Διασπορος

Είχα επιφυλάξεις φέτος για τη συναυλία.  Κάθε χρόνο θωρώ αλλαγές τεράστιες στα κοπελλούθκια τζιαι τες οικογένειες.  Όι καλές αλλαγές.  Θωρώ που φορτώννουν τα καημένα με χίλια πράματα, σπόρτ, activities, εκάμαν τους μηχανές σιγά σιγά.  Θωρώ τους να έχουν τόοοοσο γεμάτες ζωές που αρκέψαν να μέν διούν πολλή σημασία στες συναυλίες, έχουν τόσες πολλές τζι άρχισε να χάννει την Ουσία.  Παλιά οι μαθητές εζωγραφίζαν μας καρτούδες, εδιούσαν μικρά δωράκια, υποκλινούνταν στο τέλος του κομμαθκιού, ευχαριστούσαν μας πολλά οι οικογένειες. Αλλάζουν τα πράματα σιγά σιγά.  Ο κόσμος γίνεται απόμακρος, το Λειτούργημα που τους διούμε γίνεται απλά μιά υπηρεσία που πληρώννουν.   Τούτο σε γενικές γραμμές.  Έν στέκει για ούλλους, ευτυχώς! Έπρεπε όμως να απομακρυνθώ συναισθηματικά λλίο που τον τρόπο που θωρώ τη συναυλία, έτσι ώστε να μπορέσω να πάρω τα καλά τζιαι να αγνοήσω τα κακά.   Τελικά ήταν σωστή επιλογή.  Αντί να μαραζώννω για τα πράματα που αλλάζουν,...

Εψές ετζοιμήθηκα πολλά λλίο.  Σχεδόν καθόλου.  Φτάννοντας που τη δουλειά μετά που μέρα 12ωρου διδασκαλίας ανακάλυψα ότι τελικά το πρώτο φκέρωμα της ψυσιής που έκαμα προχτές ήταν μόνο το πρελούδιο, τζι ότι τελικά όι μόνον έν εφκέρωσα την πρώτη φορά, το μόνο που εσιώνοσα ήταν την κρούστα την πασιά που επετάχτηκεν τζι εγέμωσεν τον τόπο καπνούς τζιαι φωθκιάν.  Η λάβα ήταν πουκάτω, τζι όπως φαίνεται έδωκα πάς τη φλέβαν που τελειωμό δέν έχει.  Είδα τον ποταμό μου εψές, που κρυφός, κατακόκκινος ρέει κάτω που την επιφάνεια, τζιαι ήβρεν την τρύπαν του ηφαιστείου να φκεί έξω. Έπιασα το σεττάρ μου, τζι ηχογραφούσα για ώρες, έκαμα το κορμίν μου δέκα παίχτες, να στρώννουν μουσική πουπάνω που μουσική, στρώματα πολλά.  Τζιαι φκέννει έναν κομμάτιν ποτζιήνο το άγριο το χορευτικό που μόνον οι πολεμιστές του καυκάσου τζιαι οι κρητικοί καταλάβουν τον τρόπον να το χαρούν τζιαι να το χορέψουν.  Εν χορός του κορμιού που ξαπολλιέται τζιαι βλαστά δέκα άλλα σιέρκα, πόδκια, δέκα τζ...

"Ενδόπλασμα" Τελειώνω τούντες μέρες το κομμάτι που άρκεψα πρίν μιά βδομάδα, μέρος της σειράς ηλεκτρονικών/ακουστικών μειγμάτων που γράφω.    Το περασμένο σ/κ έγραψα το σεττάρ, τζιαι έκαμα τα ηλεκτρονικά τζιαι τα έγχορδα.   Ούλλην εφτομάδαν εβασάνισεν με μές τα σωθικά του νού.  Τζιαι την περασμένη τρίτη ήρτεν μου η απάντηση..      Σήμερα έπαιξα τζιαι ηχογράφησα τα πιδκιάβλια, τα θιβετιανά σουραύλια, τους περσικούς αυλούς, έφκαλα πούζα που το φύσημα.  Άρα οι κραυγούδες που ακούετε που τα πνευστά, εν η φωνή μου μέσα που μορφήν αιθέρα..    Στη σειρά κομμαθκιών (σάν συλλογή που αγάλματα περίπου) που γράφω, εννα εν φκάλω έξω τα πιό σώψυχα μου μουσικά κομμάθκια, που ξέρω έννεν για να έχουν απήχηση σε πολλά φκιά, εν σε γλώσσα λλίο ακραία, που θέλει φκιά πελλά, φκιά ζαβά, τζιαι  προσεκτικά ακούσματα χωρίς εμπόδιο το νού.  Αλλά μοιράζουμε το none the less, επειδή είμαι πολλά ευχαριστημένος μαζί του, περήφανος.    Εκράγ...

Γράμμα στον μαθητή μου Βενιαμίν: Λεβέντη μου. Τζιήνο που επερίμενα ήρτε.  Έσιει 3 χρόνια που θωρώ τη μάνα σου να ζηλεύκει τα πράματα που έκαμα για σένα.  Τζιήνη, που τόσες θυσίες έκαμεν να σε μεγαλώσει με τα προβλήματα του αυτισμού που γεννήθηκες, τζιήνη που ούλλη μέρα βουρά τες ανάγκες σου, η μάνα που ποττέ δέν εκατάφερεν να σε κάμει να της δείξεις αγάπην, τζι εζήλεψεν τη δική μας σχέση στο τέλος επειδή ένιωσεν ότι μέσα που τη μουσική που σου έμαθα εγεννήθηκεν το Συναίσθημα, τζιαι ανήκει σε μέναν ο χώρος τούντης επιτυχίας.  3 χρόνια έν με αντέχει η μάνα σου πλέον.  Ούτε καφέ μου κάμνει πιά, ούτε πισκόττα όπως την αρχή.   Ο ενθουσιασμός που είσιε όταν πρωτογνωριστήκαμε τζιαι εκατάλαβε τη δύναμη μου πάνω σου  -τη δύναμη του σωτήρα τζιαι του ενδιάμεσου της μουσικής τζιαι των αισθημάτων, έσβησε που τη ζήλεια.  Τζι αναπάντεχα, παράνομα, άδικα εχτές εσταμάτησεν σε που κοντά μου, αδικαιολόγητα,  8 μαθήματα πρίν το μεγάλο αντίο της αποφοίτησης. ...

Το δέντρο της Γνώσης όταν το βρείς μές τον κήπο σου, να το προσέχεις  Να το χαϊδεύεις και να του μιλάς γλυκά.  Πότισμα μπόλικο.  Συν-ουσία μαζί του συχνή.  Τάβλι με τες ώρες.  Χάχανα.  Δέ θέλει σοβαρότητα το δέντρο της γνώσης. Τρείς το πρωί παρέα με τον καλό μου φίλο που ήρθε να με δεί, να μου δείξει τα στούτιο.  (Με αυτόν που περάσαμε ωραία το καλοκαίρι στην κύπρο στα σπά  τους αγίους αναργύρους της πάφου με τες γυναίκες μας). Τρείς το πρωί, έχουμε φάει απο δύο Κίτ Κάτ, μία Τουήξ, ερουφήσαμε δύο λίτρα κοκακόλας.  Έ τί να κάμουμε?  Αφού ποτά έν πίννουμε, ουσίες δέν κάμνουμε, κάτι πρέπει να γίνει να μας πιάσει η πελλάρα σωστά?   Γελούμε πνιχτά να μήν ξυπνήσουμε τα μωρά και την Αγάπη.   Δείχνει μου πώς να γράφω ντράμς, σούζει τη μάλλαν του ροκκάρικα για να νιώσει το ρυθμό. Πατά κουμπιά να μου δείξει πώς να κάνω editing τους ήχους.  Του αρέσαν οι ρυθμοί μου. "Τό 'χεις"  λέει.   Γράφει ένα μπάσο γαμάτο, έγιν...

Τραπέζι μακρόστενο, άσπρο ξεβαμμένο τόπους τόπους.  Λιτό.  Όλο γωνιές άχαρες για όλους, μα εμένα με τραβάς.  Πολλά.   Είσαι λίγο χαμηλό και βολεύεις το γράψιμο.  Εσύ θα μπείς μπροστά απο το παράθυρο, να βλέπω έξω την ώρα που γράφω.   Σε κληρονόμησε η γυναίκα μου που τη γιαγιά της.   Κάτσε μπροστά μου να γράφω πάνω σου, ξέρεις τί σοβαρό ρόλο παίζεις.  Έβγα που το υπόγειο που σαπίζεις μές την υγρασία τόσα χρόνια, να σου πλύνω το κορμί να μυρίσεις όμορφα.  Έλα. Τραπέζι θηλυκό, θα σε βάλω δίπλα, σε σχήμα Γ που το άλλο.  Εσύ είσαι ψηλή, με πόδια τορνευτά, τα τακούνια σου λείπουν!  Σε βρήκα στην πόλη με το ψαρολίμανο πρίν 4 χρόνια, μιά μέρα που είχα πάει μαραζωμένος  (έκπληξη!)  για να έβρω θάλασσα.   Καθόσουν στη βιτρίνα του παλιατζίδικου και όπως περνούσα σε είδα και σε αγόρασα χωρίς δεύτερη σκέψη.  Για να σε χωρέσει το αυτοκίνητο, μετά που σε κουβάλησα ένα χιλιόμετρο στην πλάτη, ξεβίδωσα τα πόδια σου με το swiss a...

Έγραψα έναν κομματούδι για πιάνο σήμερα το ξημέρωμα γλυτζιύν, νάκκο σκοτεινόν, ασημένιον. Ήρτεν μου την ώρα που έκαμνα μπάνιο μεταξύ σαπουνίσματος τζιαι σιαμπού. Έτο σε rough form, με όι πολλά καλόν ήχο, Βασικά είχα ξυπνήσει δημιουργικά ερεθισμένος (οι άντρες συνθέτες έχουν μιάν ειδικήν πουλλού της δημιουργίας η οποία όπως την κανονική που το πρωί πιάννει την η όρεξη ξυπνά τζιαι θέλει να ενεργήσει ερωτικά) εξύπνησεν λοιπόν η πουλλού μου του πνεύματος τζι έθελεν να ερωτευτεί γλυκά μιά πλευρά μου παλιά που έχω αφήσει πίσω. Εμίλησα της πρώτα της πλευράς, ψιθυριστά. Εκοιμάτουν δίπλα μου, εχαϊδευκα την τζι ετύλια τα μαλλιά της γυρόν που το δάκτυλο μου το μικρόν γεμάτος έρωταν. Άκουα την που ανάπνεεν στον ύπνον της το βαθύν -χρόνια είχε μείνει άγρυπνη η φτωχή, άδικα άγρυπνη, είχε αγριέψει, τα μάτια της ήταν πάντα κατακόκκινα τζιαι σκοτεινιασμένα συνέχεια. Μάνα μου την πλευρούδαν μου την πρωτόγονη, τζιαι δέν την άκουεν κανένας τότε, έσιει το παράπονο. Έν έξερεν ποττέ της να ξ...

Είμαι λιώμα. Τελικά η παρασκευή εν μεγάλη πολλά.  Παίζω τον μάγκαν τάχα αντέχω να διδάσκω 12 μαθητές πιντωμένους 45λεπτα τζιαι 60λεπτα μαθήματα που τες 8 το πρωί ώς τες 7 τη νύχτα, αλλά το κέρατο μου εν μεγάλη υπόθεση.  Έν υπολόγισα οτι ενναν ούλλοι προχωρημένοι τζιαι να μου ρουφούν την ενέργεια τόσο.  Θέλουν.  Θέλουν.   Εξύπνησα μές τη χαρά, είχαν μπεί στον κόσμο μου πράματα στη θέση τους τζι εβλαστήσαν κάμποι ολόκληροι, έθελα να εκάθουμουν μόνος μου να γράψω σήμερα, όι να βουρώ τον κάθε μαθητή να του διώ που τον κόσμο μου.  Εκάγρισα πολλά.   Κλεφτά, στα 5λεπτα διαλείμματα μεταξύ μαθημάτων κάθε περίοδο τζιαι στην μισή ώρα που έμεινα στο στούντιο  αντί να πάω να φάω, εκάθουμουν στο πιάνο τζι εδίουν του να άψει.   Μα ήμουν ολόκληρος μουσική σήμερα.   Εν περίεργο συναίσθημα.   Εν ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που νιώθεις αμα πρωτοσμίξεις με κάποιαν τζιαι θέλεις να τη φάεις, έν αντέχεις, πετάσσεστε ο ένας πάνω στον άλλον μόλις πάτε σ...

Κομμάτι πρώτο. Γραμμένο σήμερα. Μου το τραγούδισε ψές το φεγγάρι. "Περιγραφή του ξένου βράχου που κατάπια κι έγινε τώρα δικός μου. Τον τριγυρίζω χορεύοντας, τον φιλώ, του κάνω έρωτα, με θυμώννει, τον αγαπώ, σκαρφαλώνω πάνω του, στέκομαι στην κορφή του, κατεβαίνω. Πάω να πάρω τα εργαλεία. Αρχίζει το σκάλισμα, καλέ μου."

Πόψε βαστά με το σεκλέτι. Η πεθυμιά. Σκέφτουμαι την πεθυμιά. Πεθυμώ να πεθυμώ. Σταματώ. Αφουγκράζομαι. Μετά, Επιθυμώ. Επιστρέφω. Καταπιέζω την πεθυμιά πρίν γίνει επιθυμία. Ξαναφουγκράζομαι. Η καταπίεση εν σάν την κατάβαση στο βυθό, σπάζει τα τύμπανα, τις αρτηρίες, σπουρτούν τα υγρά, τσακίζουν τα κόκκαλα. Αφήνω την να φύει την καταπίεση. Έρκεται η Επιθυμία. Στην δύση της καταπίεσης, την ανατολή της Επιθυμίας, εκεί, ζώ μιά λεπτή γραμμή ελευθερίας που κρατά ένα χιλιοστό δευτερολέπτου. Αρκούμαι με τη γνώση του. Γιατί εν στη φύση του ανθρώπου να καταπιέζει την πεθυμιά? Γιατί βάλλουμεν έτσι όρια? Γιατί ο χρόνος στο μεταξύ της καταπίεσης τζιαι της Επιθυμίας να γεννά ελευθερία? Αν μπορούσαμε να νιώσουμε το χιλιοστό σάν να ταν αιωνιότητα? Αν κάθε στιγμή μας αιωρούμαστε σ' εκείνο το μεταξύ, στο λίκνο της απόλυτης σιωπής, τότε τί? Περπατώ χέρι στο χέρι. Κοινός ο προβληματισμός. ------------------------------------ Η πεθυμιά μου εν σάν το σπόρο που φυτεύκεται μές την καρδί...

του Μάρκ Σιαγκάλ Εξανάφαα το. Ήβρα το φρούτον της παράδεισου μου.. Έσιει αγκάθκια του σκαντζόχοιρου, εν μεγάλον σάν την παττίχαν, εν πολλά βαρετό, χτιτζιολοά υπέροχα.. --------------------- Τον Ιούνη είχα φάει το περίεργα βρωμερό με δελεαστικό ερωτικό τρόπο φρούτο που τη θαϋλάνδη το λεγόμενο Ντούριαν. Μου είχεν 'αρέσει', όπως αρέσκουν σε κάποιον μεζετζιή τα ωμά στρείδια ή το κεφαλάκιν του αρνιού, τα αμολόητα, και οι άλλοι παράξενοι μεζέδες που θέλουν 'εκπαίδευση' για να τους καταλάβεις. Ντάξει, αηδίασεν με κάπως ο ζώλος του τζιαι η υφή του μες το στόμαν γιατί έν μπορείς να αποφύγεις την αίσθηση που σου διά η μύτη σου όταν αννοίξεις το Ντούριαν: όλα τα κέντρα του εγκεφάλου σου φωνάζουν "παρέτααααα βρωμείιιι βρωμεί θειάφιν βρωμεί οχετόον βρωμεί ψόφκιο ψάρι" τζιαι έρκεται σου μιά αναγούλα εμετική εκ πρώτης οσμής. Άμα ομως κλείσεις τα κέντρα τα επιφανειακά τζιαι μυρίσεις σιγά σιγά, ψάχνοντας την ουσία του, ανακαλύπτεις οτι μυρίζει στο βάθος του πυθ...