Διασπορος

Παρπατούμε στο δάσος ανάμεσα στες φάρμες με τες αίγιες τζιαι τ' άλογα. Εν η πρώτη εξόρμηση στη φύση φέτος, μιάς τζι άρκεψεν η άνοιξη να μας χαμογελά τζι η θερμοκρασία έφκηκε σε υποφερτά επίπεδα.  Το τελευταίο σιόνι λάμπει μεταξύ των φούντων του χόρτου που μάσιεται να βλαστήσει. Εν πολλά τα μαθήματα στο δάσος.. Πολλές τζι οι ερωτήσεις. "Γιατί παπά εξέρανεν το χόρτο?  Γιατί έσιει δίπλα του πράσινο?" "Πού πάν τα φύλλα άμα ππέσουν?" "Πού ήταν οι πάπιες τόσον τζιαιρόν?" "Γιατί έννεν καλά να σύρνουμεν πέτρες των αίγιων?" Τζι οι απαντήσεις απλές για να τες καταλάβει το μωρόν, τριάμιση χρονών που έναι.   Έσιει τζιαι ωραία βραχούθκια γρανιτένα το δάσος. Άμα φκέννει κάποιος μιτσής πάς σε βράχον, μέν τον αχχώσεις.  Μέν δείξεις πως έσιεις έννοιαν αν θα ππέσει.  Κράτα το άχχος  σου μακρά τζιαι το βλέμμαν προδίδει ανησυχίαν αν δέν νιώθεις που τα καλά χαλαρός.   Βοήθα τον μιτσήν με πλάγιον τρόπον να μέν το καταλάβει, τζι άμα φκεί στην μούττη...

Επήρα τη μάνα μου αεροδρόμιο πρί λλίες ώρες. Ήταν η πιό καλή επίσκεψη που θυμούμαι τα τελευταία χρόνια.  Ετσιάττησεν να έρτει η Μάνα τες μέρες που έγραφα μουσικήν της ψυσιής τζιαι ετζιύλουν σάν το νερόν, του ποταμού, ανοιχτός, έτοιμος να κλείσω τους κύκλους της σχέσης Γιός-Μάνα. Πόσον αλλάζει τον έτοιμον άθρωπον η ανίατη ασθένεια, κάμνει τον σοφόν τζιαι γαλήνιον.  Σοφή η μάνα Λεμονιά.  Θωρεί πέραν της ζωής, της σχέσης, θωρεί τον Άθρωπον αντί το γιόν.   Ήρτεν να με συναντήσει στα ίδια χωράφκια που σπέρνω τζι εγώ, τζιαι έτσι Εξισωθήκαμεν.   Θαυμάζω την πολλά για τον πνευματικόν της κόσμον που απόχτησεν μόνο με εμπειρίαν τζιαι βάσανο, δίχα γνώσην των βιβλίων γιά των δασκάλων, τζι έν έσιει πλούτη να συγκριθούν με τούντον κήπον που ποτίζει για δέκα χρόνια τωρά η Λεμονιά. Τζι έτσι, δίχα προσπάθειαν εβρέθηκεν ο κήπος μου με τον δικόν της τζι είπαν τα. Εδέχτηκα την αγκαλιάν της δίχα να ζητώ, άθρωπος προς άθρωπον, συνταξιδιώτης προς συνταξιδιώτην, δικός τζιαι μου...

Παρ' όλο που είμαι καλά τζιαι φκάλλω παραγωγή μουσικής τζιαι πέτρας κάμποση δίχα να υποφέρει πολλά η οικογένεια μου ή η δουλειά μου (την οποία έκοψα κάμποσο φέτος -μα τί ωραία να δουλεύκει το πλάσμαν 4 μέρες αντί 6, έγινα άλλος άθρωπος), αχχώννει με ιδιαίτερα το γεγονός ότι απομονώθηκα εντελώς που τα άλλα πλάσματα.  Κάν να γράψω έν μου έρκεται. Χτίζω μέσα μου, χτίζω μόνο με υλικά δικά μου, τζι ο έξω κόσμος   -ακόμα τζι οι κολλητόττεροι τους κολλητούς μου, φαίνουνται μου ξένοι.  Τζι ανησυχώ.  Έν επικοινωνώ, ούτε Υπάρχω.

"Ήρτες πίσω ρέ ππεζεβέγκη?   Κααλά τζι έκαμες το.  Πού εγύριζες έσιει τρείς μήνες ούτε έναν τηλέφωνον?  'Α? ..  Ά???" Κάθεται μές το μαξιλάριν της η κοτζιάκαρη η Μίνα, έκαμεν τα μαλλιά της ράσταφαρι, ακούει Μπόπ Μάρλυ,  τζι εν μές τα νεύρα.  Είκοσι χρονών κάττα τζι ακόμα βαστούν τα κότσια της. Όποτε λείπω, σταματά επίτηδες να γλύφει το τρίχωμα της τζιαι γεμώννει κόμπους για να έρτω πίσω τζιαι να τη χτενίσω με τες ώρες. "Άφηκες με του τσιελλίστα συντροφκιάν τζι έφυες?  Ήταν πασιής, τζι έθελεν να μου βάλλει συνέχεια σιέρι.  Αγάπαν με μίσιημου.  Ούλλο γλυκόλοα ο γαμημένος.  Έν του εκαήλησα, εκαρτέρουν σε η παλαβή." Ανακαλύπτω πως φέτος το καλοκαίρι εκούφανε.   Καλύτερα, να ησυχάσει έτσι που φοάται μιά ζωή τα αυτοκίνητα τζιαι τους κεραυνούς. "Έλα δά να σε μυρίσω παλιοκκεραττά.   Βρωμείς κάττες ρέ!!  Ποιάν εχάϊδευκες?  Καμιάν αρκόκατταν στην κύπρον ά?   Μέν τολμήσεις να μου κοντέψεις θα σε σχίσω να σε ...

Περπατώ μές το Πάρκο εχτές το ξημέρωμα πρίν να ξυπνήσει κανένας, θωρώ τ' αγάλματα,  τες πέτρες τες ακατέργαστες τσιαροπίννοντας.  Ήταν τα γενέθλια μου εχτές, τζιαι οδήγησεν με το κορμί να πάω σε μιά πέτρα ξαπλωμένη πάς το τσιακκίλι -μα ήταν πέτρα?  μάλλον βράχος.  Κίτρινος.  Δίμετρος, παχουλλός.  Όπως περνούσα δίπλα του είπεν μου  "έλα δά ρέ Διάσπορε, να σου πώ έναν μυστικόν".    Κοντεύκω του βράχου τζιαι κουππώννω  την παλάμη να την περάσω αργά πάς το δέρμαν του το τραχύ.  Πόσα εκατομμύρια χρόνια εμαζεύκετουν ο άμμος της θάλασσας τζιαι επιέζετουν να πετρώσει, αργά αργά περιμένοντας κάποιον να του δώσει φωνή άλλη άραγε?  Εγεννήθηκε κοντά στην κοίτη του ποταμού, στες Κυβίδες της Λεμεσού, τζιαι ήταν η μοίρα του να τον ξεθάψουν τζιαι να μας τον φέρουν. Έσιει μέρες που σκέφτουμαι πότε να αρκέψω μεγάλον άγαλμα.  Έπιαννα κάθε πρωί πετρούες μικρές, εδούλευκα τες με τες λίμες για ώρες, να ξαναθυμηθεί το κορμί μου πώς κάμνουν σχή...

Γράμμα στον μαθητή μου Βενιαμίν: Λεβέντη μου. Τζιήνο που επερίμενα ήρτε.  Έσιει 3 χρόνια που θωρώ τη μάνα σου να ζηλεύκει τα πράματα που έκαμα για σένα.  Τζιήνη, που τόσες θυσίες έκαμεν να σε μεγαλώσει με τα προβλήματα του αυτισμού που γεννήθηκες, τζιήνη που ούλλη μέρα βουρά τες ανάγκες σου, η μάνα που ποττέ δέν εκατάφερεν να σε κάμει να της δείξεις αγάπην, τζι εζήλεψεν τη δική μας σχέση στο τέλος επειδή ένιωσεν ότι μέσα που τη μουσική που σου έμαθα εγεννήθηκεν το Συναίσθημα, τζιαι ανήκει σε μέναν ο χώρος τούντης επιτυχίας.  3 χρόνια έν με αντέχει η μάνα σου πλέον.  Ούτε καφέ μου κάμνει πιά, ούτε πισκόττα όπως την αρχή.   Ο ενθουσιασμός που είσιε όταν πρωτογνωριστήκαμε τζιαι εκατάλαβε τη δύναμη μου πάνω σου  -τη δύναμη του σωτήρα τζιαι του ενδιάμεσου της μουσικής τζιαι των αισθημάτων, έσβησε που τη ζήλεια.  Τζι αναπάντεχα, παράνομα, άδικα εχτές εσταμάτησεν σε που κοντά μου, αδικαιολόγητα,  8 μαθήματα πρίν το μεγάλο αντίο της αποφοίτησης. ...

Φτάσαμε πίσω αισίως που τα λημέρια της διαολοπεθεράς μου.  Τούντη φορά, ούτε με ενευρίασε άμεσα, ούτε είσιε χάζι.  Που την ημέρα που της εκόλλησα την τελευταία επίσκεψη, έβαλα την επιτέλους στη θέση της.  Τί σου είναι ο άθρωπος δηλαδή!  Ώς τωρά ούλλες οι μεθόδοι του ανωτέρου μου εαυτού είχαν αποτύχει παταγωδώς.   Εφέρουμουν της ευγενικά?  Παραπάνω αγένεια τούτη.  Ερώτουν την για τον εαυτό της?  Εμίλαν μόνο για τον εαυτό της.  Εσσιώπουν για να περάσουμε?  Παραπάνω εισηγήσεις για το "Πώς Πρέπει να Ζούμε Ως Οικογένεια". Εδικαιολογούσα την ώς πελλοκοτζιάκαρη, έμπειραζει?  Χειρότερα.   Που την ημέρα που της συμπεριφέρουμε σάν το γάρο, εμπήκε σε ένα παπούτσι στενό, τζιαι δέν τολμά να πεί κουβέντα. Επήεν κάτι να πεί εχτές για το ψεύτικο κινητό που παίζουν τα μωρά  -"βλάφτει τα, αππώννουνται"-  τζι αγριοείδα την, έκρυψε. Τελικά ρέ παιθκιά, έσιει αθρώπους που καταλάβουν μόνο με το απότομο τζιαι τη γαουροσύνη.   Αρνήθη...

Γενέθλια της κ. Διασπορίνας, της Αγάπης.    Της μαγείρεψα αστακό, που την φέρνει πάντα σε οργασμό των αισθήσεων.  Με ξαναερωτεύεται όταν της μαγειρεύω.  Θυμάται τη μαγνητική έλξη που ασκώ πάνω της.  Μυστήριος που είναι ο μακροχρόνιος έρωτας!     Εμεγάλωσεν η Αγάπη μου.  Έντεκα γενέθλια έχουμε περάσει παρέα, αγαπημένη της φράση  "η σχέση μας είναι σάν κατασκήνωση", προσπαθούμε πάντα να λειτουργούμε με flexibility, να αλλάζουμε χωριστά και μαζί, να αντιδρούμε στις δοκιμασίες συλλογικά και ξεχωριστά.  Όπως μας έρχονται.  Είναι δύσκολο βάσανο ο έρωτας. Κάποτε όλα είναι ρόδινα.  Κάποτε χάλια.  Απομακρυνόμαστε, ξανακοντεύουμε.  Παλεύουμε τη ρουτίνα, την καθημερινότητα.  Τα μεγάλα προβλήματα που φέρνει η ζωή.  Όλα που ζεί ο άνθρωπος μές την κοινωνία φθίρουν τον έρωτα, άν και δυναμώνουν την επικοινωνία, τη σχέση. Καλά, τα πρώτα τρία χρόνια δέν τα λογαριάζω γιατί ο έρωτας  -αυτό το τρανό καύσιμο της εξέλ...

Η  Σοφουλίτσα που είναι εννιά χρονών κάθεται στο πιάνο και τα μαλλάκια της τα κατάμαυρα λάμπουν καλοχτενισμένα κάτω απο το φως της τεράστιας λάμπας που κρέμμεται απο πάνω μας διώχνοντας το σκοτάδι του Νιόβρη.  Χαμογελά μου με αθωότητα, περηφάνεια.  Ψηλώννει λίγο τους ώμους της να καθήσει καλύτερα, μα δέν φτάνουν τα πόδια στο πάτωμα καλά.  Της φέρνω σκαμνάκι.  Αγγίζει τα πλήχτρα με σιγουριά, και με κοιτάζει πλάγια περιμένωντας να της δώσω εναρκτήριο νεύμα της κεφαλής.  Ψηλώννω το αριστερό μου φρύδι και αρχίζει.   Νότες αργές αλλά σίγουρες.  Γελώ μέσα μου, έχει διαβάσει πάρα πολλά, όπως της είπα.  Τελειώνει το κομμάτι, άψογα παιγμένο, και με ρωτά ερωτήσεις. "Εδώ στη δεύτερη σελίδα έπαιξα το φόρτε καλά?" "Ναι Σοφούλα, να αναπνέεις αμέσως πρίν, θα είναι ακόμα πιό καλά" "Οκ." Ξαναδοκιμάζει.  Σφίγγει τα χείλη για να συγκεντρωθεί. "Έτσι?" "Ναι!.    Άλλες ερωτήσεις έχεις?" "Έχω.   Εδώ δυσκολεύτηκα με το ρυθμό. ...

Σκηνή στο μαζικής αλλαγής λαδιού καράζ την απρόσωπη αλυσίδα που λαλούν Jiffy Lube.  ("Λάδκιασμα στο Άψε Σβήσε".)   Κόσμος μπαίννει με τ' αυτοκίνητα στο ψηλοτάβανο χώρο που μοιάζει με νοσοκομείο.  Κρέμμουνται φιδίσια μακρυά λάστιχα που το ταβάνι που πάλλουνται με υγρά σάν τους ορρούς.  Λάδι της μηχανής, των στόπερ, του τιμονιού, των ταχυτήτων.   Οι μηχανικοί με στολές μπλέ σάν τους νοσοκόμους, αξύριστοι, κατάμαυροι τζιαι άλουτοι.  Κακοπληρωμένοι μετανάστες.   Περιμένεις την σειρά σου.  Παρκάρεις το αυτοκίνητο σου πάνω που το λάκκο, δίπλα που άλλα αυτοκίνητα με βιαστικούς που θέλουν να αλλάξουν το λάδι πρίν τη δουλειά.  Έξω βγήκε ο ήλιος πάνω απο τα κτίρια την αυγή.  Μυρίζει εξώστ τζιαι καφές για τους πελάτες ("please take a complimentary cup of coffee").   Μόλις παρκάρεις πετάσσουνται πάνω σου τρείς μηχανικοί, βάλλουν τες πληροφορίες σου στο κομπιούτερ με επαγγελματικό ύφος τζιαι θωρούν την ιστορία του αυτοκινήτου. Έρκεται στο...

Ο ιδανικός άντρας ο κυπραίος, έν φοάται τον εαυτόν του.  Εν βράχος αμα εν ώρα να στηριχτεί κάποιος πάνω του σε στιγμές δύσκολες της ζωής, πένθος, προβλήματα στο σπίτι, άγχη.  Αλλά έννεν βράχος ποτζιήνους που πνίει τα δικά του συναισθήματα για να δείξει δυνατός επειδή 'έτσι πρέπει'.  Στηρίζει, αλλά ταυτόχρονα μπόρει να μιλήσει για το φόβο που του επροκάλεσεν η κατάσταση, εκφράζει τη λύπη τζιαι την ανασφάλεια.  Την ώρα που στηρίζει έν ξεχνά τον εαυτό του.  Λαλεί "στηρίχτου πάνω μου"  (στην Χ, στον Φ, κλπ)  αλλά λαλεί  "εν ξέρω αν είμαι τόσο δυνατός, έχω τζι εγώ μή σιγουριά, φοούμαι, είμαι ευάλωτος, μα εννα προσπαθήσω όσο μπόρω να στηρίξω.  Στηρίζω επειδή μπόρω, όι επειδή εν ο ρόλος μου, όι επειδή αν δέν στηρίξω εννα ππέσεις, εννα έρτει η σειρά σου τζι εσένα -τζιαι τούτον ελευθερώννει με να υπερβώ το φόβο μου".   Ο άντρας ο ιδανικός αναγνωρίζει οτι έννεν υπερανθρωπος που χώννει τα αισθήματα για να δώσει σε άλλους την εικόνα του προστάτη χωρ...

Θα κάμνω μιά λίστα μικρή κάθε μέρα για λλίγες μέρες  με χαρακτηριστικά που θα έθελα να έχουμεν εμείς οι άντρες οι κυπραίοι, my self included.  Some of them are controversial  (disclaimer:  the views expressed in these thoughts don't necessarily reflect opinions of the author or the affiliated blog -που λαλούν τζιαι οι δικηγόροι)   Απλά ψάχνω κάποια όρια, μερικά λλίον ασυνήθιστα που ίσως ξενίσουν.  Μερικά έχω τα, άλλα είδα πάς σε φίλους μου ωραίους, άλλα εκρυφάκουσα τα που  αγνώστους σε δημόσιους χώρους οταν πάω μόνος μου να κάμω 'ανθρωπολογία' για να κατανοήσω τη φύση του άντρα, άλλα είπαν μου τα φίλες μου που γυρεύκουν 'εναν καλόν άντρα' τζιαι συνεχώς απογοητεύκουνται'.   Άλλα φαντάζουμαι τα.  Κάμνω ενα κράμα, να δώ τις σκέψεις του αναγνώστη..    Ίσως εν ουτοπικά όσα σκέφτουμαι, τζιαι λλίον μονόπλευρα, αλλά έν είμαι φιλόσοφος, είμαι απλά ενας άνθρωπος αισθήματα γεμάτος τζιαι πλευρές που έρκουνται μεταξύ τους σε σύγκρουση επειδή άλ...

Εισαγωγικό. Είμαι άντρας κυπραίος που για χρόνια είχα αισθήματα τζιαι δέν το ήξερα.  Όπως πολλοί (οι περισσότεροι...) άντρες κυπραίοι.  Καλά, έν είμαι πλέον έτσι.  Τωρά είμαι άντρας κυπραίος μεταλλαγμένος, version 9.0, all the bugs and viruses have been (mostly) taken out τζιαι τα windows μου δουλεύκουν τέλεια εώς θεϊκά πλέον, εξεπέρασα τα κουσούρια τζιαι τις συναισθηματικές αναπηρίες που μου άφησεν το μεγάλωμαν μου σε μικροχώρον που στους άντρες έν επιτρέπεται να έχουν συναισθηματική διέξοδο ή να εκφράζονται καθόλου τζιαι καταλήγουν ούλλα τους τα συναισθήματα που νιώθουν πουμέσα τους να μεταφράζουνται σε νεύρα ή πάθος για τη μάππα.   Τωρά που τα εξεπέρασα τζιαι θωρώ καθαρά τζιαι μπορώ να μιλώ ελεύθερα για όσα έχω μέσα μου, λυπούμαι.  Λυπούμαι μας που μας ελαλούσαν που μωρά με λόγια τζιαι έργα οτι ΕΝνεν καλά να  έχουμε συναισθήματα, μόνον οι πούττοι κλαίν, μόνον οι μότες λαλούν οτι εν πληγωμένοι, πρέπει να είμαστεν μάγκες, βιλλάες, σκληροί, ποθητοί, όμορ...

...πάλε βάλλω τον κούρδο μου να παίξει το 'αλί, αλί τζιαι τρισαλί'  του.  Πάλε φεύκω.  Φτάννω τζιαι φεύκω μαζί, μεγάλη η σύγχιση. Τζιαι ο κούρδος μου μέσα μου, χωρίς πατρίδα γυρεύκει να να φκάλει που τα σωθικά του τούτον που του λείπει.  Ακούτε τον ούλλον, σεβαστείτε με σε τούτην μου τη στιγμήν, ώ  διαβάτες, σάν με δκιεβάζετε ακούτε τον κούρδον της ψυχής μου που πονεί με το γλυκόν πόνον που μόνον όσοι ξέρουν να νιώθουν ώς τζιαι το χαμόν σάν επιθυμιτό συναίσθημαν τζιαι δέν το φοούνται μπορούν να δακρύσουν με έτσι μουσική. Φεύκω φεύκω.    Κρατώ μέσα μου στον κήπον του μυαλού... Τα  γιασεμιά. Την αγκαλιάν της υγρασίας η ώρα δύο το πρωί στη βεράντα. Το χρώμαν του καρπουζιού. Τη γεύσην της τηγανιτής πατάτας. Το χαμόγελον, ούλλον πίκραν τζιαι περηφάνειαν, του παπά μου την ώραν που μου έδειχνεν με το χέρι μές τον κάμπο πού ήταν ο λάκκος, το σπιτούδιν με τες έγιες, τη φοινιτζιάν του πάππου του, κοντά στην Παλλουρερή.  Κοντά στο Δροσίστη.  Κοντά στη δωξαμένη.  Κοντά στο Σκολείο, μές τες...

Εχάλασεν το καταραμένο Blogger τζιαι όι μόνον έν με άφηννεν να δώ κανέναν google blog,  εστέρησεν μου την ανάρτηση που θα έκαμνα για την επεισοδιακή μου μέρα.   Άρα αντί μεγάλης ανάρτησης με ξέχυλα αισθήματα και περιγραφές, θα τα γράψω μυστήρια/συνοπτικά τα συμβάντα. ...την αυγή επήα στο Χωριό  με τον παπά μου.  Ώς τες 11 εγυρίζαμεν μές το λάλλαρον. Εξαναείπεν μου τα κατατόπια/τοποθεσίες/σπίτια συγγενών/χωράφκια φίλων/παρατσούκλια/σινεμά/γήπεδο/σύλλογος/καφενές δεξιούς αριστερούς/ελιές κλπ κλπ,  για να τα απομνημονεύσω.   Σχεδόν.  Σχεδόν.    Άρχισεν το Χωριό να ζεί επιτέλους μές το νούν μου.  Εγώ θα το ασπρογιάσω όμως, θα σάσω τα πλιθθάρκα, θα ξαναφυτέψω αμπέλια τζιαι ρέντες.  Θα ξιστουππώσω τους λάκκους, θα φέρω ουρανοκατέβατους χωρκανούς.  Όπως κάμνει ο γεροποιητής θα κάμνω τζι εγώ.  Είμαι έτοιμος, οι εικόνες εφυτευτήκαν μές τον Κήπον του Νού μου. ....επήαμεν στο χωράφιν του πρόπαππου.  Εμείναν μόνο χαλάσματα.  Έδειξεν μου το κρησφύγετον των κοπελλιών.  Επατήσαμεν τα κάτσαρα.  'Ε...

Για δέκα δευτερόλεπτα μακρόστενα,  αιώνια, πολύτιμα         η ευτυχία   επέτησεν     τζι έκατσεν πάνω μου απαλά σάν να τζιαι ήμουν μίσχος  τ' ανανήλιου  πυρόξαθθος, ετύλιξεν μου τα μαλλιά με τα στεφάννια της τζιαι τα εφτά της πέπλα   τζι  εκοίταξεν με με χαμόγελον περήφανον.   Εγώ εκάθουμουν σε άσπρην καρεκλούδαν πλαστικήν τζι έδρωννα αγκαλιάν με το ακκορτεόν μου μές τον ήλιον του μεσομερκού  ανάμεσα στες τερατσιές τζιαι τους βράχους κάτω που πέτρες με γενάες βλοσυρούς πουκάτω στ' ουρανού το μέγα μπλέ τσιατήριν.   Πόρτα κλειστή στο βάθος εν το Σταυροβούνιν.   Ερούφησα καφέν γλυτζιύν  τζιαι εσσιώπησεν τ' ακκορτεόν.   Εψές επήαμεν σε ρεσιτάλ του οργάνου τζιαι εμπνεύστηκα πολλά.  Ευχαριστώ σας φίλοι.. Έπιασα τζιαι θθυμήθηκα τωρά δέκα ταγκό παλιά ποτζιήνα που τ' αρέσκουν.  Θυμούμαι που τα έβαλλεν πάς το ππικάπ  το  '78  που ήμουν κοπελλούιν τζιαι ετραούδαν τα με την παράφωνην τζιαι παθιασμένην του φωνήν.    Θυμούμαι.   Ούλλα τους εν μινόρε,  στην κλίμακαν του Ντό (π...

Εμπήκαμεν στο αυτοκίνητο να πάμε 'ποτζιή'.   Έτσι μας ήρτεν αυθόρμητα.  Εν η επέτειος, θέλουμεν να τα δούμεν.  "Πάεις γιέ μου μαζί μου?"   "Πάω πατέρα."   Στο χωρκό.   Για να μου δείξη.   Αφού εμοιραστήκαμεν τόσα τούντες ημέρες.  Θέλει να μου τα πεί τζιάλλον, με λόγια τζιαι εικόνες του χωρκού γυρόν του.  Να μου αφήσει κληρονομιάν. Οδηγούμεν.   Βουρούν δίπλα μας τα ξεροβούνια της ορόκληνης τζιαι της πύλας.  Οι καλαμιώνες εν λλίοι τζιαι βασανισμένοι μές τες λαξιές.   Έν μιλούμεν τίποτε στην αρκή.  Θώρε!   Πόσα στρατόπεδα στο πέρκαμος παναϊα μου!!!    Σπίθκια που τα εφόνευσεν ο πόλεμος τότε τζιαι εμείναν οι σκελετοί τους να τα τρώει ο αέρας τζιαι ο ήλιος σάν τους νεκρούς που εμείναν άθαφτοι τότε στην τάφρον της τροίας.  Μόνον που εμείς είμαστε οι Τρώες δαμέ. Εχάσαμεν τον πόλεμον πατέρα..      Λαλεί  "δαμέ, εβουρούσαμεν σάν τους ποντικούς να γλυτώσουμεν που εβομβαρδίζαν το χωρκόν"     "δαμέ έχωσα τη στολή μμου του αξιωματικού να μέν με δούν να με ...

Αύριο θα γράψω σε κάποια φάση πολλά μεγάλο πόστ για τη σημερινή μέρα. Εκάμαμεν τα εγκαίνια του πάρκου του παπά μου, τζιαι ήταν μαγικά. Έπαιξα το 20λεπτον  μου κομμάτιν το περσικο-κυπριακο-βυζαντινόν τζιαι επέτησεν που πάνω μας της ορχήστρας έναν πνεύμαν τζιαι ευλόγησεν το χώρον ούλλον, έφκηκεν ψυσιη πολλή. Έκλαιεν ο παπάς μου.  Εμίλησεν μετά τζιαι είπεν όμορφα πράματα.   Εγώ είπα του αγαπώ τον, με μουσικόν τρόπον, τζιαι εκατάλαβεν το.   Έν θέλω τίποτε άλλον που τη σχέση μας.  Ολοκληρωθήκαμεν τωρά.. Σάν πόψε, ένιωσα μόνο στο γάμο μου, τζιαι στη γέννηση των παιδιών μου.   Κατάνυξη, αγάπη διάχυτη παντού. Είμαι έτοιμος για τα πάντα που σήμερα, μου επαραδόθηκεν η σκυτάλη. Σ' ευχαριστώ πατέρα, όμορφε, παράξενε, δυνατέ μου πατέρα που τες πέτρες καταλλιείς. Σ' ευχαριστώ μουσική που μου έδωσες μέσα πλούσια να εκφράζω τα ανέκφραστα τζιαι τες Ουσίες. Σ' ευχαριστώ εαυτέ που αφέθηκες τζιαι έπαιξες όσον ποτέ άλλοτε. Σας ευχαριστώ όσους ήρθατε.  Εχάρηκα το μα πάρα πάρα πολλά.

Ξικουμπιάζεις τη δερμάτινη ζωνούα την κόκκινη που δέννει τα φυσούννια του ακκορτεόν. Ακουμπάς το στο στήθος σου, δέννεις τα λουριά πίσω στην πλάτη σου.  Είσαστε Ένα.   Τσιλλάς το μικρό μαύρον κουμπίν που ελευθερώννει τον αέραν τζιαι τραβάς με το αριστερόν χέρι τον κορμό του για να αναστενάξει τζιαι να ποφυσίσει το όργανο αέρα κακό τζιαι να αναπνεύσει αέρα καλό, σάννα τζιαι εν βουδιστής μοναχός που ρουφά  με έλεχχον την αύραν γυρόν του για να διαλογιστεί.  Σσιύφκεις.  Κάθεσαι.   Εν έτοιμον το όργανο μόλις συχρονίσεις την δική σου αναπνοή με τη δική του.   Να σκέφτεσαι ότι εν η γκόμενα σου τζιαι οτι κάθεστε στα σκοτεινά ρομαντικά χωρίς να μιλάτε τζιαι βαστάτε απαλά τα χέρια ο ένας το άλλου, χαϊδεύκεστε με στοργή στες παλάμες τζιαι αναπνέετε παράλληλα χωρίς να το σκέφτεστε.  Μόνον έτσι ανταλλάσσεις με το ακκορτεόν την ουσία της μουσικής.  Άμα γίνει τούτη η προετοιμασία  -η οποία παίρνει μόνο μερικά δευτερόλεπτα αν ξέρεις να αφεθείς στη 'στιγμή'-   (η ίδια διαδικασία που συμβαίνει ...

Έκατσα σήμερα κάτω που μιάν γιγάντια όρθια πέτρα, βράχο ολόκληρο κίτρινο κόκκινο  τζιαι έπιννα νερόν παγωμένον που την μπουκάλα της λεμονάδας του λανίτη την κλασσική, στη σκιά, μπροστά μές τον Κήπο με τ' αγάλματα, με τον πατέρα μου  ο οποίος εκάθετουν ιδρωμένος απλωμένος σε τρείς καρέκλες, ερούφαν καφέν με τα παλιά του αλευρωμένος που πάνω ώς κάτω με τες σκόνες που το νέον του έργον "Μάνα με οχτάδυμα", που εν δυόμιση μέτρα ύψος τζιαι εν πολλά πολύπλοκον στην εκτέλεση.   Εθώρουν τα μπράτσα του που εν όπως τους κορμούς, τζιαι τη φούχταν του την τεράστια την χιλιοτσιλλημένην που πέτρες ασήκωτες τζιαι εσιέρουμουν τον που εκατάφερεν στη ζωήν του να ανακαλύψει το νόημαν της Ελευθερίας, έστω τζιαι αργά.  Έθελα να του το πώ.  Έν μας αφήνναν.  Πρώτα ήρτεν ο γεωργός που το χωράφι δίπλα τζιαι έφερεν μας πάμιες φρεσκοκομμένες  ("κάμε τες σαλάταν ωμές με το λεμόνιν τζιαι το λάδιν να δείς φαϊ", είπε), τζιαι παττίσιες  των δώδεκα κιλών η μιά που ετσακρούσαν μόλις τους έμπηες τ...