Διασπορος

Σήμερα θα έγραφα για το ταξίδι στην πεθεράν. Αλλά κάτι έγινε στη γειτονιά λυπηρό. Στην πεζίνα, πέντε βήματα που δαμέ επαίξαν τον ταμείαν, ενα λιβανεζούδιν, νάκκον παρέαν, 30 χρονών με μωρον, μετανάστην που ήρτεν για να ξεφύγει τη χεσσπολλαν που τους τα έπρισεν στο χωρκόν του.  Ήρτεν δαμέ πρί δκυό χρόνια.  Σιγά σιγά εφύλαξεν λλία ριάλλια τζιαι έφερεν τη γεναίκαν του, ενοικιασαν σπίτι, δουλευταράς ο τύπος 12 ωρες επομπάρισκεν πεζίναν κάθε μέρα, επερνούσαν καλά.  Πάντα εμύριζεν κολώνιαν μπλου γουόττερ, με τα γυαλλούθκια του τα ξιμαρισμένα, ήταν τζιαι λλίον πασιής ο φτωχός, αρέσκαν του οι σιοκολατούδες τζιαι τσίπς ελάλεν.  Πάντα ντυμένος με το λαδκιασμένον το πανταλόνιν της φορεσιάς (ραμμένον που τον ράφτη του χωρκού του σίουρα)  τζιαι τες μουττερές τις γόβες, είπεν μου οτι αρνιέται να γοράσει ρούχα ανετα αμερικάνικα.  Κλασσικός τύπος, με την αττικούδαν του τη χρυσή, το μουστακούδι, βουκκούδες ολοκόκκινες δασύτριχες, πουκαμισουδι όπως τζιήνα του Τζέτ που γοράζεις με πέντε λίρες.  Όσα λεφτά...

Διψάς να ανακαλύψεις?  Θέλεις να βρείς απαντήσεις στα ερωτήματα του Εαυτού? Τότε....   Σταμάτα να δημιουργάς αδιέξοδα.  Η σκέψη και η λογική οδηγούν στα αδιέξοδα.  Ζούν στην επιφάνεια του μυαλού, χωρίς πρόσβαση στα Μέσα.   Μήν τους έχεις εμπιστοσύνη.  Τη λογική την χτίσαν εκεί για εμπόδιο.  Από κάτω της ζεί η πραγματική ομορφιά της συνειδητότητας.  Εκεί ζεί ο πραγματικός εαυτός, στη γαλήνη του βυθού.  Στη σιωπή τον βρίσκεις.  Όταν το παρελθόν παγώσει, και το μέλλον σιγήσει, και η στιγμή μεγαλώσει απέραντη, τότε ξυπνά ο Εαυτός και μιλά. Πήγαινε στη φύση.  Άνοιξε τα μάτια.  Μείνε στη σιωπή.  Πρόσεξε.  Ζήσε Τώρα.  Το πρίν, ανύπαρκτο, το μετά, ανύπαρκτο.  Ρώτα με ταπεινωσύνη.  Αν τα μάτια ανοίξουν αρκετά, θα αρχίσεις ξαφνικά να νιώθεις την ουσία της απάντησης στο ερώτημα σου να σχηματίζεται στο Έξω σου.  Θα γεννηθεί στα δέντρα τις πέτρες το νερό, στα σύννεφα, στα μονοπάτια.   Άσε τις εικόνες  που θα προσέξεις,  να σε διαπεράσουν. Να Είσαι Εκεί, όχι αλλού! Αγάπα!! Το μυαλο  ξαφνικά θα σου δ...

(Νεκρός δέν είμαι Σταμάτησα να κρύβομαι  στις σιδερόφραχτες μου φυλακές  και την ξανάδα στο μυαλό, ολοζώντανη, στο λόφο  την πετρόχτιστη) Έρημη πόλη δακρυπότιστη κρυφή Κυρά μου αμπελιώνα  ατρύγητη, γύρισα! Μαζί μου γύρισαν τα Δέντρα Μαζί κι ο άνεμος που φύσηξε  θαλασσοφίλητος και σε χαϊδεύει ξανά με τ' ακροδάχτυλα στο μπράτσο νιώθεις τ' απαλό του άγγιγμα; Σε ξύπνησε. Άνοιξε τις καστρόπορτες! Καντάδες τραγουδάει ο κιθαρωδός το σούρουπο. άναψε τα κεριά στα δώματα ! Στα πέτρινα μπαλκόνια που κόρες γλυκοφίλητες  προσμένουν με λυμένα τα σγουρά μαλλιά μύρισε μόσχος κι έρωτας ασπρα μικρά λουλούδια ανθίσανε στ' αυλάκια σου  Έρχομαι Όμορφη. Με είδες στους δρόμους δαφνοφορεμένο; έρχομαι φτερωτός κι ηλιοκαμένος άναψε τα φανάρια να φέξει η νύχτα σ' όλα τα σπίτια σου να κοιμηθώ περαστικός στην αγκάλη σου όλη θα ταξιδέψω απόψε στην πλατεία στ' αρχοντικά στη φτωχογειτονιά Όλη θα σε τρυγήσω, πόλη Με ποθεί το κορμί σου ακόμα;  Πικράθηκες, το βλέπω. Συγχωρα με τον ξενιτεμένο. Εσείς έ...

Βράχος πολύτιμος,  χαλκόλιθος, πετράδι της αυγής Δέν Κρατώ, σε κρατώ, ακόμα κρατώ, κι ότι απόμεινε προϊστορικό θέλω δικό μου άχ τα θρύψαλα του αρχαίου κορμιού πασκίζουν να κρατήσουν εσένα την αρχαία αγαπημένη και το αργό το θάνατο σου που μέλλεται (μου τον είπες), τον οδυνηρό κι άδικο. Σ' αφήνω να πάς εκεί που πρέπει, αγαπημένη πρώτη. Εκεί που θέλησες. Θα σου τα πώ όλα όπως σε είδα τώρα που στάθηκα σε βράχο  Αγαπημένη λατρευτή  το κορμί σου,  σάρκινο ήταν, τρωτό, ξεχύλιζε αγάπη, (και στη στοργή την κόκκινη αφέθηκα άφραχτος) Μα τ'  Άλλο σου, το Μέσα που γνώρισα όταν ο Νούς μου ξεδιπλώθηκε  εκείνο το μουγγό μικρούλι Ζώο Κρυφό, Κακό,   στη σπηλιά το έκρυψες -άρρωστο άοστο θηρίο το έβλεπα καθαρά και όσο το έκρυβες προσεχτικά εγώ το έβλεπα Τώρα που όλα ήρθαν στο Τέλος Σ' αφήνω, δέ σ' αφήνω. Καθρέφτης ήμουνα μονάχα, και το ξέρεις. -θυμάμαι κυλούσε τότε ο κόσμος στο σκοτάδι  κλεισμένος στη σπηλιά  αισθήσεις χωρίς εξήγηση κι  ο κόσμος φάνταζε πλατύσκαλος Ναι ναι, τα μάτια σου π...

Σήμερα ξέχασα τη φωτογραφική.    Πόση βιασύνη Διάσπορε;  Κρίμα.  Δέν είχα χρόνο να πάω για να λέμε την αλήθεια, αλλά δέν μπορούσα, πήγα.  Έτσι είναι ο έρωτας.  Έστω και για λίγο να χαρώ τα κάλλη του δάσους.   Όταν τον νιώσεις τον Έρωτα στο είναι σου όλο, θέλεις να βλέπεις την ερωμένη σου συχνά, έστω και για μισή ώρα, να τα πείτε, να κάνετε γλύκες.  Αλλά ξέχασα τη φωτογραφική, άχ...  λυπήθηκα γιατί είδα ωραία πράγματα εφήμερα, που αύριο δέ θα είναι εκεί. Ψές το βράδυ η θερμοκρασία είχε πέσει στους -4, και η επιφάνεια του βάλτου πάγωσε, τύλιξε ο πρώτος πάγος τους θάμνους και τους σαπημένους κορμούς που -κουτσεμένοι πλέον- πασκίζουν  άδικα να σταθούν αγέρωχοι στο μπλέ.   Σε δυό μήνες θα μπορώ να διασχίσω το βάλτο πατώντας στον πάγο.  Βάλτε μου ερωτιάρη, θα σε κυριέψω, έρχεται η σειρά σου. Είμαι εκεί. Η  λεπτή κρούστα είναι παγωμένη,  ραγισμένη σαν τζάμι υπό πίεση, ή και σαν ιστός αράχνης, ή ακόμα σαν πετράδι ακατέργαστο. Απερίγραπτη η ποίηση του βάλτου σήμερα.  Πατώ προσεχτικά το πόδι μου...

Τέταρτη μέρα στο δάσος.  Σύντομη, στα κλεφτά, για μιά ωρα μόνο.  Θερμοκρασία μηδεν κελσίου.  Τρέχω, τρέχω, με πάθος, και σταματώ απότομα όταν ο νούς δεί κάτι αυθόρμητο.  Τρέχω αγκαλιά με την ομορφιά, μεγάλη η ταχύτητα, και το κορμί ανοιχτό, δέν προλαβαίνει ο νούς να σαμποτάρει την εμπειρία.  Τα σημαντικά εμφανίζονται αναπάντεχα.  Απασχόλα το κορμί, ξεγέλα το νού.  Κι ο νούς θα γεννήσει την ανταμοιβή.   Σήμερα, στην είσοδο του δάσους, στην άλλη πλευρά της λίμνης, εκεί που ζούν οι λόφοι με τα ψηλόλιγνα πεύκα, με σταμάτησε μια Πόρτα.  "Κοίταξε με"  είπε.  "Πέρασε, σε καρτερούσα". Πέρασα.  Ξαναπέρασα.  Πίσω τώρα.  Φωτογραφία, να σε θυμάμαι.   "Θα δείς κι αλλες σήμερα, περίμενε", είπε κι έκλεισε πίσω μου. Ξανατρέχω.  Λαχάνιασμα.  Εαυτέ, νιώσε τους πνεύμονες, απόλαυσε τον πόνο στις κλειδώσεις, γέλασε με τα γόνατα του οκνηρού καρεκλόβιου που παραπονιούνται, ρούφηξε την ηδονή της πλάτης που προσπαθεί κρυφά μια άγνωστη της φτερογέννηση να δημιουργήσει.  Θαρρώ θα πε...

Στο δάσος, για τρίτη μέρα.  Δάσος,  μίλα μου σε παρακαλώ κι άλλο.  Σ' αγαπώ. Κάθε μέρα σε υμνώ ολόκληρος.   Τροχάδι στη βροχή τη δεύτερη μερα, ανέβηκα τους βράχους σου την πρώτη.  Την τρίτη μέρα, σήμερα, με νίκησε η Λίμνη.  Ήθελα να κάνω μέγα κύκλο στο δάσος με τη λίμνη στη μέση.  Τροχάδι τρίωρο, σα ζώο.  Τα μονοπάτια πολλά.  Χάθηκα.  Με άγρια χαρά χάθηκα.  Επίτηδες χάθηκα.  Νυμφίε μου κίνδυνε!  Ερωτικό το αίσθημα να ξέρεις ότι ίσως δέ θα βρείς το δρόμο, ίσως πάθεις κακό,  αλλά κάτι μέσα σου να σε οδηγεί εκεί που πρέπει.   Ζωντανός.  Το κορμί πάλλεται με τη συχνότητα της φύσης, Ένα έγινα με το πράσινο, Ένα με το μπλέ, κι όλα μιλούν.  Οδηγούν.  Βρήκα το δρόμο πάλι.  Αν το μπορούσα θα πετούσα και τα ρούχα, και το δέρμα, στο βάλτο να βαφτιστώ. Αλλά το ξέρεις πως δέ γίνεται αυτο.  Το μέρος μου που μπορεί, σχίσθηκε, ασπροφόρεσε και εκεί ποταμίστηκε.  Εκεί έμεινε, στο βάλτο θαμμένος ενας Εγώ.   Εδώ τον ξέρω το δρόμο.  Αλλού, ίσως ειναι αργά.  Συννεφιά, κι ένας αέρας μυρωδάτος, π...