Διασπορος

Ήρτα σπίτιν εψές νάκκον κουρασμένος, εν 12ωρη η πέμπτη μου τζιαι τσιλλά με. Έκατσα τζι εσκέφτουμουν τους μαθητές μου -τους οποίους άρκεψα να προετοιμάζω για τη συναυλία του Ιούνη τζι εν ιδιαίτερα έντονη η διαδικασία αφού πρέπει να τους εμπνεύσω τζιαι να τους αχχώσω λλίο ταυτόχρονα. Εσκέφτουμουν τη χρονιάν τη φετινήν τζιαι πώς εξελίχτηκεν.. Άρκεψα το σεπτέβρη με πιό λλίο φόρτο εργασίας, κρίση βλέπεις, τζι επέτρεψεν μου να σκαλίζω πέτραν κάθε μέρα, τζι η πέτρα έφερεν μου ελευθερίαν του μυαλού.  Ώς τα χριστούγεννα εχαλάρωννα βασικά, μόνο 30 μαθητές είχα.  Εσφίξαν τα ζωνάρκα τζι επιέστηκα οικονομικά, τζι αναγκάστηκα να ξαναγεμώσω το πρόγραμμαν.  Τουλάχιστο δουλεύκω μόνο 4 μέρες της εφτομάδας, τζι όι 6 όπως άλλες χρονιές.  Οι τέσσερις μου μέρες εν ούλλες 12ωρα τζιαι βάλε, μιλούμεν χρειάζουμαι τεράστιαν αυτοσυγκέντρωσην τζιαι φκέννουν που το στόμαν μου χιλιάδες λέξεις εξηγηματικές κάθη μέρα για να γίνεται η δουλειά σωστά. Εσκέφτηκα τους μαθητές έναν έναν. Ε...

Τζιαι μετά που το κομμάτιν της αναπνοής, έρκεται ο Χορός του Έρωτα.  Εχόρεψα τον εψές που τις δέκα, εδώθηκα του Έρωτα ώς τωρά, ξύπνιος ακόμα δεκατέσσερις ώρες μετά την αρκήν του, εξουθενωμένος.  Τζι έγραψα το μονονυχτού. Έγραψα πόψε, σήμμερα, για τον οργασμόν της ψυσιής, της ψυσιής που ξέρει να κραθκιέται άμαν κάμνει έρωταν, της ψυσιής που σάν δημιουργεί ξέρει να κραθκιέται τζιαι να πολλυνίσκει την έκσταση  της λλίη λλίη, ξέρει πώς να τραβήσει πίσω, να μέν τελειώσει, να καρτερά, τζιαι στο τέλος με την έκρηξην της πλυμανίσκει το σύμπαν με το σπέρμα της δημιουργίας. Πόψε είμαι ο Άντρας που ονειρεύκουμαι να γινώ.  Με ψυσιήν που βιώννει το πάθος τζιαι τον Έρωταν ώς τα βάθη του κορμιού.   Μπολιάζω σε πλάση μου με το σπέρμαν μου τζιαι τον οργασμόν μου. Τζι έτσι αννοίουν οι Πύλες της Παραδείσου.  Τούτον εν το Κλειδίν.

Παίζεται να μου κάτσει μιά δουλειά πολλά μεγάλη.  Είμαι φιναλίστ  (γι αυτό παίζεται κόμα, έννεν 100%)  να γράψω μουσική για μιάν Όπεραν.  Αντιλαμβάννεται ο αναγνώστης ότι μιλούμεν για πολλή δουλειάν ελπίζω.  1-2 ώρες μουσικήν.  Άριες, χορωδιακά, κλπ κλπ που να δημιουργούν ατμόσφαιρα δράματος τζιαι να βοηθούν την ιστορία της Όπερας να τζιυλά ομαλά.  Πρέπει να πλάσω χαραχτήρες μουσικούς για κάθε ήρωα.  Τζι άλλα πολλά.  Εν σάν να γράφεις το dissertation σου σε θέμαν πόσο research χρειάζεται τζιαι πόσες ώρες εργασίας.  (1 χρόνο, 4 ώρες κάθη μέρα τουλάχιστο για να γινεί.) Τζιαι έτο το δίλημμαν τωρά..   Η υπόθεση της Όπερας, το λιπρέττο που λαλούμε, εν βασισμένη πάς σ' ένα βιβλίο του Μαρκησίου Ντε Σάντ του περιβόητου συγγραφέα της σκοτεινής πλευράς του αθρώπου.   -εννοείται πως η ψυσιή του Διάστροφου εμπνέεται που έτσι πράματα.  Εν βιβλίο για μιά κοπέλλα που ψάχνεται σεξουαλικά μέσα που ακραίες συναναστροφές τζιαι διαστροφές....

Άμα αποφασίσεις πως ήρτεν η ώρα να φύεις που τα γνώριμα σου μέρη... Άμα ρωτήσεις  "Μα Ποιός Είμαι?"   τζι η απάντηση σταματήσει να εν γνώριμη τζι εύκολη ή σίουρη... Άμα ξηλώσεις τα νήματα ούλλα για να δείς που την αρκήν... Άμα καταφέρεις να απορρίψεις ειρηνικά τη γνώση σου... Άμα σταματήσεις να τραβάς απεγνωσμένα το νήμα που σου αφήσαν οδηγό οι Δασκάλοι που επροσκάλεσες... Άμα καταφέρεις να θκιώξεις τον τρόμο της σύγκρισης με τους Γίγαντες που εσημαδέψαν το παρελθόν... Άμα καλέσεις τη μοναξιά χωρίς να φοηθείς.. Άμα συγχωρέσεις... Άμα αφήσεις την αδυναμία τζιαι τη δύναμη να συνυπάρξουν... Άμα θυσιάσεις τα πολύτιμα... Άμα φκείς βουνά απλά τζιαι μόνο για να νιώσεις το βάσανο του ορειβάτη... Άμα δείς γυρό σου τζιαι καταλάβεις πόσο ασήμαντα τζιαι προσωρινά έναι όσα αγαπάς... Άμα επιτρέψεις του εαυτού να τυφλωθεί, να βυθιστεί, να δεί τα άσχημα σε ούλλη τους τη δόξα.. Άμα δείς πως η ελευθερία ζιεί μές το ίδιο κλουβί με τη σκλαβιά.. Άμα καταλάβεις πως...

Δύο όψεις. Ο  ορειβάτης.   Καβάλλα στο βράχο.  Έτοιμος με τη σκαπάνη. Έκατσα στο στούτιο τρείς νύχτες, τζι άφηκα να μιλήσει Τζιείνη που με κρατά. Εγώ εσσιώπησα, άκουα της , τζι αυτόματα επερίγραφα με σφυρκές τα λόγια της.  Σιγά σιγά εζωντάνεψεν το μάρμαρο, εσκάλιζα το ώς τζιαμέ που μου είπεν  "κανεί, εφκέρωσα", τζι άφηκα το σμιλάρι.

10/11/10 Μέρα τελευταία. Τελειώνει το Μεγάλο Μάζεμα. Τζι η Μεγάλη Σιωπή. Τζιαι το Πρώτο Ταξίδι -τζιείνο που έκαμε ο Οδυσσέας το συμβολικό,  τόσα τζιαι τόσα εγραφτήκαν. Πάμε στο Δεύτερο Ταξίδι  -τζιείνο που έκαμνεν κρυφά, για τούτο έν εγραφτήκαν λόγια, μόνο κενά μεταξύ των λέξεων εγραφτήκαν. Η  Έρευνα τελειώνει, τζιαι πάμε στην Πράξη. Ήρταν ούλλα. Τα εργαλεία. Τα μάρμαρα, ο χαλαζίας, τα άγρια σμαράγδια που επαράγγειλα που το μεταλλείο στη βραζιλία, ο Λάπις Λαζούλι, ο Αχάτης.   Όσα αγαπώ τζι όσα φοούμαι θα τα πελετζήσω τωρά. Τζι έτσι, ενώνουνται ούλλα τα στοιχεία.  Ο  Αιθέρας με τη μουσική, το Χώμα με τα σκαλίσματα, το Νερό με την αγάπη για τον άθρωπο, τζι η φωθκιά -ο μέγας καταλύτης της έμπνευσης. Πάμεν, πάμεν να πλάσουμεν.

Κάθεται ο γενάς ταξιδευτής θαλασσοφίλητος αμίλητος  τζιαι  σκέφτεται,  σκέφτεται ρυθμικά, σκέφτεται που τα βάθη τζι έξω που τα βάθη, τζι η ποίηση του νού του η καθαρή  τζυλά αμόλυντη τζιαι ππέφτει  σμαραγδοπράσινη στα σιέρκα του πρίν την αφήσει να πετήσει πάλε. Μήνες κάθεται, ζαβόκορμος πάς την καρέκλαν,  ακίνητος, κρατεί στες φούχτες του τα σωθικά του νού του παρέα  με τους τρείς του δράκους, τζιήνον Πεθυμιάς, τον άλλον της Έμπνευσης, τζιαι τον μιτσήν αμμα ροτσήν, τζιείνον της Ελευθερίας.

Ερώτησες με κάτι.  Τζι απαντώ σου... (πρόλογος:   Μές την παράξενη μεσοκαλοκαιρινή δυσφορία, την υπαρξιακή ανασφάλεια, μές τη μεταβατική πικρή μου αποξένωση,  μακρυά που πόλη τζι αθρώπους που εθκιάλεξα να ζήσω για τρείς μήνες ακολουθώντας μόνο το ένστιχτο της επιβίωσης, ήβρα νέο μέσον έκφρασης.  Τη σκλερή πέτρα.  Σιέρουμαι πάρα πολλά.  Ενόμιζα θα με επεριόριζε το μέσον της πέτρας, εν τόσο απόλυτο μέσο, τζι η δουλειά της βίαιη, δογματική.   Εν ρίζες όμως, πραγματικές, οι μόνες ρίζες που άφηκα στην κύπρο να βλαστήσουν.  Ποττέ έν έδωσα σε τζιείντη γή κάτι δικό μου να με θυμάται.) Το   Πάνθεον μου, τα τρία είδωλα που στέκουνται στες πύλες της ψυσιής.   Έναν του Αιθέρα,  έναν της Γής, έναν με διπλό στοιχείο  της Φωθκιάς τζιαι του Νερού. Ο   Πέτοντας, μαρμάρενος  - πέτρα μεταμορφωτική, επλάστηκεν που τη φωθκιάν τζιαι την κουφόβρασην του ηφαιστείου.  Που το χρυσόν του το κλουβί πασκίζει ο  Πέτοντας σ...

Φεύκω, τζι οι τρείς μας βαλίτσες φορτωμένες με 50 κιλά στο σύνολο -τα βάρη της προσωρινά μποέμικης ζωής μας εν έτοιμες στον πάνω όροφο που θωρεί κατάφατσα το σταυροβούνι τζιαι την κοιλάδα του ποταμού λατούρου. Μαζί μας εφέραμε 55 κιλά, τζιαι φεύκουμεν αλαφρόττεροι.  Να μείνουν παιχνίθκια, ρούχα τζιαι βιβλία πίσω για του χρόνου. Ποττέ να μέν παίρνεις μαζί σου περισσότερα απ' όσα έφερες.  Τζι ότι αφήκεις πίσω σου, να πατά γερά στη γή, ένα μαζί της, κρυμμένο μεταξύ του τρωτού τζιαι της αθανασίας. Αφήννω πίσω μου λοιπόν την  θεότητα μου τον Πρίλλατσον, που εν μισός πίθηκος μισός δρακούι.   Τον Πούλλατσον, θεόν της γονιμότητας που εν ένας βίλλος πέτρενος.   Την Πούττεναν, που εν κηροπήγιο μισό βιλλίν μισόν πουττίν.  Τον  Πέτονταν που εν περιστέρατσος, έσιει θκυό πρόσωπα (έναν αχάπαρον τζι άλλον με νεύρα)  τζιαι νυχοφτερά σουβλερά.   Τον  Πίκρατον, που μμάθκια στόμαν φτιά έν έσιει.   Την  Πάσκην,  που εν έναν πρόσωπον...

Δέκα βδομάδες.   Μές το στοιχείο της πέτρας πετρωμένος.   Δίπλα μου, αρρώστειες, να κρέμμετε ο θάνατος πάς τους αθρώπους μου, του σώματος ο θάνατος, τζι άλλους της ψυσιής.  Τζιαι διαφωνίες, παραφωνίες πολλές.  Ροή έν υπήρχε.  Ούτε έκσταση.   Επέλεξα τη Σιωπή.  Για να επιβιώσω, εχώστηκα.  Στην αρχή ήταν σάν ήττα η Σιωπή, εγίνηκα ζώο στη σπηλιά του που γλύφει πληγές.   Μα επολέμησα παρέα με το βράχο την Ανθούλλα, τζι έμαθα πως η ελευθερία έν ζεί μές το δημιούργημα σου που το θωρούν ούλλοι τζιαι που σου φέρνει εσένα σιγουριά.  Η ελευθερία ζιεί μές τα λουβίθκια της πέτρας τα αμνημόνευτα που πετάσσει το λιβέρι την ώρα που σχηματίζεις.  Η ελευθερία εν σκόνη τζιαι πετρούες.   Έχτιζα μιάν Ιδέα για θκυό χρόνια ρε.  Ιδέα μεγάλη.  Μιάν αλλαγήν πορείας τζιαι ζωής τεράστιαν.  Σάν την πέτραν, εσκάλιζα την, έκαμα την Τέχνην, εικόναν, τρόπο ζωής μέσα τζι έξω.   Μα στην πορείαν έχασα το νόημαν.  Έννεν η Ιδέα που εν η...

Παππούλλη μου. Πάλε για σένα γράφω.  Είπα σου "Αντίο"  την ώρα που σε εσήκωσα να σε βάλω στ' αυτοκίνητο τζιαι πως πάω στα Ξένα πάλε τζι είδες με με το βλέμμαν το δυνάμενο μα πλέον απλανές τζιαι είπες  "Πού εννα πάεις γιόκκα μου?"    Είπα σου  "Στην αμερικήν παππού", τζι απάντησες  "τζι εγώ θέλω να πάω". Τυχερός έν εφάνηκες παππού όπως σου άξιζεν να γεράσεις με το νού σου ακέραιο να κουβεντιάζουμεν τζιαι να σιέρεσαι.  Τον πολύτιμο σου τον νούν  τον πάντα ήρεμο, τον πολυμήχανο τον πολύτροπο, που εφεύρεσεν τους μύλους τότε, τον νούν που έμαθεν αγγλικά το '40 τζι εσπούδασεν  μηχανολόγος μέσω αλληλογραφίας με σχολή που την  αγγλία.   Εχάθηκεν ο πλούσιος σου σε μουσική νους, βκιολάρη μου που επαιζες τες νύχτες τότε στην προσφυγιάν, εχάθηκεν μές το κορμί σσου το σαθρό.  Τίποτε δέ θυμάσαι πλέον.   Ούτε τα παιθκιά σου.  Το πρόσωπο σου το γερακίσιο το τετράγωνο που ακόμα κουβαλά τη δύναμη σου στο πλατύ το μέτωπο μαρτυ...

Για να κάμεις καλή τεχνική, πρέπει να μάθεις τα εργαλεία ένα ένα. Τζιείνος που βουρά να μαζέψει 100 διαφορετικά τζιαι διά τους γυρό, έν μαθαίνει.  Έννεν με τα πολλά εργαλεία που φκέννει η τέχνη.  Ο γλύπτης μπορεί να φκάλει έργο ακόμα τζιαι με το μασιέρι της κουζίνας άμα λάχει. Εψές το λοιπόν έκατσα να κάμω αγαλματούι πάνω σ' ένα μάρμαρο.  Έβαλα του εαυτού μου εμπόδιο.  Να το κάμω με το "ματσίν",  ολόκληρο, χωρίς να χρησιμοποιήσω πιό λεπτόν εργαλείο ούτε λίμες ούτε ηλεκτρικό.   Το ματσίν μόνο, το ένα σφυρί το μεγάλο που έκαμεν ο σιδεράς μας ειδικά για το καθάρισμα των πέτρων που τα άχρηστα τους.  Εν σάν το σκεπάρνι το διπλό αλλά έσιει δόντια.  Εν για βαρετές δουλειές.  Για να φεύκει το νεροφαϊμένο της πέτρας πρίν να αρκέψεις δουλειά πάνω της. Τζι έπιασα το τζι ορκίστηκα να το μάθω.  Για να το μάθεις το ματσίν, πρέπει να μάθεις το χορόν του.  Άγρια, απαλά, προσεχτικά.  Εν σάν το σέξ τζιαι τούτο.  Τζιαι για να μάθεις...

Έσιει η θάλασσα του Ζυγιού κάτι πέτρες ευκολοδούλευτες, ανάμεσα στες μαύρες του βασάλτη τζιαι τες άλλες τες σκληρές που σπάζουν τα εργαλεία αν δοκιμάσεις να τες σκαλίσεις, κάτι πέτρες γυψοπλασμένες που τον πρωτόγονο τον άμμο της έκρηξης του ηφαίστειου της κύπρου, που με επεριμέναν χορεύκοντας το χορό του κύμματος το ρυθμικό για χιλιάδες χρόνια, έτοιμες, σχηματισμένες.   Πιάννω τες στα σιέρκα μου τζιαι κλείω τα μμάθκια, χάννουμαι. Πόσα κουβαλά ένας νούς, πόσα παράπονα έσιει τζιαι προβληματισμούς που λόγια δέν έχουν, μόνο γεύση αψή, πικρή, ώρες ώρες ζαχαρένια, λεμονίσια, γεύση που σάν την παλίρροιαν πάει τζι έρκεται τζιαι μουρμουρά, πίσω που τη σκέψη, πίσω που τα λόγια του μυαλού. Τζιαι την ώρα που κλείω τα μμάθκια, με την πέτρα μές τη φούχτα μου, σιωπούν τα λόγια του νού, τζι ακούω το πήγαινε-έλα της παλίρροιας μου.   Τζιαι γελώ.   Όσο ακούω την παλίρροια της σκέψης, έν νιώθω το μουρμουρητό της πέτρας, έν μπορώ να ακούσω τούτα που θέλει να μου πεί. Σιγά γιγά σιωπώ τη...

Είχα επιφυλάξεις φέτος για τη συναυλία.  Κάθε χρόνο θωρώ αλλαγές τεράστιες στα κοπελλούθκια τζιαι τες οικογένειες.  Όι καλές αλλαγές.  Θωρώ που φορτώννουν τα καημένα με χίλια πράματα, σπόρτ, activities, εκάμαν τους μηχανές σιγά σιγά.  Θωρώ τους να έχουν τόοοοσο γεμάτες ζωές που αρκέψαν να μέν διούν πολλή σημασία στες συναυλίες, έχουν τόσες πολλές τζι άρχισε να χάννει την Ουσία.  Παλιά οι μαθητές εζωγραφίζαν μας καρτούδες, εδιούσαν μικρά δωράκια, υποκλινούνταν στο τέλος του κομμαθκιού, ευχαριστούσαν μας πολλά οι οικογένειες. Αλλάζουν τα πράματα σιγά σιγά.  Ο κόσμος γίνεται απόμακρος, το Λειτούργημα που τους διούμε γίνεται απλά μιά υπηρεσία που πληρώννουν.   Τούτο σε γενικές γραμμές.  Έν στέκει για ούλλους, ευτυχώς! Έπρεπε όμως να απομακρυνθώ συναισθηματικά λλίο που τον τρόπο που θωρώ τη συναυλία, έτσι ώστε να μπορέσω να πάρω τα καλά τζιαι να αγνοήσω τα κακά.   Τελικά ήταν σωστή επιλογή.  Αντί να μαραζώννω για τα πράματα που αλλάζουν,...

Πάει ακόμα ένας χρόνος.. Τελειώνει σήμερα σε λίγες ώρες ο ανθρώπινος καθημερινός μου αγώνας για επιβίωση/εκπλήρωση, με τη συναυλία των μαθητών μου.  Το μεσημέρι θα μαζευτούν ούλλοι μές την αίθουσα με τις ψηλές άσπρες τζι επιβλητικές κολώνες να παίξουν ένας ένας τα κομμάθκια τους για να τους χαρούν οι γονείς τους.   Φέτος έν με γεμίζει ενθουσιασμό η υπόθεση για κάποιο λόγο.  Νομίζω εκουράστηκα λλίο. Σε λίγες μέρες θα γράφω για τα ασπροβούνια, τες ελιές τζιαι τα χωράφια της Κύπρου πάλε  (αν έχω ίντερνετ τούντη φορά  -παίζεται, εννα μείνουμε μόνιμα στο Πάρκο, δηλαδή μές τα χωράφκια).   Ελάτε, να τα πούμε.  Εννα είμαι τζιήνος ο ψηλός ο νάκκο γεμάτος ο ολοχώματος με το σφυρί τζιαι το κοπίδι που μάσιεται να πελεκήσει πλάσματα πάς σε μιάν πέτραν 2 μέτρα μές το λιοπύρι. Σιέρουμαι για το χρόνον που επέρασε. Έλυσα που τη δουλειά μα επήρα τζι έδωσα πολλά. Ήμουν  Παρών,  σχεδόν στην κάθε στιγμή. Εσκέφτηκα κάμποσο. Έφαα ζωή με το κουτάλι μου τ...

Ο  Αστακός της Γνώσης εν σαν το Δέντρο της Γνώσης, μόνο που αντί να κοσμεί τα δάση με την ομορφιάν του, σέρνεται στα βάθη του ωκεανού, τρώει τα απόβλητα των ψαριών, μυρίζει βάλτο τζιαι πικρή αλμύρα, τζιαι άμα λάχει ακκάννει σε αν τον απειλήσεις. Έφαα πρώτη φορά αστακό πρίν περίπου 18 χρόνια, όταν ήρτα φοιτητής στη ΧΤΕρνία.  Η περιοχή μας εν γνωστή για τον πάμφθηνο, σπαρταριστό, τροφαντό αστακό ανα το παγκόσμιο.  Λαλούν εν ο πιό γλυτζιύς τζιαι τρυφερός που ούλλους τους αστακούς του κόσμου (εχτός τζιήνου της βόρειας γαλλίας που εν ακόμα πιό τρυφερός  -μα τζιήνος ΕΝ γοράζεται, τζι εν μιτσής σάν την πουλλούν τους γάλλους όπως λέν οι στατιστικές).  Τζι αλήθκεια να λέγεται, ενεκάτσιασα πολλά.  Όι τόσο τη γεύση.  Ντάξει, τζιαι τη γεύση.  Κάτι έν μου έκατσε.  Πικρίζει λλίο, μυρίζει βόρβορα, θανατίλα ψαρίσιμη, λάκκους του νερού.   Παραπάνω εν η διαδικασία καθαρίσματος που με επείραξεν στο στομάχι. Για να φάεις αστακόν πρέπει  να τσακρ...

Στην Αίγυπτο, το '83. Ο βεδουίνος κρατεί τα ρέτινα του αλόγου μου τζιαι του αλόγου του παπά μου, είμαι δέν είμαι 11 χρονών.  Περπατά νωχελικά το άλογο μές τη χρυσή την άμμο, ήρεμα, τζι ο βεδουίνος μιλά μας με σπαστά αγγλικά, να εξηγήσει τα θαυμάσια που θωρούμε μπροστά μας.  Μπροστά στη Σφίγγα εκοντοστάθηκε, τζιαι οι λαιμοί ετεντωθήκαν για να μπορέσουν τα μμάθκια να συλλάβουν την έκταση της πέτρας τζιαι τη δύναμη που αναβλύζει που μές την ξαπλωμένη λιονταροθεά.   Δίπλα εν οι τρείς οι πυραμίδες.  Περπατά το άλογο πίσω που το μάστρον του τον μαυροντυμένον, τζι εγώ έχω τυλίξει την τζιεφαλή με ένα αραχνούφαντο κάλυμμα να μέν με τρώει ο ήλιος.  Είμαι αρχαίος. Ξεπεζεύκουμεν τζιαι τα άλογα φεύκουν μαζί με τον οδηγό τους που έχει καλοπληρωθεί τζιαι μας ευχαριστά που τα είκοσι του νύσια.  Εννα έχουν να φάν τα μωρά του πόψε. Έν μου μιλά καθόλου ο παπάς μου, έννεν πλάσμαν που χρησιμοποιά τη γλώσσαν συχνά για να εκφραστεί.  Αφήννει με μόνον μου να δούν τα μμά...

Ξέρω καμιά φορά γίνουμαι ακατανόητος.  Εν εμέναν που μιλώ κυρίως.  Γίνουμαι φορτικός, πομπώδης.   Ακαταλαβίστικος.  Πράματα που έπρεπεν να μένουν μές τη σκέψη μου φκάλλω τα έξω τζιαι γράφω τα να τα θκιεβάζετε.  Εν ανάγκη τούτη που έχω αθρώπινη για σημασίαν τζι επιβεβαίωσην. Εχτές επέρασα την πιό δύσκολη μέρα ολόκληρης μου της ζωής, μέρα επικίνδυνη, μέρα που έφτασα ώς τον κρεμμόν, να πελλάνω τζιαι καλά.  Έφερα με ώς τζιαμέ που το επόμενον βήμα θα ήταν η πλήρης καταστροφή.  Τζιαι έφκηκα που την άλλην.  Έπαιξα με τη φωθκιάν, επήρα τη σκέψην μου ώς το παραλήρημαν τζιαι την πελλάραν.  Κανονικά.  Επίστευκα έχω τον έλεγχον να κάμω έτσι ταξίδιν, ετοιμάζω το, χρόνια,  που ο σκοπός του ήταν να με ξιτσιλλήσω που κάτι πράματα που με επονήσαν πολλά που ήμουν μιτσής, πράματα που μου εκάμαν δίχα να φταίω τίποτε.  Τζι αντί να το τριολίζω το θέμαν με τη σκέψην όπως έκαμνα ώς τωρά, εβίωσα τα εσωτερικά μου σάν να τζι ήταν αληθινά, τωρασινά. ...