαμα τα ηλεκτρονικά τζιαι τα έγχορδα.   Ούλλην εφτομάδαν εβασάνισεν με μές τα σωθικά του νού.  Τζιαι την περασμένη τρίτη ήρτεν μου η απάντηση..      Σήμερα έπαιξα τζιαι ηχογράφησα τα πιδκιάβλια, τα θιβετιανά σουραύλια, τους περσικούς αυλούς, έφκαλα πούζα που το φύσημα.  Άρα οι κραυγούδες που ακούετε που τα πνευστά, εν η φωνή μου μέσα που μορφήν αιθέρα..    Στη σειρά κομμαθκιών (σάν συλλογή που αγάλματα περίπου) που γράφω, εννα εν φκάλω έξω τα πιό σώψυχα μου μουσικά κομμάθκια, που ξέρω έννεν για να έχουν απήχηση σε πολλά φκιά, εν σε γλώσσα λλίο ακραία, που θέλει φκιά πελλά, φκιά ζαβά, τζιαι  προσεκτικά ακούσματα χωρίς εμπόδιο το νού.  Αλλά μοιράζουμε το none the less, επειδή είμαι πολλά ευχαριστημένος μαζί του, περήφανος.    Εκράγ...

Γράμμα στον μαθητή μου Βενιαμίν: Λεβέντη μου. Τζιήνο που επερίμενα ήρτε.  Έσιει 3 χρόνια που θωρώ τη μάνα σου να ζηλεύκει τα πράματα που έκαμα για σένα.  Τζιήνη, που τόσες θυσίες έκαμεν να σε μεγαλώσει με τα προβλήματα του αυτισμού που γεννήθηκες, τζιήνη που ούλλη μέρα βουρά τες ανάγκες σου, η μάνα που ποττέ δέν εκατάφερεν να σε κάμει να της δείξεις αγάπην, τζι εζήλεψεν τη δική μας σχέση στο τέλος επειδή ένιωσεν ότι μέσα που τη μουσική που σου έμαθα εγεννήθηκεν το Συναίσθημα, τζιαι ανήκει σε μέναν ο χώρος τούντης επιτυχίας.  3 χρόνια έν με αντέχει η μάνα σου πλέον.  Ούτε καφέ μου κάμνει πιά, ούτε πισκόττα όπως την αρχή.   Ο ενθουσιασμός που είσιε όταν πρωτογνωριστήκαμε τζιαι εκατάλαβε τη δύναμη μου πάνω σου  -τη δύναμη του σωτήρα τζιαι του ενδιάμεσου της μουσικής τζιαι των αισθημάτων, έσβησε που τη ζήλεια.  Τζι αναπάντεχα, παράνομα, άδικα εχτές εσταμάτησεν σε που κοντά μου, αδικαιολόγητα,  8 μαθήματα πρίν το μεγάλο αντίο της αποφοίτησης. ...

Πήγαμε με τον αδελφό μου και την Αγάπη στην ετήσια συναυλία των  Masters of Persian Music κάτω στη μεγαλούπολη.   Μετά απο πολλύ ούζο. Κάθε χρόνο έρχονται, γεμίζουν το τεράστιο θέατρο με τους αποδήμους (πρόσφυγες?) απο το Ιράν, περπατάς στο προχώλ του θεάτρου και νομίζεις ότι είσαι κάπου στη Λευκωσία.  Γνώριμες οι φάτσες, ο τόνος της φωνής, άντρες με δυνατές μύτες και ίλαρο ύφος, γυναίκες με μάτια ολόμαυρα. Κάθονται σταυροπόδι στο χαλί, πιάνουν στο χέρι τα όργανα και τα φιλούν, ντυμένοι με παραδοσιακές σχολές και η σεβάσμια τους πράξη φέρνει το κύμα της σιωπής απο την πρώτη σειρά θεατών ώς την τελευταία. Μιλά ο μαέστρος.  Ήρεμος, εξηντάρης.  Με τη γλυκειά του προφορά και χειρονομείες συγκρατημένες εξηγά για το νόημα της ποίησης που θα τραγουδήσουν.   Ποίηση του Χαφέζ, του Ρούμι, ποίηση για την αγάπη της στιγμής, την ομορφιά, και τον Πλάστη -αυτόν που μας αγαπά, πέρα απο τους θεούς που έπλασε η ανάγκη μας για δόγματα. Κάθεται ξανά. Η μουσική πά...

Τέλος διακοπών.  Τέλος γιορτών πεθεροβρωμισμένων.   Τέλος επισκέψεων απο φίλους καρδιακούς και αδελφόν λεβέντην.  Εχτές, γεμάτος όρεξη για ζωή εσωτερική, ξύπνησα το πρωί με την παγωνιά και τα χιόνια έξω που το παράθυρο και είχα στο αφτί μου  ένα κομμάτι καινούργιο να μου μουρμουρά.  Τις τελευταίες τρείς μέρες άκουα μόνος μου τα βράδυα pink floyd -τα πρώτα τους 4 άλμπουμς (τα καλύτερα!) γιατί κάτι μου είπε πως το κλειδί της ηλεκτρονικής μουσικής για μένα αρχίζει απο τους Πατέρες της ψυχεδέλιας.  Άκουσα και άλλα διάφορα σπουδαία που μου έχει στείλει μιά ψυχή που καταλάβει την ηλεκτρονική.  Ώρες πολλές, χοροί πολλοί  (πουμέσα μου),  έμπαινα κάθε νύχτα μές την έκσταση του ήχου γεμάτος, έβγαινα Κουρδισμένος.  Σάν τον σαμάνο στον αμαζόνιο.  Και όλα πεντακάθαρα τα ερωτεύτηκε ο Νούς μου ο 'άλλος'.    Το λοιπόν ξύπνησα χτές, είχα μιά έντονη μελωδία στο μουσικό μου μέσα, και ζήτησα της Αγάπης μου να προσέχει τα μωρά μόνη της ούλλη μ...

Το δέντρο της Γνώσης όταν το βρείς μές τον κήπο σου, να το προσέχεις  Να το χαϊδεύεις και να του μιλάς γλυκά.  Πότισμα μπόλικο.  Συν-ουσία μαζί του συχνή.  Τάβλι με τες ώρες.  Χάχανα.  Δέ θέλει σοβαρότητα το δέντρο της γνώσης. Τρείς το πρωί παρέα με τον καλό μου φίλο που ήρθε να με δεί, να μου δείξει τα στούτιο.  (Με αυτόν που περάσαμε ωραία το καλοκαίρι στην κύπρο στα σπά  τους αγίους αναργύρους της πάφου με τες γυναίκες μας). Τρείς το πρωί, έχουμε φάει απο δύο Κίτ Κάτ, μία Τουήξ, ερουφήσαμε δύο λίτρα κοκακόλας.  Έ τί να κάμουμε?  Αφού ποτά έν πίννουμε, ουσίες δέν κάμνουμε, κάτι πρέπει να γίνει να μας πιάσει η πελλάρα σωστά?   Γελούμε πνιχτά να μήν ξυπνήσουμε τα μωρά και την Αγάπη.   Δείχνει μου πώς να γράφω ντράμς, σούζει τη μάλλαν του ροκκάρικα για να νιώσει το ρυθμό. Πατά κουμπιά να μου δείξει πώς να κάνω editing τους ήχους.  Του αρέσαν οι ρυθμοί μου. "Τό 'χεις"  λέει.   Γράφει ένα μπάσο γαμάτο, έγιν...