Αναρτήσεις

Μικρή βόλτα στην πόλη μου #1

Εικόνα
Το μικρό κανάλι εκκαθάρισης του νερού.   Ενώνει τον  γερο-ποταμόν με τους μύλους τζιαι μετά με τον άλλον ποταμόν.   Στην καμάρα κάτω δεξιά (εν κλειστή) έππεφτεν το νερόν με βία για  να γυρίζει τη φτερωτή που έκαμνε ρεύμα για το μύλο.   Μάλιστα η μονάδα μέτρησης για τη δύναμην που θέλει για να παράγεις ρεύμαν που το νερόν βασίζεται τζιαι προέρχεται που δαμέ στούντον μύλο.  Η πόλη μου ολόκληρη εκτίστηκεν που το μηδέν γυρόν που τον πρώτο μύλο μές την κοιλάδα γιατί είσιεν τεράστιους ποταμούς.  Εστέλλαν τους παμπάτζιν που το Νότον που είσιεν πολλύν, τζιαι εκάμναν το κλωστή, πανιά κλπ τζιαι μετά επέμπαν το που το λιμάνιν της μεγαλούπολης στην Αγγλίαν για επεξεργασίαν.   Ήρταν δαμέ να δουλέψουν πολλοί φτωσιοί που την ευρώπην που δέν είχαν τον ήλιον μοίραν στη χώραν τους.  Ελύσαν που τη δουλειάν, αλλά εκαταφέραν να κτίσουν καλύτερη ζωή παρά που είχαν στην Ιρλανδίαν, Αγγλίαν, Γερμανίαν, Γαλλίαν, Ελλάδαν, Πολωνίαν, Λιθουανίαν.   Ενας που τους μύλους, εκάμαν τον γραφεία.   Οι μύλοι επαττήσαν το 1...

ίιιιιιιιιιιιιιιιιι. Επιάσαμμας.

Η ώρα εν τέσσερις και μισή το πρωί.  Κάθουμαι στον καναπέ αγουροξυπνημένος τζιαι ακόμα χτυπά η καρδία μου σάν το τύμπανον της ορχήστρας.    Ετζοιμούμουν καλά καλά πρί μισήν ώραν.  Εροχχάλιζα.  Τίτσιρος.  Στην αγκάλην της Αγάπης τζιαι του Μορφέα παρτούζαν.  Η Αγάπη με τις ωτασπίδες τζιαι τη μάσκαν ύπνου σάν το τερατάκι, αχάπαρη με το στόμα αννοιχτό.  Ο μορφέας ντυμένος με παρδαλόν κοστούμιν όπως τες ταινίες του Φελλίνι, σωστή γκροτέσκ καρικατούρα ύπνου.  Κρατά μου το χέρι μμου οπως κοιμούμαι.  Ο ανεμιστήρας σαν μιά τεράστια πουμπουρία που βουϊζει ναννουριστικά στη γωνιά.  Εθώρουν όνειρο οτι είμαι σε ππάρτι με παλιούς φίλους τζιαι κανένας δέ θέλει να μου μιλήσει, όνειρο συχνό, αχχωτικό.  Έδρωννα. Ξαφνικά παίζουν οι συναγερμοί του σπιθκιού: "ίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίίί.  (120 ντεσιμπέλ),   " Alarm Speaker  Voice  :    "Front Door Breached!!!     Disarm system NOW!!   ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι" Διάσπορος   (αντελοσσιασμένος, που ενόμισεν ξαφνικά στον ύπνον του οτι ήταν...

Ούστ τοξίνες. Ούστ κακό Qi.

Πάει η πρώτη βδομάδα κάθαρσης τζιαι αποτοξίνωσης απο τα ταχάτες βλαβερά φαγιά & ποτά. Τρώω μόνο steamed πράματα, όι κρέας ούτε ψωμιά, ούτε γάλατα ούτε φρούτα.  Μόνο χορταράκια σπαναχούθκια, μπρόκολα, κλπ.  Ούτε κούννες τρώω που μου αρέσκουν, ούτε καφέν, αλκοόλ, ψουμούδιν.   Μαρτύριο.  Αρέσκει μου του μαζόχα, σκέφτουμαι μάλιστα να αρκέψω να αυτοραπίζουμαι με κλωνιά φρέσκα της ιτιάς που βιτσιάζουν ωραία, να δώ αν αγιάσω τέλλεια ή αν μου περάσουν έτσι τα νεύρα.   Κινεζορώσσε γιατρέ εσύγκοψες με για απαλανσάριστον με τες βελονούες σου τζιαι τα σιέρκα σου που με εχουφτώσαν με ιατρικόν τρόπο τζιαι έβαλες με ττερπιέν τζιαι εγέμωσες με άχχος.  Το γίν τζιαι το γιάνγκ μου εμαλλώσαν ακούεις.   Πότε εμαλλώσαν τζιαι δέ μμου το είπαν?  Επιάσαν διαζύγιον πιλέ.    Τζιαι ιμίσχ το Qi μου εν φυλακισμένον κάτω που το σημείον του στομαισιού ακούεις.  Τζιαι τί κάμνει το Qi μου φυλακισμένον τζιαμέ ά?  Μήπως εν γι αυτόν που δέ σιουρκάζουμαι ποττέ μου/βαστά με συνέχεια γελόκλαμαν μαζί με ακράτητη χαράν της...

Πιάνον, ή σιλικονέννια??

Λαλεί μου εχτές η μαθήτρια μου η ΧΨ., η οποία είναι άτομον που δέ ξέρει να κάμνει  edit οσα ρέσσουν που το νούν της τζιαι πετάσσει μαργαριτάρια συχνά, απάντησεν μου στη μέσην του κομμαθκιού που έπαιζεν (έναν που τα 'Τραούθκια Δίχα Λόγια'  του θεϊκού Μέντελσονν)  οταν της έκαμα το εξής κκόμεντ: Δ: "Ώχχου τζιαι να είσιες πιό καλόν πιάνον, ξέρεις πόσον ωραία θα ακούετουν η φράση που παίζεις?  Επιτέλους εμάθαμεν να παίζεις με συναίσθημαν, εμποδίζει σε το πιάνο σσου ομως εν τέλλεια ττενέκκα": ΧΨ: "Είπα του άντρα μου ποννα κλείσω τα 40 το σιειμώναν, έσιει εκλογήν μεταξύ δύο δώρων.  Το έναν εν πιάνον με ουράν, ακριβόν γιατί έσιει μιά ζωήν έχω παλιόπιανον.  Το άλλον εν στήθη σιλικονέννια γιατί έν είχα ποττέ μου μεάλα. Δ: (αποσβολωμένος)  "....."    (να της πώ εν μιά χαρά τα στήθη σου, έχω τα τσιεκκάρει κρυφά, συχχώρα με, εννεν μικρά ολάν, τζιαι γόρασε το πιάνον καλλύττερα εννα κάμεις investment, να το απολαμβάννουμεν ούλλοι μας τζιόλας,  (  -μα τί θέλει να της ...

Η όσφρηση αρχίζει το επόμενον ταξίδι.

 Την ώραν που εκάθουμουν στο αυτοκίνητον μου σήμμερα το μεσημέρι σ' ένα ππάρκινγκ πόξω που το ξέφωτο στο δάσος της πόλης που εδίδασκα τζιαι εμασουλούσα με μορφασμούς αηδιαστηκό ρυζόψωμο άζυμο σκλερό άγευστο έπιασεν με  να θυμούμαι  ιδιαίτερες μυρωδιές που την παιδικήν ηλικία για να μου περάσει.  Μάλλον εν επειδή ήρτεν η άννοιξη τζιαι επέστρεψεν η οσμή στο κορμί μμας.  (το χειμώνα στους -10  εν παγωμένη η μυττη σου τζιαι δέν μπορείς να μυρίσεις τίποτε σε εξωτερικό χώρο).  Μάλλον επειδή επεθύμισα να είμαι αθώος πάλε τζιαι δέ γίνεται να ξαναγίνω. Θυμούμαι ξαφνικά τη μυρωθκιάν που είσιεν το περιοδικόν του  μίκυ-μάους την ώραν  που το εμετροφύλλουν  με ανυπομονησία στο περίπτερον τζιαι ελάλεν ο παπάς μου "ατε, να θκιαλέξεις ποιό θέλεις να σου γοράσω".  Τζιαι τες πισσούδες του γλυκανίσσου που μου εγόραζεν με το μίκυ-μάους τζιαι την εθεμερίδαν, τζιήνες τες κυπριακές σε περιτύλιγμαν που είχαν πόξω μιάν non politically correct φάτσαν μαύρου με πασιά χείλη κόκκινα.   Τζιαι το παγωτ...

Που το παράθυρον του Διάσπορου.

Εικόνα
Ήρτεν η άνοιξη στη πόλην μου.  Η ζέστη τζιαι ο ήλιος.  Εφύαν τα χιόνια τζιαι η παγωνιά.  Εξεμυτίσαν τα πολύχρωμα πουλλάκια, τα φκιόρα, τα φύλλα, η γειτοννιά ανθίζει γεμάτη ελπίδα, οι γέροι αννοίουν τα παράθυρα να μπεί αέρας φρέσκος (τζιαμέ που δέν ελπίζαν να ξαναμυρίσουν άννοιξην), οι βιετναμέζοι, οι έλληνες, οι ιταλοί, οι πορτογάλλοι, βραζιλιάνοι, φκαίννουν που τα σπίτια τους μουθκιασμένοι αμάθητοι, θυμούνται οτι υπάρχει ήλιος τζιαι έν πιστεύκουν οτι εθκιαλέξαν θεληματικά να ζήσουν σε έτσι παγωννιάν τωρά που τους έδωκεν η πυρά τζιαι θυμούνται τα γονίδια τους την σωστή θερμοκρασίαν λειτουργίας, τζιαι μαζίν τους ούλλους τούτους ξυπνούν σάν τους καραόλους τους τίτσιρους τζιαι οι μεθαμφεταμινομανείς της γειτονιάς, ξετρυπώννουν που τους στάβλους τους τζιαι τα καταγώγια που εξεχειμωνιάσαν, τολμούν να κυκλοφορήσουν αυτά τα απόβλητα της κοινωνίας που δέν έχουν τον ήλιον μοίραν -φταίει κυρίως η κκελλέ τους η ξερή- .    Τούτοι οι δύο που θωρείτε εστεκούνταν έξω που το σπίτιν το απέναντι του γέρ...

Πάτερ, έν άντεξα, έκαμα αμαρτίες πόψε.

Εικόνα
Έκαμα πολλές αμαρτίες σήμερα.   Εσκέφτηκα για άλλες τόσες.  Παρολλίον έκλαψα για άλλες που δέ θα κάμω ποττέ.  Είπα τες ούλλες της φουκούς, έκρουσεν τες με τα αρωματικά ξύλα τζιαι ο καπνός τους επήρεν τες στον ουρανόν να τες ψιθυρίσει του διόνυσου να γελάσει.  Τζιήνος εγκρίνει τες αμαρτίες μου πάντα.  Ήπια πολλά ρούμια τζιαι τσίπουρο, έφαα υπερβολικά, εχαχχάνισα με πράματα άπρεπα τζιαι επιθυμίες πικάντικες. Ήρτεν το απόγεμα ο φίλος μου ο Γιαννής ο Συνθέτης να με δεί δηλαδής τζιαι εξωκύλαμεν.  Θερμοκρασία πάνω που 30 βαθμοί τζιαι ήλιος ολογέλαστος ανάμεσα στα νεοφώτιστα φυλλαράκια της οξυάς τζιαι της βαλανιδιάς.   Παράτζιαιρα καλοκαιρινός ο καιρός, θυμίζει στις φλέβες μου οτι εν κυπριακόν το γαίμαν που αγκαλιάζουν στα σπλάχνα τους.   Να γιορτάσουμεν έθελεν ο φίλτατος, τζιαι εκάλεσα τον να τον ταϊσω αρνίν μαστορικόν.   Ήβρεν επιτέλους δουλειάν λαλεί να ηλεκτροκολλά τες τεράστιες σωλήνες του αποχετευτικού κάτω  στα  υποθαλάσσια τούνελ της μεγαλούπολης προσωρινά ώσπου να έβρει μουσική δουλε...