Διασπορος

Φορτώννουν μας ιδέες  μες τούντον κόσμον το σημερινό  για την ευτυχία του πλασμάτου, φαντασιώσεις γεμάτες κορμιά τέλεια, γυμνασμένα, καθημερινό σέξ με μοντέλλα καλλίγραμμα, λεφτά πολλά, σπίθκια τεράστια, αυτοκίνητα φαλλικά, ακράτητον έρωτα που πάει για δεκαετίες με τρόπον που μας συφφέρει, επιτυχίαν στη δουλειάν, καθημερινήν ευεξία τζιαι χαμόγελο μόνιμο.  Λαλούν μας έχουν αξία μόνο τα υλικά πράματα.   Ήντα πελλοί που έναι.  Έντα ψέμματα μας ποτίζουν!. Στην πραγματικότητα, είμαστεν ούλλοι μας δκυό πασιήες μές σε μιάν μπανιέραν τεράστιαν που απολαμβάννουμεν τη ζωή φιλοσοφώντας τζιαι χουφτώννοντας τα τροφαντά μας μυλλαρωτά μέλη, πίννουμεν, καπνίζουμεν,    σ' ένα καθημερινό σπιτάκι ασήμαντο, με συναισθηματικό πάχος πολλύν, τζιαι άλλες ατέλειες,  τζιαι στ' αρτζίθκια μας ο κόσμος.

Στην αμερική, ούλλους τους καλούς και σκέπτοντες ιντελλεκτιουαλς ή τους νεοχίππηδες που έχουν λεπτό συναισθηματικό εσωτερικό κόσμο ο οποίος συνήθως αριστερίζει (κρίμας για αριστεροί που έναι, μόνο στα χαρτιά -φορτωμένοι ενοχές για το φύλο τους, τη ράτσα τους, την πόλη τη χώρα τους κλπ κλπ παράλογα που σκέφτονται χωρίς δράση ή κοινωνική προσφορά, τέλλεια narcissists) ούλλους τούτους ενδιαφέρει τους η λεγόμενη 'πνευματική ανάπτυξη', η ψυχολογία, η ψυχοθεραπεία, τα βιβλία για την αλλαγή της ζωής, για την 'ευτυχία'  τζιαι ούλλα τα παρεμφερή.    Πιστεύκω τζιαι γώ στην αυτοθεραπείαν, τζιαι στη ψυχοθεραπεία  -άμαν το πλάσμαν ξέρει να μπαίνει βαθειά στον εαυτόν τζιαι θέλει να Μάθει.  Αλλά αρκετοί που τούτους κάμνουν το τέλλεια επιφανειακά, όχι βαθειά.   Ακολουθούν διάφορους γκουρού ή δασκάλους σάν τα αρνιά, τζι ότι τους πούν κάμνουν επειδή θέλουν μα πολλά πάρα πολλά να βρούν την ευτυχία.   Αλλά έν θέλουν να δουλέψουν καθόλου, τζιαι νομίζουν οτι μπορείς να μάθε...

Έφκηκα έξω μπάρ χόππινκ στην μεγαλούπολη εψές να τα πούμε με τον φίλο μου τον λαφαζάνη το Πεϋμάν το Μαέστρο που έσιει που τον Ιούλη να τον δώ. Παρολλίον να του το ακυρώσω γιατί εχτές ήταν πολλά κουραστική η μέρα, άρκεψα να διδάσκω τους πρωινούς μου τους καινούργιους, τζιαι μετά που εφτά απανωτά μαθήματα είχα ακόμα τους δειλινούς που προετοιμάζω για να πάν κολλέγιο μουσικής. Εμίλουν, εξηγούσα για το μηχανισμό της μουσικής επι 12 ώρες με μικρό διάλειμμα φαγητού στη μέση. Εματσούκωσεν ο νούς μου, κανονικά. Έβαλα πείσμα ομως τζι επήα να τον έβρω, σικκιμέ. Ζήτω ο XL καφές με τρία έξτρα σιότ εσπρέσσο που πουλεί το θαυματουργό ντοναττάδικο που έχουμε δαμέ, το λεγόμενο DUNKIN DONUTS. Ξέρεις τί πάει να πεί ένα λίτρο καφέ με πάγο, τούμπανο στην καφεϊνη? Πύραυλος. Έπιαν με τρομερή υπερενέργεια ώς τες 11, τζιαι μετά εβούττησεν η διάθεση μου στα βάθη της κούρασης, τζιαι ίσια ίσια που εκατάφερα να οδηγήσω τα 45 λεπτά ταξίδι πίσω στο διασπορόσπιτο. Άξιζεν το όμως γιατί έν έσιει σ/κ, εννα π...

Έκαμα πολλές αμαρτίες σήμερα.   Εσκέφτηκα για άλλες τόσες.  Παρολλίον έκλαψα για άλλες που δέ θα κάμω ποττέ.  Είπα τες ούλλες της φουκούς, έκρουσεν τες με τα αρωματικά ξύλα τζιαι ο καπνός τους επήρεν τες στον ουρανόν να τες ψιθυρίσει του διόνυσου να γελάσει.  Τζιήνος εγκρίνει τες αμαρτίες μου πάντα.  Ήπια πολλά ρούμια τζιαι τσίπουρο, έφαα υπερβολικά, εχαχχάνισα με πράματα άπρεπα τζιαι επιθυμίες πικάντικες. Ήρτεν το απόγεμα ο φίλος μου ο Γιαννής ο Συνθέτης να με δεί δηλαδής τζιαι εξωκύλαμεν.  Θερμοκρασία πάνω που 30 βαθμοί τζιαι ήλιος ολογέλαστος ανάμεσα στα νεοφώτιστα φυλλαράκια της οξυάς τζιαι της βαλανιδιάς.   Παράτζιαιρα καλοκαιρινός ο καιρός, θυμίζει στις φλέβες μου οτι εν κυπριακόν το γαίμαν που αγκαλιάζουν στα σπλάχνα τους.   Να γιορτάσουμεν έθελεν ο φίλτατος, τζιαι εκάλεσα τον να τον ταϊσω αρνίν μαστορικόν.   Ήβρεν επιτέλους δουλειάν λαλεί να ηλεκτροκολλά τες τεράστιες σωλήνες του αποχετευτικού κάτω  στα  υποθαλάσσια τούνελ της μεγαλούπολης προσωρινά ώσπου να έβρει μουσική δουλε...

Σήμμερα το απόγεμα εκαρτέρουν σε μιάν πόλην πευκόφυτη χωσμένη στο δάσος,  να τζυλίσει  η ώρα μεταξύ μαθητών (είχα δύο ακυρώσεις, yes!!!!)   τζιαι επάρκαρα σε ένα χωράφι καφέ κατάξερο τζιαι ολόπηλο στην άκριαν μιάς λίμνης μισοπαγωμένης που καρτερά να έρτουν τα χόρτα τζιαι τα φκιόρα να την έβρουν.  Ο κλεφτός ήλιος έβρασεν σε λλίον το αυτοκινητούδι μου, άνοιξα τα παράθυρα να απολαύσω τους +5 ολόκληρους βαθμούς, έφκαλα το σάκκο μμου, το τρικό, τα γάντια, το μάλλενο καππέλλο -έμεινα με τη φανελλούδαν γιατί έθελα ο φτωχός  να καταλάβω οτι είμαι ζωντανός, τζιαι έγυρα την πολυθρόναν να ξαπλώσω σάν τον κάττον που στροντζυλοτυλίεται γουργουρίζοντας παλαβωμένος γιατί καρκαλλιεί  τον ο ήλιος ο ανοιξιάτικος.  Για μιάν ώραν εδκιάβαζα/ακολούθουν παρτιτούρες ενω άκουα τη ανάλογη μουσικήν στο άϊππο μμου (οπτικοακουστική ηδονή διπλή)  έπιννα τον καφέ μμου, τζιαι έτρωα τα ντόνατς μου ευτυχισμένος.  Ευφορία.  Ήρταν πετούμενες μετά οι απαλές  συννεφκιές της άννοιξης τζιαι ετυλίξαν ωραία τον ουρανόν, εκρύωσ...

Αρρωστά με το κομμάτιν που γράφω. Εμάχουμουν 8 ώρες εψές, επάσκισα για να φτάσω στον πρώτο μου στόχον, τα δύο λεπτά μουσικής.  (πρέπει να γράψω 7 λεπτά ώς τες 15 του Μάρτη, άρα 2-3 τη  βδομάδα).  Εμπήκα στον κόσμον του για τα καλά.  Τζιαι τί το έθελα μάνα μου.   'Εννεν κόσμος σταθερός ή χαλαρός, εν κόσμος ούλλον γωνιές στρογγυλές, άχρωμος, με τταβάνια που σε τσιλλούν κλειστοφοβικά, έμμονες ιδέες, ά-λογες διαστάσεις, τζιαι προκαλεί μου αναγούλες, αναταραχή, αστάθεια, λίγο φόβο, τζιαι άλλα περίεργα αισθήματα τα οποία απολαμβάνω γιατί κάμνουν με να Νιώθω Ζωντανός τζιαι εχτός πραγματικότητας.  Έτσι έναι άμα γράφεις τούντο είδος μουσικής.   Θέλω να περιγράψω τον κόσμον που έπλασα.  Πρώτα, να σας παραδεχτώ ότι έχω ελαφρά μορφή   συν-αισθησίας , δηλαδή άμαν ακούω ήχους 'θωρώ' σχήματα τζιαι χρώματα, άμαν κάμνω κινήσεις 'ακούω' ήχον (εν κάπως μπερδεμένες οι αισθήσεις μου με λλία λόγια_) Άρα μπορώ να προκαλέσω εύκολα παρ-αισθήσεις του εαυτου που έχουν να κάμουν με ήχον, χωρίς...

Ήλιε, δώσε μου τροφή. Πρώτα ήρτεν η επιθυμία :   (είπες μου "γράψε μου κομμάτιν για τρείς χορευτές, οι δύο τους εν μαζίν με ζουμερόν πάθος, τζιαι ο τρίτος περιτριγυρίζει τους, ούλλον γωνιές τζιαι ακκαμιές, στο τέλος τζιαι οι τρείς πιντώννουνται σε Έναν) Μετά ήρτεν η σκανδάλη , η χορδή του τόξου, το φυτίλλιν: (ήρτεν η πρώτη επέτειος, τζιαι η δεύτερη, τζιαι η τρίτη, εκολύμπησα μέσα τους ούλλους, στη χαράν τους τζιαι τον πόνον που είχαν.) Μετά έγραψα ποίηματα για τούτα ούλλα. Τζιαι το καύσιμον, η παρουταποθήκη, ο υδατοφράχτης, η παταρία, αλλάξαν ούλλα την ενέργειαν τους σε κινητικήν, τζιαι σάν το ρεύμαν ηλεχτρίσαν τα μόρια του μυαλού ούλλα. Μετά έγραψα τραούθκια πάς το σεττάρ που επεριγράψαν το καύσιμον τούτο. Μετά άκουσα τα τραούθκια, τα οποία εγίναν σήμμερα  Καύσιμον Πυρηνικόν (πουπίσω τους εν φυλαμένα ούλλλα όσα είπαμεν!)  Εχτές εχόρεψα το.   Εχτές έπιασα ρολον χαρτί 50 μέτρα τζιαι εξιποτύλιξα το χαμέ, ετζίζαρα το κομμάτιν μου πάνω με το κάρβουνον. Τη νύχταν μετά, το Καύσιμον ...

Στη μεταφοιτητική μου ζωή,  όταν οι εφήμερες αγάπες, οι φιλίες των 2-3 χρόνων, οι μεγάλοι , έντονοι κοινωνικοί  κύκλοι εστερέψαν, την ταυτότητα μου εκαθόρισα την σιγά σιγά μέσα που τους ρόλους που απέχτησα ώς κλασσικός συνθέτης (ρόλος που ταϊζει τον ((καλόν)) εγωισμό λόγω της ψευδομοναδικότητας που έσιει τούτος ο ρόλος μες στην κοινωνία , τζιαι ο οποίος ενώννει την ύπαρξη μου με τους μουσικούς προγόνους μου τζιαι 'τα Θεία' που λαλούν -άρα εγέννησα εύκολα ταυτότητα δυνατή τζιαι καθαρή, ίσως τζιαι λίγο 'υπεράνω' πολλών προβληματισμών ή υπαρξιακών αναζητήσεων), τζιαι επίσης ώς δάσκαλος -μάλλον καθοδηγητής παρά δάσκαλος-  μουσικής/πιάνου, mentor κοπελλουθκιών, teenagers, middle-aged people, κλπ κλπ ατόμων.   Σχεδόν σαν μουσικός γκούρου της πεντάρας δηλαδή.   Μιλώ ούλλη μέρα.  Μιλώ πολλά.  Εξηγώ συνέχεια.  Έντονα.  Με συναίσθημα.  Κουράζουμαι.   Έχω το περηφάνεια.  (του στύλ 'εγώ είμαι άδρωπος τζιαι φακκώ χαμέ τζιαι πετάσσουντε αζίνες -αλλά με ευαίσθητον τρόπον.) Άχ, τί ...

Άτε, ευχαριστώ κοπέλλες για την πρόσκλησην να γράψω τζιαι γώ 7 αλήθκειες, άρεσεν μου, φκάλλει με τζιαι λλίον που τες σοβαρές σκέψεις που έχω να κάμω.   Θα εμπορούσα να γράψω τζι αλλα.  Κανεί όμως, εγίναμεν ρεζίλιν!!! 1.  Επειδή είμαι μουσικός, δέν μπορούν τα σιέρκα τζιαι τα δάχτυλα μου να κάθουνται έναν τόπον τζιαι κάτι πρέπει να κάμνουν συνέχεια.  Εν αππωμένα, έχουν υπερενέργειαν.  Δουλεύκουν ανεξάρτητα του υπόλοιπου κορμιού, τζιαι έχουν γλώσσαν δικήν τους, εναέριαν. την ώραν που μιλώ, μιλούν τζιαι τζιείνα, σχηματίζουν τις λέξεις στον αέραν όπως τες χορεύτριες, διούν πάτσους το έναν του άλλου, κάμνουν καμπύλα σχήματα για να δείξουν τί εννοώ.  Τις υπόλοιπες ώρες διευθύνουν φανταστικές μικροσκοπικές ορχήστρες χωρίς να τα κόφτει πού βρισκόμαστεν τη δεδομένη στιγμή, παίζουν αερόπιανον, ή κρατούν την μολυβόπενναν συνέχεια μήπως έρτει καμιά ιδέα να την γράψουν.    Τες νύχτες αρέσκει τους να ποσκολιούνται με ξηρούς καρπούς, έχουν μάλιστα φετίχ ιδιαίτερον με την αφή των φυστουτζιών -τζιήνων π...

Οι πρώτες σταγονούδες, κάτι μιτσιές, παρπατούν πεταχτά πας τες λαμαρίνες, στη στέγη του σπιθκιού του μυαλού.  Τζυλούν, ππέφτουν που τες άκρες στο χώμα.  Μυρίζει φρεσκοπλυμμένη σκόνη, τζιαι αρκέψαν οι καραόλοι να ετοιμάζουνται να φκούν έξω που το καβούκκιν τους. Ο Χειμώνας πάει να τελειώσει τζιαι ο Βάκχος εν έτοιμος να ξαναγεννηθεί, να του κάμουν το φεστιβάλ του το αννοιξιάτικο, τζιαι να έρτει να κάμουμεν παρέαν, να γράψουμεν όμορφα κομμάθκια μαζί.  Έλα Μάστρε, έλα να ερωτευτούμεν!! Έτοιμα τζιαι τα πραχτικά, εμιλήσαμεν τα με την Αγάπη.  Καταλαβαίνει με,  θα με ανεχτεί -όπως πάντα (τζιαι οι ενοχές μου εν πολλές, αλλά....έξερεν ότι εν συνθέτην που επαντρέφτηκεν όι λογιστήν, τζιαι ξέρει ότι έν είμαι πελλός, εννα βοηθώ όπως πάντα, απλά εννα πελλοδείχνω αρκετά, για ένα μήνα, τζιαι δέ θθα ντζιήζουμαι καθόλου ) Τη Δευτέρα (που είναι η αργία του Κολόμβου)  αρκεύκει  το γράψιμο.  Πρωινά 1-2 ώρες, βράδυ 1-2 ώρες μετά τες 10.  Το καλό βιβλίο έκλεισεν σήμμερα, τζιαι όποιος εν μέσα εν μέσα, τζιαι όπ...

Φτάννει η ώρα να γράψω όλα που προετοιμάζω με τόσο εσωτερικό ναρκισισμό τον τελευταίο μήνα.  Όλα είναι όπως πρέπει να είναι.   Η κύηση φτάνει στο τέλος της.  Πονώ την πλάτη μου. Τωρά αρχίζουν τα δύσκολα.  (τα πραχτικά) Αυτό που θα έρθει, θα έρθει και το ξέρω.   Ένωση, Γέννηση, Μάυρισμα, Ύψωση, Χαρτογράφιση, Ύφανση, Έρωτας, Δουλεία, Βάθρο, Τέλος   (τελευταία, τα μετά, τα ύστερα, τα άδεια και τρομαχτικά μόνα τους θα έρθουν να με μαχαιρώσουν) Αλλά, με δυό παιδάκια που μπουσουλούν,  πώς γράφουμε Διασπορε  καλέ μου μουσικές στους βυθούς της συνείδησης ποταμισμένοι; Φοβούμαι πως θα ξεφύγω εντελώς (συμβαίνει) πού θα βρώ το χρόνο;;; οι λεπτές ισορροπίες θα χαθούν. θα νευριάσω την Αγάπη μου. -Πώς να βυθιστείς τόσο, χωρίς ενοχές όταν αγαπάς, ξεσκατίζεις και ταϊζεις άλλους συνέχεια;; Ο ναρκισισμός της δημιουργίας βλάφτει  γιατί ο δημιουργός σταματά να βλέπει καλά έξω του με πραχτικό τρόπο, και βλέπει μόνο με τα μάτια τα μέσα, που "άλλα" βλέπουν.   Τον μισώ αυτον το ναρκισισμό.  Γίνεται ...

Επέστρεψα αισίως στο μυττερό σπιτάκιν μου σήμμερα, κουρασμένος που το ταξίδι στην Πολιτείαν Της Εξαποδώ τζιαι του Σιονιού (τζιαμέ που μεινίσκει η πεθθερά μου, για την οποίαν έχω ξαναγράψει -δέν τα πάμεν καλά, μισά με, εν σεξολόγος, ρωτώ την περίεργες ερωτήσεις, κλπ κλπ, κονταροχτυπιούμαστεν, χαλά μου τη γλυτζιά μμου, πικρανίσκει την Αγάπην μου, ----είπαμεν τα)     As expected, που λέν και οι ΧΤΕρνιοι, το Σάββατον το πρωίν  που εξεκινήσαμεν να πάμεν (συγκούπαοι, με τα δύο 9μηνα μωρούθκια μας στες καρεκλούδες τους,τ ζιαι ξησιειλησμένον  το αυτοκίνητο με τα "απαραίτητα" -που εν πολλά, έστω τζιαι για νούσιμους γονείς σαν τζιαι μάς- , πάρκα, ρούχα, γάλατα, παιχνίδια)   as expected ένιωθα τρομερή νευρικότητα τζιαι κρύον ιδρώτα στο σβέρκο μου γιατί  όποτε πάμεν στην Πολιτείαν της Εξαποδώ τζιαι δώ την Πεθερά μμου χαλά πολλά η διάθεση μου τζιαι χάννω την ενέργεια μου αμέσως  --κόφκει καντούνια η καημένη η ενέργεια μου που εν ευαίσθητη τζιαι μολις δεί  την Πεθθεράν μου ξιππάζεται,  βου...

Γέρο Ιωάννη  Ιταλέ, μονάκριβε μου Μάστορα Βάκχε ηδονοπνεύστη μέγα συνθέτη  πλάστη μου  Βλέπω στο νού μου το κυρτό, βαρύ  σου σώμα ν' αγγίζει  το Τέλος -κι ας μήν το θέλεις, τόσα χρόνια πασκίζεις εξ άλλου. Μα  η έμπνευση η φιδίσια (η κόκκινη,  που κάποτε τρυγούσες ) βαρυγκομά πλέον, ανήμπορη και φθισική κουτσοπατά τες σκάλες του σπιτιού σου Σιγήσαν οι τρομπέτες Σιγήσαν κι οι ορχήστρες  του μυαλού  ο Μέγας Βιολιστής κρέμμασε το δοξάρι γεράσαν κι  οι Ρωμαίοι που μαζί τους χίλια γλέντια εχάρηκες και όλες σου οι αγάπες, που τόσο λαμπρά τους φώτιζες την ανία  με  έρωτα αμαρτωλό γεράσανε κι αυτές, μόνες τους Χαμογελούν όταν το χάδι σου θυμούνται στα μαλλιά τους; Γιατί τις αγαπούσες;   Μιά μονο  νεράϊδα σε μάγεψε Κοντά  της επέστρεφες πάντα, κι ας ξεστρατούσες συνέχεια Στο συγχωρούσε Και 'μεις οι δώδεκα χιλιάδες, που μοιραστήκαμε τη γνώση σου σ' εγκαταλείψαμε  του τέλους μάρτυρες να μή γίνουμε λαμπρό να σε θυμούμαστε. Φεγγαροπρόσωπε, δέκα θανάτοι σε κυνηγούν στον Κήπο σου μαυροκαβά...

Εμάζεψα σήμμερα τα εργαλεία του συνθέτη τζιαι κυκλοφορώ μαζίν τους όπου πάω. Ετοιμάζεται το κορμίν να γράψει.   Νευρικό ττακκούριμα του ποδιού.  Αγριεμένο βλέμμα. Τρίζουν οι κλειδώσεις, εννα ξιποραφτώ που τη δύναμην που πασκίζει να πεταχτεί έξω τζιαι δέν την αφήννω.  (Όσον παραπάνω κάμνεις πομονή, σύρνεις πίσω, καρτεράς, φορτίζεσαι, χτίζεις ένταση,  τόσον πιό πυραχτωμένη η έκρηξη της δημιουργίας)   Πρώτες μικροσεισμικές δονήσεις. Ήδη άρχισε αμυδρά να εμφανίζεται στες άκριες του  συνειδητού ο βαθυπόταμος ήχος του τσιέλλου, ούλλον μαράζιν τζιαι σοφίαν αρχαίαν,  για το οποίο θα γράψω τα In Memoriam κομμάθκια του Δαυίδ που άταφος ακόμα κείτεται.   Έρκεται κλεφτά το τσιέλλο  τζιαι γεννά μου φράσεις μουσικές φευγάτες, που γαργαλλιούν  το νούν μου σε απρόοπτες στιγμές, σαν να μου γλυκοψιθυρίζουν μυστικά ερωτικά.  Έρκουνται τρείς.  Τέσσερις.  Κυκλώννουν με.  Χαμογελώ τζιαι σηκώννεται η τρίχα μου.  Εν περίεργο συναίσθημα, άβολον.  Αμαρτωλό, σχεδόν. Σαν είμαι στο σούππερμαρκετ τζιαι θωρώ τα κόρν...

Αρχής του χρόνου το σικκήρτισμαν τζιαι οι ερωτήσεις της ζωής. Μαθητές τζιαινούρκοι  έρκουνται κοντά μας, μαθητές φεύκουν μας -τζιήνοι που έν πιάννουν τη μμουσική (ούστ   ττόππουζοι).    Σχεδιάζουμεν πυρετωδώς πας σε πολύπλοκους χάρτες τες μακρινές άβολες διαδρομές που ταξιδεύκω  καθημερινά για να διδάσκω πιάνον ροκώλους τζιαι μεγάλους στα σπίθκια τους έναν έναν τζιαι να αποφεύγω το rush hour.  Ο σκοπός είναι να τους βάλουμεν ούλλους της ιδιας πόλης την ίδιαν ημέραν αν γίνεται, να μπορώ να διδάσκω πολλούς  χωρίς να κρούζω υπερβολικήν πεζίναν.  (ήδη περίπου δύο τάνγκια την εφτομάδαν υπολόγισα δυστυχώς)    Η Αγάπη, ντυμένη την αστραφτερήν πανοπλίαν της, δηλώννει πανέτοιμη να ξαναδιδάξει, έστω τζιαι 2-3 μέρες την εφτομάν μετά που έναν ολόκληρο χρόνον αποχής  (αμήηηην  ψάλλει η πούγκα μου!) λόγω κρεβατώματος που την εγκυμοσύνη, πολλά οδυνηρής γέννας με καισσαρικήν, τζιαι της υπέροχης μεταγεννητικής καταστάσεως εχτάχτου ανάγκης, χάους, ξαγρύπνιας μόνιμης που τραβά το πλάσμαν όταν έχει νεογέν...