Διασπορος

Εχτές σάν επηαίνναμεν με τα μωρά βόλταν κάτω στην πόλην επρόσεξα πως είσιεν κόσμο μαζεμένο έξω που το YMCA, τραπέζια με πράματα πάνω, παιχνίδια, φουσκωτά κλπ, τζι είπα να κατεβούμεν αφού είδα σταματημένες τζιαι θκυό πυροσβεστικές ποτζιήντες βαρβάτες τες αμερικάνικες  -πελλανίσκουν τα κοπελλούθκια με τες πυροσβεστικές ως γνωστόν. Εκατεβήκαμεν τζι ήταν τελικά Φεστιβάλ Υγείας.  Τί υγείας δηλαδή?  Εσπονσάραν τα προϊόντα τους καμπόσες εταιρίες τροφίμων τζι εδιούσαν free samples, εκάμναν consumer surveys, τζιαι τάχα μου φυλλάδια τζιαι ομιλίες για την διατροφήν σε μορφήν παιχνιδιών για τα κοπελλούθκια. Πρώτα επήαμεν να δούμεν τες πυροσβεστικές εννοείται, εδείξαν μας τα λάστιχα οι πυροσβέστες, εφκήκαμεν μές την καμπίναν του οχήματος, επαίξαμεν τη σειρήναν, τζι εχαρήκαν τα μωρά. Πάμεν να δούμεν τί γίνεται τζιαι στα τραπέζια με τα φαγιά.  Ωραία τα φαγιά, καλή ιδέα. Πέ τε μου όμως ρέ κοπέλλια... Είσιεν 50 πλάσματα στα τραπέζια που μας εμιλούσαν για άσκηση τζιαι διατ...

Τί έσιει τούτη η φωτογραφία που πρέπει να προσέξουμε? Τίποτε. Αν είμαστεν 3 χρονών τζι εμείς, τίποτε έν θα επροσέχαμε. Ο γιός μου τζι η κόρη μου σάν επερπατούσαμε στη γειτονιά είδαν ένα άλλο αγοράκι να παίζει μπάλα στην αυλή της εκκλησίας τους αφρικάνους μετανάστες που ετραουδούσαν κατανυχτικά μές την κρυαδούαν την ανοιξιάτικην κάτι μπλουζο-ύμνους πολλά σπουδαίους,  τζι επήαν να παίξουν αμέσως μαζί του. ("μαυρούιν", "αλητούδιν",  "ξαπόλυτον", "ξημαρισμένον") Τζι εν ένα που τα τεράστια καλά της πόλης μου, εν ότι εν άχρωμη.  Μεγαλώννουν τα κοπελλούθκια που ούλλες τες φυλές δίπλα δίπλα τζι έν ξεχωρίζουν το ένα πλάσμα που το άλλο βάσην του χρώματος του ή της οικονομικής του κατάστασης ή αν έναι οι γονιοί του άντρας-γεναίκα, ή άν έναι της τάδε θρησκείας. Τζιαι τούτον εν διαφορετικόν που το "ζούμεν δίπλα που μιάν μειοψηφίαν τζι 'ανεχούμαστεν' την. Το μέλλον της αθρώπινης φυλής εν δίχα σύνορα, υπερδυνάμεις, χρώματα, θρησκε...

Στο επόμενο μπλόκ σπιθκιών δίπλα του δικού μου, έσιει έναν άντρο με αλήτες μιτσιούς που κάμνουν συχνά φασαρίες, εν μέλη της συμμορίας των μπλέ, οι οποίοι εν εναντιωμένοι με την συμμορία των κόκκινων  -ακούεται μωρίστικο αλλά σκοτώννουνται συχνά μεταξύ τους με ξύλα, πιστόλια, ππουνιές.  Πιάννουν κοπελλούες μιτσιές τζιαι κάμνουν τες πόρνες, πουλούν meth, ότι ξημαρισιά φανταστείς.  Πλάσματα που δέν έχουν τον ήλιο μοίρα, χωρίς γονείς ή υποστήριξη που κανένα, χωρίς μόρφωση, χωρίς κάτι να τους κρατά ζωντανούς.    Πολλές φορές δικαιολογώ τους, νιώθω τζιαι καμπόσην ενοχή για την δική μου τύχη να μεγαλώσω με αρκετήν αγάπην τζιαι  μόρφωση που μου επέτρεψεν να έχω σπουδαία ζωή τζιαι να ξέρω το καλό που το κακό.  Συνήθως έν πειράζουν "αθώους"  τζιαι παίζουνται μόνο μεταξύν τους. Έν ξεχωρίζουν με νόμους με καλό, με κακό, τζιαι ζούν μές τη δικήν τους κοινωνία. Έ, να μέν γιορτάσουν τα πλάσματα το νέον έτος με γκανγκστερικό στύλ? Εφέραν εψές  τα ποτά ...

Εψές κατα τα μεσάνυχτα έφκηκα έξω στη βεράντα για το τελευταίο πικροτσιάρο πρίν απλώσω την κορμάρα μου στο κρεβάτι για ύπνο τζι όπως εβάδιζα πάνω κάτω με την ελπίδα να ζεσταθώ λλίο τυλιμένος 3 παλτά τζιαι μάλλενα καππέλλα/γάντια (στα οποία βάλλω φωθκιά κάθε φορά) τζι ερέμβαζα όσο χαλαρά μπορούσα μές τους καπνούς τζιαι τες βρισιές.   Ξάφνου ακούω ένα θόρυβο τύπου "κρίτς κρίτς κρίτς". Ο ήχος "κρίτς κρίτς κρίτς" εν πολλά χαρακτηριστικά αλλόκοσμος όταν έρκεται που τα σκοτεινά πάς τη βεράντα του πλασμάτου.  Ή εν ζόμπι χωσμένο μές τα ξύλα του πατώματος που ξύνει τα νύσια του να τα κονίσει πρίν σε βάλει βούκκο, ή εν ποντικούδι, ή τερμίτης τεραστίων διαστάσεων, ή κάττος αδέσποτος, ή μήκακο ζώο μή κατοικίδιο του δάσους που εξέκοψεν μές την πόλη αφού το εξεγέλασεν το GPS του τζιαι μάσιεται να κάμει φωλιάν για να ππέσει σε χειμέρια νάρκη κάτω που τη βεράντα. Αφού απέκλεισα τες πρώτες πιθανότητες  (τα ζόμπι, οι ποντιτζοί, οι κάττοι τζι οι τερμίτες ψοφούν που την κρυάδα)...

Υγρασία πηχτή σάν το τζιέλλι, πράσινη, ζουμερή υγρασία τρέσιει πάς τα δεντρά τζιαι τα κουγκριά της αυλής μές τες χωρισιές να ποτίσει τα βρύα τζιαι τα αγριόχορτα που πίννουν νερόν πρώτη φορά χωρίς να ξέρουν πως η ζωή τους αύριο που θα κουρέψω το γρασίδι εννα τελειώσει. Υγρασία πικρή σάν λειωμένη ζάχαρη βαρυψημένη του καλοκαιριού πλένει τ' αυτοκίνητα τζιαι τα φύλλα με το ίδιο λερωμένο σαπούνι του καπνού που τον καναδάν που εμαύρισε τα νέφη τ' ουρανού δαμέ τζιαι μιά βδομάδα. Υγρασία.  Μυρίζει θάλασσα, κάβουρες, αστακούς, μπακαλιάρο, ήρτεν ο Ατλαντικός να μας χαιρετήσει σήμερα τζι ακούω τες φωνές με τη βαρετή προφορά του βορρά των ναυτικών που ψαρεύκουν μές τον κίνδυνο. Υγρασία.  Μυρίζει ακόμα θάλασσα καθαρή, χωρίς πετρέλαιο, μα για πόσο ακόμα?  Φοούμαι τον αέρα του νότου που θα έρτει αύριο.  Ενναν αέρας χογλαστός, που την Ορλεάνη κατεβατός, παλιά εμύριζε στρείδια τζιαι διασκέδαση, πρόσχαρους αθρώπους ιδρωμένους.  Μα αύριο θα μυρίζει η νωθκειά του μαύρο καταρα...

....φωτογραφικό απόσπασμα που τον πρωινό περίπατο τον ανοιξάτικο μές τη γειτονιά. Επήα βόλτα το πρωί με το γιό μου πιασμένοι χέρι χέρι για να πάμε στο αγαπημένο του προσκύνημα -τον πυροσβεστικό σταθμό, έσιει μανία με τες πυροσβεστικές, τζι εδώκαμε γυρό της κάτω γειτονιάς ούλλης, που τους ώμους  του λόφου μας τζιαι κάτω προς το γκέτο τους βιετναμέζους.  Ο μαχαλλάς τους εν γεμάτος υπέροχα εστιατόρια, φαστφουντάδικα στα οποία μπορείς να γοράσεις σάντουιτς με άντερα του σιοίρου τζιαι χότ σώς, ή κάτι ωραία σουβλάκια αψά για $2 τζιαι να πιείς παγωμένο τσάι με πιλλούδες τζελαττίνης.    Πάντα συμβαίνει κάτι σπέσιαλ στη γειτονιά τους βιετναμέζους.  Σάν λαός εν πρόσχαροι, χαλαροί, φιλόξενοι τζιαι πολλά φτωσιοί.  Άν και δέ φημίζουνται για την καθαριότητα τους ή το ενδιαφέρον για την περιουσία τους, ξέρουν να περνούν καλά με τούτα που έχουν.   Τί κάμνουν οι βουδιστές μοναχοί μαζεμένοι ούλλοι?   Ευλογούν το σπίτι που μόλις έχτισε ένας επιτυχημένος με...

Τους βλέπω μιά φορά το μήνα.  Γείτονες δίπλα, περνώ τη ζωή μου με τις σκιές τους να έρχονται και να φεύγουν μπροστά στο παράθυρο της κουζίνας τους. Εδώ απο το 1925. Κλεισμένοι στο πατρικό τους σπίτι. Κορμιά άχρηστα, πολιορκημένα απο το διαβήτη, τη γεροντική ανία, την έλλειψη κοινωνικής επαφής. Κορμιά σαθρά που βαδίζουν ξεχασμένα στο μονοπάτι του τέλους. Με κοιτάζει ο γέρος παρακαλεστικά. "Θέλεις τσάϊ γιέ μου?  Κάτσε λίγο, αφού είσαι δάσκαλος να σου πώ για τον καιρό που είμασταν δασκάλοι κι εμείς στη Νέα Υόρκη, αφού έζησες πόλεμο θέλω να σου πώ και τον αδελφό μου τον αγνοούμενο που χάθηκε, πιλότος σε βομβαρδιστικό στον Ειρηνικό το '44.   Θέλεις κέηκ?" Μου τα προσφέρει με χέρια που τα έχει κυριεύσει η νόσος του πάρκινσον. Η κυρία Γκήνσπερκ δέν μιλά πιά.  Η γλώσσα έχει κλειδωθεί, το σάλιο έχει ξεραθεί.  Ούτε να φάει ξέρει πιά, και η κόρη της περνά το καθημερινό μαρτύριο του μπάνιου, του ντυσίματος, της αλλαγής σεντονιών και καθαρισμού του σώματος...

Ψές δέν είχα ύπνο (καφεϊνη+αδρεναλίνη+δημιουργία=υπερένταση), έπαιζα με το καινούργιο μου τηλέφωνο, κατέβασα προγράμματα, παιχνίδια, μαλακίες να περάσει η ώρα.  Πέτυχα και ένα ωραίο app του google που μου δείχνει την περιοχή μου. Το πρωί με τον καφέ μου δοκίμασα τα προγράμματα να δώ αν μου αρέσκουν, εδοκίμασα το στο τέλος το app του google.  Να δώ τη γειτονιά μου. Μα τί ωραία κόκκινα σημεία.  Τί να μας δείχνουν άραγε? Τα αξιοθέατα της πόλης? Τα θέατρα? Τα πάρκα? Παγωτατζιήδες? Όχι. Το σπίτι μου εν μές τη μέση όοολων εκείνων των κουκκίδων που σάν τον καταρράκτη μας περικυκλώνει.  Μιά μπλέ κουκκίδα που για να τη δείς θέλεις γυαλιά. Τί να είναι οι κόκκινες κουκκίδες? Είναι.... οι κατοικίες των δηλωμένων βιαστών και παιδεραστών της πόλης.  Εν υπόχρεοι όπου πάν να μείνουν να το δηλώνουν στες αρχές της πόλης και να μπαίνουν σε λίστα για να ξέρουν οι γείτονες με ποιούς έχουν να κάμουν. Δηλαδή εν άτομα που εβιάσαν μωρά, εκάμαν φυλακή χρόνι...

Άχ καημένε νεαρέ.   Συλλαμβάννεσαι.   Η κλούβα έτοιμη μπροστά σου.  Οι απαίσιοι μπλέ φάροι σε τυφλώνουν. Καλά καλά δεκαέξι χρονών δέν είσαι.  Το παντελόνι που φορείς, εν μεγάλο σου, ππέφτει σου. (καλά, εν μόδα) Μα τί εγύρευκες μπροστά που τα σπίτια μας μές τα άγρια μεσάνυχτα σε κύριο δρόμο να κάμνεις ύποπτες κινήσεις με το αυτοκίνητο σου αφού εκουβάλας του κόοοσμου τα ναρκωτικά μές το καπώ σου, μεθυσμένος, χωρίς άδεια, χωρίς έγκυρες πινακίδες, πετητός 50 μίλλια την ώρα?  Έν έξερες ότι οι μπάτσοι θα σε σταματήσουν? Εννα σου αρέσει να κάτσεις φυλακή για 3-4 χρόνια τωρά?  Να σε γαμούν κάθε μέρα κάτι μαντράχαλοι, να είσαι αβοήθητος? Γιατί έν άκουες της μάνας σου να μείνεις στο σχολείο να αποφοιτήσεις? Γιατί έν έσιες πατέραν να σου κάτσει δκυό πάτσους? Γιατί σου εκλείσαμεν τες πόρτες εμείς οι 'έξυπνοι'  και 'μορφωμένοι'  για ένα μέλλον εχτός της καταραμένης σου ζωής μές την γερημία των κυβερνητικών οικισμών που ζείς που το μόνο πράμα που...

Σούρουπο. Οι πόρνες της γειτονιάς έρχονται νυσταμένες να πιάσουν δουλειά, φτιάχνουν το μέηκαπ τους με το μικρό τους δακτυλάκι, βλέπω τους πρώτους πελάτες να σταματούν έξω που το παράθυρο μου με πινακίδες άλλης Πολιτείας, χωρίς ντροπή καθόλου και να φεύγουν βιαστικοί με συνεπιβάτη το σκιάχτρο-γυναίκα, για δέκα λεπτά.  Πάλι πίσω η πόρνη, ανέκφραστη. Οι πρώτοι μεθύστακες τρεκλίζουν ξεχνώντας με κάθε τους βήμα τον πόνο τους και τους λόγους που ρουφήσαν 39 βότκες απανωτές απο μικρά μπουκαλάκια -τα οποία πετούν στην καχεκτική μου μπροστινή αυλή, η οποία έχει ήδη δεχτεί τα κακκά 4-5 κοπρόσκυλων ράτσας pitbull που οι εμπόροι της μεθαμφεταμίνης σέρνουν μαζί τους όπου πάν για προστασία. Σούρουπο συνηθισμένο στην πολύπλοκη μας πόλη.  Ουρλιάζουν τα περιπολικά κάθε δεκάλεπτο με βιαστικούς μπάτσους αγχωμένους καθ' οδόν στο χώρο ενός συνηθισμένου εγκλήματος.  Ποιός άραγε να δέρνει πάλι απόψε τη γκόμενα του?   Ποί  ος πυροβολά τους αντιπάλους?  Ποιός έχει πεθάνει μόν...

Ο κύριος Χένρυ, ο περήφανος με την τραγιάσκα γέροντας, τρείς πιθαμές αντράκι όλο ξύδι και σηκωμένα ειρωνικά φρύδια, ο ετοιμόλογος που πάντα στεκόταν όρθιος μπροστά στις καταιγίδες της ζωής, ο κύριος Χένρυ που αψηφούσε το κρύο φτυαρίζοντας χιόνια στα ενενήντα τέσσερα του χρόνια χωρίς να ζητά βοήθεια ποτέ  ("ανήμπορος είμαι και θέλεις να με βοηθήσεις" -μου είχε πεί τότε που τον είχα πλησιάσει με το φτυάρι μου χαμογελαστός ένα κρύο πρωινό του γενάρη μετά απο την χιονοθύελλα που μας σκέπασε)   ο  κύριος χένρυ που είχε παραξενιές πολλές, μάζευε παλιοπράματα στο σπίτι του εφημερίδες, σπασμένα μηχανήματα, κούκλες, ποδηλατάκια, βάζα γυάλινα, τραπεζάκια, βιβλία  -ώς το ταβάνι γεμάτο το σπίτι σκουπίδια άλλων ανθρώπων που τα μάζευε με μανία στα παλιατσίδικα κάθε σάββατο που πήγαινε να αγοράσει και να πουλήσει-   τόσα μάζεψε που το σπίτι ξεχύλισε και δέν μπορούσε πλέον να μείνει εκεί και ζούσε δίπλα στης κόρης του,   ο κύριος Χένρυ ο γαλανομάτης ηλιοκαμένος γέρος που π...

Μέρα φθινοπωρινή, μέρα λαμπερή, κατακόκκινη με τα νεκρά φύλλα να στολίζουν την άσφαλτο και τον κήπο στη μικρή αυλή.  Οι γειτόνοι μαζεύουν με πλατύδοντες χτενιές τα πεθαμένα και πεσμένα φύλλα που έχουν κιόλας καφετίσει βρεγμένα όπως κοιμούνται αιώνια στο γρασίδι και τα πετούν σε ανακυκλώσιμες τεράστιες όρθιες χαρτοσακούλες αγορασμένες απο πέρσυ, μουλιασμένες και ζαρωμένες σε κάθε αυλή.   "Καλημέρα κύριε Γκήνσμπερκ.  Πασκίζεις πρωί ξημέρωμα?"   "Τί να κάμω?  Κάθε χρόνο τα ίδια, να δούμε αν θα είναι το τελευταίον μου μάζεμα φέτος, χαχαχαχα".   Μακάβριο χιούμορ γέρου.  Ιδρώννει και κρέμμεται η κοιλιά του έξω πλαδαρή, μα όχι της καλοπέρασης, της κλεισούρας των γειρατιών. Ξύπνησα στις πέντε με ρίγος.   Τρέχει ο νούς.  Ψές έκαμα καυγά τρικούβερτο με μιά πελάτισσα πρίχτισσα.   Προετοιμάζω το γιό της να πάει στο κονσερβατόριο.  Ταλέντο ο μιτσής.   Κάααθε βδομάδα θέλει να της λαλώ ακριβώς τί μαθαίνουμε, πού βαδίζουμε, πότε είναι το γρ...

....ανατολή ηλίου στο πάρκινγκ του Dunkin Donuts.  Πετά απο πάνω το περιστέρι, υπάρχει η περίπτωση να μου χέσει περιπαιχτικά πάνω στο αυτοκίνητο μου, άσπρο βρωμερό κομήτη στο παράθυρο ή στα μάτια.  Μου αρέσει αυτό το ρίσκο, και προσπαθώ να το φωτογραφίσω.  Δέν μου χέζει (σήμερα). Οι γερο κινέζοι παίζουν ντάμα.   "να σας φωτογραφίσω?"  Έν μιλούν αγγλικά, δέ θέλουν να φανεί το πρόσωπο, αυτό το καταλάβω εύκολα απο τις χειρονομείες τους (μα εκάβλιασες με?).  Μυρίζει καυσαέριο φρεσκοκαμμένο, ντόνατς της κανέλλας, καφέ με ζάχαρη, τσιγάρα  (οι κινέζοι πίννουν 555 σάν τους χτιστάδες του '70 στην κύπρο) . Ήλιε, εσύ που  είσαι τόσο σέξυ άντρας, ακόμα και όταν σκαρφαλώνεις πάνω στα βρωμοχτίρια που μου αρέσουν τόσο πολύ την αυγή πρίν γεμίσουν καημένους γραφειοδέσμιους γραβατάδες καταναλωτές καπιταλίστες οικογενειάρχες προαστειόπληχτους, ήλιε καβλιάρη, πώς γίνεται κάθε μέρα να θαυματουργείς πάνω μας, χωρίς να ζητάς τίποτε?   Τί διάολο Όν είσαι ...

Το λοιπόν. Η έξω ζωή έχει εν μυστήριο τρόπο να σε φέρνει πίσω στην πραγματικότητα την κατάλληλη στιγμή, πρίν να 'παραταξιδέψεις' και χαθείς μές τες σπηλιές του Νού χωρίς ελπίδα επιστροφής σύντομης. ήρθε σήμερα η πραγματικότητα να μου δώσει πάτσους, κλωτσιές, έπιασεν με που το γιακκά, έσουσεν με σάν τη μαριονέττα. Καλά το είπα το πρωί το "τέλος κεφαλαίου.." χαχαχα. Είμαι τελικά μεγάααλο ψώνιο. Ευκολόπιστος. Αγαθός. Γαϊδούρι παλαβό που πιστεύει ακόμα στην αθρωπιά, τη ττόκκα, που πιστεύει στην υποστήριξη μικροεπιχειρήσεων της περιοχής (Buy Local!!), που βλέπει μέσα τους ανθρώπους κυρίως τα απλά, τες αρετές κλπ. Αθώος μαννοκίκκηρος είμαι γιατί πασκίζω να διώξω τη δυσπιστία μου για τους 'άλλους' κάτω απο το πάπλωμα που μου προσφέρει η ικανότητα να βλέπω το όμορφο, το καλό. (sigh...) Επιάσαμεν τον κλέφτην που μας είχεν ανοίξει το σπίτι το χειμώνα τζι έκλεψεν μας τα ψιλά μας, το ipod μου, τζιαι κάτι προφυλακτικά (!!???) που το συρτάριν. Επιάσαμεν τον. Ε...

Πάω τριφτός, έπιασεν με γερά η πρώτη εφτομάδα διδασκαλίας.. Άρκεψα μαθήματα σ' εναν μιτσήν που έσιει πολλύν αφτίν, η οικογένεια του πάπου προς πάππον εν διάσημοι τραγουδιστές της κλασσικής ινδικής μουσικής -και τώρα μετανάστες στη ΧΤΕρνία- με πολλές λίρες τζι απαιτήσεις. Μιλούμε για μεγάλο ταλέντο. Αλλά, έσιει φοβερόν ADHD τζιαι εν κάπως αυτιστικός. Δύσκολη περίπτωση, έν κάθεται έναν τόπον, τζι έσιει πρόβλημα κατανόησης απλών οδηγιών. Ήρτα τους συστημένος επειδή έχω 'όνομαν' πως μου περνούν τα δύσκολα. Αλλά νομίζω άκκασα μεγάλο βούκκον δαμέ, εννα δυσκολευτώ πολλά. I love a challenge.. Επήα σε κάτι άλλους να τους αρκέψω προχτές, πάλε ινδούς (ήβραν με οι ινδοί φέτος!) που τη βόρειαν ινδίαν, μουσουλμάνους. Δύο μωρά, καλά μωρά. Καλόκρωστα, ήρεμα. Το ταλέντον τους εν λλίον, αλλά ενναν εντάξει. Έν φκάλλω σκάρτο φέτος, θέλω μαθητές γιατί εζώσαν με τα μαύρα φίθκια χεχεχε. Εχτές εμαείρευκεν η μάμμα τους κάρυ τζι έγινε το σπίτι τουμάνι. Θα περάσουμεν.. Ξαφν...

Εψές έμεινα βουνάρι που τες 10, πράμα ασυνήθιστο για μένα που είμαι νυχτοπάππαρος, άγρυπνος, τζιαι δημιουργός σκοτο-ηδονιστής. Ήταν η τελευταία νύχτα πρίν να αρχίσει η δουλειά τζι έπιασεν με μιά περίεργη κούραση πάς τον καναπέ, εκούρρωσα μές τα μαξιλάρια τζι ετυλίχτηκα την κουβέρταν μου την κεντητήν της γιαγιάς ώς τες πέντε το πρωί. Τζιήνον ήταν, έν είχα άλλον ύπνον. Αννοίω τα μάτια μου πρίν να φανεί ο ήλιος πίσω που το σπίτιν του γείτονα. Πρώτη μου σκέψη: Καφές στη βεράντα με το σετάρ για να αποχαιρετήσω τες διακοπές μου που τελειώννουν. Δώδεκα βδομάδες διακοπές έν φεύκουν εύκολα που το σύστημα σου. Εκάτσαν δίπλα μου τζι ετραβούσαν με που την άκριαν της φανέλλας, εφιλούσαν με στο λαιμό, υπόσχουνταν μου πράματα. Τίποτε εγώ. Βράχος. "Να φύετε τζιαι κανεί, ήρτεν η ώρα να διδάξω κόσμον, να βουρώ πάλε όπως τον πελλόν που πόλη σε πόλη μές τα σπίθκια του κόσμου, τζιαι να αρκέψω πάλε να γράφω μουσικές". Μετά που πολλά παρακάλλια έκλεισα τες διακοπές στο τέλος μές το σκάφ...

του Μάρκ Σιαγκάλ Εξανάφαα το. Ήβρα το φρούτον της παράδεισου μου.. Έσιει αγκάθκια του σκαντζόχοιρου, εν μεγάλον σάν την παττίχαν, εν πολλά βαρετό, χτιτζιολοά υπέροχα.. --------------------- Τον Ιούνη είχα φάει το περίεργα βρωμερό με δελεαστικό ερωτικό τρόπο φρούτο που τη θαϋλάνδη το λεγόμενο Ντούριαν. Μου είχεν 'αρέσει', όπως αρέσκουν σε κάποιον μεζετζιή τα ωμά στρείδια ή το κεφαλάκιν του αρνιού, τα αμολόητα, και οι άλλοι παράξενοι μεζέδες που θέλουν 'εκπαίδευση' για να τους καταλάβεις. Ντάξει, αηδίασεν με κάπως ο ζώλος του τζιαι η υφή του μες το στόμαν γιατί έν μπορείς να αποφύγεις την αίσθηση που σου διά η μύτη σου όταν αννοίξεις το Ντούριαν: όλα τα κέντρα του εγκεφάλου σου φωνάζουν "παρέτααααα βρωμείιιι βρωμεί θειάφιν βρωμεί οχετόον βρωμεί ψόφκιο ψάρι" τζιαι έρκεται σου μιά αναγούλα εμετική εκ πρώτης οσμής. Άμα ομως κλείσεις τα κέντρα τα επιφανειακά τζιαι μυρίσεις σιγά σιγά, ψάχνοντας την ουσία του, ανακαλύπτεις οτι μυρίζει στο βάθος του πυθ...

Ξυπνάς το πρώτο σου πρωί ξανά στη  ΧΤΕρνία. Έσιει υγρασία.  Ξυπνάς η ώρα 4 επειδή έσιετε ούλλοι τζέτ-λαγκ  εν εφτά ώρες μπροστά ο οργανισμός σου.   Πονείς τη ράσιη σου που το ταξίδι.  Τρώει σε η κκελλέ σου γιατί έν επρόλαβες να κάμεις μπάνιο που την κούραση.  Πίννεις καφέ του φίλτρου αντί φραπέ. Έν φυσά αερούδι τζι εν πυρά ανυπόφορη, ούτε έαρκοντίσιον έσιεις, ούτε αεριστήρες πάς το στυλλούδιν. Αντί για σύκα τρώεις pancakes για πρόγευμα.   Τα μωρά ξυπνούν συχχισμένα, γυρεύκουν τον παππούν τζιαι τη γιαγιά  -άτε τωρά εξήγα μωρού 20 μηνών πού επήεν ο παππούς τους. Θωρείς έξω που το παράθυρον της κουζίνας.  Γυρεύκεις τη γνώριμη σου αυλούδα που την επεθύμισες.   Μεινίσκεις!! Αντί  του γρασιθκιού σου θωρείς λάκκους τζιαι αντρωσιές του Σιήρου τζιαι ξερόχορτα.   Αντί  του πέτρενου του πάτιο σου που έχτισες με τον Γιαννήν πέρσυ θωρείς καταστροφές τζιαι κυμματιστά  ταραγμένες   πέτρες αρκετές  σπασμένες.    Αντί  τεράστιες βαλανιδιές 30μετρες  στο σύνορο σου με το γέρον το γείτον, έσιει κορμούς κ...

Είπα να γράψω κάτι σήμερα, άν και δέν έχω τίποτε δραματικό/διασκεδαστικό να αναφέρω.  Εκατάφερα να αποθανατίσω για πρώτη φορά τους βουδιστές μοναχούς που περνούν για κάποιο λόγο που δαμέ τζιαι παίζουν το τύμπανο τους αμίλητοι.   Πού πάν? Εμείναν μόνο δύο μέρες δουλειάς, τζιαι μετά πακετάρισμα για δέκα ακόμα πρίν την επιστροφή στη Λαιστρυγονία τη Γήν της Πυράς.  Οι δυνάμεις εφτάσαν στο αμήν τους.  Σκέφτου οτι έν έχω όρεξη ούτε για πάρτυ ούτε για φίλους πλέον, ίσια που σώννω να σέρνω τα βήματα μου κάθε νύχτα που το αυτοκίνητο στον καναπέ, τζιαι μετά τηλεόραση σκουπιδιάρικη ώς τες 11 τζιαι ύπνο ανήσυχο με πολύ ροχαλητό,  χωρίς όνειρα.    Έν θέλω ούτε μουσικές, ούτε ποιήσεις, τίποτε. Ότι έγραψα έγραψα.  Η αγαπημένη πέννα μου τζιοιμάται πάς το πιάνον μισοόφκερη.   Το σεττάρ ακούμπησεν την τζοιλιάν του μές τη θήκην τζιαι αναστέναξεν.     Όσον εδίδαξα, τούτον ήταν.   Γειά σας μαθητές.  Θα εμπορούσα να γράψω ολόκληρες αναρτήσεις για τα κολακευτικά λόγια που με εράναν οι γονείς τούτες τες μέρες...

---------------------------------------------------------------- Ερώτηση πρός τον εαυτόν:  Γιατί μου αρέσκουν οι πελλοί, οι εκκεντρικοί, οι ιδιότροποι αθρώποι που κάτι ζαβόν έχουν πάνω τους?  Γιατί τους σιέρουμαι τόσον?  Τζιαι γιατί διούν πάνω μου οι πελλοί αμέσως, αγαπούν με ενστικτωδώς, τζιαι ξέρουν οτι εννα τους δώσω σημμασίαν τζιαι εννα σεβαστώ την εκκεντρικοσύνην τους? Τζιαι ειδικά οι πελλοί που τραουδούν , ούλλοι τούτοι διούν πάνω μου πολλά συχνά γμτ.  Μόλις μάθουν ότι είμαι μουσικός αντακώννουν τραουθκιάν.  Η γειτόνισσα μου, πχ.   Ή διάφοροι γονείς των μαθητών μου που μου τραουδούν 'όπεραν'.   Συμβαίννει μου ανησυχητικά πυκνά το φαινόμενον.  Έν θέλουν να ακούσουν για τη μουσική μμου τίποτε.  Μόνον να μου τραουδίσουν επειδή 'καταλάβω που μουσικήν'  θέλουν.   Τα δικά τους μόνο.  Γράφει στο μέτωπον μου "Τραουδάτε μου όσην ώρα θέλετε"     Εξηγάτε μου το... --------------------------------------------------------------- Που λαλείτε έπαιξεν  τα ο Τταντής ο Ττ...