Διασπορος

Παρπατούμε στο δάσος ανάμεσα στες φάρμες με τες αίγιες τζιαι τ' άλογα. Εν η πρώτη εξόρμηση στη φύση φέτος, μιάς τζι άρκεψεν η άνοιξη να μας χαμογελά τζι η θερμοκρασία έφκηκε σε υποφερτά επίπεδα.  Το τελευταίο σιόνι λάμπει μεταξύ των φούντων του χόρτου που μάσιεται να βλαστήσει. Εν πολλά τα μαθήματα στο δάσος.. Πολλές τζι οι ερωτήσεις. "Γιατί παπά εξέρανεν το χόρτο?  Γιατί έσιει δίπλα του πράσινο?" "Πού πάν τα φύλλα άμα ππέσουν?" "Πού ήταν οι πάπιες τόσον τζιαιρόν?" "Γιατί έννεν καλά να σύρνουμεν πέτρες των αίγιων?" Τζι οι απαντήσεις απλές για να τες καταλάβει το μωρόν, τριάμιση χρονών που έναι.   Έσιει τζιαι ωραία βραχούθκια γρανιτένα το δάσος. Άμα φκέννει κάποιος μιτσής πάς σε βράχον, μέν τον αχχώσεις.  Μέν δείξεις πως έσιεις έννοιαν αν θα ππέσει.  Κράτα το άχχος  σου μακρά τζιαι το βλέμμαν προδίδει ανησυχίαν αν δέν νιώθεις που τα καλά χαλαρός.   Βοήθα τον μιτσήν με πλάγιον τρόπον να μέν το καταλάβει, τζι άμα φκεί στην μούττη...

Δεύτερη  μέρα που δασοπερπατώ, γυρεύκω πέτρες να σκαλίσω κοντά στα λατομεία τα εγκαταλειμμένα μές τη μέση του δάσους.  Τζιαι χοροπηδώ καμουφλαρισμένος κάτω που τη σκιά των βαλανιδιών χωσμένος ώς το λαιμό μές τη δροσιάν τους τρουλλωτούς  λόφους με τους γρανίτες τους πυκνοφυτεμένους.   Όφκερο το δισάκι μου στον ώμο, ππηδώ που την άλλην του ποταμού μόρτηκα, ανάλαφρα  (φορούν με τα ρούχα πιό καλά με τα 4 κιλά που έχασα στην κύπρο  -μα πού εξανακούστηκε να χάσεις κιλά στις διακοπές?) Στέκουμαι λλίο να θαυμάσω τη φθινοπωρινή γαλήνη. Κάτω, στη  λιμνούλλα μου με τους φρύνους βρίσκω έναν παλιό μου παρέα, τον  Κωστή τον Θαμνόφη.  Είδα τον τζι άλλες φορές, στο ίδιο σημείο πάντα  να καραδοκεί.  Μόλις δεί ο κωστής κανένα φρύνο να κάθεται πάς τα βότσαλα στην αχτή, ή κανένα ψαρούδι να ξεμυτά , κοντεύκει αργά αργά, παίρνει φόρα, πετάσσεται πάνω του σάν τον σίφφουνα, τζιαι κάμνει τον ένα βούκκο.  Συνήθως άμαν τον δώ τζιαι δεί με σιέζεται...

Ήρτεν τζιαι φέτος το πολυπόθητο σαββατοκυρίακο που πάμεν μόνοι μας στην πόλη χρυσοχούς στο ωραίο ξενοδοχείο με το σπά τους αγίους αναργύρους.  Μα αρέσκει μου πολλά.   Αφέθηκα στην περιποίηση με πολλή άνεση τούντη φορά, ώς τζιαι χαμάμ με τα πηλά εκάμαμεν.   Εχαλαρώσαμεν καλά με την Αγάπη, εχρειαζούμαστεν το, εμιλήσαμεν  -εν τζι η επέτειος του γάμου μας τούντες μέρες, είπαμεν τα δικά μας, ήβραμεν τα στα σημεία που εθέλαμεν να τα έβρουμεν, στα 'δύσκολα' που συζητούμεν.   Έκαμεν πολλύ καλό.  Η παρέα που επήαμεν μαζί τους ήταν πολλά σφιχτή τζιαι ξενέρωτη  (ενοχληθήκαν με την ελευθερία μου  -εγώ πειράζω κόσμον άμαν πάω κάπου..)   μα πάλε εμείς εκάμαμεν τα δικά μας. Τζιαι για δύο πολύτιμα πρωινά, πρίν ξυπνήσει η Αγάπη να της φέρω φραπέ στο κρεβάτι, κατά τες 6 εφορούσα τα ειδικά ρούχα της ερήμου που έφερα μαζί μου,  τζι έφκεννα τα βουνά δίπλα στο ξενοδοχείο που τον ποταμόν τον θειούχον ώς τη ράσιην του λόφου με τα αμπέλια τζιαι τες πορτοκαλιέ...

Εψές, τζιαμέ που εδιαλογίζουμουν καμπόσην ώρα μπροστά που την τηλεόραση ένιωσα ξαφνικά τα πέπλα μου να παραμερίζουν, τζιαι είδα μέσα μου βαθκειά, τζιαμέ στο κέντρο του εαυτού, ίσια πάς το πιό καθαρό.  Είδα τζιαμέ που ζεί το Φώς, τζιήνος που λάθος δέν ηξέρει, τζιήνον που τον λαλούμε "Ψυσιή". Τζιαι που την αγαλλίασην μου έν έξερα τί να κάμω.  Να του συστηθώ?  Αφού με ξέρει, 37 χρόνια. Τζιαι ήταν ένα φώς ωραίο ασπροκίτρινο, με σώμα σάν το ραβδί, κύλινδρος που έλαμπε στο κέντρο μιάς θάλασσας, δίπλα του δύο σφαίρες λαμπερές.  Σε σχήμα  Φ   ήταν ενωμένες. Τζιαι μέν με φκάλετε πελλόν, πελλός είμαι ήδη. Ρωτώ τον όμορφον μου εαυτόν τον πουμέσα "Ρέ φίλε μου που σε γυρεύκω χρόνια, μα εν δαμέ που εχώννεσουν τζι εγώ εγύρευκα σε έξω μου? Πέ μου να χαρείς την όμορφην αγκάλη σου Τί ήρτα να κάμω πάς τούντον πλανήτη, πέ μου τζιαι είμαι συγχισμένος τζιαι κουβαλώ πολλά. Πέ μου ποιός είμαι." Λάμπει ο αστραφτερός μου τζιαι λαλεί μου "Είμαι ο Μαθαίνω Κατανοώ" ...

Πέρσυ έτσι καιρό άρχισα μιά τεράστια διαδικασία, εφύτεψα ένα σπόρο μές τον εαυτό μου τζι επότισα τον, επεριποιήθηκα τον, εμεγάλωσεν, επέρασεν καταιγίδες, περονόσπορον, στάχτη, αέρηδες, ήρταν να τον φάν οι ποντιτζοί, έπιασεν ακρίδες, αλλά ένιωσεν  τζιαι ήλιον πολλύν τζιαι νερά δροσερά, ήρτεν τζιαι το φεγγάρι σε κάποια φάση να το ασημίσει με το φώς του.  Επίστεψα οτι ο σπόρος τούτος θα μεγαλώσει να κάμει καρπόν.  Επίστεψα το τζι επολέμουν να τη ζήσω ώς το τέλος της ολόκληρη.   Έ, έκαμεν κορμό, κλαδιά, φρούτα το δέντρο μου, τρώω τον καρπόν του τζι εν γλυτζιύς μέλιν.    Τρώω τον τωρά, τζι εμέθυσα, περπατώ μεθυσμένος.      Now what? Έ, φυσικά, πάμε σε άλλη διαδικασία νέα, φρεσκότατη, δυσκολότερη, για να μέν επαναπαυτεί ο οργανισμός τζιαι βολλίσει μές το θρίαμβον ή πιστέψει οτι ξαφνικά Ξέρει.  Έν ηξέρει τί-πο-τε.   Αμα αποφάσισεν μιά πλευρά σου είσαι πάντα μαθητής, ποττέ σου έν ξανακολλάς έννε??   Τζι αμαν αποφάσισεν η άλλη σου πλ...

Με έπεισε η γυναίκα μου να πάμε κολύμπι στη Λίμνη τη Σμαραγδένια.  Τόσα χρόνια αμερική αρνούμαι με πείσμα να κολυμπήσω σε λίμνη  ('βρωμεί'  'εν σιόνι το νερό'  'έν θωρείς πού πατάς'   'εννα πνιείς!!'  'σάν την κύπρον έν έσιει'   κλπ  κολλήματα που είχα)      Σήμερα ενέδωσα γιατί πήρα όρκο να δοκιμάζω νέα πράγματα κάθε μέρα χωρίς να αφήννω τα όρια μου να με καθορίζουν. Ταξίδι το λοιπόν στη λίμνη Walden την ιστορική, εκεί που είχε την καλύβα του στο δάσος ο διάσημος Thoreau τον περασμένο αιώνα αν τον ξέρετε, φιλόσοφος, ερευνητής, ποιητής, συγγραφέας.   Πεντακάθαρη η λίμνη.   Το νερό είναι πόσιμο, βλέπεις τον πάτο σάν κολυμπάς με τες πέστροφες.     Μυρίζει πεύκο, αγριολούλουδα και αέρας φρέσκος.  Πόσο λάθος είχα!!   Μαλάκα διάσπορε άφησες το πείσμα σου να σου κόψει την απόλαυση.  Στη βόρεια ΧΤΕρνία το τέλος του αυγούστου είναι όνειρο.  25 βαθμοί, χωρίς υγρασία.  Τα σύννεφα πηγαινοέρχονται απο πάνω μας σάν νεράϊδες προστάτριες ή σάν παχουλλά αγγελάκι...

Η  λιβελούλλη, φύλακας αυστηρός του μονοπαθκιού στο πευκόδασος, η πυθία των λουλουδιών, ελιάζετουν σε μιάν πέτρα δίπλα στο βάλτο.  Σάν επαρπάτουν αμέριμνος τζιαι ετσάκκιζα πευκοβελόνες με τα σάνταλα μου είδα τα φτερούθκια της, τα φουστάνια της τα τούλινα επαίζαν με τα χρώματα του ουράνιου τόξου.  Εσταμάτησα. Εξάπλωσα στο χώμαν προσεχτικά  να μέν τη ξιππάσω.   Εθώρουν την τζιαι εθώρεν με για πέντε λεπτά στα μμάθκια. Λαλεί μου στο τέλος (έν άντεξεν):   "Στους κύκλους που χάννουνται μές τον κύκλο ταξίδεψε.  Κύκλος εσύ. " Τζιαι επέτησεν μακρυά.

             Επήα στο δάσος σήμερα να δώ ξανά τον αγαπημένο μου Βράχο.    Νά τον. Έσιει που το Νιόβρη να το δώ, ήταν χωσμένος κάτω που τα σιόννια. Έν άλλαξεν τίποτε!   Γκρίζος, πράσινος, παγωμένος, σκνιφός, ραγισμένος, λαμπερός όπου ο γρανίτης περιέχει χαλαζίαν.   Στέκει δαμέ που τον τζιαρόν του τεράστιου παγετώνα που έλιωσεν, επλύμανεν τον τόπον τζιαι τον έφερεν κωλοσυρτόν που τα βουνά πρίν τόσες χιλιάδες χρόνια.  Φθίρεται τόσο σιγά σιγά που σίγουρα νομίζει εν αθάνατος, έτσι ξεκάρφωτος που κάθεται στην κορυφή του λόφου.  Απέκτησεν σοφία χωρίς να το θέλει λόγω της τυχαίας του σχεδόν-αθανασίας.  Παρατηρά τους περαστικούς να ζούν τες ζωές τους τζιαι να πεθανίσκουν κάθε λλίο.  Τζιήνος χαμένος στη μοναξιάν του απλά θωρεί τους να περνούν.   Κάθε μερικές εκατοντάδες χρόνια, συμπαθά κάποιον τζιαι βοηθά τον. Μόλις με είδεν πρίν τρία χρόνια αγάπησεν με.  Εφώναξεν μου να κάτσω πάνω του, να τον χαϊδέψω, είπεν μου να νιώσω με τα δάκτυλα όσπου να Δώ τον εαυτόν μου στον καθρέφτην του. Εκαρτέραν με υ...

Σήμερα είμαι δυνατός.  Έχω τη ψευδαίσθηση οτι είμαι γεμάτος υγεία. Εξύπνησα τζιαι έκαμα 1 ώρα Qi Gong, πίστεψε με ένιωσα να φκάλλω φτερά ως το τέλος της ρουτίνας.  Μετά, μισή ώρα αυτοσυγκέντρωση μετά μουσικής σουφικής, τζιαι στο τέλος μισή ώρα stretching με την τεράστια μπάλα, κοιλιακούς, βαράκια.  Έφυα για 2 ώρες στο δάσος να βουρώ μές τα λαγκάδια.  Είμαι όσον ήρεμος γίνεται.  Αν μπορούσα να κάμνω κάθε μέρα τούντο πράμαν θα ήμουν ευτυχισμένος.  Το πλάσμαν πρέπει να προσέχει τη ψυσιήν τζιαι το σώμαν του καθημερινά.  Αυτονόητο για όλους.  Για μέναν έν είναι.  Μαθθαίννω το σιγά σιγά. Ήρτεν τούτη η απλή  Γνώση μπροστά μου κεραυνοβόλα τζιαι ήβρεν με σάν την ερωμένη.  Επαθιάστηκα τωρά μαζίν της τζαι δέν την ξαπολώ να φύει, θέλω τζι άλλον, τζι άλλον. Ώς του χρόνου έτσι τζιαιρόν θα είμαι πιό άθρωπος.   Άμα θωρείς ψηλά, τα κλαδιά έχουν πάντα κάτι καλόν να σου πούν. Πάντα ενθαρρύνουν την προσπάθεια σσου, αγαπούν να σε θωρούν να πασκίζεις πάς τες βουνοπλαγιές.   Χαμογελούν, πισκαλλιούν σου την ώ...

Βρέχει.  Βρέχει.   Έπιασα το αυτοκίνητον εχτές να πάω βόλτα γιατί είχα 2 ώρες ελεύθερες τζιαι επήα στη φύση.  Έν είχα τη δύναμη να περπατήσω πολλά μές τα πηλά τζιαι τα νερά, ετεμπέλιασα πλέον.  Λλίον με τον Τταντήν τον Ττογιόταν,  λλίον περπατητός. Ξέφωτο στο δάσος.  Γρανιτένιο τοιχούδιν.  Δαμέ δεξιά εν χωράφιν βιολογικής καλλιέργειας, κοινόχρηστον για το χωρκόν. Όποιος θέλει δηλώννει οτι θέλει κομμάτιν για το χρόνον, έρκεται τζιαι φυτεύκει λαχανικά με τα κοπελλούθκια του για να τους μάθει τί πάει να πεί Γή, προσπάθεια, αδρωπιά.  Φυτεύκουν τομάτες, μαρούλια, κολοκούθκια.  Αμαν εν καλός ο καιρός πάντα έσιει αυτοκίνητα πολλά τζιαι γονατιστούς Χτέρνιους μές τα αυλάτζια.   Σήμμερα είμαι μόνος μου, τζιαι οι δρυοκολάπτες που ττακκουρούν ενοχλητικά ττζιαι τρυπούν τα δέντρα κάπου στο βάθος.  Ηχώ.  Μυρίζει το φρέσκο χόρτο, μυρίζουν τα φύλλα, οι κορμοί.  Ευωδία απο αγριολούλλουδα, πασχαλιές, το χώμα που εξύπνησε. Δέ ξέρω το όνομα σσου φυτόν.  Το μόνον που ξέρω εν οτι είδα σε τζιαι έθελα πολλά να...