Διασπορος

Επήα πρωίν πρωίν αφού σήμμερα εν αργία, με τα κοπελλούθκια μου στο Βιολογικό Σούπερμαρκετ να ψουμνίσουμεν.  Έδειξα τους τα ολόφρεσκα φρούτα, τους μεζέδες στα σάλατ-μπάρ, τζι εγνώρισα τους τον παρέαν μου τον κασάπην που εν πολλά ευγενικός τζι έσιει γνώσεις σπουδαίες για το κρέας τζιαι τα ζώα.  Έπεισεν μας να γοράσουμεν πριζόλες που ορκίστηκεν θα μας πελλάνουν που τη φρεσκάδα τζιαι τη γεύση.  Πριζόλες που καοθρεμμένο σιοίρον της φάρμας θκιαλεχτόν, που ώς προχτές εβούραν μές τα γρασίθκια του Τέξας τζι ετζιοιλιέτουν μές τες λάντες χαρούμενος, ταϊσμένος μόνο βιολογικήν τροφήν ποττέ ξιμαρησιές.  Σιοίρος που του εκαλομιλούσαν, που είσιεν όνομαν, που του ετρίφκαν την τζοιλιάν του κάθη μέρα.  Είπεν μου τα τούτα ούλλα, τζι ήρτεν μου ένας μεγάλος σεβασμός για το ζώον που ούλλην του τη ζωή ο προορισμός του ήταν να φαηθεί, ζώον που επέρασεν καλά τζι εκπλήρωσεν το σκοπόν του ευτυχισμένον. Έψησα τες πριζόλες με λλίην πάπρικαν τζιαι σκόρδο, δεντρολίβανο, τζι ήταν μόσχος. ...

Άφηκεν μου πικρή γεύσην το πόστ μου εχτές.  Έφκαλα τζιαι νεύρα, εγενίκευσα (ίσως παραπάνω απ ότι πρέπει)  επρόσβαλα  (τζιαι τον εαυτόν μου μέσα)  εχτίζιασα.   Για να μέν μου κάτσει το κακό στο στομάσιην μου τζιαι να σιειροτερέψει την παλιδρόμισην οξέων που με βασαννιά ούτως ή άλλως ορκίστηκα σήμμερα θα γυρίζω όπως το στοισειόν  μές τα όρη τζιαι τα παραρά  να έβρω τόπον που να μου "μιλήσει" στη ψυσιήν κατά 90%.   Μόνον έτσι θα εξιλεωθώ, εσκέφτηκα. Εκόττησα τους μιτσιούς της γιαγιάς τους τζιαι επιάσαμεν το αυτοκίνητον να πάμεν κάπου.  Όπου μας φκάλει η στράτα.  Η καημένη η Αγάπη απόρησεν γιατί έν της εξήγησα τί πάμεν να κάμουμεν τζιαι ενόμισεν εννα πάμεν ρομαντικήν εκδρομήν τζι εχάρηκεν.  (Ξέρει με καλά, τζαι αν της εμολόουν οτι πάμεν για obsessive search αυθεντικού τόπου για φαϊν  όπως μόνον εγώ τον φαντάζουμαι, έν θα επήαιννεν μαζί μου με καμία δύναμη  -" άτε, go do your thing dude"  εννα μου ελάλεν με τα σιέρκα ψηλά παρετημένα  αλα αμερικάνικα). Εφύαμεν προς Λεύκαρ...

Κυριακή με την οικογένεια.   Κλασσική κυπριακότατη κυριακή αξέχαστη.   Όλοι μαζί παρέα.    Κολύμπι με τα μωρά, φωνές χαρούμενες, εν νέα εμπειρία το νερό για τα μωράκια, μια υπέροχη εμπειρία.   Στη φουκού πέντε λαυράκια ψήννουνται με τα στόματα αννοιχτά σάν σε επιθανάτια έκσταση  τζιαι  τουμανιάζουν την αυλή με το ελαφρά μιλλαρωτό άρωμα τους.  Λασμαρί, λίγο λάδι, λεμόνι, πιπέρι μαύρο.  Τα μωρά βουρούν να δούν τα καψαλισμένα ψάρια.   Κοιτάζουν τους τα ψάρια με μάτια στυλλωμένα. Έν εξαναείδαν έτσι πράμα.    "Ννά αγάπη μου, έτσι μοιάζει το φαϊ."    "Fish"  λαλώ τους.   Η κόρη  μου η πελλή θέλει τζιαι καλά να αρπάξει τα κάρβουνα τζιαι επίσης να μπήξει το δάκτυλο της στο μάτι του πιό κοντινού ψαρκού.   Το λαυράκι πανικοβάλλεται τζιαι αννοίει το τρίγωνον στόμαν του σάν να μας παρακαλεί να το γλυτώσουμεν.   Εν έτοιμα επιτέλους.  Παναϊα μου τί γεύσην έχουν τα άτιμα  πάει τους τέλεια η σαλάτα της μάνας μου που τες ντομάτες της (κότσιηνα πομηλόρκα)   τζιαι τα αγγουράκια τα ολό...

Προσπαθώ να κάμω τη ψυσιή μμου να αντιναχτεί, να ξεσκονιστεί για να αλλάξει τροπάρι τούντες μέρες τες τελευταίες της δουλειάς που εξουθενώθηκα.  Γι' αυτό, κάθε μέρα  κάμνω κάτι εχτός προγράμματος, κάτι που ταράσσει τα νερά τζιαι φέρνει τα πάνω κάτω.   Πχ πάω περίπατο σε κακόφημες συνοικίες ή ακούω μουσικές που δέν μου αρέσκουν.  Έτσι για να δώ πώς θα αντιδράσω. Σήμερα έμπηκε μμου στο νού να πάω στην αγορά τους ασιάτες δαμέ δίπλα τζιαι να γοράσω το περιβόητο φρούτο τους βιετναμέζους το διαβολικό Ντούριαν, το οποίο εν τεράστιο ίσιαμε πέντε κιλά, εν σκληρό που έξω τζιαι αγκαθθωτό, τζιαι άμαν το ανοίξεις βρωμεί χτιτζιό αλουσία/ποσκούπιδα/θειάφι/κρομμύθκια.   Βρωμεί τόσον πολλά που στο βιετνάμ έσιει απαγορευτικές ταπέλλες σε δημόσιους χώρους.  Πάει ο ζώλος του ίσιαμε 100 τετραγωνικά μέτρα.  Τουμάνι.  Η γεύση του Ντούριαν εννεν γλυτζιά, εν σχεδόν αλμυρούδα, τζιαι μάλιστα το φρούτον τούτον  εν κρεμώδες σάν τη κκάσταρτ  ή σάν το τυρί το ροκφόρ,  με aftertaste λίγον αλμυρή τζιαι χαλασμένη -...

Σήμμερα έψησα  Σούβλα χοιρινή καπνιστή πικάντικη αφάνταστα εύγευστη που την Κούβα, με ρύζι , φασόλια μαύρα, πιπέρκα στα κάρβουνα ελαφρώς αψά, κρεμμυδάκια φρέσκα στα κάρβουνα, αυθεντικό γουακαμόλε με πράσινες τομάτες. Τραπέζι  χαμογελαστό. κκιάορκαν μου είμαι μάστρος. Τη συνταγήν ολόκληρη, έβαλα την στα Ιστομαγειρέματα να πάτε να τη δείτε. Ήρτεν ο φίλος μου ο Γιαννής ο Συνθέτης σήμμερα να μας βοηθήσει με τη γυναίκαν του να βάλουμεν καντζιελλόπορτες μπροστά που το driveway μου για να μπορούμεν να ξαπολούμεν τα μωρά άνεννοιας να παίζουν στην αυλούαν μας. Κομπρεσόρος, κουγκριά, στύλλοι, πόρτες, σφυρίν, τρυπάνι, μέτρο, σχοινιά, παλλουκούθκια. -Πράματα που έν καταλάβω εγώ αλλά ο Γιαννής που εδούλεψεν σε οικοδομές ξέρει πολλά καλά. Εγώ έψηννα στην κουζίναν σάν το ζουζούνιν τζιαι την αυλή τες σούβλες τες κουβανέζικες πάλε γιατί έθελα να τελειοποιήσω τη συνταγήν.  Τζιαι μετά που 2 ώρες που ετέλειωσεν τη δουλειάν ο Γιαννής εκάτσαμεν να φάμεν, εγελάσαν τζιαι τα μουστάτζια του άμαν είδεν ήντα μεζέ...

Μετά που τέσσερις εβδομάδες αποτοξινωτικής δίαιτας μπορώ επιτέλους να ξαναφάω λλία πράματα πχ ψάριν τζιαι χοιρινόν (btw το χοιρινόν δακάτω εν 'άσπρον κρέας'  με πολλά λλίη μίλλα, όσην το κοτόπουλλο)   τζιαι επι ευκαιρίας του τριήμερου που γιορτάζουμεν δακάτω κάμνω κάθε μέρα σούβλες τζιαι καπνιστά στα κάρβουνα, με τα κοπελλούθκια να βουρούν στο εκκολαπτόμενο μου γρασίδι (έφερα τον φίλον μου το Γιαννήν τον Συνθέτην που εν άνεργος, τζιαι έσασεν μου την αυλή εφύτεψεν τζιαι φκιορούθκια τζιαι γρασίδι). Εχτές έψησα πολλά ωραίο ψάρι για την κουμέραν μας την υπέρ-ομιλητική ωκεανογράφο που ήρτεν που το Σάν Φρανσίσκο να μας δεί.    Έκαμα φιλλέττα λιθρινιού που εγόρασα στην ελληνική ψαραγορά της διασπορούπολης που τη χαμογελαστή κυράτσα.   Ήταν ολόφρεσκο το ψάρι, έβαλεν με να το μυριστώ γιατί ξέρει οτι είμαι πολλά ιδιότροπος.   Ήρτα σπίτι χαρούμενος τζιαι μαρίναρα τα σε λεμονοχυμό, λεβάντα, θυμάρι τζιαι ρίγανη χλωρή.  Εκάπνισα τα με ξύλον της κκεραζιάς, που κάμνει πολλά για άσπρο ψάρι.  Φυ...

Σήμμερα ήταν να σπάσω.  Επείνουν ούλλη μέρα, έθελα απαγορευμένα φαγιά.  Είχα τζιαι τα κοπελλούθκια μονος μου ούλλη μέρα γιατί η Αγάπη εδούλευκεν τζιαι επεράσαμεν τη μέρα παρέα οι τρείς μας.   Απόλαυσα το φυσικά που τη μιάν γιατί αρέσκει μου να είμαι με τα μωρά μόνος μου, εν ωραίο  challenge, τζιαι επίσης σιέρουμε το να είμαι "ο  Παπάς"  (ποιός εγώ?  λαλώ τους.  πςςςς, πού να εξέρετε πού εππέσετε καημένα μου.....)     Αλλά έν είμαι καλά τούντες μέρες τζιαι η πομονή μου εν λλίη, το Qi μου εν κλειωμένον τζιαι ούλλο σκέφτουμαι το.   Στο τέλος εκουράστηκα πολλά.  10 ώρες.   Πόσα παννιά να αλλάξω (x2), πόσα βιβλία να θκιαβάσω, πύργους να χτίσω να χαλάσω?  Ρούχα να αλλάξω, πυζιάμες, βρεμένα, χεσμένα, κλατσούδες να τους βάλλω τζιαι να τες φκάλλουν.   Πόσα κλάματα γιατί εππέσαν τζιαι έωκεν η κκελλέ τους χαμέ, πόσες αδικίες να σάσω (πιάννει του τα παιχνίθκια του η κόρη μου συνέχεια)   Πόσα ΟΧΙ να πώ για να μέν τρών τα φκιόρα, να μέν φκέννουν πάς τον καναπέν όποτε θέλουν, να μέν κλαψουρ...

Συνταγή για σουπιές καπνιστές στα κάρβουνα με λινγκουϊνι, σκορδάτες, όσο να πιείς τρείς πύρες: Πιάννεις σουπιές με το μελάνιν, μικρές κυπριακές, ολόφρεσκες. Δέν τες καθαρίζεις.  Φκάλλεις μόνον το κοκκαλούδιν τους τζιαι διάς το του παπαγάλου σου, ή χρησιμοποιάς το σάν letter opener, ή κολλάς 12 μαζί σέ σχήμα ηλιαχτίδας τζιαι κρεμμάζεις το πάς τον τοίχο σου αν είσαι λίγον πάτρωνος, ή φυτεύκεις τα πάς σε σανίδιν όρθια σάν τες σπόντες του φακκίρη. Άψε τα κάρβουνα.   Πιέ μιάν πύραν. Βάλε έναν μιτσήν να τους κάμνει αέραν τζιαι εσύ πήεννε στην κουζίναν. Τρίψε δύο κρομμύθκια, πέρασε τα που τρυπητόν να ρέξει μόνον το ζουμίν.  Αλατοπιπέρωσε το ζουμίν.  Χύσε το πάς τες σουπιές, σφίξε τους τζιαι ένα λεμόνιν, τζιαι μαρίναρε τες ώσπου να γινούν τα κάρβουνα, περίπου έναν εικοσάλεπτον. Στο μεταξύν, έχεις κόψει ένα μέτριο θάμνον λασμαρί  που τον κήπον (πρόσεχε να μέν εκατούρισεν πάνω κανένας σσhύλλος)   τζιαι έβαλες τον να φουσκώσει μέσσε σίκλαν που νερόν για μιάν ώραν.  Το λασμαρίν θα είναι το μέσον κ...

Στη γειτονιά μου, αριστερά του διασποροσπιθκιού, στους πρόποδες του μικρού μας λόφου του κατάσπαρτου σπιτούθκια σε διάφορα στάδια παρακμής, έχουμε ένα αόρατο σύνορο που διαχωρίζει Εμάς (τους βιετναμέζους κατοίκους, τους ιρλανδούς, έλληνες, καμποτιανούς, πουερτορικανούς, τζιαι τους κινέζους) που τους Άλλους (τους πορτογάλλους, τους λιθουανούς, τζιαι τους βραζιλιάνους).    Άμα θέλεις να φάεις ή να ψουμνίσεις φαγιά βιετναμέζικα έρχεσαι ποδά, τζιαι πάεις στα εστιατόρια τα ντόπια -πχ αμα πεθυμίσεις πόδκια της πάπιας, ή μήτρες της γουρούνας τηγανιτές πάεις στο υπέροχο, αυθεντικό εστιατόριο Phnom Penh.   Άμα θέλεις πορτογαλλέζικα φαγιά ή βραζιλιάνικα, πάεις ποτζιή στους Άλλους.   Ζήτω η ποικιλομορφία της ΧΤΕρνίας!  Κάθε εφτομάδαν δοκιμάζω άλλον εστιατόριο, κυρίως απλά αυθεντικά ταβερνούθκια με ντόπιους θαμώνες.  Κάποτε βρίσκω θησαυρούς, άλλες φορές αηδιάζω ή παθαίνω ελαφρές στομαχικές διαταραχές.  Γενικά πιστεύω οτι ο τολμών νικά.  Άμαν μου αρέσουν, πάω πίσω με την οικογένεια.  (φυσικά, δέν τ...

Η γαλοπούλλα είναι ένα πτηνόν καημένον βέρον αμερικάνικον, γευστικότατον, λλίον παλαβόν. Δακάτω στη ΧΤΕρνίαν, την χώραν που εγέννησεν τη γαλοπούλλαν πρίν εκατομύρια χρόνια τον τζαιρόν που εξιλειφτήκαν οι δεινοσαύροι, τρώμεν τες πολλά, διαμελισμένες μές τα σάντουιτς, φουρνιστές, βραστές, οφτές, τηανιτές (τα τεράστια πόθκια τους εν τέλεια τηανιτά) τζιαι επίσης φαουσιάζουμεν τες ολόκληρες το thanksgiving τζιαι την πρωτοχρονιάν.   Γιατί τες τρώμεν τόσο; Όταν εφτάσαν οι πρώτοι ευρωπαίοι τζιαι επιάσαν εμπορικές σχέσεις με τους ινδιάνους, πρίν να ξινίσουν τα πράματα τζιαι να τους γενοκτονήσουν με τον ιόν της γρίππης τζιαι τα πιστόλια, επροσκαλέσαν τους οι φυλές της Μασαχουσέττης ακούεις να φάν παρέαν, τζιαι εταϊσαν τους βραστή γαλοπούλλα τζιαι ππόπκορν.  Άρεσεν τους νηστικούς τους ευρωπαίους η γεύση της, τζιαι αποφασίσαν να τες μεγαλώσουν στες αυλάες τους αντί μονον όρνιθες, γιατί το σάϊζ της γαλοπούλλας εν πιό βολικόν που των όρνιθων, επίσης τες όρνιθες πρέπει να τες φέρεις με το καράβιν που...

Σήμερα στον περίπατο μου είχα θέμα "ανακαλύπτω την περίεργη, ιδιότροπη πλευρά της πόλης μου και τη φωτογραφίζω". Το σπίτιν τούτον της "κακής" γειτονιάς πάρακατω που τη δική μμου τη "μέτρια", εξαναείδα το πρίν να πουληθεί τζιαι να αποχτήσει νέαν περίφραξην τόσο φαντασμαγορικήν. --- ήταν σχεδόν ετοιμόρροπο. Ξέφραγο αμπέλι.   Άρεσκεν μου γιατί εν σάν το στοιχειωμένο. Είχαν το κάτι αχαμάκκηες που δέν εδουλεύκαν τζιαι επίνναν μπύρες ούλλη μέρα στη βεράνταν αξιούριστοι με τες ρόπες τους τζιαι εζαοθωρούσαν τα αυτοκίνητα που ερέσσαν τζιαι εκαβλιάζαν μας. Παλιό, σαπημενο καταπονεμένο σπίτι. Εξίφτησεν. Εκατόν πενήντα χρονών σίγουρα. Κανένας δεν το αγάπησε φαίνεται, το κορμί του εγέρασε στείρον,  κουβαλώντας αθρώπους αχάριστους. Η αρχιτεκτονική του κάποτε ήταν της μόδας (το 1860).   Γεμάτη η ξεπεσμένη μου πόλη ποτούτα. Φέτος κάτι του έτυχεν του σπιθκιού. Ώωωωπππ! Επουλήσαν το τα κοπέλλια τζιαι φύαν!  Νέα πνοή στο πονεμένο σπίτι. Κάγκελλον εφύτρωσεν αμέσως α...

Αφου εμίλησα για πουρέκκια, επιδόρπιον συμβολικόν, που τα αρχέτυπα της μεσογειακής φιλοξενίας, το κανήσσιην του Ξένιου Δία, είπα να χαλαρώσω τον τόνον της σκέψης μου (πόσον να σκέφτουμαι σοβαρά!;)  τζιαι να σας γράψω τη δδικήν μου συνταγήν πουρεκκιών.   Έμαθα να κάμνω, για να μεν πεθάνει τούτη η τέχνη.  Όπως είπα στο προηγούμενον ππόστ, εδοκίμασα του κόσμου τους συνδυασμούς, άλλοι εν υπέροχοι, άλλοι απαίσιοι, άλλοι εν πολλά ακραίοι.  Εν να σας γράψω τους πιό σπουδαίους μου, τζιαι τους ακραίους (δοκιμάζεις με δικό σσου ρίσκο).   Πρώτα πρώτα, όταν κάμνουμεν πουρέκκια πρέπει να μπούμεν στο σωστόν mindset.  Επιβάλλεται ένας αυτοσχέδιος χορός αντικρυστός με την βοηθό chef γυρών που το τραπέζιν υπό την υπόκρουσην τελετουργικής μουσικής (συμβουλη:  κλείσε τα παράθυρα αν είσαι εξωτερικόν να μεν σας πάρουν οι γειτόνοι για αιρετικούς), παρακαλεστική προσευχή στον θεόν της ζύμης, τζιαι συμβολική ρίξη αλευριού (μεν το παρακάμεις!)  στες τέσσερες γωννιές του σπιθκιού σου.  Το πεδίον είναι έτοιμον ό...

Μα τί ωραία μέρα που ήταν σήμμερα.  Ζεστή, πασιά μέρα.  Εμαγείρεψα της οικογένειας γεμιστά πιπέρκα τζιαι ντομάτες που έφερεν της Μάνας Κουράγιο κάποιος "γνωστός μας που έσιη περβόλιν" .  Εσπαρταρούσαν ακόμα όταν τα έφκαλλα που την κόκκινην τσέντα, έναν μάλιστα επετάχτηκεν που την βούρναν χαμέ όπως το επλύννησκα τζιαι επροσπάθησεν να διαφύγει.   Τα κυπριακά πιπέρκα εν τα αγαπημένα μου , τζιαι μόνον τα πιπέρκα του μεξικού που τα λαλούν poblano κολλούν τους στη γεύση.  Τα καλλύττερα κυπριακά είναι ελαφρώς πικρά και τραγανιστά, φτανόφυλλα, εν τζιαι λλίον πιττακωμένα ζαβά, μοιάζουν όπως την μύττην της μάγισσας του παραμυθκιού.  Έπεισα την Μάνα Κουράγιο να της τα κάμω συνταγήν Σμυρνέϊκην.  Αντί να τα γεμίσεις με κεϊμάδες, τηγανίζεις κύβους βαζάννια σε ελαιόλαδον, όσπου να κοκκινήσουν καλά, πετάσσεις μέσα τελευταία στιγμήν τριμμένον σκόρδον πολλύν,, τζιαι προσθετεις στο τέλος μόλις πρίν να κρούσει ο σκόρδος, κύμινο, πάπρικα καυτή, μοσχοκάρυδο, ένα κουτί αντζούγιες που έλλιωσες καλ...

Απόψε εμαγείρεψα για να φάει η οικογένεια μου.  Έχω φήμην ότι μαγειρεύω "ποτζιήντα φαγιά τα παράξενα τα βαρετά" μεταξύ των συγγ-κενών γιατί χρησιμοποιώ μπαχαρικά εχτός του μαύρου πιπεριού, της ρίγανης, και της δάφνης (Άλλα μπαχαρικά; μα έσιη τζι'άλλα;!).  Δυστυχώς, όταν βάζεις μπροστά από τον Πατέρα Διάσπορο τον ΜονοΓευτήν πιάτο με φαγητό που δέν αναγνωρίζει εντός τριών δευτερολέπτων ως απλομαγειρευμένο πτηνό, τετράποδο, ή χορταρικό, συνοφρυώννεται, πιάννει το πιάτον που την άκριαν καχύποπτα, και πλησιάζει τη μούττη με τα ρουθούννια ορθωμένα, σε απόστασην ενός ποδιού το πολλύ.  "Κάτι βρωμεί" λέει, και τα μούτρα του αμέσως παίρνουν την μορφή τοπίου μετά που σεισμό 6 ρίχτερ.   Άρα συνήθως δέν τρώει τα φαγιά μου.   Σήμμερα το theme ήταν "Ταξίδι στη Θαϋλάνδη, τη χχώρα του Κκάρυ Iνδοκάρυδο και του Τζίντζιερ".  Πάνω χαρά της αδερφής και του αδερφού μου γιατί εκάμαν 5 χρόνια σπουδές στη ΧΤΕρνίαν όπου ετρώαν τούτα τα φαγιά συχνά, τζιαι επεθυμήσαν τα -τα εστιατ...

--Φωτό του μάστρου Διάσπορου με την Σούλλαν την Φουκούν. Επειδή είμαι διακοπές τωρά τζιαι εχτός που τα μωρά τζιαι την Αγάπην μου, τζιαι το γράψιμον της μουσικής, δέν έχω άλλες επίγειες υποχρεώσεις ώσπου να πάμεν στη Λαιστριγονίαν που εφτομάς. Συγγενείς που δέ μμας αρέσκουν εν έχουμεν κοντά να μας τα πρίζουν με τα πρέπει τους, μόνον φίλους δκιαλεχτούς, οι οποίοι τυγχάννουν να με θεωρούν καλόν μάειραν, τζι όλον κλωθογυρίζουν το σπίτιν μας όπως τα όρνεα μόλις μάθουν ότι θα μαειρέψει ο Διάσπορος. Τζιαι  τονώννεται το Εγώ μου, τζιαι τρώμεν τζιαι πίννουμεν σαν να τζ' είμαστεν Κυπραίοι ούλλοι.  (Μόνον εγώ είμαι Κυπραίος μεταξύ).  Φυσικά, έμαθα τεχνικές που πολλές χώρες γιατί το θεωρώ βλακείαν να μετακομίσεις κάπου τζιαι να προσπαθείς να μαειρέφκεις μόνον ελληνικήν κουζίναν.  Ειδικά στη Χχώραν Της Ευκαιρίας που έχουμεν ούλες τες ράτσες, με τα μάρκετ τους τα εξωτικά, τζι επειδή ούλλοι ξένοι είμαστεν τζιαι έχουμεν το τουπέ να πηέννουμεν ο ένας στα μάρκετ του άλλου χωρίς κόμπλεξ τζιαι καχυ...

 Στα γενέθλια μας, όταν είμασταν παιδάκια, δέν επιάνναμεν γλυκά που το ζαχαροπλαστείον, ετρώαμεν μόνον πράματα που έφτιαχνεν η μάμμα μας γιατί α) ήταν προσφυγιά, β) ήντα, εν να πιάννουμεν γοραστικά?  Έτσι, εγιορτάζζαμεν απλά και όμορφα, και έπαιρνεν της μάμμας τρείς μέρες να ετοιμάσει γενέθλια,  και ενοιώθαμεν άσχημα που εβασαννιέτουν.  Αθθυμούμε ότι τα παρακάτω εδέσματα ήταν standard πάντως: κωκ άσπρον και σοκολάτα κεηκ γεωγραφία σαντουιτσάκια τρίγωνα (σλάϊς) με χάμ και βώτυρον και αγγουράκι σαντουιτσάκια με χαλλούμιν και αγγουράκι παστούλλες ροζ, με κρέμα και κκεραζάκι πραγματικόν τζέλλιν πράσινον τζέλλιν με layer κρέμας με φρούτα κκάσταρτ με πισκόττα "morning coffee" δούκισσαν τυροπιττούλλες και λουκανικάκια (με DAK) ελλιωτή με τες κοκκώνες καραμελλέ του κουθκιού, ή πουτίγγα  -πάντα λίγο πικρή γιατί έκρουζεν τη ζάχαρη η μάμμα cheesecake κίτρινον, πολλά βαρετόν, με κομπόστον μούρα πουπάνω ρυζόγαλον με φλούδαν πορτοκκαλιού ππακλαβάδες (με καρύδιν ή με χαλεπιανά) πίτσα σπιθκι...