Διασπορος

Ξυπνούμε νωρίς. Εφτά βαλίτσες, ρούχα παιδικά, ρούχα δικά μας, παιχνίδια, φαγιά, αμαξούδες, καρεκλίτσες αυτοκινήτου. Θα φορτωθούμεν σάν τα γαούρκα. Πακκετάρουμεν τα πάντα με άψογην οργάνωσην (μακάρι ναν καλά η Αγάπη, εγώ είμαι άχρηστος) Αύριο πετούμε. Αντίο κρυάδα τζιαι νερά, εσαπήσαμεν φέτος, ακόμα η θερμοκρασία ώς τους 20-24 βαθμούς έφκηκε τζιαι βρέσιει κάθε μέρα για κάποιο λόγο. Πάμε στην κύπρον τη ζεστή τζιαι θαλασσοφίλητη, τη χρυσοκίτρινη μικρή πατρίδα που τόσα καλά έσιει αλλά τζιαι τόσα εκνευριστικά. Βαστά με ακόμα κούραση μεγάλη, τζιαι οι σκέψεις εν λλίες, ατροφικές. Πόσον εδούλεψα φέτος! Έσιει μιά βδομάδα κοιμούμαι καλά αλλά ακόμα έν εκατάφερα να φέρω τα μίλλια μου καθόλου. Γι αυτό τζιαι δέ γράφω σε κανένα. Άτε γειά σας. Θα τα πούμεν που κοντά..

Έθελα να σας βάλω να ακούσετε το κομμάτι που έγραψα για τους χορευτές + πιάνο.   Παίζει το ο κ. Κομπιούτερ ο Ρομποτάκιας ο οποίος δέν μπορεί να παίξει όμορφα με συναίσθημαν, αλλά έτσι για να πάρετε μιάν ιδέαν πώς ακούεται το κομμάτιν.  Τα headphones εν πιό καλά πάντως. DeadcaveMarbles - diasporos

Επήα εχτές να αποχαιρετήσω τον καλό μου φίλο το Γιαννήν τον Συνθέτην και Βραχοκαβαλλάρην κάτω στην πόλην που ζεί.   Εγώ εννα φύω την τρίτην για Κύπρο, τζιαι τζιήνος φεύκει σήμμερα για να πάει στα Άσπρα Βουνά να κατασκηνώσει μές τα δάση τα απάτητα σε υψόμετρον  3.000 μέτρων, θα κάμει ορειβασίαν πάς τον γρανίτην τζιαι να ψαρέψει φρέσκες πέστροφες μαζί με τη γυναίκαν του στες λίμνες που έκαμεν ο παγετώνας.  Υποσχέθηκεν μου να προσέχει που τες αρκούδες τες καφέ τζιαι υποσχέθηκα του να προσέχω που τες κυπραίες κουφάες τες πατσάλες.    Επήα που το μεσημέρι σπίτιν του για να περάσουμεν ούλλην την ημέραν παρέα, ευκαιρία τωρά που δέ δουλεύκω, τζιαι εσκεφτήκαμεν να πάμεν να δούμεν αντίκες να ποσκολιστούμεν πρίν να μαειρέψουμεν τίποτε να τσιμπίσουμεν.  Έσιει τζιαμέ κοντά μιά τεράστια αποθήκη με καμιά εκατοστή πωλητές αντίκας σε στύλ κρατικής έκθεσης, με χιλιάδες πολύτιμα παλιοπράματα στοιβασμένα μαζί με πίνακες σχισμένους αρχαίους, σκαλιστά έπιπλα βικτωριανής εποχής, άλλα περίεργα '70ς τραπεζ...

Εστάθηκεν ο γιός μου πάς τον μίνι-όχτο στην αυλή μπροστά που το τζαινούρκον το καντζιέλλιν που εβάλαμεν τζιαι εθώρεν τον περίεργο μίνι κρεμμό κάτω που τα πόθκια του με τεράστιον ενδιαφέρον. Εκατέβαζεν το ποούδιν του προσεχτικά τζιαι ακούμπαν το κάτω, εξανάφκαλλεν το πάνω, ετρέκλιζεν λλίον, ένιωθεν τη βαρύτητα να τον τραβά, το χώμαν να σκάζει, τους μύς του να τεντώννουν την ώρα που τα γόνατα ελυγίζαν για να τον κατεβάσουν.  "Τί είναι τούτον?"  -εσκέφτηκεν χωρίς λόγια τζιαι ερώτησεν με να του πώ. "Σκαλί χωμάτενον γιέ μου.  Όχτος"  -είπα του τζιαι γώ χωρίς λόγια τζιαι με χαμόγελον ενθαρρυντικόν.  Εγονάτισα με ήρεμον τρόπο.  "Μέ φφοάσαι, κατέβα, έν εξαναείδες έτσι πράμαν, εννα σου αρέσει, μέ φοάσαι έν θα ππέσεις." Είδεν με στα μμάθκια τζιαι επρόσεξεν οτι τον εθώρουν χαλαρά τζιαι εχαμογέλασεν τζιαι τζιήνος. Εκατέβηκεν με αυτοπεποίθηση. "Dowwwwwnnnnnn"    λαλεί  με ενθουσιασμό. Πισινή. Μπροστινή. Πενήντα φορές, με γέλια τζιαι μμάθκια ορθάννοιχτα ούλλο ...

Άρχισα εψές τζιαι εδιερωτούμουν: Στην κύπρον, πού θα περπατώ που εφτομάς?  Αφού εν να έναι πύρουλλος θα κρούζει πέτρες τζιαι παντού τα  χωράφκια εν κατάξερα σκονισμένα δέν έσιει χόρτα πράσινα τζιαι δάση κοντά στην πόλην για να πηαίννω κάθε μέρα τον καθιερωμένο μου περίπατο τον άψε-σβύσε την ώρα που κοιμούνται τα κοπελλούθκια.  Εκαλόμαθα δακάτω να πετάσσουμαι μές το αυτοκίνητο τζιαι σε δέκα λεπτά να είμαι μές τους βάλτους τζιαι τα λαγκάδια να καλπάζω σάν τον κοντράππαρο ανενόχλητος στη θερμοκρασία των 16 βαθμών στην ιδυλλιακή φύση της ΧΤΕρνίας.    Πού κάμνει ο κόσμος άσκησην στην Κύπρον, πού εκφράζει τη φυσιολατρείαν κλπ στην καθημερινή ζωή?  Δέν εξαναρώτησα τούντην ερώτηση γιατί ούλλην μου τη ζωή στην κύπρον την επέρασα στο χαλαρό, με μπύρες/φαγιά, κλάπς, γυρούς με τ' αυτοκίνητα στους ακάμες τζιαι τα τροόδη,  χωρίς έννοιανν  για την άσκησην την  καθημερινή.  Τωρά που ανακάλυψα οτι έχω τζιαι κορμίν τζιαι εγκέφαλον, θέλει με να το περπατώ, εθύμωσεν μου τζιαι έβαλεν με να του ορκιστώ ...

Μουσική, γιορτάζεις, σ' ευχαριστώ. Βαστάς με που το σιέριν σφιχτά σήμερα τζιαι περπατούμεν παρέαν όπου πάω, συμβιωτικά.  Κουβεντιάζουμεν.  Αγαπάς με.  Κρατώ σε με πεθυμιάν.  Χαμογελάς, σοφή μου σύντροφε.   Δέν σου αν-οίκω, εννα φύεις πάλε.  Έρκεσαι, φεύκεις, τζιαι η αγάπη μας εν η μόνη που εκατάφερα να μέν είναι κτητική.  Σ' ευχαριστώ που είσαι τόσον ανοιχτή μαζί μου τζιαι δέχεσαι με.   Χωρίς εσένα να με ακούεις τζιαι να μεταφράζεις όσα σου λαλώ σε ήχον, δέ θα είχα τρόπο να εκφράσω τες βαθειές σκέψεις μου χωρίς λόγια ή βλέμματα ή λογική. Χωρίς εσένα δέ θα εβίωννα την ομορφιάν του θανάτου μέσα που τον ήχο. Χωρίς εσένα δέ θα έβρισκα το σκοπόν της Ύπαρξης μου. Θέλω να σε μοιραστώ με ούλλους. Χωρίς εμένα θα είσουν βουβή, στον υγρό σου τάφο ακίνητη.

Ούφφφφφφφφφφ.   Τέλος.   Πάει αλλο ένας χρόνος δουλειάς φορτωμένος ζωήν. Που σήμμερα ώς το Σεπτέβρην: Δέ θα ξαναοδηγήσω 160 χλμ την ημέραν που σπίτι σε σπίτιν των μαθητών. Έν θα ξαναφάω τα δύο μου γεύματα της ημέρας πάς τα γόνατα μου πουκάτω που το τεμόνιν τζιαι να μου παίζουν πουρούες. Έν θα ποτζοιμούμαι που την κούρασην η ώρα τρείς το απόγευμαν. Έν θα δουλεύκω 10 ώρες την ημέραν για έξι μέρες. Έν θα γράφω τες νύχτες μουσικήν τζιαι ποίησην ή αναρτήσεις στο βλόγ εξουθενωμένος με πείσμα γαουρινόν. Δέν θθα εξηγώ ούλλη μέρα για τες νότες, το παίξιμον, τες ζωές των συνθετών, δέ θα κρατώ ψυχολογικά τον καθέναν που τους 45 μου μαθητές, ούτε θα συγκεντρώννουμαι έντονα για να βρίσκω τα λάθη τους τζιαι πώς να τα διορθώσουμεν.   Που σήμμερα: Θα βουρώ στα δάση τζιαι τες φάρμες με την οικογένειαν τζιαι μόνος μου να μαζεύκουμεν φράουλες τζιαι μπλούπερις, να τρώμεν παγωτά, να τρώμεν καλαμαράκιν στα κάρβουνα στες παραλίες του βορρά, τζιαι όστρακα πάσης φυσης ολόφρεσκα. Θα κάμνω κάθε μέρα meditation  ...