Ένας λαβύρινθος σκιών που γλυστράει και έλκει προς τα κάτω... Το νήμα κόβεται στην ανέλπιστη καταιγίδα του φωτός. Κι εμείς... έρμαιο της σκόνης του χρόνου που συνουσιάζεται με τα νεκρά κύτταρα μας στα φύλλα των δέντρων, στη γη και στον άνεμο... Ένα φύσηγμα και εξαφανίζεται η ύλη. Μία κλεφτή ηλιαχτίδα και αναπαράγεται η ζωή...
Ταξιδεύει μες τον χρόνο αναρριχείται στα γυμνά κλαδιά μια άκρια της ξεσκίζεται στην σκληρή επιφάνεια Βάζει πείσμα προχωρά ο ουρανός είναι το όριο δεν βλέπει πίσω μόνο στην υπόσχεση, ψηλά Γεμίζει με το σφύριγμα του παγωμένου αέρα στο φύσημα του παρασύρεται γίνεται ένα με τον χρόνο κι όλο ταξιδεύει ελεύθερη
ruth_less Εσύ μιλάς για απελευθέρωση, παρακολουθάς τα συμβάντα που την απόσταση της λύτρωσης, ψηλά. Αλλά ακόμα συμμετέχεις, είσαι μέρος της σκηνής. Αρέσκει μου πολλά.
σταλαματια Έν το εσκέφτηκα οτι εν σαν τα καμένα, έχεις δίκιο. Εν πολλά μα πολλά έρημο τοπίο, εχτός που τ΄ αχνάρια του καθενός που περνά.
δοκισισοφη Ππέεε, κάτι αγριοφωνάρες που βάλλω τζιαμέ. Δέ σε ακούει κανένας.
Είμαι Κύπρο. Εννα παίξω πελλομουσικές αύριο στη γκαλερί Αποθήκες 79 στον Άγιο Λαζαρο (Λάρνακα), η ώρα 8μμ Παρασκευή 9/8 που θα έσιει έκθεση με τα γλυπτά του παπά-Διάσπορου τζι εγώ παρουσιάζω κομμάτιν με απαγγελίαν ποίησης του Λιασίδη, μουσική των Σούφι για πιάνον, άλλα ηλεκτρονικά, ήχους που τα εργαλεία του πατέρα κλπ. Θα τα πιντώσω μές το κομπιούτερ σάν το πάζλ ζωντανά να κάμω ψυχεδέλιαν μεάλην. Τταξίμια μαζίν με ήχους του σμιρίλιου. Σφυρί μαζί με Λιασίδη. Ελάτε να μεθύσετε ελάτε μεθυσμένοι τζιαι θα σας ταξιδέψω στον Κήπο μμου που έν τον πιάννει με η κρίση με η διχόνοια τζιαι που έσιει πόλικο γρουσάφι να μοιράσει.
Πράσινο χτήμαν αμπελοφύτεφτον στη μέσην του πελάγου σου εστάθηκα ώρες. Τζιαι ώς τον μαύρον ουρανόν τα σιέρκα μου ψηλά εποταβριστήκασην - σσhιννιά διμμένα στο καράβιν του ξενιτεμού. οι αμπελιές χορόν πολογιαστόν εκάμασην γυρόν μου με τον λυράρην να τρααννιά δκιαολεμένην λύραν κλαμένος, τίτσιρος αγκάλλιασα την ρίζαν τους ώσπ' ΄Αννοιξεν στο βάθος των κυμμάτων τα φτερά η αυκή τζιαι τα σταφύλια σου ποθκιάντραπος ετρύγησα τζιαι 'πήρα τα μιτά μου.
Έσιει δυο-τρία χρόνια εκατάφερα να νικήσω μιάν μεγάλη μου εμμονή που έχω που μιτσής: Ποττέ μου, μα ποττέ μου να μέν χρησιμοποιώ αποχωρητήρια άλλους, ούτε κάν σε "φιλικά" σπίθκια. Εν τραύμα παιδικό. Ήμουν δώδεκα χρονών τζιαι είμαστε σε σπίτι φίλους τους γονιούς μου, ήρτεν μου να χέσω, επήα στην τουαλέττα τζιαι για κακή μου τύχη μετά που απόθεσα τα άχρηστα μου ανακάλυψα ότι εχάλασε ο νιαγάρας, δέν εμπορούσα να τραβήσω νερόν. Φρίκη. Εστάθηκα τζιαμέ με το κωλόχαρτο στο σιέρι, πανικοβλημένος, τζιαι δέν εμπορούσα να σκεφτώ λύσην. Έπιαννα νερό που το νιπτήρα με τες φούχτες μου τζιαι επέτασσα το μές τη λεκάνη πέρκιμον πάν κάτω. Τίποτε. Έν έβρισκα λύση. Μέχρι που εσκέφτηκα να αδειάσω τον κάλαθο αχρήστων (που ήταν γεμάτος λερωμένα χαρτιά) τζιαι να τον χρησιμοποιήσω ώς σίκλα. Μαγκάϊβερ κανονικός ο πελλός σου. Εν το μεταξύ είχε περάσει καμπόση ώρα τζιαι αρκέψαν να διερωτούνται ΤΙ κάμνω τόσην ώρα μές το μπάνιον. Εφωνάζαν μου...
Σχόλια
που γλυστράει
και έλκει
προς τα κάτω...
Το νήμα κόβεται
στην ανέλπιστη
καταιγίδα του φωτός.
Κι εμείς...
έρμαιο της σκόνης του χρόνου
που συνουσιάζεται
με τα νεκρά κύτταρα μας
στα φύλλα των δέντρων,
στη γη
και στον άνεμο...
Ένα φύσηγμα
και εξαφανίζεται η ύλη.
Μία κλεφτή ηλιαχτίδα
και αναπαράγεται η ζωή...
Πανέμορφο. Ανάμεσα στην καταιγίδα του φωτός η καταιγίδα των σκιών.
bangungot
Sartesque allusions, με positive attitude ομως!
Ταξιδεύει μες τον χρόνο
αναρριχείται στα γυμνά κλαδιά
μια άκρια της ξεσκίζεται
στην σκληρή επιφάνεια
Βάζει πείσμα
προχωρά
ο ουρανός είναι το όριο
δεν βλέπει πίσω
μόνο στην υπόσχεση, ψηλά
Γεμίζει με το σφύριγμα
του παγωμένου αέρα
στο φύσημα του παρασύρεται
γίνεται ένα με τον χρόνο
κι όλο ταξιδεύει
ελεύθερη
Έμεινε να κοιτάζει τα χνάρια πάνω στο χιόνι.
Πρέπει να πέρασαν εδώ και τρείς ώρες περίπου.
Τώρα έπρεπε να ακολουθήσει αυτά τα χνάρια
Για να μπορέσει να βρεί τους ....φίλους του
Τον είχε πάρει ο ύπνος.
Φιλούυυυυυυυυυυυυθκια.
Ωραία φωτό τα δένδρα είναι λες και καήκανε το καλοκαίρι.
Εσύ μιλάς για απελευθέρωση, παρακολουθάς τα συμβάντα που την απόσταση της λύτρωσης, ψηλά. Αλλά ακόμα συμμετέχεις, είσαι μέρος της σκηνής. Αρέσκει μου πολλά.
σταλαματια
Έν το εσκέφτηκα οτι εν σαν τα καμένα, έχεις δίκιο. Εν πολλά μα πολλά έρημο τοπίο, εχτός που τ΄ αχνάρια του καθενός που περνά.
δοκισισοφη
Ππέεε, κάτι αγριοφωνάρες που βάλλω τζιαμέ. Δέ σε ακούει κανένας.