Διασπορος

Αφού ετέλειωσα το κύριο μέρος των κομμαθκιών τζι έφυεν πουπάνω μου η Έκφραση, τζι ήπια που την κούζαν της αγάπης καλά καλά τζι εφκέρωσα την, τζι εγέμωσα την πάλε με το δικόν μου το νερόν, ήρτεν τζι η ώρα του γέλιου. Το γέλιον πάντα συνοδεύκει την Έκφρασην, ξανακάμνει τον πλάστην άδρωπον. Οπότε έπιασα την Αγάπην τζι επήαμεν να δούμεν stand-up comedy, μιάν κατάπελλην κωμικόν, τη Lisa Lampanelli που εμφανίζεται συχνά στο Comedy Central.  Ήρτεν στην πόλην μας τζι εγέμωσεν το θέατρον χωρκανούς. Σάν εκάθουμουν στο θέατρον εκατάλαβα πως ποττέ μου έν εξαναπήα σε θέατρον για να διασκεδάσω.  Συνήθως εν για να εμπλουτίσω το πνεύμαν ή για να ακούσω μουσικές.  Εφάνηκεν μου παράξενον ναν το θέατρο μή-ελιτιστές, χωρκανούς, απλούς αθρώπους, μοτορτζιήες, υδραυλικούς, χτίστες.  Ένιωσα νάκκον ούφο τζι εμαράζωσα που την τύφλαν μου.  Να μέν έχω ξαναδεί τον "κόσμον"  που κοντά, τζι η μόνη μου επαφή με τα δημόσια ώς τωρά ναν ελιτιστική.  Έκαμεν μου καλό.  Έκατσα δ...

Εξανάστησα το εργαστήρι μου της ξυλογλυπτικής τζιαι της πέτρας, που ήταν έρημο τζιαι γεμάτο παλιοπράματα πεταξούμενα που το 2004 έτσι τζαιρόν.  Εμεγαλώσαν τα μωρά, τζι εννα έχω λλίο χρόνο να κάμνω γλυπτική φέτος.  Τρών με τα σιέρκα μου.  Έπιασα τζι έκαμα το σιόνι, έβαλα τα εργαλεία μου στη σειρά, εγόρασα τζιαι άλλα.    Έτοιμο το εργαστήρι του στοιχείου της γής, τζι έτοιμο το άλλο,  του αιθέρα  (το στούτιο της μουσικής).   Άτε, αλλο δύο εργαστήρια να κάμω, του νερού, τζιαι της φωθκιάς, τζι εννα ολοκληρωθεί ο κύκλος της ζωής που γυρεύκω. Είχα ξανά εργαστήρι.   Το 2004 τον οκτώβρη έκλεισα  το απότομα, τζιαι δέν το ξανάνοιξα που τότε.  Εφοήθηκα.  Πρώτη τ' Οκτώβρη εκινδύνεψα να χάσω τη ζωή μου σάν εσκάλιζα έναν τεράστιο λωτό πάνω σε κορμό ξύλινο, τζιαι που τότε έν εξανασκάλισα, ώς τωρά. Ήταν πρωί δροσερό, τζι έν ήμουν καθόλου καλά (τζιαι πόοοτε είμαι καλά!)    Είχα έναν κορμόν άσπρο,  ωραίο κορμό πάνω στον πάγκο, ...

Σήμερα ήταν το πρωτάθλημα αμερικάνικου φούτπολ.   Φακκά μου.  Δέν καταλαβαίνω γρύ, ούτε θέλω να καταλάβω.   Αδειάζουν οι δρόμοι, απο χτές έχουν προετοιμάσει το σκηνικό 100εκ. τηλεθεατές για να παρακολουθήσουν το εθνικό σπόρ παρέα με άγευστες μπύρες και χιλιάδες θερμίδες.  Εκαλέσαν μας σπίτι τους κάτι γνωστοί μας που τα προάστια που έχουν μωρά μικρά να 'γιορτάσουμε' παρέα. Φακκούν μου τα προάστια, κάθε μέρα που τα κυκλοφορώ σάν διδάσκω παρακολουθώ τα, σιγουρεύω μέσα μου πως δέ θα μπορούσα ποτέ μου να ζήσω ευτυχισμένος σε τέτοιο περιβάλλον.  Ζούν οι προαστιόπληχτοι μές σε μιά ουτοπία, μιά παραμυθούπολη χωρίς αίσθηση κοινότητας ή γειτονιάς, χωρίς ουσιαστικές σχέσεις με άλλους.  Ο καθένας κλεισμένος στο υπέροχα σχεδιασμένο σπίτι του, με τα 1.5 μωρά του, τα δύο αυτοκίνητα  (ένα SUV, ένα mini van τεράστιο για να κουβαλά τα 2,000 πράματα που φορτώννουν τα μωρά τους) το κομμένο απο κηπουρούς γρασίδι μιά θάλασσα σπατάλης νερού. Μεγαλώννουν μωρά που δέ γνωρί...

Σούρουπο. Οι πόρνες της γειτονιάς έρχονται νυσταμένες να πιάσουν δουλειά, φτιάχνουν το μέηκαπ τους με το μικρό τους δακτυλάκι, βλέπω τους πρώτους πελάτες να σταματούν έξω που το παράθυρο μου με πινακίδες άλλης Πολιτείας, χωρίς ντροπή καθόλου και να φεύγουν βιαστικοί με συνεπιβάτη το σκιάχτρο-γυναίκα, για δέκα λεπτά.  Πάλι πίσω η πόρνη, ανέκφραστη. Οι πρώτοι μεθύστακες τρεκλίζουν ξεχνώντας με κάθε τους βήμα τον πόνο τους και τους λόγους που ρουφήσαν 39 βότκες απανωτές απο μικρά μπουκαλάκια -τα οποία πετούν στην καχεκτική μου μπροστινή αυλή, η οποία έχει ήδη δεχτεί τα κακκά 4-5 κοπρόσκυλων ράτσας pitbull που οι εμπόροι της μεθαμφεταμίνης σέρνουν μαζί τους όπου πάν για προστασία. Σούρουπο συνηθισμένο στην πολύπλοκη μας πόλη.  Ουρλιάζουν τα περιπολικά κάθε δεκάλεπτο με βιαστικούς μπάτσους αγχωμένους καθ' οδόν στο χώρο ενός συνηθισμένου εγκλήματος.  Ποιός άραγε να δέρνει πάλι απόψε τη γκόμενα του?   Ποί  ος πυροβολά τους αντιπάλους?  Ποιός έχει πεθάνει μόν...

Τον αύγουστο μόλις ήρθαμε πίσω, έγραψα που με επιάσαν οι μπάτσοι   να περνώ με κόκκινο (άδικα, είχα αναγκαστεί να περάσω για να μέν κόψω τους απέναντι).  Πρόστιμο τσουχτερό, επίσης πόντοι στην άδεια και αύξηση της ασφάλειας του αυτοκινήτου που τα $1200 που πληρώννουμε το χρόνο στα $1800, για τα επόμενα 3-5 χρόνια.  Όι λαομόν.  Καλά, αν είχα λάθος θα εσιωπούσα, θα ερουφούσα τον πέο του κράτους σάν καλός πολίτης.  Δέν φταίω όμως που ο μπάτσος ενόμισεν οτι απλά επέρασα με κόκκινο (-εννοείται δέν εσήκωννε κουβέντα-).  Οπότε, ζήτω η αμερική, δακάτω δικαιούσαι αρνηθείς να πληρώσεις, τζιαι  να πάεις να πείς τα παράπονα σου του δικαστή σε ακρόαση.   Έτσι έκαμα.  Εννοείται επίσης οτι έν γίνεται να πάω κάπου τζιαι να μέν γίνει κάτι αξιομπλογκάριστο. Φτάνω στο επαρχιακό η ώρα 10, για το 'ραντεβού' μου στις 10:15.  Καλοντυμένος με μπλέ χρώματα (της ειρήνης μέσα-έξω, και της προστασίας που το κακό), ξύρισα τη γενειάδα που αφήννω εδώ και ένα μή...

του Μάρκ Σιαγκάλ Εξανάφαα το. Ήβρα το φρούτον της παράδεισου μου.. Έσιει αγκάθκια του σκαντζόχοιρου, εν μεγάλον σάν την παττίχαν, εν πολλά βαρετό, χτιτζιολοά υπέροχα.. --------------------- Τον Ιούνη είχα φάει το περίεργα βρωμερό με δελεαστικό ερωτικό τρόπο φρούτο που τη θαϋλάνδη το λεγόμενο Ντούριαν. Μου είχεν 'αρέσει', όπως αρέσκουν σε κάποιον μεζετζιή τα ωμά στρείδια ή το κεφαλάκιν του αρνιού, τα αμολόητα, και οι άλλοι παράξενοι μεζέδες που θέλουν 'εκπαίδευση' για να τους καταλάβεις. Ντάξει, αηδίασεν με κάπως ο ζώλος του τζιαι η υφή του μες το στόμαν γιατί έν μπορείς να αποφύγεις την αίσθηση που σου διά η μύτη σου όταν αννοίξεις το Ντούριαν: όλα τα κέντρα του εγκεφάλου σου φωνάζουν "παρέτααααα βρωμείιιι βρωμεί θειάφιν βρωμεί οχετόον βρωμεί ψόφκιο ψάρι" τζιαι έρκεται σου μιά αναγούλα εμετική εκ πρώτης οσμής. Άμα ομως κλείσεις τα κέντρα τα επιφανειακά τζιαι μυρίσεις σιγά σιγά, ψάχνοντας την ουσία του, ανακαλύπτεις οτι μυρίζει στο βάθος του πυθ...

Με έπεισε η γυναίκα μου να πάμε κολύμπι στη Λίμνη τη Σμαραγδένια.  Τόσα χρόνια αμερική αρνούμαι με πείσμα να κολυμπήσω σε λίμνη  ('βρωμεί'  'εν σιόνι το νερό'  'έν θωρείς πού πατάς'   'εννα πνιείς!!'  'σάν την κύπρον έν έσιει'   κλπ  κολλήματα που είχα)      Σήμερα ενέδωσα γιατί πήρα όρκο να δοκιμάζω νέα πράγματα κάθε μέρα χωρίς να αφήννω τα όρια μου να με καθορίζουν. Ταξίδι το λοιπόν στη λίμνη Walden την ιστορική, εκεί που είχε την καλύβα του στο δάσος ο διάσημος Thoreau τον περασμένο αιώνα αν τον ξέρετε, φιλόσοφος, ερευνητής, ποιητής, συγγραφέας.   Πεντακάθαρη η λίμνη.   Το νερό είναι πόσιμο, βλέπεις τον πάτο σάν κολυμπάς με τες πέστροφες.     Μυρίζει πεύκο, αγριολούλουδα και αέρας φρέσκος.  Πόσο λάθος είχα!!   Μαλάκα διάσπορε άφησες το πείσμα σου να σου κόψει την απόλαυση.  Στη βόρεια ΧΤΕρνία το τέλος του αυγούστου είναι όνειρο.  25 βαθμοί, χωρίς υγρασία.  Τα σύννεφα πηγαινοέρχονται απο πάνω μας σάν νεράϊδες προστάτριες ή σάν παχουλλά αγγελάκι...

Διά μου ο γερο Γκήνσπερκ  το σιέριν του.  Στέκει όσον ίσια μπορεί,  σάν το κλωνίν το σαπημένο που πολεμά άδικα τον αέραν, στέκει ο γέρος τζιαι η σκεμπέ του αιωρείται  μπροστά του.   Ασκομαχά. την ώραν που φκέννει τα σκαλιά.   Σάζει το πανταλόνιν του το κοτσινούδιν.   Τρέμει πολλά το σιέριν που το ππάρκινσονς τζιαι το κατακίτρινο γερασμένον του πρόσωπο το γεμάτο πανάδες εν πολλά σοβαρό με τραβηγμένα χαρακτηριστικά σήμερα.  Τα μικρά του μπλέ μάτια εν χωσμένα κάτω που σακκούλλες, μύλλες, σπασμένες φλεβίτσες, τζιαι κάμνουν τον να φαίνεται ετοιμοθάνατος, ξεθωριασμένος.  Ετών 88.  "Θα σάσω εγώ την αυλή σου μέν έσιεις έννοιαν Νταϊάσπορς"  Θωρεί με με όση δύναμη τζιαι καλοπροαίρετη διάθεση του έμεινε στο βλέμμα.  Έθελε να με καθησυχάσει.   "Ξέρω ότι είμαι φωνακλάς, τράουλλος, πατσιόγερος, ξέρω το.  Αλλά ο λόος μου εν έγραφον."     "Ναί, ξέρω το κύριε Γκήνσπερκ."   "Ξέρω το ότι εν δική μου η ευθύνη Νταϊάσπορς.  Φταίω εγώ  που έβαλα αυτόν τον ανίκανο να κάμει δ...

Ούφφφφφφφφφφ.   Τέλος.   Πάει αλλο ένας χρόνος δουλειάς φορτωμένος ζωήν. Που σήμμερα ώς το Σεπτέβρην: Δέ θα ξαναοδηγήσω 160 χλμ την ημέραν που σπίτι σε σπίτιν των μαθητών. Έν θα ξαναφάω τα δύο μου γεύματα της ημέρας πάς τα γόνατα μου πουκάτω που το τεμόνιν τζιαι να μου παίζουν πουρούες. Έν θα ποτζοιμούμαι που την κούρασην η ώρα τρείς το απόγευμαν. Έν θα δουλεύκω 10 ώρες την ημέραν για έξι μέρες. Έν θα γράφω τες νύχτες μουσικήν τζιαι ποίησην ή αναρτήσεις στο βλόγ εξουθενωμένος με πείσμα γαουρινόν. Δέν θθα εξηγώ ούλλη μέρα για τες νότες, το παίξιμον, τες ζωές των συνθετών, δέ θα κρατώ ψυχολογικά τον καθέναν που τους 45 μου μαθητές, ούτε θα συγκεντρώννουμαι έντονα για να βρίσκω τα λάθη τους τζιαι πώς να τα διορθώσουμεν.   Που σήμμερα: Θα βουρώ στα δάση τζιαι τες φάρμες με την οικογένειαν τζιαι μόνος μου να μαζεύκουμεν φράουλες τζιαι μπλούπερις, να τρώμεν παγωτά, να τρώμεν καλαμαράκιν στα κάρβουνα στες παραλίες του βορρά, τζιαι όστρακα πάσης φυσης ολόφρεσκα. Θα κάμνω κάθε μέρα meditation  ...

Μετά που το κονσέρτον εφύαμεν για μίνι διακοπές μιάς νύχτας με τα μωρά να πάμεν αγροτουρισμόν σε φάρμαν στ' ανάθθεμαν περίπου 250 χλμ που δαμέ -είχαν την ενοικιάσει 3 οικογένειες φίλοι μας τζιαι εκαλέσαν μας να πάμεν να ποσκολιστούμεν, να μαειρέψουμεν, να παίξουν τα κοπελλούθκια κλπ κλπ.  Έν επολλοήθελα εγώ γιατί μονοήμερη με κοπελλούθκια σε χώρον που έν έσιει κάντζιελλα, ούλλο σκάλες ούλλον κινδύνους για μωρά 1 1/2 χρονού, δέ λογιέται "διακοπές"  τζιαι ήμουν τέζα ούτως ή άλλως.  Αλλά πρέπει να ακούμεν της γεναίκας μας, ξέρει καλύτερα.    Εμείναμεν το λοιπόν στη φάρμαν κάποιου τύπου που μεγαλώννει δύο είδη κατσέλλας, μιάν για κρέας τζιαι άλλην για γάλατα.  Κάμνει τυρκά τζιαι βούτηρο, παγωτό.   Επίσης τρυπά τους σφένδαμους που έσιει στην αυλήν του τζιαι κάμνει σιρόππιν (maple syrup)  που πάει πολλά με τες τηγανίτες.  Δυστυχώς έν μπορούσα να το δοκιμάσω λόγω της μαυρογέρημης της δίαιτας μου.     Η θέα που τη φάρμαν εν υπέροχη.  Ώς που φτάννει το μάτιν έσιει λόφους, χόρτα τζ...

---------------------------------------------------------------- Ερώτηση πρός τον εαυτόν:  Γιατί μου αρέσκουν οι πελλοί, οι εκκεντρικοί, οι ιδιότροποι αθρώποι που κάτι ζαβόν έχουν πάνω τους?  Γιατί τους σιέρουμαι τόσον?  Τζιαι γιατί διούν πάνω μου οι πελλοί αμέσως, αγαπούν με ενστικτωδώς, τζιαι ξέρουν οτι εννα τους δώσω σημμασίαν τζιαι εννα σεβαστώ την εκκεντρικοσύνην τους? Τζιαι ειδικά οι πελλοί που τραουδούν , ούλλοι τούτοι διούν πάνω μου πολλά συχνά γμτ.  Μόλις μάθουν ότι είμαι μουσικός αντακώννουν τραουθκιάν.  Η γειτόνισσα μου, πχ.   Ή διάφοροι γονείς των μαθητών μου που μου τραουδούν 'όπεραν'.   Συμβαίννει μου ανησυχητικά πυκνά το φαινόμενον.  Έν θέλουν να ακούσουν για τη μουσική μμου τίποτε.  Μόνον να μου τραουδίσουν επειδή 'καταλάβω που μουσικήν'  θέλουν.   Τα δικά τους μόνο.  Γράφει στο μέτωπον μου "Τραουδάτε μου όσην ώρα θέλετε"     Εξηγάτε μου το... --------------------------------------------------------------- Που λαλείτε έπαιξεν  τα ο Τταντής ο Ττ...

Το σάββατο εν η συναυλία των μαθητών μου επιτέλους.  Αχχώννουμαι να πάν καλά να φκώ ασπροπρόσωπος τζιαι να περάσουν καλά να εν καλή η εμπειρία για τζιήνους.  Επροετοίμασα τους τζιαι τους 35   που θα παίξουν, έσιει που την περασμένη βδομάδα φωνάζω τους (άτε κωστάκη μάνα μου, παίζε φόρτε, φόρτε μανα μου, άτεεε)  κάμνω τους κερκίδα ενθουσιάζω τους, νευριάζω με τους σικκιμετζήες, ψηλώννω τα φρύθκια μου που την έκπληξη (μπροστά στην κακοτζιεφαλλιάν μερικούς), χαμογελώ τζιαι δακρύζω με τους τσιάκκους.   Άρκεψα να χάννω τη φωνή μμου με πόνον του λαιμού τζιαι πονοκέφαλον στο δεξίν μου αυτί.  Πόσες ψυσιές να κρατώ κάθε μέρα τζιαι να τες υποστηρίζω?   Ενακάτσιασα τη μουσικήν. Έρκουμουν σπίτιν πόψε κατα τες εννιά που τους πίσω δρόμους για να απολαύσω τη φύσην τζιαι τες ωραίες κούρβες τζιαι  άκουα μουσική που τον κλάσικ ρόκκ σταθμόν (whole lotta loooooveee!!!)   δυνατά στο αυτοκίνητον κάμνωντας σούσαν δεξιά αριστερά της λωρίδας γιατί εγύρισεν μου, έν είσιεν κίνησην ευτυχώς τζιαι το φώς του ήλιου ε...

Το σεπτέβρην έγραψα δαμέ   την ιστορίαν του κ.Nguen του ζαχαροπλάστη δακάτω στην πόλην μας, που άννοιξεν μιτσήν κατάστημα στη γειτονιά με κκέηκς βιετναμέζικα, τουρτες κολοκασιού (έγραψα τζιαι τη συνταγήν τότε)  επίσης με green tea, λοκμάδες με παπάγια, τζιαι άλλα υπέροχα εξωτικά εδέσματα όπως σιοίρον πάς το ψωμί με τη ζάχαρη τζιαι τη σόγια (άπαιχτο γλύκισμα, trust me).   Εζούσεν το 'αμερικάνικον όνειρον'  ο γελαστός  κ. Nguen με την φαμελιάν του  ούλλη που μάλλον δέν είσιεν τον ήλιον μοίρα στο βιετνάμ, ήρτεν δαμέ τζιαι εγόρασεν ενα σπίτι παλιόν τζιαι μεγάλο τζιαι έσασεν το έδωσε ζωή.   Δυστυχώς εγόρασεν το με τζιήντα δάνεια τα τοξικά, γμτ, τα άτοκα για 5 χρόνια που μετά πάει ο τόκος ψηλά.  Μάλλον εσκέφτετουν να το πουλήσει σε άλλους ακριβά αμαν το έσαζεν, τζιαι να πιάσει τα ριάλλια να γοράσει άλλο σπίτι.   Κάθε εφτομάν που επήεννα να γοράσω κάτι (για neighborhood support *buy Local* )  εφαίνετουν μου λυπημένος τελευταία.  Έν εχαμογέλαν τόσο, τα μούχτη samples εσταματήσαν, τζιαι...

Κάθε πέμπτη νύχταν έρκουμαι πίσω στην πόλην μου που τη δουλειάν κατα τες 9:30, σκοτωμένος που την κούραση συνήθως του δωδεκάωρου που δουλεύκω τες πέμπτες.  Έχω περίπου 45 λεπτά ταξίδιν τζιαι 3 αυτοκινητόδρομους διαφορετικούς να αλλάξω.  Ζήτω η μοναξιά της σκοτεινιάς τζιαι της αμιλησίας.  Πάντα στον τελευταίον χάϊγουέη μόλις φκώ πάς τη ράμπαν του τζιαι αναπτύξω την ταχύτηταν που θέλω, έχω έθιμο να βάλλω στο σιντίπλεϊερ εναν κομμάτιν των σούφιδων αργό σεκλεττιστικό  που πάει περίπου 25 λεπτά με φωνές, νταούλια, λύρες, νέϋ, τύμπανα, σάζια κλπ, για να φτιαχτώ, να μερακλώσω τζιαι να ξεπλύννω την κούρασην της μέρας.  Κανεί με να πάω ώς την πόλην μου, τζιαι μάλιστα μπαίννει δυναμικά στο τελευταίον σεμάϊν μόλις φτάσω στα πρώτα φώτα της πόλης μου αν κρατήσω ταχύτηταν 145 χιλιομέτρων σταθερή.  Πρίν πάω σπίτι πάντα σταματώ στην πεζίναν να γεμώσω το ττογιότα με καύσιμο.   Πάω πάντα στην ίδιαν.   Τζιαι πάντα έσιει κάποιον τζιαμέ που εν ή λιβανέζος, ή σύριος, αιγύπτιος, κούρδος κλπ κλπ.  Αρέσκει μου...

Η ώρα εν τέσσερις και μισή το πρωί.  Κάθουμαι στον καναπέ αγουροξυπνημένος τζιαι ακόμα χτυπά η καρδία μου σάν το τύμπανον της ορχήστρας.    Ετζοιμούμουν καλά καλά πρί μισήν ώραν.  Εροχχάλιζα.  Τίτσιρος.  Στην αγκάλην της Αγάπης τζιαι του Μορφέα παρτούζαν.  Η Αγάπη με τις ωτασπίδες τζιαι τη μάσκαν ύπνου σάν το τερατάκι, αχάπαρη με το στόμα αννοιχτό.  Ο μορφέας ντυμένος με παρδαλόν κοστούμιν όπως τες ταινίες του Φελλίνι, σωστή γκροτέσκ καρικατούρα ύπνου.  Κρατά μου το χέρι μμου οπως κοιμούμαι.  Ο ανεμιστήρας σαν μιά τεράστια πουμπουρία που βουϊζει ναννουριστικά στη γωνιά.  Εθώρουν όνειρο οτι είμαι σε ππάρτι με παλιούς φίλους τζιαι κανένας δέ θέλει να μου μιλήσει, όνειρο συχνό, αχχωτικό.  Έδρωννα. Ξαφνικά παίζουν οι συναγερμοί του σπιθκιού: "ίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίί.  (120 ντεσιμπέλ),   " Alarm Speaker  Voice  :    "Front Door Breached!!!     Disarm system NOW!!   ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι" Διάσπορος   (αντελοσσιασμένος, που ενόμισεν ξαφνικά στον ύπνον του οτι ήταν...

Εχάθηκα.  Είμαι διακοπές μιά βδομάδα (εκλείσαν τα χτερνιοσχολεία για τες διακοπές τ' απρίλη τες λεγόμενες άρα είμαι άνεργος, πάν ούλλοι οι προαστιόπληχτοι στην καραϊβική για να ξεπεράσουν ταχα το σιειμώναν πετάσσωντας ριάλλια στον ήλιον σε ριζόρτς πολυτελείας τζιαι μεινίσκω χωρίς μαθητές βασικά, ζήτω η καταναγκαστική αργία!!). Αφού κάθουμαι που κάθουμαι, τζιαι το πάσχα έτυχεν να εν την ίδια βδομάδα εκατάφερεν τζιαι ήρτεν ο αδερφός μου να μας δεί.  Έπιασεν το αεροπλάνον εντελώς αυθόρμητα ο πελλός να μας επισκεφτεί για τρείς μέρες επειδή του είπα επεθύμησα τον.  Έσιει που τα προχτές τρώμεν τα πλευρά μας τζιαι πίννουμεν ρούμια, πύρες, κρασιά, μαειρεύκω συνέχεια φαγιά που ξέρω του αρέσκουν όπως ολόφρεσκα ντόπια μύδια στρείδια γαρίδες αστακούς σε σάλτσα πουττανέσκα με μακαρόνια -το οποίον πιάτον πετυχχαίννω πολλά, τζιαι άμα θέλετε θα γράψω τη συνταγήν ύστερα που δέ θα έχω χάνγκοβερ. Το πάσκα δε  επήαμεν στον φίλον μου τον ελληνοαμερικάνον πεζινάρην  να φάμεν οβελία (έσιει μανία να κάμνε...

Έθελα να σκεφτώ σήμμερα.   Ήταν ωραία μέρα, 15 βαθμοί επιτέλους.   Εφόρησα τα αδιάβροχα μου τζιαι επήα να τσαλαβουττήσω λλίον στο δάσος τζιαι τον βάλτον.  Πρίν να σκεφτείς, πρέπει να καθαρίσεις τελετουργικά.  Να κατεδαφίσεις την κρούστα που εμποδίζει το μυαλό να Δεί.  Αν δέν υποβάλεις το κορμί σε δυσκολίες εχτός της καθημερινότητας, δέ ξυπνά ποττέ του το Αδρωπούιν του Μυαλού για να σκεφτείς αληθινά. Επήα επίτηδες σε τόπον που εμπορούσα να βολλήσω μές τα πηλά ή να ππέσω μές τους νερόλακκους να σπάσω κανέναν πόιν.   Ή να με ακκάσει ο κάστορας (λέμε) ή  καμιά κουφή.   Ναί.  Εξύπνησα αμέσως.   Εφάτchισεν η καρδία. Ήμουν Τζιαμαί.  Μόνον Τζιαμαί. Άννοιξεν το μμάτιν το Άλλον. Μετά: Επρόσεξα οτι τα χόρτα του βάλτου (βλ. πρώτη φωτό)  είχαν κορμιά ζαωμένα στο σχήμαν του βαρετού σώματος του σιειμώνα.  Ελύγισεν τα τζιαι εσχημάτισεν τα το βάρος του σιονιού.  Δέ μονοπάθκια στριφτά όπως τες κουφάδες ανάμεσα τους!   Έμεινεν τους το σχήμαν του σιειμώνα!  Εκολλήσαν τζιαμέ, ο σιειμώνας έφυεν αλλά τα χόρτ...

Εννα γράψω κάμποσα πεδικλωμένα σήμμερα.  Συγχώρα με ώ διαβάτη με πρόβλημαν προσοχής και συγκέντρωσης. Την τετάρτη, πρίν να πάμεν στης πεθθεράς  επήα σε μιάν πολλά πελλή gig (δουλειά)  στο Σύνδεσμο Πιανοδιδασκάλων της Κοιλάδας, οι οποίοι με επλερώσαν δελεαστικά αδρά για να τους κάμω τον Εξεταστήν σε διαγωνισμόν/εξετάσεις πιάνου για  τους καλλύττερους μαθητές τους με τρόπον επίσημο, τζιαι να τους δώσω γραπτά τζιαι προφορικά feedback για να δούν "πού στέκουν σά μουσικοί".   Πάνω χαρά μου.  Κάτι έτσι πράματα αρέσκουν μου πολλά, αρέσκει μου να τονώννω τα ηθικά ψυχών που ακόμα έν τα ετσαλαπάτησεν η ζωή.  Αρέσκει μου να εμπνέω.  Περνά μου.  (Ήνταλως έπιασα τη δουλειάν:  Η πρόεδρος του συνδέσμου εν πολλά στενή  μου φίλη τζιαι επειδή ξέρει οτι εχτός που σοβαρός τύπος τζιαι αρκετά καλός μουσικός, είμαι τζιαι κόζιν  τζιαι δέ θα με φοηθούν υπερβολικά οι μαθητές έβαλεν μέσον στην επιτροπήν τζιαι επέμενεν να μου δώσουν τη δουλειάν -έπιασεν με μετά τζιαι είπεν μου το, έν της το εζήτησα εγώ,...

Άχ πάλε έγινεν δύο η ώρα να έρτω σπίτι εψές.    Είχα πάει δουλειά το προηγούμενο πρωί άδειος τζι αδέσποτος τσαλακωμένος γιατί μετά που ένα μήνα γραψίματος εξεπατώθηκεν εξιστιάστηκεν η ψυσιή μου τζιαι εχτές σαν εκωλόσυρνα τα πόθκια μου που σπίτι σε σπίτιν μές τη συννεφκιάν εμουρμούρουν τζιαι εχειρονομούσα γιατί που το πολλύν μου τσαλάκωμαν εφταίξαν μου οι μαθητές μου - ήταν ούλλοι τους γκρίζοι τζιαι αθκιέβαστοι τζιαι εδώκαν μου κάτι μαύρους κύκλους τους οποίους εφόρησα τους κάτω που τα μμάθκια μου ώς το δείλις μετά που με έπιασεν ένα περίεργο αίσθημα πανικού γεμάτο νύσια τζιαι δόντια τζιαι εγέμωσεν μου το λαιμόν σποντούδες κουφτερές που με εσσhίζαν κάθε φοράν που ανάπνεα.   Αλλά εβρέθηκα με τη φίλτατην μου πιανίστρια τζιαι εν τόσο φωτεινή άθρωπος που εξαναγεμώσαν οι παταρίες μου. Η δουλειά ετέλλειωσεν επιτέλους κατά τες 7.   Επάρκαρα εύκολα ευτυχώς τζιαι επήα σ'ενα  κκαφέ της μεγαλούπολης ψηλοττάβανο με industrial theme να περιμένω τη φίλην μου την πιανίστριαν να έρτει η ώρα 830.  Π...