Διασπορος

Αύριο θα γράψω σε κάποια φάση πολλά μεγάλο πόστ για τη σημερινή μέρα. Εκάμαμεν τα εγκαίνια του πάρκου του παπά μου, τζιαι ήταν μαγικά. Έπαιξα το 20λεπτον  μου κομμάτιν το περσικο-κυπριακο-βυζαντινόν τζιαι επέτησεν που πάνω μας της ορχήστρας έναν πνεύμαν τζιαι ευλόγησεν το χώρον ούλλον, έφκηκεν ψυσιη πολλή. Έκλαιεν ο παπάς μου.  Εμίλησεν μετά τζιαι είπεν όμορφα πράματα.   Εγώ είπα του αγαπώ τον, με μουσικόν τρόπον, τζιαι εκατάλαβεν το.   Έν θέλω τίποτε άλλον που τη σχέση μας.  Ολοκληρωθήκαμεν τωρά.. Σάν πόψε, ένιωσα μόνο στο γάμο μου, τζιαι στη γέννηση των παιδιών μου.   Κατάνυξη, αγάπη διάχυτη παντού. Είμαι έτοιμος για τα πάντα που σήμερα, μου επαραδόθηκεν η σκυτάλη. Σ' ευχαριστώ πατέρα, όμορφε, παράξενε, δυνατέ μου πατέρα που τες πέτρες καταλλιείς. Σ' ευχαριστώ μουσική που μου έδωσες μέσα πλούσια να εκφράζω τα ανέκφραστα τζιαι τες Ουσίες. Σ' ευχαριστώ εαυτέ που αφέθηκες τζιαι έπαιξες όσον ποτέ άλλοτε. Σας ευχαριστώ όσους ήρθατε.  Εχάρηκα το μα πάρα πάρα πολλά.

Το μαγικόν Αδρωπούιν Του Νού  που κατοικά μές τη κκελλέν μου (όπως τζιαι στη δική σσας)  τζιαι κάμνει κουμάντον, τούτος ο  πυλωρός στον Κήπον του Νού, τούτος ο μάστρος της έμπνευσης τζιαι της δημιουργίας που κατοικεί τον νούν τον ανήσυχον που του αρέσκει να φτιάχνει ζωήν που το μηδέν, έχει  ένα κακό συνήθειο:  Φκαίννει έξω που το λαγούμιν του για να με συνεπάρει πάντα σε ώρες άπρεπες τζιαι σε τόπους εντελώς επικίνδυνους ή ακατάλληλους.  Φκαίννει όταν το καλώ για να με βοηθήσει να εμπνευστώ (όταν δηλαδή το επικαλέσω με τελετουργικόν τρόπο), ή ακόμα τζιαι ακάλεστο για να μου δώσει κεραυνοβόλα  κατανόηση του  Έσσω μου, προσπαθεί   το καημένον  πέρκι με γλυτώσει που τον εαυτόν μου τζιαι ελευθερωθώ επιτέλους που τα δεσμά που με δίννουν μιά ζωή τα εσσωτερικά.    Εν καλές οι σοφίες του, ξέρει τζιαι πολλή μουσική παραπάνω που μένα, μοιράζεται τη μαζί μου.  Το ευχαριστώ. Δυστυχώς άμα πεί τζιαι εμπνευστεί τζιαι κλωτσήσει για να φκεί προς τα έξω το αδρωπούιν ανεμοφυσά στην ύπαρξη μέγας αέρας, στρ...

Έχω τεράστιο hangover.  Το μεσημέρι είδα τον φίλο-δάσκαλο μου (ο οποίος γράφει μουσικήν ούλλη μέρα ασταμάτητα, έσιει ιδέες ποταμόν, έγραψεν στη ζωή του 700 κλασσικά κομμάθκια, εν σάν τον μότσαρτ, αλλά εν σεμνός τζιαι απλός, ωραίος άντρας ψηλός με γαλανά μμάθκια τζιαι πρόσωπο τετράγωνο, κεφάλι ξυρισμένο, κορμίν του πιλάτες τζιαι του γιόγκα)  εκάτσαμεν τζιαι εκάμαμεν meditation χαμέ παρέα στο μικρόν του διαμέρισμα, τζιαι ετράτταρεν μου η γυναίκα του ρεβύθκια κκάρι, εφάαμεν τα (ήταν πολλά καφτερά, αρέσαν μου)  είπαμεν τα τζιαι μετά εθκιάβασεν το κομμάτιν μου μες το νούν του χωρίς πιάνο  (genius inner ear)  (εκαρτέρουν τον μές τη νευρική σσιωπήν δέκα λεπτά όπως το άκουεν για πρώτη φορά  σάν να τζιαι δκιέβαζε βιβλίο, έσουζεν τα σιέρκα του, τη κκελλέν του, έσφιγγεν τα χείλη του, το μέτωπον του) Στο τέλος έκλεισεν την παρτιτούραν μου (ττάπππ!)  ανάπνευσεν βαθειά τζιαι εν εμίλησεν για ένα λεπτό.  Μετά εγέλασεν τζιαι στο πρόσωπον του εγεννήθην ο ήλιος.  "Κκιά ορκάσ σου ρέ διάσπορε"  λ...

Χάτε.  Ετέλειωσα το 14ον draft.  Αλλο έναν τζιαι κανεί....      Εδούλεψα πάνω του που η ώρα 7 το πρωί ώς τες εννιά πόψε, εσσιέξιξι   χωρίς διάλειμμαν (εχτός του βλόγκινγκ κάθε κάμποσην ώρα).    Εφκαλα μαλαζαβράγκαν του νού.  Εμείναν κάτι λεπτομερειούδες.  Ορίστε η πρώτη σελίδα για όσους καταλάβουν.  Βραστή, κρουστή  μουσική, με μάγουλα κατακόκκινα, στόμαν που ακόμα αγκομαχά.  Μούσα αλαφκιαζμένη που τον πύρινον έρωταν μας τον πολύμερον.  Επόφκαλα την/με. Δυστυχώς.. Άμα έρτω σε τούντο στάδιο του κομμαθκιού κατι ταράσσει τζαι σπάζει μέσα μου τζιαι κοντεύκει ο ψυχισμός μου όσον γίνεται πιό κολλητά με την λεγόμενη "Πελλάρα" γιατί σταματώ να διαχωρίζω το 'εξω' που το 'μέσα'  -αν σας έτυχεν, ξέρετε....     Ούλλα του κομμαθκιού τζιαι της ποίησης (θυμήθου διαβάτη το Ι, II, III , IV , V )  που έγραψα, τα ηφαίστια, οι σάρκες, οι εικόνες της αναγέννησης τζιαι του θανάτου, ο ήχος που έπλασα ο αρρωστημένος του κομμαθκιού, ούλλα βουρούν με πόψε να με τσιλλήσουν/ακκάσουν, τζι...